บทที่ 88 ใครคือผู้เดินหมาก ใครคือตัวหมาก?

บทที่ 88 ใครคือผู้เดินหมาก ใครคือตัวหมาก?

เช้าตรู่อีกวันหนึ่ง ท้องฟ้ามืดครึ้ม อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณสิบองศาเซลเซียส

ลู่หลีพันผ้าพันคอขนสัตว์สีดำ ในมือกุมร่มหนึ่งคัน เดินมาที่หน้าสวนหย่อมอย่างสงบนิ่ง

พนักงานหมายเลข 001b จางเซียวมารับหน้าที่แทนเผิงฮ่าวในการรอรับลู่หลีในทุกๆ วัน เขาเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ให้ลู่หลี...

“ขอบคุณ”

ลู่หลีหยุดฝีเท้าและพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้น ลู่หลีก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปในอาคารเก่าต่อ จางเซียวเดินตามหลังมาครึ่งก้าวอยู่ข้างกายเขา...

เมื่อเดินเข้าสู่โถงชั้นหนึ่งของอาคารเก่า ขณะใกล้ถึงบันได ลู่หลีก็หยุดเดินและหันไปบอกจางเซียวว่า

“จริงสิ นายไปที่ห้องของมอร์ริส เอาข่าวสารเกี่ยวกับ ‘เหตุการณ์ตระกูลเฉิน’ ของเมื่อวานและวันนี้มาส่งให้ฉันที่ห้องหนังสือด้วยนะ……”

“ครับ คุณลู่!”

จางเซียวเหยียดตัวตรง ค้อมตัวรับคำสั่ง

“อืม” ลู่หลีพยักหน้าแล้วเดินขึ้นบันไดไป

เขาเข้าไปในห้องหนังสือ ถอดเสื้อโค้ทออกแล้วแขวนไว้บนราวแขวน

จากนั้นเดินไปที่เตาผิงข้างห้องหนังสือ โยนไม้ขีดไฟชนิดพิเศษลงไปเพื่อจุดไฟในเตาผิง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นเร่งเวลา อุณหภูมิภายในห้องหนังสือพุ่งสูงขึ้นทันทีจนถึงประมาณยี่สิบองศา...

เขายกเลิกพลังเวลา เปลวไฟในเตาผิงยังคงลุกโชน บางครั้งก็ได้ยินเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังขึ้น เสียงเช่นนี้เมื่อเกิดขึ้นในห้องหนังสืออันเงียบสงบ กลับไม่ทำให้รู้สึกรำคาญ แต่กลับให้ความรู้สึกที่สบายอย่างยิ่ง

ลู่หลีรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงาน

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก!’ ‘ก๊อก ก๊อก!’

เสียงเคาะประตูห้องหนังสือดังขึ้น

“เชิญ” ลู่หลีกล่าวเสียงทุ้ม

จางเซียวผลักประตูเดินเข้ามา ยื่นแฟ้มเอกสารที่มอร์ริสจัดเตรียมไว้ให้ลู่หลีอย่างนอบน้อม

“นายไปเถอะ มีธุระแล้วฉันจะเรียก” ลู่หลีเปิดแฟ้มเอกสารและกวาดสายตามองดูเนื้อหา

เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลง ลู่หลีก็วางเอกสารลงก่อน แล้วหยิบโทรศัพท์ข้างกายขึ้นมาประกาศข้อมูลในกลุ่มพนักงานภายใน

‘ติ๊ง!’

‘ภารกิจ: เช้าวันนี้ นำเอกสารไปส่งให้คุณลู่’

‘รางวัลภารกิจ: 0.5 แต้มสะสม’

‘สถานะภารกิจ: สำเร็จ ผู้ปฏิบัติภารกิจ จางเซียว’

‘ติ๊ง!’

‘ภารกิจ: ช่วยรวบรวมและจัดระเบียบเอกสารให้คุณลู่’

‘รางวัลภารกิจ: 1.1 แต้มสะสม’

‘สถานะภารกิจ: สำเร็จ ผู้ปฏิบัติภารกิจ มอร์ริส’

สถานะภารกิจทั้งสองอย่างถูกอัปเดตตามลำดับ

เขาหยิบถ้วยชาข้างกายขึ้นมา เป่าลมเบาๆ แล้วจิบทีละนิด

เขารวบรวมสมาธิจดจ้องไปที่ข่าวสารและบันทึกต่างๆ บนอินเทอร์เน็ตในมือ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่หลีก็เผยรอยยิ้มออกมา

ในตอนนี้ โลกใต้ดินของเซี่ยงไฮ้กำลังตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ข่าวลือเรื่อง ‘ยักษ์ใหญ่ทั้งสองของตระกูลเฉินอาการวิกฤต’ หรือแม้แต่ ‘เสียชีวิตแล้ว’ แพร่สะพัดไปทั่วจนเป็นที่โจษจัน……

อิทธิพลบางฝ่ายเริ่มมีความเคลื่อนไหว……

ส่วนคู่แข่งที่แท้จริงของตระกูลเฉินก็กำลังหยั่งเชิง โดยพุ่งเป้าสายตาไปที่ ‘การขนส่งทางทะเล’ ที่ตระกูลเฉินกุมอำนาจอยู่

เมื่อต้องเผชิญกับข่าวสารและข่าวลือเหล่านี้ ‘ตระกูลเฉิน’ ดูเหมือนจะไม่ได้ดำเนินการตอบโต้อย่างรุนแรงในทันที แต่กลับดำเนินการป้องกันแบบหดตัวอย่างต่อเนื่อง รวมถึงแอบสืบหาเบาะแสของมือมืดที่ลอบสังหารตระกูลเฉินในทางลับ

‘พลซุ่มยิง’ ระดับนั้น ย่อมไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงแน่นอน

ในข้อมูลชุดนี้ ท่ามกลางการต่อสู้ที่สลับซับซ้อนนี้ ใครคือตัวหมาก และใครคือผู้เดินหมากที่แท้จริง?

ตระกูลเฉินที่ดูเหมือนกำลังตกอยู่ในอันตรายความจริงแล้วคือผู้เดินหมาก เพราะเฉินอวิ้นผิงสองพี่น้องได้รับ ‘เวลา’ ที่ลู่หลีขายให้ไปแล้ว ฟังก์ชันการทำงานของร่างกายย่อมต้องฟื้นตัวอย่างรวดเร็วแน่นอน...

ดังนั้น สองพี่น้องนี้ในตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะกำลังนั่งดูสถานการณ์อย่างใจเย็น พวกเขาปิดข่าวเรื่องสุขภาพที่แข็งแรงของตนเอง เพื่อรอให้พวกภูตผีปีศาจกระโดดออกมาปรากฏตัวต่อหน้า

ในเมื่อ ‘ตระกูลเฉิน’ คือผู้เดินหมาก เช่นนั้น องค์กรและขุมกำลังที่รีบร้อนเข้าสู่สนามย่อมเป็นตัวหมาก

แต่ทว่าในสายตาของลู่หลี ‘ตระกูลเฉิน’ ก็เป็นเพียงตัวหมากเช่นกัน เป็นตัวหมากตัวหนึ่งในมือของเขา……

โดยเขายื่นมือเข้าไปสร้างอุบัติเหตุ จากนั้นก็ช่วยชีวิตพี่น้องตระกูลเฉินให้ฟื้นจากอุบัติเหตุนั้น และยังมอบความหวังในการมีชีวิตนิรันดร์ให้พวกเขาอีกด้วย

ดังนั้น ลู่หลีต่างหากคือ ‘ผู้เดินหมาก’ ที่แท้จริง!

นี่คือวิธีการคิดที่น่าสนใจมาก ลู่หลีจมดิ่งอยู่ในความคิด นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

ในความคิดที่ซับซ้อนนี้ แนวคิดของลู่หลีก็ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์แบบที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อ ‘สโมสรนิรันดร์’ ค่อยๆ เติบโตขึ้น การพึ่งพาเพียงแนวคิดของลู่หลีคนเดียวจะมีข้อจำกัดที่สูงมาก

‘สโมสรนิรันดร์’ จะแตกต่างจากรูปแบบองค์กรอื่นๆ มันต้องมีความละเอียดอ่อนและมีความเป็นรูปธรรมในระดับมหภาคทั้งหมด

ดังนั้น หากมองในบางแง่มุม สโมสรในตอนนี้มีเพียงโครงสร้างที่ยังหยาบนัก

ลู่หลีหยิบสมุดบันทึกจากลิ้นชักชั้นที่สองทางซ้ายมือออกมา เปิดไปหน้าล่าสุด และเขียนลงที่กึ่งกลางบรรทัดแรกว่า: “ว่าด้วยการจัดตั้งคณะที่ปรึกษา……”

“โครงสร้างบุคลากรของคณะที่ปรึกษา ควรประกอบด้วย นักวิจัยระบบการเมืองและวัฒนธรรมทางการเมืองของประเทศต่างๆ, ศูนย์วิจัยยุทธศาสตร์ต่างประเทศ, นักเศรษฐศาสตร์, นักวิชาการด้านการศึกษาวิจัยกลุ่มชาติพันธุ์มนุษย์……”

องค์กรย่อมมีคณะที่ปรึกษาขององค์กร ประเทศย่อมมีคณะที่ปรึกษาของประเทศ

สโมสรนิรันดร์ จำเป็นต้องมีคณะที่ปรึกษาของสโมสรนิรันดร์

ในอนาคต ลู่หลีควรจะเป็นผู้ตัดสินใจเพียงหนึ่งเดียว โดยทำการตัดสินใจจากคำแนะนำที่คณะที่ปรึกษาเสนอมา

ในขณะที่ลู่หลีกำลังจัดระเบียบโครงสร้างของ ‘สโมสรนิรันดร์’ อยู่นั้น

เผิงฮ่าวและถานเยี่ยนอวี้ก็ได้ต่อเครื่องจากชิคาโก สหรัฐอเมริกา มาถึงเมืองเออร์แบนา-แชมเพน ที่มีประชากรเพียงสี่หมื่นคนเรียบร้อยแล้ว

หลังจากมาถึง พวกเขาเข้าพักในโรงแรมท้องถิ่นแห่งหนึ่งเป็นอันดับแรก

ภายในห้องประชุม เผิงฮ่าว ถานเยี่ยนอวี้ และ ‘มอร์ริส’ ที่อยู่ไกลถึงเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ได้มีการประชุมผ่านวิดีโอทางไกลร่วมกัน

หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏข้อมูลรายละเอียดของแอนโธนี เลกเกตต์ เลื่อนฉายอย่างต่อเนื่อง

แอนโธนี เลกเกตต์ อุทิศทั้งชีวิตให้แก่ฟิสิกส์ เขาครองตัวเป็นโสดมาตลอดชีวิต จึงไม่มีลูกหลาน ปัจจุบันเขากำลังพักรักษาตัวอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลศูนย์กลางในเมืองแชมเพน...

เนื่องจากชายชรามีอายุมากเกินไป หลังจากหกล้มจึงส่งผลให้เกิดเลือดออกในอุ้งเชิงกราน และอวัยวะต่างๆ เริ่มมีสัญญาณของความล้มเหลว ซึ่งสถานการณ์เช่นนี้แทบไม่มีทางรักษาให้หายได้

“ถาน!”

“เผิง!”

“ฉันว่าพวกนายต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ……”

มอร์ริสได้รับข้อมูลบางอย่างจากการเจาะระบบคอมพิวเตอร์ของโรงพยาบาลศูนย์กลาง เขาจึงเอ่ยเตือน

พูดจบ การประชุมผ่านวิดีโอก็สิ้นสุดลง

คอมพิวเตอร์ตรงหน้าถานเยี่ยนอวี้และเผิงฮ่าวกลับสู่สภาวะปกติ

มอร์ริสได้ลบทุกร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ก่อนจะจากไป