บทที่ 32 - ลอว์สันผู้กลายพันธุ์

บทที่ 32 - ลอว์สันผู้กลายพันธุ์

อีกอย่าง นี่คือหนทางเดียวในตอนนี้ที่จะช่วยชีวิตลอว์สันได้ และยังเป็นโอกาสให้เขาเก็บข้อมูลการกลายพันธุ์เพิ่มเติมด้วย

"เริ่มกันเลย"

หลู่เยวียนจัดวางเบ้าหลอมอย่างชำนาญ ใส่ตัวยาลงไปทีละอย่าง เมื่อเปลวไฟลุกโชน ของเหลวสีเงินก็เริ่มเดือดพล่าน

"ครั้งนี้ใช้น้ำมนต์ช่วยเร่งปฏิกิริยาไม่ได้แล้ว..." หลู่เยวียนควบคุมไฟอย่างระมัดระวัง ใช้แท่งแก้วคนยาอย่างรวดเร็ว "ต้องใช้ปรอทมาแทนตัวช่วยคงตัว"

เขาหยดปรอทลงไปสองหยด "ฉ่า—" ตัวยาพลันเหนียวข้นขึ้นมาทันที

"สุดท้ายก็..." หลู่เยวียนสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้คีมคีบผงมอสศพสีดำเขียวเล็กน้อยโปรยลงไป ในเมื่อวิญญาณของลอว์สันถูกเชื่อมต่อกับห้วงทะเลลึกแล้ว ก็อย่าได้พยายามไปตัดมันทิ้ง แต่ให้ใช้วิธีตบตาแทน หากเปลี่ยนคุณลักษณะของลอว์สันจากคนให้กลายเป็นสิ่งประหลาด... จะช่วยลดความทรมานจากฝันประหลาดได้หรือไม่นะ?

เมื่อผงตัวยาละลายเข้าด้วยกัน ของเหลวในเบ้าหลอมก็สงบนิ่งลงทันที กลายเป็นสีเทาเข้มที่ไร้ความเงาและดูตายซาก แผ่กลิ่นคาวที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจออกมา

ดูเหมือนเทพธิดาแห่งโชคลาภจะเข้าข้างเขา ตัวยาไม่ได้ระเบิดหรือกลายเป็นเศษขยะ แต่กลับคงสภาพได้อย่างมั่นคง

【เภสัชวิทยาถูกกระตุ้น เจ้าค้นพบการผสมตัวยาที่แปลกใหม่...】

【ผลิตสำเร็จ!】

【ได้รับไอเทม: ยาระงับประสาทห้วงทะเลลึก (รุ่นปรับปรุง/พรางตัว)】

【เภสัชวิทยา: +5, 8/50】 (การปรุงยา)

【พฤกษศาสตร์สมุนไพรพื้นฐาน: +2, 2/30】 (ความเข้าใจในสมุนไพร)

"สำเร็จ"

หลู่เยวียนบรรจุตัวยาลงขวด มองดูของเหลวสีเทาหม่นนั้นแล้วมุมปากยกยิ้มขึ้น

เขากลับขึ้นมาที่ชั้นหนึ่ง พบลอว์สันนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ "ดื่มซะ" หลู่เยวียนยื่นยาที่มีลักษณะเหมือนน้ำโคลนนั้นให้

ลอว์สันมองดูยาที่รูปลักษณ์แย่มาก แถมยังมีกลิ่นคาวนี้พลางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เจ้านี่... แน่ใจนะว่าได้ผล?" เขาถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"ท่านยังมีทางเลือกอื่นอีกรึ?" หลู่เยวียนไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

ความรู้สึกอึดอัดเหมือนกำลังจะจมน้ำตายที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของร่างกายทำให้ลอว์สันไม่มีทางเลือกอื่น เขาคว้าขวดไปแล้วเงยหน้าดื่มจนหมดในอึกเดียว

"อึก—!!!"

ทันทีที่ยาลงคอ ลูกตาของลอว์สันก็เบิกโพลนออกมา เขาความรู้สึกว่าสิ่งที่เขากลืนลงไปไม่ใช่ยา แต่เป็นก้อนน้ำแข็งที่เย็นยะเยียบถึงกระดูก และหลังจากก้อนน้ำแข็งตกลงไปในกระเพาะ มันก็ระเบิดออกเป็นกระแสความเย็นนับไม่ถ้วนพุ่งพล่านไปทั่วร่าง

"อ๊ากกกก!" ลอว์สันล้มลงไปกองกับพื้น สองมือตะกุยคอและแขนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

"ทนไว้" หลู่เยวียนมองดูอย่างเย็นชา ในมือถือน้ำมนต์ไว้เตรียมพร้อมจะราดลงไปหากเกิดความผิดพลาด ทว่าเขาก็ไม่ได้ลงมือ เพราะการเปลี่ยนแปลงเริ่มขึ้นแล้ว

ตามรอยที่ลอว์สันเกาลงไปนั้น แผ่นขาวๆ ที่แข็งกระด้างซึ่งเคยคลุมคอและหลังมือของเขา กลับเริ่มหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นใหญ่ๆ เหมือนงูลอกคราบ เผยให้เห็นเนื้อสดๆ สีแดงฉานกลางอากาศ

จากนั้น ลวดลายสีเทาดำที่ดูเหมือนเกล็ดปลาละเอียดๆ ก็ปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง พวกมันไม่ได้งอกออกมา แต่กลับค่อยๆ จมหายเข้าไปอยู่ใต้ผิวหนังอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา ลอว์สันก็หยุดร้องโหยหวนและสลบไป ในตอนนี้ผิวหนังของเขาแม้จะดูขาวซีดแบบคนสุขภาพไม่ดีและสัมผัสดูหยาบกร้านไปบ้าง แต่แผ่นขาวๆ ที่น่าสยดสยองเหล่านั้นได้หายไปหมดสิ้นแล้ว มองจากภายนอกเขาก็ดูเหมือนคนธรรมดาที่ป่วยหนักเท่านั้น

"สำเร็จจริงๆ หรือนี่?" หลู่เยวียนตรวจรูม่านตาของลอว์สัน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีการขยายตัว เขาก็ลากร่างนั้นไปไว้บนเตียงคนไข้ที่ว่างอยู่

เช้าวันรุ่งขึ้น

หมอกในเมืองกริมม์ยังคงหนาจัด มีเสียงนกนางนวลดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง ลอว์สันลืมตาโพล่งขึ้นและลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาลูบคอตัวเองโดยสัญชาตญาณ แล้วมองดูหลังมือ ไม่มีแผ่นแข็งๆ ไม่มีเกล็ด มีเพียงผิวหนังที่ดูขาวซีดเล็กน้อย

"ข้า... ข้ายังไม่ตาย?" เขาหันไปเห็นหลู่เยวียนนั่งอยู่ที่โต๊ะ ในมือถือขนมปังแผ่นหนึ่งพลางจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ

"รู้สึกยังไงบ้าง?" หลู่เยวียนถาม

ลอว์สันสูดลมหายใจเข้าลึก ความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีใครมาบีบคอไว้ตลอดเวลานั้นหายไปแล้ว แทนที่ด้วยความปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และความ... เยือกเย็นที่แสนสงบ

"น้ำไม่ไหลเข้าจมูกแล้ว..." เสียงของลอว์สันดูเลื่อนลอย แววตาดูลึกล้ำและว่างเปล่า "ข้าลอยขึ้นมาแล้ว... หมอหลู่ ในฝันข้าไม่ใช่คนตกน้ำอีกต่อไป"

"ข้าเห็นเมืองที่ยิ่งใหญ่อลังการจมอยู่ใต้น้ำ อาคารที่นั่นบิดเบี้ยวผิดรูป แต่ข้าได้ยินเสียงระฆัง..."

"เสียงระฆังนั่น... ไพเราะมาก..."

วินาทีที่ได้ยินประโยคนี้ ขนมปังที่หลู่เยวียนกำลังจะส่งเข้าปากก็ชะงักค้างทันที ตรงมุมสายตา อักขระสีเทาขาวเต้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง:

【รับฟังนิมิตแห่งห้วงทะเลลึก การตัดสินสติสัมปชัญญะกำลังดำเนิน... การตัดสินผ่าน】

【สติสัมปชัญญะ ระยะที่สอง: +1, 39/43(-1) (ค่าประสบการณ์)】

หัวใจของหลู่เยวียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เพียงแค่ฟังลอว์สันเล่าเรื่องความฝัน ก็สามารถเพิ่มค่าประสบการณ์สติสัมปชัญญะได้งั้นหรือ? แถมยังลดขีดจำกัดสูงสุดของสติสัมปชัญญะลงด้วย??

หลู่เยวียนตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ได้ในพริบตา ระดับการปนเปื้อนของฝันประหลาดนี้ น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

"พอได้แล้ว" หลู่เยวียนพูดขัดคำเพ้อเจ้อของลอว์สันอย่างแข็งกร้าว เขาไม่ต้องการให้ลอว์สันสังเกตเห็นความผิดปกติ และไม่อยากให้ขีดจำกัดสติสัมปชัญญะของตัวเองถูกกัดเซาะไปมากกว่านี้

"ข้าไม่สนใจความฝันของท่านหรอก ตราบใดที่ไม่คลุ้มคลั่ง ต่อให้ท่านฝันว่าตัวเองเป็นปลาข้าก็ไม่สน"

หลังจากถูกขัดจังหวะ ท่าทางเหม่อลอยของลอว์สันก็สลายไปอย่างรวดเร็ว เขากะพริบตา ความสับสนในดวงตาหายไป แทนที่ด้วยความฉลาดหลักแหลมที่คุ้นเคย แถมดูจะเยือกเย็นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก เขาเดินไปจัดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ แล้วลูบลำคอที่เรียบเนียน ความหวาดกลัวต่อความตายและความสิ้นหวังอันตรธานหายไปสิ้น

"หมอหลู่ ยาของท่าน... ได้ผลดีมาก" ลอว์สันไม่ได้ซาบซึ้งจนถึงขั้นคุกเข่าขอบคุณ แต่กลับคืนสู่ความมีสง่าราศีตามเดิม แถมยังส่งรอยยิ้มที่ดูเหมาะสมมาให้ "ดูเหมือนว่า การลงทุนครั้งนี้ของข้าจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ามากทีเดียว"

"นั่นเป็นแค่การกดอาการไว้" หลู่เยวียนไม่ได้ใส่ใจการเปลี่ยนท่าทีของลอว์สัน เขาพูดเสียงเรียบ "ถ้าไม่อยากกลับไปเป็นสภาพเหมือนเมื่อคืน ทุกๆ สามวัน ท่านต้องมาหาข้าเพื่อดื่มยาครั้งหนึ่ง"

"ข้าเข้าใจแล้ว" ลอว์สันพยักหน้า เขาเดินไปที่ประตูแล้วสวมหมวกทรงแข็ง

"ขอบคุณในฝีมือของท่านนะ หมอหลู่" เขาหันกลับมา ดวงตาฉายแววแห่งสติปัญญา "หากท่านมีความต้องการอะไร สามารถหาข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะให้ความช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ"

"รวมถึงวัตถุดิบก่อนหน้านี้ ข้าจะจัดหามาให้ท่านเพิ่มเป็นสองเท่า"

"ช่วยจับตาดูรอบๆ ให้ข้าด้วยว่ามีผู้เช่าคนไหนมีอาการเหมือนท่านบ้าง และถ้าเป็นไปได้ ช่วยหาวัตถุดิบจากตัวพวกสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์มาให้ข้าด้วย" หลู่เยวียนตอบกลับ

"วางใจเถอะ ท่านจะได้ในสิ่งที่ต้องการ" ลอว์สันผลักประตูเดินหายไปในหมอกยามเช้า แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ฝีเท้าคั่งมั่น ไม่เหมือนคนที่เพิ่งปีนกลับมาจากประตูนรกเลยสักนิด

หลู่เยวียนมองตามหลังไป แววตาหรี่ลงเล็กน้อย ลอว์สันอาจจะก้าวสู่เส้นทางเหนือธรรมชาติดัวยท่าทีที่ประหลาดไปเสียแล้ว... แม้จะยังไม่แน่ชัด แต่ที่แน่นอนคือ "ฐานะ" ของลอว์สันในฝันประหลาดน่าจะสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลู่เยวียนไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือร้าย แต่การร่วมมือกับเขาก็ไม่ใช่เรื่องแย่ จากนี้ไปเขาสามารถได้รับข้อมูลในเขตท่าเรือได้อย่างต่อเนื่อง และการสำรวจฝันประหลาดก็น่าจะเร็วขึ้น เพราะหลายวันที่ผ่านมา หลู่เยวียนพบว่าตัวเองถูกตรึงอยู่บนหาดทรายอีกครั้ง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้จู่ๆ ถึงขยับตัวได้...

หลู่เยวียนปิดประตู มองดูขีดจำกัดสติสัมปชัญญะที่กลับมาอยู่ที่สี่สิบสี่เท่าเดิม แล้วยัดขนมปังแผ่นที่เหลือเข้าปาก

"รสชาติก็ไม่เลวแฮะ"

(จบแล้ว)