บทที่ 19 - กลับบ้าน

หลี่หลินมองมุมกำแพงที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย ในมือยังคงถือมีดขูดสำหรับเก็บตัวอย่าง ในใจว่างเปล่าราวกับลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

ส่วนชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่า "หัวหน้าซ่ง" หรือซ่งเฉิง หัวหน้าทีมสองแห่งสำนักงานปฏิบัติการพิเศษ กลับขมวดคิ้วแน่นในวินาทีที่รอยเลือดนั้นหายไป

มีบางสิ่งหายไปจากความทรงจำและความคิดของเขา แต่ความประทับใจที่ตกค้างอยู่ยังคงมีอยู่ ความประทับใจเพียงเล็กน้อยนี้กระตุ้น "สัมผัสที่หก" ของเขา ทำให้เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

ประกายแสงขุ่นมัวปรากฏขึ้นในดวงตาส่วนลึกของซ่งเฉิง เขารีบควบคุมจิตใจของตัวเองทันที พยายาม "ตรึง" ความประทับใจสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในใจเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้มันสลายหายไปพร้อมกับความทรงจำบางส่วน การฝึกฝนอย่างมืออาชีพมานานหลายปีได้แสดงประสิทธิภาพในวินาทีนี้ ส่วนหลี่หลินที่ถือมีดขูดอยู่หลังจากลังเลไปครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้น "หัวหน้า ผมรู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็ลืมไปว่ากำลังจะทำอะไร เมื่อกี้ตรงนี้มีอะไรอยู่หรือเปล่าครับ"

"มีการแทรกแซงทางความคิด!" ซ่งเฉิงไหวตัวทันที รีบเตือนเสียงหลง "ตรวจสอบ 'ระดับความลึก' ของที่นี่เดี๋ยวนี้!"

พอได้ยินดังนั้นหลี่หลินก็วางอุปกรณ์เก็บตัวอย่างในมือลงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารีบปลดกล่องสีดำสนิทขนาดเท่าฝ่ามือออกจากเข็มขัด กดปุ่มบนกล่องสองสามครั้ง จากนั้นก็ดึง "สายยาง" เส้นเล็กๆ ออกมาจากด้านข้างของกล่อง แล้วนำปลายสายยางที่ดูคล้ายเข็มฉีดยานั้นไปเชื่อมต่อกับลูกตาของตัวเองโดยตรง หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ เขาก็เงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาข้างที่เชื่อมต่อกับสายยางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างช้าๆ

เสียงหึ่งๆ เบาๆ ดังมาจากในกล่องเหล็กสีดำสนิท ภายในสายยางเส้นเล็กก็คล้ายมีของเหลวไหลเวียนอยู่อย่างเชื่องช้า ดวงตาของหลี่หลินค่อยๆ ถูกเคลือบด้วยสีดำสนิท และในมุมมองสัมผัสที่หกของเขา ทุกสรรพสิ่งบนถนนสายเก่าแก่นี้ก็เริ่มถูกปกคลุมด้วยโทนสีขาวดำ

"ระดับความลึก L-0 ไม่มีปฏิกิริยาของมิติลี้ลับ" หลี่หลินรายงานขณะสังเกตการณ์ "แล้วก็ไม่เห็นของที่หนีออกมาจาก 'มิติลี้ลับ' หรือสารตกค้างใดๆ ด้วยครับ"

ซ่งเฉิงขมวดคิ้ว ปรายตามองกล่องในมือหลี่หลิน นี่คือเครื่องหยั่งระดับความลึกแบบพกพา ระยะการรับรู้และความไวเทียบไม่ได้กับอุปกรณ์มาตรฐานขนาดเท่ากระเป๋าเดินทาง แต่ถึงจะเป็นรุ่นพกพา มันก็ควรจะตรวจจับความเปลี่ยนแปลงของ "ระดับความลึก" ในรัศมีทำการได้สิ

เขามั่นใจว่าเมื่อกี้ตัวเองถูกอะไรบางอย่างแทรกแซงความทรงจำและความคิดเข้าให้แล้วจริงๆ "ความประทับใจ" ที่ตกค้างอยู่นั้นยังคงถูกเขาตรึงไว้ในใจอย่างฝืนทน ที่นี่ต้องมีของแปลกประหลาดอะไรบางอย่างกำลังส่งผลกระทบต่อเขาแน่ แต่ ... อุปกรณ์กลับรับรู้ไม่ได้เลย

และในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปากให้หลี่หลินปรับโหมดการรับรู้ของเครื่องหยั่งระดับความลึกนั้นเอง อีกฝ่ายก็เหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่างเข้า

หลี่หลินจ้องเขม็งไปยังจุดใดจุดหนึ่งที่สุดปลายถนน

ดวงตาข้างที่เชื่อมต่อกับสายยางดำมืดสนิทราวกับน้ำหมึก ภายในความมืดมิดอันลึกล้ำนั้นสะท้อนให้เห็นมุมมองอีกมิติหนึ่ง เขาเห็นว่าท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างบนถนนที่ถูกปกคลุมด้วยสีขาวดำ กลับมีสีสันสายหนึ่งปรากฏขึ้นลางๆ สีสันนั้นเลือนรางและจืดจางมากจนดูไม่ออกว่าคืออะไร แต่มีขนาดใหญ่มาก เขาพยายามเพ่งมองอยู่นานกว่าจะพอกำหนดขอบเขตของโครงร่างที่จางจนแทบจะโปร่งใสนั้นได้ และประเมินว่าขนาดของมันน่าจะพอๆ กับบ้านหนึ่งหลัง

"หัวหน้าซ่ง ข้างหน้ามีอะไรบางอย่างอยู่ครับ แต่มันเลือนรางมาก ดูเหมือนจะเป็นบ้านหลังหนึ่ง" เขาพูดพลางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง "สัญญาณเตือนระดับความลึกยังคงเป็นศูนย์ และไม่มีปฏิกิริยาการปนเปื้อนด้วย ... ผมใกล้จะเดินไปถึงหน้ามันแล้ว หัวหน้าสัมผัสได้ถึงอะไรบ้างไหมครับ"

ซ่งเฉิงเดินตามหลังหลี่หลิน มือขวากำเข็มกลัดในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น เตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินทุกเมื่อ ขณะเดียวกันก็ขมวดคิ้วส่ายหน้า "สัมผัสที่หกไม่มีสัญญาณเตือนเลย"

หลี่หลินหยุดเดินตรงจุดหนึ่ง เขารู้สึกว่าตัวเองเดินมาหยุดอยู่หน้าสีสันอันเลือนรางนั้นแล้ว จากนั้นเขาก็ลังเลนิดหน่อย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไป ...

เสียงหึ่งแหลมปรี๊ดดังขึ้นจากกล่องเหล็กสีดำสนิทกะทันหัน ตามด้วยเสียงเป๊าะแป๊ะเบาๆ สองสามครั้ง พร้อมกับควันสีเขียวลอยกรุ่นออกมา เครื่องหยั่งระดับความลึกก็หยุดทำงาน

สายยางที่เชื่อมต่อกับลูกตาหลุดออกในพริบตา สสารสีดำสนิทราวกับโคลนตมไหลเยิ้มออกมาจากสายยาง และเมื่อสัมผัสกับอากาศมันก็ระเหยหายไปอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกปวดบวมและแสบซ่าที่แล่นปราดเข้าสู่ดวงตาในพริบตาทำให้หลี่หลินอดไม่ได้ที่จะหลุดอุทาน "เชี่ย ... " ออกมา เขาทิ้งกล่องสีดำที่เริ่มร้อนลวกมือลงพื้น ยกมือขึ้นหมายจะขยี้ตาข้างที่เพิ่งเชื่อมต่อกับอุปกรณ์ตามสัญชาตญาณ ซ่งเฉิงที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามา ยกมือกดลงบริเวณขมับของหลี่หลินทันที "อย่าขยี้! ทนแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย!"

หลี่หลินตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบริเวณขมับ ส่วนความรู้สึกไม่สบายตาก็ทุเลาลงอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมาเขาก็ฟื้นตัวเป็นปกติ และมองเห็นซากเครื่องหยั่งระดับความลึกที่ยังคงมีควันสีเขียวลอยกรุ่นอยู่บนพื้น

" ... ขอเบิกเครื่องใหม่จากศูนย์ได้ไหมครับ"

"ให้เบิก"

"ค่อยยังชั่ว ตกใจหมดเลย" หลี่หลินถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็หันไปมองทิศทางที่ตัวเองเพิ่งยื่นมือออกไปด้วยความหวาดระแวง

ทว่าตรงนั้นมีเพียงลานดินโล่งๆ ขนาดเล็ก สุดลานดินเป็นกำแพงทึบ บนกำแพงมีใครก็ไม่รู้มาพ่นสีวาดภาพมั่วซั่วไปหมด ทั้งภาพประตูหน้าต่าง บ้าน ต้นไม้ และก้อนหิน

เขาลองยื่นมือปัดป่ายไปข้างหน้าดู แต่ก็ไม่สัมผัสโดนอะไรเลย

"ตรงนี้ต้องมีอะไรอยู่แน่ๆ เมื่อกี้อุปกรณ์ตรวจจับได้แล้ว แต่ผมยังไม่ทันได้ยืนยันอุปกรณ์ก็พังซะก่อน" หลี่หลินบ่นพึมพำ "ก่อนที่อุปกรณ์จะพัง สัญญาณเตือนระดับความลึกยังคงอยู่ที่ L-0 นะครับ"

" ... กลับศูนย์ก่อน" ซ่งเฉิงครุ่นคิดอยู่สองวินาทีแล้วตัดสินใจ "พอกลับไปฉันจะเขียนรายงานส่งสภาบริหาร ที่นี่จำเป็นต้องได้รับการเฝ้าระวังชั่วระยะเวลาหนึ่ง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็น 'มิติลี้ลับ' ที่ยังไม่ได้รับการขึ้นทะเบียน คาดว่าคงต้องใช้อุปกรณ์ขนาดใหญ่และ 'นักประดาน้ำลึก' เฉพาะทางถึงจะรับมือไหว อ้อ แล้วตาของนายไม่เป็นไรใช่ไหม"

" ... ถ้าเป็นอะไรขอลาหยุดสักครึ่งวันได้ไหมครับ"

"ไม่ได้ ศูนย์ขาดคน"

"งั้นก็ไม่เป็นไรครับ กลับไปหยอดน้ำตาเทียมก็พอ"

ซ่งเฉิงพยักหน้า ส่วนหลี่หลินก็ก้มลงเก็บซากเครื่องหยั่งระดับความลึกที่เลิกพ่นควันแล้วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ทั้งสองคนเดินตามหลังกันกลับไปยังจุดที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้เมื่อครู่

หลี่หลินบิดกุญแจรถ หน้าจอ LCD ของรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากะพริบวาบหนึ่งทีก่อนจะดับวูบไป

เขาอึ้งไปนิดหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองพอดีกับที่สบตาซ่งเฉิงที่มีสายตาแบบเดียวกัน

"รถผมพังแล้ว ... ของหัวหน้าก็พังเหรอครับ"

ซ่งเฉิงพยักหน้าเงียบๆ

" ... หัวหน้าคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญไหมครับ"

ซ่งเฉิงส่ายหน้าช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "คนของ 'สถาบัน' มีคำอธิบายเฉพาะสำหรับปรากฏการณ์แบบนี้นะ"

หลี่หลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงข้อมูลบางอย่างที่เคยอ่านเจอขึ้นมาได้ ...

"วิญญาณเครื่องจักรไม่สบอารมณ์" / "วิญญาณเครื่องจักรปอดแหก"

ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกันแต่ดันพูดคนละคำ

จากนั้นพวกเขาก็เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง "นายจำผิดแล้ว"

"ไว้ค่อยว่ากัน" ซ่งเฉิงโบกมือ เข็นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเดินกลับไปช้าๆ "ออกไปจากที่นี่ก่อน"

หลี่หลินเข็นรถเดินตามหลังซ่งเฉิง " ... หัวหน้า จะให้เข็นกลับไปตลอดทางเลยเหรอครับ"

"แล้วจะให้ทำไงล่ะ จะทิ้งรถเลยเหรอ"

"ที่ศูนย์ไม่มีรถกระบะเล็กๆ หรือไงครับ ไม่งั้นเรียกรถสามล้อไฟฟ้าของแผนกโลจิสติกส์ข้างล่างมาก็ได้ ... ขืนให้เข็นกลับไปมีหวังขาดใจตายแน่ๆ ... "

"พูดมากน่า อายุยังน้อยแท้ๆ พละกำลังสู้ฉันไม่ได้หรือไง"

เจ้าหน้าที่อาวุโสแห่งสำนักงานปฏิบัติการพิเศษทั้งสองคนเข็นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนเงาร่างของพวกเขาค่อยๆ หายไปตรงทางแยกของถนนอู๋ถง

...

อวี๋เซิงคุ้นเคยกับความมืดมิดอันลึกล้ำไร้ขอบเขตที่อยู่รอบตัวดี ช่วงนี้เขาแวะมาบ่อยจนตอนที่ล่องลอยอยู่ในความมืดมิดอันสับสนวุ่นวายนี้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยทีเดียว

เสียงกรีดร้องของไอลีนยังคงดังก้องอยู่ในหู

เขาคิดว่าภาพที่ตัวเองตัวโชกเลือดแถมมีรูเบ้อเริ่มตรงท้องผลักประตูเดินเข้ามาตายคาบ้าน คงทำให้ตุ๊กตาในภาพสีน้ำมันตกใจแทบแย่ ... ดูเหมือนว่าต่อให้เป็นไอลีนที่เป็นถึง "วัตถุต้องสาป" ความสามารถในการรับมือกับความสยดสยองก็คงมีขีดจำกัดเหมือนกัน

และเรื่องนี้ยิ่งทำให้อวี๋เซิงตั้งตารอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากที่เขา "กลับไป" แล้ว

เมื่อเขากลับคืนสู่โลกมนุษย์ ปรากฏตัวต่อหน้าไอลีนอีกครั้ง ... แม่สาวตุ๊กตาจะมีปฏิกิริยายังไงนะ

เธอ ... จะยังจำภาพที่เขาผลักประตูเข้ามาตายคาบ้านได้อยู่ไหม

อวี๋เซิงลอยเคว้งคว้างอยู่ในความมืด ภาพของหูหลีผุดขึ้นมา "ตรงหน้า" เมื่อนึกถึงประสบการณ์ในหุบเขายามราตรีแห่งนั้น เขาจำได้ว่าตอนที่หูหลีเจอเขาในอารามร้าง เธอลืมเรื่องที่เอาหัวชนเขาจนตายไปเสียสนิท ... แม้ว่าหลังจากนั้นไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอถึงนึกขึ้นมาได้ แต่ในตอนแรก หูหลีก็ลืมเรื่อง "ความตาย" ของเขาไปจนหมดสิ้นจริงๆ

อวี๋เซิงไม่รู้ว่าการ "ลืม" นี้มันหมายความว่ายังไง และไม่แน่ใจว่าเป็นปัญหาของเขาเองหรือเป็นปัญหาของหูหลี ... ทว่าระบบความคิดของแม่สาวจิ้งจอกดูเหมือนจะสับสนวุ่นวายอยู่แล้ว การที่เธอจะลืมเรื่องบางอย่างไปดื้อๆ ก็ดูเป็นเรื่องปกติ

แต่ถ้าเดี๋ยวไอลีนก็ดันจำภาพที่เขาผลักประตูเข้ามาตายคาบ้านไม่ได้เหมือนกัน อวี๋เซิงก็แทบจะมั่นใจได้เลยว่า ... ปัญหามันอยู่ที่ตัวเขาเองนี่แหละ

ระยะเวลาที่ล่องลอยอยู่ในความมืดนั้นยากจะคาดเดา ดังนั้นหลังจากจัดระเบียบประสบการณ์ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้เสร็จ อวี๋เซิงจึงปล่อยให้สมองว่างเปล่า ปล่อยให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดได้พักผ่อนสักหน่อย ขณะเดียวกันก็เฝ้ารอเวลาที่ความมืดมิดจะสิ้นสุดลงอย่างอดทน

จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงการร่วงหล่นอันคุ้นเคย สัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังเร่งความเร็ว "กลับสู่" โลกมนุษย์

อวี๋เซิงที่เตรียมตัวมาพร้อมรีบรวบรวมสมาธิ พยายามจับความรู้สึกในวินาทีที่ตัวเองข้ามผ่าน "เส้นแบ่งรอยต่อ" ...

ฉากที่คุ้นเคยทีละฉากปรากฏขึ้น "ตรงหน้า" พลังชี้นำที่ดูเหมือนจะมีหรือไม่มีอยู่จริงกำลังผลักดันให้เขา "ร่วงหล่น" ไปยังทิศทางใดทิศทางหนึ่ง เขาพยายามอย่างหนักที่จะแยกแยะภาพต่างๆ ที่ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาทีนั้น แต่ยังไม่ทันจะได้คว้าอะไรไว้ เขาก็ "มองเห็น" หนึ่งในภาพเหล่านั้นขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ...

บ้านเลขที่ 66 ถนนอู๋ถง ห้องนั่งเล่นหลังจากเดินเข้าประตูมา

อวี๋เซิงลืมตาขึ้นเบิกโพลง

ข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นเคยภายในบ้านปรากฏแก่สายตา ในห้องรับประทานอาหารข้างห้องนั่งเล่น ภาพสีน้ำมันอันวิจิตรคลาสสิกภาพนั้นยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะอาหารอย่างเงียบสงบ

ไอลีนในภาพสีน้ำมันทำลายความเงียบงันลง

"อวี๋เซิง! ในที่สุดนายก็กลับมาแล้วเหรอเนี่ย!"

[จบแล้ว]