บทที่ 2 คนที่ทำให้หมาไม่ได้อยู่เป็นสุข
บทที่ 2 คนที่ทำให้หมาไม่ได้อยู่เป็นสุข
บทที่ 2 คนที่ทำให้หมาไม่ได้อยู่เป็นสุข
"ช่างเถอะต้าหวง วันหน้าแกก็จะรู้เอง เอาเป็นว่าแกแค่ต้องรู้ไว้ก็พอว่าข้าน่ะเก่งกาจมาก"
ลู่หมิงรู้สึกว่าต่อให้พูดไปมากแค่ไหน ก็คงไม่ทำให้ต้าหวงเชื่อถือได้เท่ากับการลงมือทำให้เห็นเป็นประจักษ์
เขาจึงลุกจากเตียงทันที หมายจะไปดูว่ายังมีของกินอะไรหลงเหลืออยู่ในบ้านบ้าง
แม้ซาลาเปาเมื่อครู่จะช่วยบรรเทาความหิวโหยในกระเพาะไปได้บ้าง
แต่อวัยวะภายในของเขาก็ยังคงกรีดร้องเรียกร้องหาอาหารอย่างรุนแรง
ลู่หมิงรู้ดีว่าหลังจากหิวจัด ไม่ควรกินจนอิ่มเกินไป แต่ทว่าอย่างน้อยเขาก็ต้องกินให้อิ่มสักครึ่งท้อง
ลู่หมิงพาร่างกายอันอ่อนระโหยโรยแรงไปค้นดูตามถังข้าวสาร ถังแป้ง และโอ่งน้ำทุกใบในบ้าน...
ท้ายที่สุด เขาก็พบเพียงปลายข้าวสารที่ผสมรำข้าวอยู่แค่ครึ่งชาม
เมื่อมองดูปลายข้าวสารครึ่งชามนั้น ลู่หมิงก็ถึงกับพูดไม่ออก บทละคร "จากยาจกสู่เศรษฐี" นี่ยังไงมันก็ดูจะเกินไปหน่อยไหม?
แต่เขาก็รีบปลอบใจตัวเองทันที ความยากจนมันก็แค่เรื่องชั่วคราว เขาคือตัวเอก วันเวลาดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้า
"มาเถอะต้าหวง กินข้าวต้มรองท้องไปก่อน เดี๋ยวพี่ลู่คนนี้จะพาแกไปกินของดีๆ..."
ลู่หมิงหยิบชามขึ้นมาแล้วตักข้าวต้มที่ต้มสุกแล้วให้ต้าหวงไปหนึ่งชามก่อน
จากนั้น เขาก็ตักให้ตัวเองอีกชามแล้วเริ่มซด
"ซู้ด... ซู้ด..."
"จั๊บ... จั๊บ..."
หลังจากกินจนอิ่มไปครึ่งท้องและดื่มน้ำจนพอใจ ลู่หมิงก็เช็ดปาก ตั้งใจจะจัดการแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อย
แล้วออกไปดูเสียหน่อยว่าโลกใบนี้มันเป็นยังไงกันแน่
ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องหาทางแก้ปัญหาเรื่องปากท้องด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้กลับมาหิวไส้กิ่วอีกแน่
เมื่อมองเงาสะท้อนของตัวเองในอ่างน้ำ ลู่หมิงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สมกับที่เป็นตัวเอกจริงๆ
อายุราวๆ สิบห้าสิบหกปี ใบหน้าเรียวเล็กขาวผ่อง คิ้วและดวงตาคมเข้ม ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน หล่อเหลาเอาการแม้จะดูธรรมดาไปสักนิด
ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวยากจนเลยสักนิด ใช่ไหมล่ะ?
โดยเฉพาะมือทั้งสองข้าง ดูไม่เหมือนคนที่เคยทำงานหนักมาเลย
หรือว่าจะมีเบื้องหลังอันซับซ้อนพิลึกพิลั่นอะไรซ่อนอยู่?
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ลู่หมิงก็หันขวับไปตะโกนเรียกต้าหวง
"ไปกันเถอะต้าหวง ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อย..."
ต้าหวงที่กำลังนอนอาบแดดอย่างสบายใจ เงยหน้าขึ้นมองลู่หมิง ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้
ช่างเป็นคนที่ทำให้หมาไม่ได้อยู่เป็นสุขเอาเสียเลย หวังว่าออกไปข้างนอกคงไม่โดนใครเขาซ้อมจนตายหรอกนะ
"สายลมยามเย็นพัดผ่านอ่าวเผิงหู ซดข้าวต้มใสแจ๋วทุกวันไร้ซึ่งตะเกียบและชาม..."
ลู่หมิงเดินฮัมเพลงเบาๆ ขณะก้าวเท้าออกจากลานบ้านอันเงียบเหงา
"พวกเจ้าได้ยินเรื่องนี้หรือยัง? คุณชายเฉิน ลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งคนปัจจุบันของเมืองเรา แต่งงานกับอดีตคู่หมั้นของคุณชายลู่ ลูกชายอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วนะเว้ย"
"ได้ยินแล้ว แถมเขายังรับอนุภรรยาเข้ามาพร้อมกันตั้งแปดคนเลยนะ..."
"???"
พอดีกับที่ลู่หมิงเดินมาถึงหน้าปากซอย เขาก็ได้ยินกลุ่มคนกำลังจับเข่าคุยเรื่องซุบซิบสุดแซ่บนี้อยู่พอดี
ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ และอดไม่ได้ที่จะสอดปากร่วมวงสนทนาด้วย
"คุณชายเฉินอะไรนั่นไม่กลัวตายคาอกสาวหรือไง?"
"เขาจะไปกลัวอะไร? สมัยก่อนพ่อของเขายังรับอนุภรรยาเข้ามาพร้อมกันตั้งสิบแปดคนเลย..."
ชายชราสวมเสื้อสีเทาคนหนึ่งลูบเคราตัวเองพลางตอบกลับมา
ลู่หมิงถึงกับอ้าปากค้าง คนบนโลกใบนี้มันจะดุดันกันเกินไปแล้วมั้ง?
ชายชราที่ตอบคำถามรวมถึงกลุ่มคนที่กำลังซุบซิบนินทาเพิ่งจะสังเกตเห็นลู่หมิง
พวกเขามองมาที่ลู่หมิงด้วยสายตาประหลาด ก่อนจะเงียบกริบลงกะทันหัน บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นสายตาของทุกคน ลู่หมิงก็รู้สึกงุนงง ทำไมถึงหยุดพูดกันล่ะ? เขายังฟังไม่จุใจเลยนะ
"เล่าต่อสิ!"
เมื่อได้ยินคำเร่งเร้าของลู่หมิง สีหน้าของทุกคนก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นหนักกว่าเดิม
บางคนอ้าปากทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หุบปากฉับ
จังหวะนั้นเอง ก็มีใครบางคนตะโกนขึ้นมา "คุณชายเฉินกับฮูหยินมาแล้ว"
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่หมิงก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที เขาอยากจะเห็นนักว่าคุณชายเฉินผู้เก่งกาจคนนี้จะมีหน้าตาเป็นยังไง
เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็มองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับบ่าวรับใช้สองสามคน
ต้องขอบอกเลยว่า ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สรรค์สร้างมาคู่กันโดยแท้ ฝ่ายชายมีใบหน้าแหลมเหมือนหนูดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย ส่วนฝ่ายหญิงก็ดูหน้าตาแหลมคมร้ายกาจเอาเรื่อง
ทุกคนมองดูคุณชายเฉินและพรรคพวกที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ สลับกับมองไปที่ลู่หมิง
สีหน้าของพวกเขาดูพิลึกพิลั่นหนักขึ้นไปอีก และในขณะเดียวกัน ทุกคนก็พร้อมใจกันถอยหลังกรูด ทิ้งระยะห่างจากลู่หมิงโดยไม่รู้ตัว
"ลู่หมิง ข้าแต่งงานแล้วนะ..."
คุณชายเฉินที่เดินเข้ามาใกล้ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งโอ้อวด
ลู่หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง เจ้านี่รู้จักเขาด้วยเหรอ?
แต่เขาก็ตระหนักได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะรู้จักเจ้าของร่างเดิมที่ชื่อลู่หมิงเหมือนกัน
แต่เจ้าของร่างนี้ไปรู้จักมักจี่กับลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งได้ยังไง?
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสองคนอยู่กันคนละชั้นเลยนะ
หรือว่าเมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมก็เคยเป็นคนรวยเหมือนกัน?
แล้วที่มาทำหน้าตาโอ้อวดใส่เขาเรื่องที่ตัวเองแต่งงานแล้วนี่มันหมายความว่ายังไง?
เยาะเย้ยที่เขาเป็นโสดงั้นเหรอ? หรือว่าอยากให้เขาให้ของขวัญวันแต่งงาน?
เมื่อนึกถึงสภาพความเป็นอยู่ที่บ้านของตัวเองแล้ว การเอาชามบิ่นๆ ไปให้เป็นของขวัญมันจะใช้ได้ไหมเนี่ย?
ไม่สิ ชามบิ่นๆ เขาก็ให้ไม่ได้เหมือนกัน
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่หมิงก็หัวเราะร่วนและกล่าวออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
"ฮ่าฮ่า... งั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะคุณชายเฉิน"
ทันทีที่เขาพูดจบ กลุ่มคนดูรอบข้างก็ถึงกับตกตะลึงและหันขวับมามองที่ลู่หมิง
นี่เขาโดนกระตุ้นเรื่องที่คู่หมั้นถูกคนอื่นแย่งไปจนเสียสติไปแล้วหรือไง?
คุณชายเฉินเองก็มองลู่หมิงด้วยสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน
เมื่อเห็นความตกตะลึงของทุกคน ลู่หมิงก็เริ่มจะงุนงงขึ้นมาบ้าง
เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า? คนบนโลกใบนี้เขาไม่พูดแสดงความยินดีตอนแต่งงานกันหรอกเหรอ? หรือว่าต้องพูดแสดงความเสียใจกัน?
ลู่หมิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดกับคุณชายเฉินว่า
"งั้นข้าก็ขอแสดงความเสียใจกับงานแต่งงานใหม่ของคุณชายเฉินด้วยก็แล้วกัน..."
เหล่าคนมุงหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แบบนี้สิถึงจะปกติ
ก็แหงล่ะ อดีตคู่หมั้นของตัวเองถูกคนอื่นแย่งไปแถมอีกฝ่ายยังมาเยาะเย้ยโอ้อวดใส่หน้าขนาดนี้ เขาจะไปพูดคำอวยพรออกมาได้ยังไง?
"ลู่หมิง เจ้ามันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว ตอนนี้ข้าแต่งงานกับคุณชายเฉินแล้วนะ..."
จังหวะนั้นเอง น้ำเสียงแหลมปรี๊ดร้ายกาจก็ดังเข้าหูลู่หมิง
เขาเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเป็นภรรยาของคุณชายเฉินนั่นเองที่พูดประโยคนี้ออกมา
มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? ผู้หญิงคนนี้ป่วยเป็นอะไรหรือเปล่า?
กลุ่มคนดูรอบข้างต่างพากันมองลู่หมิงด้วยสายตาเวทนาสงสาร
เมื่อเห็นสีหน้าอึ้งกิมกี่ของลู่หมิง หญิงสาวก็ยิ่งได้ใจหนักขึ้นไปอีก
นางรู้ดีว่าลู่หมิงตัดใจจากนางไม่ได้ เมื่อก่อนอีกฝ่ายชอบนางมาก ชอบจนแทบจะเป็นแทบตาย
ถึงขนาดที่ว่าพอนางกำลังจะแต่งงานกับคุณชายเฉิน เขาก็ประกาศกร้าวว่าจะอดข้าวประท้วงจนตาย
นางเลิกคิ้วขึ้นทันที ก่อนจะพูดจาอวดดีต่อไปว่า
"ถึงเมื่อก่อนเราจะเคยมีสัญญาหมั้นหมายกัน แต่นั่นมันก็แค่อดีต ข้าไม่เคยชอบเจ้าเลยแม้แต่น้อย คนที่ข้าชอบคือคุณชายเฉินต่างหาก..."
ขณะที่พูด นางก็ขยับตัวเข้าไปซบอิงแอบคุณชายเฉิน
ในที่สุดลู่หมิงก็ตระหนักรู้ มิน่าล่ะ ตอนแรกเขากำลังยืนเผือกเรื่องชาวบ้านอยู่แท้ๆ แต่กลายเป็นว่าเรื่องเผือกนั้นดันเป็นเรื่องของตัวเองเสียได้
เขาคือไอ้หนุ่มดวงซวยคนนั้น คุณชายลู่ ลูกชายอดีตเศรษฐีอันดับหนึ่งนั่นเอง!
ลู่หมิงรู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาทันที มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ เขาถึงได้สูญเสียตำแหน่งลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งไปได้?
ส่วนเรื่องรสนิยมของเจ้าของร่างคนก่อน ลู่หมิงไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ
รสนิยมห่วยแตกบัดซบอะไรวะเนี่ย? ผู้หญิงพรรค์นี้ก็ยังอุตส่าห์อยากจะแต่งงานด้วย...
อย่างไรก็ตาม ตัวตนในฐานะตัวเอกของเขาก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีก นี่มันบทนำสไตล์ "ถูกทิ้งตั้งแต่เริ่มเรื่อง" ชัดๆ!
ตอนนี้เขาควรจะตะโกนประโยคเด็ดออกไปเลยไหมว่า "สามสิบปีอยู่เหอหนาน สามสิบปีอยู่เหอเป่ย วันหน้าใครจะยิ่งใหญ่กว่าใครก็คอยดู" ?
อย่าถามล่ะว่าทำไมถึงไม่ใช่ "ตะวันออกตะวันตกของแม่น้ำ"? ถ้าถาม ก็เพราะว่าแม่น้ำสายใหญ่มันไหลไปทางทิศตะวันออกไงล่ะ!
เมื่อเห็นว่าลู่หมิงเอาแต่เงียบ หญิงสาวก็เหยียดยิ้มที่มุมปากด้วยความลำพองใจ
"ลู่หมิง..."
"เพียะ!"
ทันทีที่หญิงสาวอ้าปากพูด ลู่หมิงก็ทนไม่ไหว ซัดฝ่ามือตบหน้านางฉาดใหญ่
"หุบปาก! หน้าตาอย่างกับซาลาเปาถูกลาเหยียบ มีแต่หมาเท่านั้นแหละที่อยากจะได้เจ้า..."
"โฮ่ง..."
สิ้นคำพูดของลู่หมิง เจ้าต้าหวงที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงเห่าประท้วงความไม่พอใจออกมาทันที
ลู่หมิงนึกขึ้นได้ "โทษทีต้าหวง..."
จากนั้น เขาก็หันไปพูดสมทบกับหญิงสาวที่ยังคงยืนหน้ามึนงงอยู่ว่า "เห็นไหม ขนาดหมายังไม่เอาเจ้าเลย"
ฝ่ามือของลู่หมิงไม่เพียงแต่ตบจนหญิงสาวหน้าหันและยืนอึ้งไปเท่านั้น
คุณชายเฉินที่ตอนแรกกำลังทำหน้าเย่อหยิ่งโอ้อวดก็ถึงกับชะงักค้างไปเหมือนกัน
นี่เขาเพิ่งจะโดนด่ามาหมาดๆ ใช่ไหม?
ส่วนบรรดาคนมุงรอบข้างต่างก็พากันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
พวกเขายังคงมีความเป็นมืออาชีพอยู่มาก โดยปกติแล้วพวกเขาจะไม่นินทาใครต่อหน้าเจ้าตัวเด็ดขาด เว้นเสียแต่ว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ
"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"
"คุณชายลู่ไม่ได้หลงรักคุณหนูหลิวคนนี้มากหรอกเรอะ?"
"ตบฉาดนั้นน่าจะเจ็บน่าดูเลยแฮะ"
...
แม้แต่เจ้าต้าหวงเองก็ยังแปลกใจนิดหน่อย ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเจ้านี่ชอบผู้หญิงคนนี้มากหรือไง?
แต่แบบนี้แหละสะใจดี...