บทที่ 3 เมื่อสองวันก่อนหัวข้าเพิ่งจะโดนลาเตะมา

บทที่ 3 เมื่อสองวันก่อนหัวข้าเพิ่งจะโดนลาเตะมา

"กรี๊ด... ลู่หมิง กล้าดียังไงมาตบหน้าข้า!"

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของหญิงสาวดังแหวกอากาศทะลุขึ้นไปบนท้องฟ้า

"เพียะ!"

ลู่หมิงเงื้อมือตบหน้านางซ้ำไปอีกฉาด จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วสับตีนแตกหนีไปทันที

"เผ่นเร็วต้าหวง!"

ในขณะเดียวกัน ลู่หมิงก็ตั้งปณิธานไว้ในใจว่า หากวันใดที่เขาก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ได้เมื่อไหร่

เขาจะต้องควงภรรยาสาวแสนสวยมาเยาะเย้ยถากถางนางถึงที่ให้จงได้

เขาจะทำให้หญิงหน้าเหม็นคนนี้อิจฉาริษยาจนอกแตกตาย และต้องไปนอนร้องไห้เสียใจคอห่านคารูชักโครกไปเลย

ส่วนตอนนี้ แน่นอนว่าลูกผู้ชายตัวจริงย่อมรู้จักหลบหลีกเมื่อสถานการณ์ไม่เป็นใจ ไม่เห็นหรือไงว่าพวกมันพาบ่าวรับใช้มาด้วย?

และก็เป็นไปตามคาด คุณชายเฉินเพิ่งจะได้สติกลับมา

"ไปจับตัวมันมา! ซ้อมมันให้ข้า กระทืบมันให้ตาย!"

วันนี้เขาตั้งใจจะมาฉีกหน้าลู่หมิงแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาดันถูกอีกฝ่ายหยามเกียรติเอาเสียเอง

แถมภรรยาของเขายังถูกตบหน้าอีกต่างหาก

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนสั่งการของคุณชายเฉิน ลู่หมิงก็ยิ่งสับตีนแตกวิ่งหน้าตั้งเร็วขึ้นไปอีก

"ตูม!"

จู่ๆ เสียงระเบิดดังกึกก้องก็ดังมาจากข้างหลัง ลู่หมิงถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกลัว

"เวรเอ๊ย... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"

เขาหันขวับกลับไปมอง และเห็นว่าคุณชายเฉินกับหญิงน่ารังเกียจคนนั้นลงไปนอนกองอยู่บนพื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ร่างกายของพวกเขามีสภาพดำเป็นตอตะโก ควันไฟสีฉุนลอยฟุ้ง พร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้เกรียมที่ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

บรรดาชาวมุงรอบๆ ต่างพากันแตกฮือ ส่งเสียงหวีดร้องและวิ่งหนีเอาตัวรอดกันไปคนละทิศคนละทาง

"เชี่ย รัศมีตัวเอกของข้ามันทรงพลังขนาดนี้เลยเหรอวะ? พวกมันโดนฟ้าผ่าตายห่าไปตั้งแต่ข้ายังไม่ทันจะได้โชว์เทพหรือตบหน้ากลับเลยเนี่ยนะ? ไม่เปิดโอกาสให้ข้าได้โชว์ออฟบ้างเลยรึไง!"

ลู่หมิงที่กำลังตื่นตระหนกอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า

เขามองเห็นร่างสองร่าง เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งกำลังต่อสู้พัวพันกันอยู่กลางอากาศ

บางจังหวะก็มีการสาดสายฟ้าฟาดหรือโยนลูกไฟเข้าใส่กัน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สมองของลู่หมิงก็ถึงกับช็อตไปชั่วขณะ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น?

บินได้? โลกใบนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรด้วยเหรอ?

นั่นไม่ได้หมายความว่า ข้า ลู่หมิงผู้นี้ มีพรสวรรค์ระดับมหาจักรพรรดิหรอกหรือ!

"โฮ่ง!"

ต้าหวงงับขากางเกงของลู่หมิงด้วยความร้อนรน แล้วพยายามออกแรงดึงเขาให้ถอยหลังกลับไป

มนุษย์คนนี้มันโง่หรือเปล่าเนี่ย? เซียนเขากำลังตีกัน ดันไม่รู้จักหาที่หลบ มัวแต่ยืนดูตาค้างอยู่นั่นแหละ

"ตูม!"

พริบตานั้น ลูกไฟอีกลูกก็ระเบิดขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ลู่หมิงยืนอยู่

คลื่นความร้อนซัดกระแทกร่างของลู่หมิงและต้าหวงจนกระเด็นลอยละลิ่ว

"ถุย ถุย... ข้าเป็นตัวเอกนะโว้ย พวกแกจะระเบิดข้าด้วยหรือไง?"

ลู่หมิงถ่มฝุ่นดินที่เข้าปากทิ้ง ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนพลางสบถด่า ก่อนจะรีบหันไปมองต้าหวงทันที

"ต้าหวง แกเป็นอะไรไหม?"

"เอ๋ง โฮ่งๆ~" ต้าหวงส่งสัญญาณให้รีบเผ่นโดยด่วน

"วิ่งสิวิ่ง... ต้าหวง โกยเถอะโยม!"

ลู่หมิงไม่กล้าชักช้าโอ้เอ้อีกต่อไป เขารีบพาต้าหวงวิ่งหนีสุดชีวิต

เขาคือตัวเอกนะ ไม่ใช่ตัวเอกสายรนหาที่ตายเสียหน่อย

ต้องเข้าใจด้วยว่าปกติแล้วพวกตัวเอกมักจะเป็นตัวดึงดูดหายนะและพาเรื่องเดือดร้อนมาให้เสมอ

รีบหาที่ซ่อนตัวก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่าเดี๋ยวจะเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีก?

เขาพาต้าหวงวิ่งเตลิดเปิดเปิงจนมาถึงหน้าประตูของลานบ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ลู่หมิงเห็นชายชราสวมเสื้อสีเทาคนที่ยืนดูเหตุการณ์เมื่อครู่กำลังจะปิดประตูบ้าน เขาจึงรีบถลันเข้าไปหาทันที

"ตาเฒ่า ให้ข้าเข้าไปหลบภัยด้วยคนสิ!"

ชายชราเสื้อเทาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้ลู่หมิงและต้าหวงเข้ามาในลานบ้าน

ลู่หมิงช่วยชายชราปิดประตูพลางปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก

"ตาเฒ่า ถ้าการโจมตีของพวกเขาร่วงลงมาที่ลานบ้านนี้ล่ะจะเป็นยังไง?"

ชายชราแหงนมองการต่อสู้บนท้องฟ้าเช่นกัน ก่อนจะตอบกลับไป

"จะเป็นยังไงได้อีกล่ะ? ก็ตายห่ากันหมดนี่ไง!"

ลู่หมิงถึงกับอึ้ง "แล้วแบบนี้มันต่างอะไรกับอยู่ข้างนอกล่ะ? ไม่เห็นจะรับประกันความปลอดภัยได้เลยไม่ใช่หรือไง?"

"ต่างกันลิบลับ อย่างน้อยแบบนี้เอ็งก็นอนตายตาหลับอยู่ในบ้านไงล่ะ"

ลู่หมิงพูดไม่ออก เออ มันก็มีเหตุผลของมันอยู่นะ

เมื่อมองดูคนสองคนกำลังต่อสู้กันกลางอากาศ ลู่หมิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาตาร้อน บินได้... พวกเขากำลังบินอยู่จริงๆ

นี่มันความใฝ่ฝันของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเลยนะ... ตลอดสองชาติภพที่ผ่านมา เขาเคยสัมผัสความรู้สึกนี้ก็แค่ในความฝันเท่านั้น

พอคิดว่าในอนาคตตัวเองก็สามารถโบยบินได้เช่นกัน ลู่หมิงก็รู้สึกตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีด

"ตูม!"

จังหวะที่ลู่หมิงกำลังลูบหัวตัวเอง จินตนาการไปไกลว่าตนกำลังแหวกมิติโบยบินท่องไปทั่วหล้า เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังมาจากกลางอากาศอีกระลอก

เขาเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าผู้บำเพ็ญเพียรชายดูเหมือนจะพลาดท่าถูกโจมตีจนกระอักเลือดออกมาคำโต

เขาหันหลังกลับแล้วพุ่งทะยานหนีไปในที่ไกลแสนไกล โดยมีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงไล่กวดตามหลังไปติดๆ

เพียงชั่วอึดใจ ร่างของทั้งสองก็อันตรธานหายไปในหมู่เมฆบนท้องฟ้า

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่จากไปแล้ว ทั้งลู่หมิงและชายชราต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

โลกใบนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว!

"ตาเฒ่า แถวนี้มีเซียนมาต่อสู้กันให้เห็นบ่อยๆ หรือเปล่า?"

ชายชราลูบเคราขาวโพลนของตนพลางเอ่ยขึ้น "ข้าอยู่มาจนป่านนี้ นี่ก็เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นกับตาตัวเอง ก่อนหน้านี้เคยแต่ได้ยินเขาเล่าลือกัน..."

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ลู่หมิงก็ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วพึมพำกับตัวเอง

เป็นเพราะเขาแน่ๆ ข้ามมิติมาได้แค่วันแรกก็เจอดีเข้าให้แล้ว

ลู่หมิงที่กำลังเตรียมตัวจะบอกลาและจากไป นึกขึ้นได้ว่าเขายังต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับโลกใบนี้และสถานการณ์ของตัวเองอีกสักหน่อย

"ตาเฒ่า เรื่องมันเป็นแบบนี้ คือว่าเมื่อสองวันก่อนหัวข้าเพิ่งจะโดนลาเตะมา ข้าก็เลยลืมอะไรไปหลายอย่างเลย ท่านพอจะเล่าเรื่องของตัวข้าให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

ต้าหวงเงยหน้าขึ้นมองลู่หมิงขวับ มันก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมมนุษย์คนนี้ถึงดูเพี้ยนๆ พิกล ที่แท้ก็โดนลาเตะหัวมานี่เอง

ชายชราจ้องมองลู่หมิงด้วยสายตาที่อึ้งจนพูดไม่ออก

บ้านเอ็งมีลาเลี้ยงไว้ที่ไหนกัน? โดนลาเตะงั้นรึ? โกหกไม่เนียนเลยสักนิด คงเป็นเพราะคู่หมั้นของเอ็งไปแต่งงานกับคนอื่น เอ็งก็เลยกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักสินะ...

ไม่อย่างนั้น เอ็งจะไปพูด "ขอแสดงความยินดี" กับศัตรูหัวใจ แล้วยังไปตบหน้าผู้หญิงที่ตัวเองเคยรักทำไมกันล่ะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะมองลู่หมิงด้วยความเวทนาสงสาร

"เจ้าหนุ่ม เอ็งน่ะคือลูกชายของอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองผิงอันของเรา..."

หลังจากทนฟังเรื่องเล่าของชายชราจนจบ ลู่หมิงก็กระจ่างแจ้งแก่ใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้สงสารเขานัก

ที่แท้เจ้าของร่างเดิมคนนี้ก็คือลูกชายของลู่ซานว่าน อดีตมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองผิงอัน

แต่เมื่อสองปีก่อน ลู่ซานว่านเกิดล้มป่วยกะทันหันและเสียชีวิตลง

ทิ้งไว้เพียงลู่หมิงในวัยสิบสี่ปีกับทรัพย์สมบัติมหาศาล

ต่อมา ลู่หมิงได้ร่วมลงทุนทำธุรกิจกับเฉินต้าโหย่ว เพื่อนสนิทของลู่ซานว่านผู้เป็นบิดา

ใครจะไปรู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ปีเศษๆ ลู่หมิงจะขาดทุนย่อยยับจนแทบไม่เหลือแม้แต่กางเกงในติดตัว ในขณะที่เฉินต้าโหย่วกลับกลายมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งคนใหม่ของเมืองผิงอันเสียอย่างนั้น

ลู่หมิงใช้ส้นเท้าคิดก็ยังรู้เลยว่าไอ้แก่เฉินต้าโหย่วมันต้องโกงเขาแน่ๆ!

นั่นมันทรัพย์สมบัติมหาศาลเชียวนะโว้ย!

ลู่หมิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่อยากจะนึกถึงมันเลย แค่คิดก็เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจแล้ว ของพวกนี้มันต้องเป็นของเขาต่างหาก!

ส่วนเรื่องของผู้บำเพ็ญเพียรนั้น ชายชราไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก ตลอดทั้งชีวิตเขาก็แทบจะไม่เคยพบเห็นคนพวกนี้เลย

ภายใต้สายตาอันขุ่นเคืองของชายชรา ลู่หมิงหน้าด้านขอข้าวเขากินฟรีๆ มื้อหนึ่ง ก่อนจะพาต้าหวงเดินกลับบ้าน

แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน ลู่หมิงก็ถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ไปทันที นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย?

กระท่อมมุงจากสับปะรังเคไม่กี่หลังที่บ้านถูกพายุพัดจนหลังคาเปิดเปิง เหลือทิ้งไว้เพียงกำแพงดินก้อนโง่ๆ

ข้าวของภายในบ้านกระจัดกระจายเละเทะไปหมด ทรัพย์สินอันน้อยนิดที่มีอยู่เดิมก็ถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

"ไอ้ลูกเต่าตัวไหนมันมาพังบ้านข้าฟะ?"

ลู่หมิงสบถด่าด้วยความโกรธแค้น

โลกใบนี้มันไม่มีกฎหมายบังคับใช้หรือยังไง? มีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่บ้างไหม? กลางวันแสกๆ ฟ้าสว่างโร่ขนาดนี้ พวกมันยังกล้ามาบุกรุกทำลายบ้านเรือนคนอื่นอีก

"โฮ่ง!"

ต้าหวงเองก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัดเช่นกัน

มันน่าแค้นใจนัก นี่ไม่ใช่แค่บ้านของลู่หมิงเท่านั้น แต่มันเป็นบ้านของมันด้วย!

"ต้องเป็นฝีมือไอ้สารเลวเฉินต้าโหย่วแน่ๆ วันนี้เราไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครที่ไหนเลยนอกจากพวกมัน"

ลู่หมิงวิเคราะห์สถานการณ์ขณะทอดสายตามองซากปรักหักพังของบ้าน

"โฮ่ง!"

ต้าหวงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน

"ไปกันเถอะ ไปทวงค่าเสียหายจากพวกมันกัน"

ลู่หมิงผู้เกรี้ยวกราดพาต้าหวงที่กำลังเดือดดาล หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัว พากันบุกไปหาเฉินต้าโหย่วเพื่อทวงถามความยุติธรรม

ระหว่างทาง ลู่หมิงยังได้ยินมาว่าลูกชายและลูกสะใภ้ของเฉินต้าโหย่วยังไม่ตาย พวกเขาแค่โดนฟ้าผ่าบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น

เมื่อจ้องมองไปที่ประตูจวนอันโอ่อ่าอลังการของบ้านตระกูลเฉิน ลู่หมิงก็ยิ่งรู้สึกเดือดพล่านขึ้นไปอีก

นี่มันเงินที่โกงเขาไปทั้งนั้น!

เขาชี้หน้าด่ากราดไปที่ประตูใหญ่และตะโกนลั่น

"ไอ้แก่เฉิน ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย! แกมีสิทธิ์อะไรมาพังบ้านข้า?"

"โฮ่ง~"

ต้าหวงเองก็เห่ากรรโชกอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างๆ ลู่หมิง ราวกับกำลังช่วยด่าทอว่า "ใช่แล้ว แกมีสิทธิ์อะไรมาพังบ้านพวกเรา?"

"โอ๊ย... โอ๊ย..."

"เอ๋ง... เอ๋ง..."

ทว่าลู่หมิงยังไม่ทันจะได้เห็นแม้แต่เงาหัวของเฉินต้าโหย่ว เขาก็ถูกบรรดาบ่าวรับใช้ของตระกูลเฉินรุมกระทืบจนสะบักสะบอม หน้าตาปูดโปน ร้องโอดโอยวิ่งหนีหางจุกตูดกลับมาพร้อมกับต้าหวงเสียแล้ว