บทที่ 39 - คลังชั้นลึก

บทที่ 39 - คลังชั้นลึก

เฒ่ามอร์แกนจ้องมองดวงตาของหลู่เยวียน น้ำเสียงเคร่งขรึม "ถ้าเจ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีการปนเปื้อนสูงอย่างคฤหาสน์หนาม และต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่แทบจะไม่มีทางรอด แต่เจ้ายังสามารถรักษาสติสัมปชัญญะที่เด็ดขาดไว้ได้ นั่นแสดงว่า... เจ้าปลอดภัย"

"อย่างน้อยก็ปลอดภัยในตอนนี้" พูดมาถึงตรงนี้ เฒ่ามอร์แกนก็ยิ้มสมเพชตัวเอง "ความจริงหลังจากภารกิจในท่อระบายน้ำครั้งนั้น ฮันส์ก็อยากจะให้เจ้าผ่านบททดสอบแล้วรับเจ้าเข้าเป็นตัวจริงทันที แต่ข้าเป็นคนคัดค้านเอง"

"ทำไมล่ะ?" หลู่เยวียนถาม

"เพราะครั้งนั้นเจ้าไม่ใช่กำลังหลัก เจ้าเป็นแค่ฝ่ายสนับสนุน" เฒ่ามอร์แกนส่ายหน้า "คนที่ยังไม่เคยเห็นก้นบึ้งของหุบเหว ย่อมไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องสติสัมปชัญญะ"

"ข้าจึงต้องโยนเจ้าลงไปในหุบเหวสักรอบ เพื่อดูว่าตอนที่เจ้าปีนขึ้นมาได้ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่"

"ดูเหมือนว่า สายตาในการมองคนของข้าจะยังใช้ได้อยู่" เฒ่ามอร์แกนพูดจบก็สูบบุหรี่เข้าลึกหนึ่งที แล้วบดขยี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างแรง เขาหยิบกุญแจทองเหลืองออกมาจากเอว วางลงบนโต๊ะเสียงดังแก๊ง

"ตกลง"

"เข้าไปเลือกเถอะ นี่คือสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ" หลู่เยวียนหยิบกุญแจขึ้นมา สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ แววตาที่เคยเย็นชาจางลงไปบ้าง

"ขอบคุณครับ"

"แต่ก่อนจะเข้าไป มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าควรรู้ไว้" เฒ่ามอร์แกนหมุนแผนที่กลับด้านแล้วดันมาตรงหน้าหลู่เยวียน บนแผนที่ พื้นที่หลายส่วนของเมืองกริมม์ถูกทำเครื่องหมายกากบาทสีแดงไว้ ส่วนเขตท่าเรือถูกระบายด้วยสีแดงฉานที่ดูสะดุดตา

"เจ้าคิดว่าคืนนี้มีแค่เจ้าที่เสี่ยงตายงั้นรึ?" เฒ่ามอร์แกนชี้ไปที่สีแดงนั้น "ช่วงก่อนหน้านี้ มีกลุ่มหน้าใหม่เข้ามาในเมืองกริมม์"

"พวกมันเรียกตัวเองว่า 'สาวกทะเลลึก' วิธีการของพวกมันโหดเหี้ยมและลึกลับกว่าพวกขยะก่อนหน้านี้มาก การปนเปื้อนเนื้อปลาไปทั่วเมืองครั้งนี้ ความจริงคือเราจงใจปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จ"

หลู่เยวียนแววตาคมปลาบขึ้น "พวกท่านกำลังตกปลาอยู่รึ?"

"ใช่ ตกปลา" น้ำเสียงของเฒ่ามอร์แกนแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ถ้าไม่ทำให้พวกมันรู้สึกว่าแผนการสำเร็จ พวกหนูที่ซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำพวกนั้นก็ไม่มีวันจะโผล่หัวออกมา"

"เดิมทีแผนการของเราคือควบคุมแหล่งปนเปื้อนไว้แล้วกวาดล้างให้เรียบในคราวเดียว"

"แต่แผนการเกิดข้อผิดพลาด" นิ้วของเฒ่ามอร์แกนเคาะที่ขอบแผนที่ "ความสามารถในการแทรกซึมของพวกคนบ้ากลุ่มนั้นสูงเกินกว่าที่เราประเมินไว้"

"ในตอนแรกข้อมูลมีแหล่งปนเปื้อนเพียงสองแห่ง แต่พอกลางคืนเริ่มปฏิบัติการ เรากลับพบว่ามันเพิ่มขึ้นมาอีกสองแห่ง!"

"กำลังคนไม่พอแล้ว"

"ฮันส์, มารี, แจ็ค หรือแม้แต่เพื่อนเก่าของข้าในกองตำรวจต่างก็ทุ่มกำลังลงไปหมดแล้ว ถึงจะพออุดช่องโหว่ไว้ได้" พูดมาถึงตรงนี้ เฒ่ามอร์แกนมองหลู่เยวียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน

"ดังนั้น หลู่เยวียน เจ้าเป็นเหยื่อล่อจริงๆ"

"แต่ปลาที่เจ้าตกได้ ไม่ใช่กำลังหลักที่แพร่กระจายมลพิษเหล่านั้น"

"จากจดหมายฉับนี้และวิธีการของบารอนนั่น เห็นได้ชัดว่าคนที่ลงมือกับเจ้าเป็นคนละกลุ่มกัน" เฒ่ามอร์แกนลดเสียงต่ำลง "นี่คือกลุ่มคนบ้าที่มุ่งเป้าจัดการ 'หมอ' และ 'ผู้ที่มีสัมผัสจิตสูง' โดยเฉพาะ"

"แม้พวกมันน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับทะเลลึกเหมือนกัน แต่พวกมันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับกลุ่มที่แพร่กระจายมลพิษในเนื้อปลาเสียทีเดียว"

"คนสองกลุ่ม แผนร้ายสองอย่าง มาประจวบเหมาะกันในคืนฝนตกนี้พอดี" เฒ่ามอร์แกนถอนหายใจ ตบไหล่หลู่เยวียนเบาๆ "ยินดีต้อนรับสู่เมืองกริมม์ของจริงนะหลู่เยวียน ตั้งแต่วันนี้ไป ถือว่าเจ้าได้ก้าวเท้าเข้าสู่ปลักโคลนนี้อย่างเต็มตัวแล้ว"

หลู่เยวียนมองดูกากบาทสีแดงที่น่าขนลุกบนแผนที่ แล้วลูบปืนลูกโม่ในกระเป๋าที่ยังร้อนอยู่เล็กน้อย "ปลักโคลนงั้นรึ... หึ" หลู่เยวียนเก็บกุญแจทองเหลืองที่ยังมีอุณหภูมิร่างกายไว้ แล้วมองดูเฒ่ามอร์แกนที่หยิบเสื้อโค้ทสีดำตัวเก่าขึ้นมาสวมอีกครั้ง ผลักประตูลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือในห้องทำงานออก

"ตามมาให้ดี" เฒ่ามอร์แกนไม่ได้หันกลับมา ถือตะเกียงน้ำมันสลัวๆ เดินเข้าไปในอุโมงค์มืด "คลังชั้นลึกไม่ได้อยู่ที่ชั้นนี้ ของพวกนั้นห้ามรั่วไหลออกไปเด็ดขาด จึงถูกฝังไว้ค่อนข้างลึก"

ทั้งสองคนเดินลงบันไดหินวนที่แคบและเปียกชื้นไปตลอดทาง ยิ่งลึกลงไป กลิ่นเหล้าและกลิ่นยาสูบในอากาศก็ค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอับเก่าๆ และความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในใจ

【สิ่งแวดล้อมผิดปกติ ตรวจพบร่องรอยจิตวิญญาณความเข้มข้นสูง...】 หลู่เยวียนคำนวณระดับความลึกในใจ พวกเขาลงมาลึกอย่างน้อยห้าสิบเมตรแล้ว ตามผนังหินเริ่มมีมอสเรืองแสงสีแดงเข้มขึ้นมา ดูเหมือนดวงตาที่กำลังลอบมองมาจากความมืด

ผ่านไปพักหนึ่ง เฒ่ามอร์แกนที่เดินนำอยู่ก็หยุดเท้าลง แสงจากตะเกียงน้ำมันสาดไปข้างหน้า เผยให้เห็นประตูโบราณที่ดูสง่างามและน่าเกรงขามที่ปลายทาง ที่นี่คือสถานที่ที่ผู้เฝ้ายามราตรีฝังลึกที่สุด—คลังชั้นลึก

เฒ่ามอร์แกนยืนหน้าประตู ถือกุญแจทองเหลืองไว้พลางเอ่ยปาก "เจ้ามีเวลาสิบนาที"

เฒ่ามอร์แกนบิดกุญแจ เสียงกลไกหนักๆ ดังสะท้อนไปมาในชั้นใต้ดินที่เงียบสงัด "จำไว้ อย่าสัมผัสของข้างในส่งเดช ข้างๆ ของสะสมแต่ละชิ้นจะมีป้ายคำอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับข้อดีข้อเสียกำกับไว้"

"ถ้าถูกใจก็ลองหยิบดูได้ แต่ถ้าสัมผัสได้ว่าของชิ้นนั้นขัดขืน หรือเจ้ารู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่นิดเดียว ให้รีบปล่อยมือแล้วไปดูชิ้นถัดไปทันที" เฒ่ามอร์แกนสูดหายใจเข้าลึก ผลักประตูบานใหญ่เปิดออก "ไอเทมเหนือธรรมชาติที่นี่ล้วนมีสัญชาตญาณบางอย่าง... อย่าไปทำให้พวกมันโกรธเข้าล่ะ"

หลู่เยวียนพยักหน้า ก้าวเดินเข้าไปข้างใน

ผิดคาดที่สิ่งที่เรียกว่า "คลังชั้นลึก" นี้ไม่ได้มืดมิด แต่กลับสว่างจ้าเหมือนกลางวัน โคมไฟเล่นแร่แปรธาตุสีขาวซีดนับไม่ถ้วนทำให้ที่นี่สว่างไสวไปทุกอณู จนไม่มีแม้แต่เงามืด พื้นที่ในคลังไม่กว้างนัก หรือจะพูดให้ถูกคือมีของไม่มากนัก มีเพียงชั้นวางโลหะสีดำเตี้ยๆ ไม่กี่แถว วางของไว้เพียงไม่กี่สิบชิ้นเท่านั้น

ส่วนใหญ่เป็นของที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาด

หลู่เยวียนเดินผ่านชั้นแรกไป สายตาก็ถูกดึงดูดด้วยขวดโหลแก้วใสใบหนึ่ง ภายในบรรจุของเหลวกันเสียสีเหลือง หัวใจสีน้ำตาลที่ดูราวกับแกะสลักมาจากหินก้อนหนึ่งกำลังเต้น "ตุบ ตุบ" อย่างช้าๆ และทรงพลัง ทุกครั้งที่มันเต้น อากาศรอบๆ จะเกิดแรงกระเพื่อมเป็นวงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

【ได้รับแรงปะทะจากการกลายพันธุ์ระดับกลาง... การตัดสินสติสัมปชัญญะกำลังดำเนิน... การตัดสินผ่าน】

อักขระสีเทาขาวแวบผ่านไปในครรลองสายตา หลู่เยวียนหยุดฝีเท้าลง มองไปที่ป้ายคำอธิบายข้างๆ

ชื่อ: หัวใจทดแทนไร้โทษ (ไม่ระบุที่มา)

คำอธิบาย: นำหัวใจดวงนี้มาหลอมรวมกับหัวใจของตนเอง จะช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางกายอย่างมหาศาล และลดจุดอ่อนถึงแก่ชีวิตของร่างกายลงหนึ่งจุด

ผลข้างเคียง: ไม่ระบุ

"ไม่ระบุผลข้างเคียงรึ?" หลู่เยวียนเลิกคิ้วขึ้น แต่ในสายตาของเขา อักขระสีเทาขนาดเล็กที่ละเอียดกว่าได้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ เผยตัวตนที่แท้จริงของมันออกมา

【ชื่อไอเทม: หัวใจกลายเป็นหินของจ้าวถ้ำ (ไอเทมกึ่งเหนือธรรมชาติ)】

【รายละเอียด: มาจากร่างฟักตัวของจ้าวถ้ำแห่งหุบเหวตนหนึ่ง หลังหลอมรวมแล้ว โฮสต์จะได้รับการเพิ่มสมรรถภาพทางกายในระดับหนึ่ง】

【ผลข้างเคียง: สูญเสียรสชาติ โฮสต์จะค่อยๆ หมดความสนใจในอาหารของมนุษย์ และจะมีความต้องการกินแร่ธาตุและดินอย่างรุนแรงแทน ซึ่งสุดท้ายอาจจะกลายพันธุ์เป็นสิ่งมีชีวิตในถ้ำโดยสมบูรณ์】

"กินหินงั้นรึ..." หลู่เยวียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ละสายตาออกไปทันที การเสริมแกร่งที่ต้องแลกด้วยการเปลี่ยนสายพันธุ์ไม่อยู่ในการพิจารณาของเขา

(จบแล้ว)