ตอนที่ 11 การแลกเปลี่ยนข้อมูล

บทที่ 11 การแลกเปลี่ยนข้อมูล

ในชีวิตก่อน หยางเหลียนเคยได้ยินชื่อเสียงของนักปรุงโอสถผู้มาจากนรกนอกกฎหมายผู้นี้

เถียนเซิ่ง เป็นคนที่มีคุณธรรมใช้ได้ ทั้งชีวิตทุ่มเทให้กับการแสวงหาขอบเขตการปรุงโอสถที่สูงส่งขึ้น และตามหาเตาหลอมโอสถที่ดีกว่าเดิม เพียงแต่โชคลาภไม่สู้ดีนัก รอนแรมมาค่อนชีวิตก็ยังไม่อาจครอบครองเตาโอสถชั้นเลิศได้

ภายใต้การนำทางของคนประมูล หยางเหลียนเดินผ่านม่านบังตาเข้าไป ก็พบกับชายผู้หนึ่งยืนรออยู่ด้านหลัง เขามีเคราแพะ ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลัก สวมชุดเรียบง่ายแต่ดูสง่างาม

"ไม่ทราบว่าเจ้ามีธุระอันใด?" เถียนเซิ่งเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง

ในสายตาของเถียนเซิ่ง เบื้องหลังของหยางเหลียนคงมีปรมาจารย์ค่ายกลระดับสูงหนุนหลังอยู่ และหยางเหลียนก็คงเป็นเพียงคนส่งสารเท่านั้น

"ท่านปรมจารย์เถียน ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินชื่อ... หม้อสามขาซือหมู่หวังติ่งบ้างหรือไม่?"

"อะไรนะ!"

เถียนเซิ่งที่เดิมทีมีรอยยิ้มประดับใบหน้าพลันเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างกะทันหัน เคราแพะของเขากระตุกไหวจ้องมองหยางเหลียนเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือคราหนึ่ง "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสนทนา ตามข้ามา"

"ท่านปรมจารย์..." คนประมูลมองเถียนเซิ่งด้วยความลำบากใจพลันชี้ไปทางใต้เวที

ขณะนี้การประมูลยังคงดำเนินอยู่ หากทั้งสองใช้เวลาสนทนานานเกินไป ย่อมยากที่จะอธิบายต่อผู้คนด้านล่าง

ทว่ายามนี้ในสมองของเถียนเซิ่งมีแต่เรื่องหม้อสามขาซือหมู่หวังติ่งจนไม่สนสิ่งใดแล้ว กลับเป็นหยางเหลียนที่เอ่ยอย่างผ่อนคลายว่า "ท่านช่วยประคองสถานการณ์ไว้ก่อน ไม่เกินสองอึดใจพวกเราจะออกมา"

"ตกลง ขอบคุณมากท่านปรมจารย์" คนประมูลถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้อง เถียนเซิ่งก็ถามอย่างร้อนรน "หม้อสามขาซือหมู่หวังติ่ง! รีบบอกมา เจ้าได้ข้อมูลนี้มาจากที่ใด?"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนไป" หยางเหลียนยิ้มกล่าว "ข้อมูลนี้ ต้องแลกกับโอสถแดนลับเม็ดสุดท้ายของท่าน"

"ไม่มีปัญหา! ว่ามา รีบว่ามา!" เถียนเซิ่งตอบตกลงทันควัน

เมื่อได้โอสถแดนลับเม็ดสุดท้ายมาครอบครอง หยางเหลียนก็อารมณ์ดีขึ้นมาก สำหรับนักปรุงโอสถอย่างเถียนเซิ่ง หม้อสามขาซือหมู่หวังติ่งคือของวิเศษระดับตำนาน แต่สำหรับเขามันกลับไม่มีประโยชน์อันใดเลย

"ท่านปรมจารย์เถียน ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า หม้อสามขาซือหมู่หวังติ่งนั้นอยู่ในซากโบราณกาลของสำนักเก่าแก่แห่งหนึ่ง ภายในซากนั้นเต็มไปด้วยอันตราย กับดักค่ายกลโบราณมีอยู่ดาษดื่น ทุกก้าวย่างล้วนอาจพรากชีวิตท่านได้"

"ซากโบราณกาล" ความคลั่งไคล้ในดวงตาของเถียนเซิ่งลดลงไปหลายส่วน

เมื่อขึ้นชื่อว่าซากโบราณกาล นอกจากสิ่งล้ำค่าที่ย่อมอัญเชิญมาแล้ว ยังหมายถึงโอกาสรอดเพียงหนึ่งในเก้าด้วย เถียนเซิ่งเคยบุกเข้าไปในซากโบราณกาลแห่งหนึ่งมาก่อน แต่เพียงแค่ถึงทางเข้าก็พบกับภยันตรายที่น่าหวาดกลัวจนต้องถอยออกมา ส่วนคนอื่นๆที่เข้าไปล้วนไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้เลย

ชั่วขณะนั้น เถียนเซิ่งเริ่มลังเลใจ

"ท่านปรมจารย์เถียน ข้าจะบอกข่าวให้ท่านอีกอย่าง" หยางเหลียนยิ้มกล่าว "ข้าเคยเข้าไปในซากแห่งนั้นมาแล้ว หลบเลี่ยงอันตรายได้นับร้อยจุด จนสุดท้ายออกมาได้อย่างปลอดภัย หากท่านยินดีจ่ายค่าตอบแทนเป็นโอสถเสริมสร้างกายาหนึ่งเม็ด ข้ายินดีจะนำทางให้ท่านด้วยตัวเอง"

"เจ้าหรือ?" เถียนเซิ่งตกตะลึงกับคำพูดของหยางเหลียน

หยางเหลียนที่อยู่ตรงหน้าอายุเท่าใดกัน? เด็กน้อยอายุเพียงสิบสามสิบสี่ปี กลับมีประสบการณ์เข้าไปในซากโบราณกาล? มิหนำซ้ำยังรอดชีวิตกลับมาได้?

หยางเหลียนไม่ตอบคำถาม เพียงยิ้มตาหยีแล้วกล่าวว่า "โอสถเสริมสร้างกายาหนึ่งเม็ด ท่านปรมจารย์เถียนโปรดพิจารณาดูเถิด"

ถึงตอนนี้เถียนเซิ่งถึงได้เข้าใจว่า เบื้องหลังหยางเหลียนจะมีปรมาจารย์ค่ายกลระดับสูงที่ไหนกัน ดูจากท่าทางและบารมีของหยางเหลียนแล้ว ชัดเจนว่าเขาสามารถตัดสินใจทุกอย่างได้ด้วยตนเอง

"เจ้ารู้จักจุดอันตรายในซากโบราณกาลของสำนักนั้นจริงๆหรือ?" เถียนเซิ่งอยากจะยืนยันอีกครั้ง

"อืม" หยางเหลียนพยักหน้า รู้ดีว่าเถียนเซิ่งเริ่มคล้อยตามแล้ว จึงกล่าวต่อว่า "แต่ช่วงนี้ข้ายังมีธุระต้องจัดการ ข้าใคร่ขอให้ท่านปรมจารย์เถียนส่งคนมาช่วยข้าสักคน เมื่อเสร็จธุระแล้ว ข้าจะออกเดินทางไปกับท่านทันที"

เถียนเซิ่งค่อยๆพยักหน้าพลางลูบเคราแพะ ในใจรู้สึกประหลาดใจกับการจัดการที่ไร้ช่องโหว่ของหยางเหลียน

การส่งคนไปช่วยหยางเหลียน แท้จริงแล้วก็คือการไปเฝ้าจับตาดูเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหนีหายนั่นเอง

อย่างไรเสียสิ่งที่หยางเหลียนกล่าวมานั้นก็น่าเหลือเชื่อเกินไป เด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ปี ไม่เพียงล่วงรู้ข้อมูลสำคัญเช่นนี้ แต่ยังเคยเข้าไปสัมผัสและรอดชีวิตออกมาได้ ข้อมูลแต่ละอย่างล้วนสั่นสะเทือนใจนัก ทำให้เถียนเซิ่งต้องระแวดระวังไว้ก่อน

ยามนี้หยางเหลียนใช้เพียงคำพูดเปล่าๆก็คว้าโอสถแดนลับไปได้หนึ่งเม็ด และยังจองโอสถเสริมสร้างกายาในอนาคตไว้อีกหนึ่งเม็ด การที่เถียนเซิ่งจะระวังตัวย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เมื่อหยางเหลียนเป็นฝ่ายเสนอให้ส่งคนไปเอง เถียนเซิ่งจึงเริ่มเชื่อถือขึ้นมาหลายส่วน

เถียนเซิ่งตะโกนเรียกคนรับใช้ ทันใดนั้นมีคนห้าหกคนกรูเข้ามาในห้อง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ติดตามของเถียนเซิ่ง

หยางเหลียนกวาดตามองไปรอบหนึ่ง พลันเห็นใบหน้าที่คุ้นตาคนหนึ่ง เขาคือซือเฉิงที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้ในป่าอสูรนั่นเอง

"เอาคนนี้แหละ" หยางเหลียนชี้ไปที่ซือเฉิง

"ตกลง ซือเฉิง ช่วงนี้เจ้าจงติดตามพ่อหนุ่มน้อยหยางผู้นี้ไปช่วยงานเขาสักพัก"

"รับทราบ" ซือเฉิงที่ได้พบกับหยางเหลียนผู้ช่วยชีวิตเขาไว้อีกครั้งก็รู้สึกยินดีไม่น้อย

เถียนเซิ่งหันกลับมา ใบหน้าเริ่มปรากฏรอยยิ้ม "เช่นนั้น เรื่องของเราก็ตกลงกันตามนี้ ช่วงเวลานี้ข้าจะเร่งปรุงโอสถเสริมสร้างกายาออกมาให้ได้" เขาจ้องมองหยางเหลียนด้วยสายตาเป็นประกาย "หวังว่าข้อมูลที่เจ้าให้มา จะเป็นความจริงทั้งหมด"

"ตกลงตามนั้น" หยางเหลียนพยักหน้า ในใจรู้สึกยินดี

โอสถเสริมสร้างกายานี้เขาเตรียมไว้ให้หยางซางน้องชายของเขา โอสถชนิดนี้สามารถปรับปรุงสภาพร่างกายได้ดีเยี่ยม เหมาะแก่การรักษาอาการร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิด ที่สำคัญคือเป็นของล้ำค่าที่มีราคาแต่หาซื้อไม่ได้ เพราะมีนักปรุงโอสถน้อยรายนักที่จะปรุงโอสถหายากเช่นนี้ เถียนเซิ่งเองก็ต้องใช้เวลาและทรัพย์สินไม่น้อยในการรวบรวมวัตถุดิบเพื่อปรุงมันขึ้นมา

เมื่อเดินออกมาจากด้านหลัง ผู้คนใต้เวทีต่างเริ่มแสดงความไม่พอใจ

โดยเฉพาะพี่น้องตระกูลกวนที่มองหยางเหลียนด้วยสายตาระแวง สงสัยว่าหยางเหลียนจะลอบทำข้อตกลงลับบางอย่างกับฝ่ายหลังร้าน

เมื่อหยางเหลียนเดินลงจากเวที ก็ได้ยินกวนซานคนพี่ในตระกูลกวนกล่าวว่า "เจ้าหนู อย่าคิดจะเล่นตุกติก โอสถแดนลับใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป"

กวนสยงก็สำทับด้วยเสียงกร้าวว่า "หากกล้าเล่นตุกติก ระวังเจ้าจะออกจากเขตนอกกฎหมายไปไม่ได้!"

หยางเหลียนเพียงยิ้มตอบและเดินกลับไปยังที่นั่งของตน

บนเวที เถียนเซิ่งค่อยๆเดินออกมาด้วยท่าทางคงแก่เรียน "ทุกท่าน วันนี้โอสถแดนลับเม็ดสุดท้ายตกเป็นของพ่อหนุ่มน้อยด้านล่างผู้นี้ ราคาที่เขาให้นั้นเพียงพอที่จะสยบทุกคนได้"

"แก๊ง!" คนประมูลเคาะค้อนทันเวลาพลางประกาศเสียงดัง "โอสถแดนลับเม็ดสุดท้าย ปิดการขาย!"

"ไอ้เด็กนี่รนหาที่ตาย! กล้าใช้เล่ห์เหลี่ยม!" กวนสยงมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม "พี่ใหญ่ โอสถแดนลับนั่นต้องเป็นของเรา"

ใบหน้าของกวนซานเคร่งขรึมลง เขาแสยะยิ้ม "ในเขตนอกกฎหมาย เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งคิดจะต่อกรกับพวกเรา เห็นทีชื่อเสียงของพวกเราคงต้องประกาศให้ก้องอีกครั้งเสียแล้ว"

...

หลังจากได้สิ่งที่ประมูลมาแล้ว หยางเหลียนก็หาห้องว่างที่หลังร้าน

วัตถุดิบกองหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า หยางเหลียนนั่งขัดสมาธิลง ใช้นิ้วทั้งสองชี้นำ กระแสปราณวิญญาณสีฟ้าอ่อนดุจน้ำหมึกไหลเวียนอยู่กลางอากาศราวกับวาดลงบนผืนผ้าใบที่มองไม่เห็น

"เริ่มจากค่ายกลคันศรก่อน"

ภายใต้การชี้นำของพลังวิญญาณ วัตถุดิบถูกแบ่งแยกออกมาทีละชิ้น และจัดเรียงตามลำดับเฉพาะตัว

"หลอม!"

หยางเหลียนเอ่ยเพียงคำเดียว สิ้นเสียงคำ วัตถุดิบบางอย่างก็ค่อยๆสลายตัวเป็นแสงดาว จางหายไปและหลอมรวมเข้ากับเส้นค่ายกลที่หยางเหลียนเพิ่งสลักไว้

ทันใดนั้น รูปค่ายกลขนาดเท่าอ่างล้างหน้าตรงหน้าก็สว่างขึ้นมาหลายส่วน แสงสว่างสาดกระจายออกด้านนอก ภายในปรากฏร่างเงาลูกศรสีเงินรางๆคล้ายจะพุ่งออกมา สั่นสะเทือนไม่หยุด

เมื่อหลอมวัตถุดิบเข้าไปอีกหลายอย่าง มุมปากของหยางเหลียนก็ปรากฏรอยยิ้ม "สำเร็จแล้ว"

เมื่อดึงค่ายกลคันศรเข้าสู่ความว่างเปล่าในร่างกายแล้ว หยางเหลียนก็ยิ้มออกมา "มีค่ายกลคันศรนี้แล้ว ถือว่ามีความสามารถในการปกป้องตัวในโลกที่วุ่นวายนี้ได้เสียที"

ค่ายกลคันศรเป็นหนึ่งในวิธีการโจมตีที่เขาถนัดที่สุดในชาติก่อน เมื่อความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น อานุภาพของค่ายกลนี้ก็จะยิ่งทวีคูณ

"ต่อไปคือ ค่ายกลกำลังกวางสามรอบ"

ค่ายกลที่เหมาะสำหรับสามคนนี้ สามารถทำให้คนสามคนประสานงานกันได้อย่างไร้รอยต่อ ประดุจกวางหนุ่มที่กำลังพิโรธ โดยมีเขากวางเป็นตัวโจมตีหลัก อีกสองคนอยู่ในตำแหน่งขาคู่หน้าและหลังคอยเสริมกำลัง หากทั้งสามประสานงานกันได้ดี ตัวโจมตีหลักและตัวเสริมสามารถสลับตำแหน่งกันได้ตลอดเวลา เกิดเป็นกระแสโจมตีที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย

หยางเหลียนเพียงคนเดียวมีตันเถียนถึงสามแห่ง หากพูดถึงเรื่องการประสานงาน ย่อมหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวโดยธรรมชาติ สูงส่งกว่าการประสานงานของคนสามคนใดๆ ดังนั้นเขาจึงสามารถสำแดงอานุภาพสูงสุดของค่ายกลกำลังกวางสามรอบนี้ออกมาได้

"เขากวางเหล็กหายาก ไม้เนื้อแข็งชั้นเลิศ..." หยางเหลียนวางวัตถุดิบลงทีละอย่าง จัดวางวัตถุดิบตามตำแหน่งที่สอดคล้องกับค่ายกล

เช่นเดียวกับเมื่อครู่ วัตถุดิบภายใต้การควบคุมของหยางเหลียน ค่อยๆสลายตัวเป็นจุดแสงดาวและหลอมรวมเข้ากับเส้นค่ายกลในที่สุด

วิธีการวางค่ายกลเช่นนี้ บรรลุถึงขั้น "ค่ายกลสถิตกาย" แล้ว สูงส่งกว่าพวกปรมาจารย์ค่ายกลระดับต่ำที่ต้องสลักค่ายกลไว้กับที่ตายตัวอย่างเทียบไม่ติด

"เรียบร้อย!"

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หยางเหลียนลุกขึ้นยืนด้วยความพึงพอใจ

เมื่อมีค่ายกลคันศรและค่ายกลกำลังกวางสามรอบ รวมกับค่ายกลมังกรเสือประสานที่เขามีอยู่ก่อนหน้านี้ หยางเหลียนก็นับว่ามีทุนรอนในการเอาตัวรอดที่น่าภาคภูมิใจ อานุภาพที่ค่ายกลทั้งสามสำแดงออกมาได้นั้น แข็งแกร่งยิ่งกว่าศาสตร์ยุทธ์ระดับเลิศภพในขั้นปัจจุบันเสียอีก!

เมื่อผลักประตูออกมา ซือเฉิงยืนรออยู่ที่หน้าประตูราวกับองครักษ์

แม้ซือเฉิงผู้นี้ในชาติก่อนจะเป็นยอดฝีมือที่เรียกลมเรียกฝนได้ผู้หนึ่ง แต่ยามนี้เขากลับสงบเสงี่ยม เป็นเพียงผู้ติดตามของนักปรุงโอสถเถียนเซิ่ง เมื่อถูกส่งมาติดตามหยางเหลียน เขาก็ทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง

"ไปเถอะ ถึงเวลาต้องกลับแล้ว"

หยางเหลียนไม่รู้ว่าสงครามระหว่างสามสิบหกตระกูลในเขตถ่านจวิ้นระเบิดขึ้นหรือยัง ในใจจึงมีความกังวลอยู่บ้าง กระทั่งโอสถแดนลับก็ยังไม่มีเวลาได้ดูดซับ

การกลับไปครั้งนี้ได้ยอดฝีมือระดับทะลวงทะเลปราณอย่างซือเฉิงมาด้วย ก็นับว่าเป็นโชคลาภที่คาดไม่ถึง และเป็นผู้ช่วยที่ดีมาก

เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว ทั้งสองก็สำแดงวิชาตัวเบาพุ่งทะยานออกไป เพียงครู่เดียวก็ออกจากเมืองนอกกฎหมาย มุ่งหน้าสู่ป่าอสูร

ระหว่างที่วิ่งไป ซือเฉิงก็แอบลอบสังเกตหยางเหลียนอยู่ตลอดเวลา

เด็กหนุ่มที่อายุไม่มากเช่นนี้ กลับยืนอยู่ในระดับเดียวกับท่านปรมจารย์เถียนเซิ่ง และยังทำข้อตกลงกันในฐานะที่เท่าเทียม

เด็กหนุ่มเช่นนี้ ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก

หยางเหลียนเห็นซือเฉิงลอบมองเขาอยู่บ่อยครั้ง จึงยิ้มออกมาอย่างไม่ถือสา

"เจ้าไปเป็นผู้ติดตามของเถียนเซิ่งได้อย่างไร?" หยางเหลียนเองก็สงสัยเรื่องราวในวัยหนุ่มของซือเฉิง อะไรที่หล่อหลอมให้อัจฉริยะผู้มาด้วยความพยายามผู้นี้เกิดขึ้นมาในชาติก่อน

ซือเฉิงเกาหัวพลางยิ้ม "มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้าออกตามหาโอกาสเพื่อฝ่าด่านในยามคับขัน จนตกอยู่ในอันตรายเจียนตาย ได้อาศัยโอสถต่อชีวิตอันล้ำค่าของท่านปรมจารย์เถียนเซิ่งถึงรอดชีวิตมาได้ ตอนนั้นข้าไม่มีเงินติดตัวเลย และไม่สามารถจ่ายค่าโอสถเม็ดนั้นได้ จึงรับปากจะติดตามรับใช้ท่านปรมจารย์เถียนเซิ่งเป็นเวลาสามปี"

เมื่อฟังคำกล่าวที่ดูเรียบง่ายของซือเฉิง หยางเหลียนถึงกับพูดไม่ออกในใจ

ที่แท้ครั้งก่อนที่เขาเห็นซือเฉิงจงใจหาโอกาสฝ่าด่านท่ามกลางความเป็นความตาย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ซือเฉิงมักจะทำเช่นนี้อยู่เป็นนิจ!

นี่คือการใช้ชีวิตเดิมพันกับการฝึกตน มิน่าเล่าซือเฉิงถึงมีชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะสายพยายามในชาติก่อน

วิธีการเช่นนี้เสี่ยงอันตรายเกินไป แต่ก็น่าเลื่อมใสยิ่งนัก

"บางทีอาจจะโน้มน้าวซือเฉิงมาเป็นพวกได้ คนเก่งเช่นนี้หากปล่อยให้หลุดมือไปก็น่าเสียดายนัก" หยางเหลียนคิดในใจ