บทที่ 8 จุดเริ่มต้นของความมั่นคง

บทที่ 8 จุดเริ่มต้นของความมั่นคง

สามวันต่อมา ยามรุ่งสางที่ท้องฟ้ายังมืดสลัว

เฉินหลี่ผลักประตูออกมา เขาตัดสินใจใช้อย่างฟุ่มเฟือยด้วยการกระตุ้นใช้งาน ‘ยันต์ชี้ทาง’ แผ่นหนึ่ง

ทันทีที่ยันต์มอดไหม้ไปอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อมา สีสันอันฉูดฉาดของโลกใบนี้ก็ค่อยๆ จางหายไป หลงเหลือเพียงสีขาวและดำปรากฏสู่สายตา

"มีสถานที่อันตรายเพิ่มขึ้นมาอีกแห่งแล้วสินะ" เฉินหลี่จดจำทิศทางนั้นไว้อย่างเงียบๆ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าออกไปนอกบ้าน

ชื่อของยันต์ชี้ทางนั้นมักจะทำให้คนเข้าใจผิด คิดว่ามันใช้บอกทิศทางหรือเส้นทางเดินรถ แต่ความจริงแล้วมันหมายถึงทางรอดชีวิต มันสามารถจำแนกปราณอัปมงคลหรือภยันตรายจากพวกปีศาจในบริเวณโดยรอบ เพื่อให้ผู้ใช้สามารถมุ่งสู่มงคลหลีกหนีอัปมงคลได้

ระยะการทำงานของมันครอบคลุมพื้นที่ประมาณรัศมีหนึ่งร้อยเมตรรอบตัว

นั่นหมายความว่า ‘สถานที่อันตราย’ เหล่านี้ล้วนอยู่ในเขตสลัม สาเหตุนั้นอาจมาจากหลายประการ ไม่ว่าจะเป็นภูตผีหรือสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงไว้ หรือนิติอาวุธที่แผ่ไอชั่วร้ายออกมา ล้วนสามารถกระตุ้นปฏิกิริยาของยันต์ชี้ทางได้ทั้งสิ้น

เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนในช่วงแรกอีกต่อไป ยามนี้เขานับว่ามีประสบการณ์มากขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้ไร้ซึ่งพลังในการต่อสู้เหมือนตอนที่เพิ่งทะลุมิติมาใหม่ๆ

ไม่ต้องพูดถึงมีดบินใบหลิวที่เป็นไม้ตายก้นหีบซึ่งเขาฝึกฝนจนชำนาญ เพียงแค่ ‘ดัชนีพลังลมปราณ’ อย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว

อาคมระดับต่ำสุดที่เดิมทีดูไร้ประโยชน์นี้ หลังจากระดับความชำนาญทะลวงเข้าสู่ ‘ระดับผู้เชี่ยวชาญ’ มันก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปราวกับเป็นคนละอย่าง อานุภาพของมันรุนแรงขึ้นอย่างน่าตกใจ ในระยะสิบเมตรมันสามารถเจาะทะลุทองเหลืองทำลายหินได้ และในระยะยี่สิบเมตรก็ยังคงมีพลังสังหารที่หวังผลได้

ที่สำคัญที่สุดคือ อาคมนี้ไม่เหมือนกับอาคมระดับสูงที่ต้องท่องคาถาหรือร่ายมโนยันต์ซึ่งทำให้การจู่โจมล่าช้า อาคมนี้เพียงแค่จิตนึกคิดก็สามารถสำแดงพลังออกมาได้ทันทีในชั่วพริบตา ราวกับเป็นสัญชาตญาณส่วนหนึ่งของร่างกาย

เฉินหลี่เชื่อว่า ขอเพียงเขาเข้าใกล้เป้าหมายได้มากพอ และอีกฝ่ายไม่มีของป้องกันตัวหรือไม่ได้ระแวดระวังไว้ล่วงหน้า ผู้บำเพ็ญเพียรสันโดษทั่วไปย่อมยากที่จะหลบเลี่ยงการลอบโจมตีของเขาได้

ความแข็งแกร่งคือบ่อเกิดของความมั่นใจ เขาไม่จำเป็นต้องระมัดระวังตัวจนเกินเหตุเหมือนในช่วงแรกอีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม การหลีกเลี่ยงพื้นที่ที่แผ่รังสีอันตรายเหล่านั้น ย่อมเป็นวิธีการที่ปลอดภัยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

...

ในยามเช้า ตลาดการค้ายังมีผู้คนบางตา ยังไม่ถึงเวลาที่คึกคักที่สุด เฉินหลี่เดินเลือกทำเลสำหรับการตั้งแผงขายของไปตลอดทาง ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาได้สำรวจที่นี่จนทะลุปรุโปร่งแล้ว

เพราะเขามาถึงเช้าพอ จึงยังมีทำเลดีๆ ให้เลือกอีกมาก เขาเลือกทำเลที่ใกล้กับทางแยก นำห่อผ้าที่สะพายมาวางลงแล้วปูหนังสัตว์ลงบนพื้น จากนั้นก็นำแผ่นไม้ที่เขียนราคาไว้ล่วงหน้าออกมาวาง และนำยันต์ที่วาดสะสมไว้ในช่วงนี้ออกมาวางเรียงรายทีละแผ่น

หากวางขายเพียงยันต์ปัดเป่ารังสีชั่วร้ายแค่สองแผ่น ย่อมจะดูเงียบเหงาและขัดสนเกินไปหน่อย พวกยันต์ระดับต่ำเหล่านั้น หากขายออกไปได้ก็นับเป็นรายได้เช่นกัน

เมื่อเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น เฉินหลี่ก็นั่งลงบนก้อนหิน เริ่มเฝ้ารอการมาเยือนของลูกค้าด้วยความประหม่าในใจ

ผู้คนเริ่มสัญจรผ่านไปมา นั่งรอได้ไม่นาน เฉินหลี่ก็ได้ต้อนรับลูกค้าคนแรก ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญเพียรหญิงอายุน้อยนางหนึ่ง

นางย่อกายลงพิจารณาสินค้าบนแผงอยู่ครู่หนึ่ง “มีแต่ยันต์ระดับต่ำสุดทั้งนั้นเลย มียันต์ตัวเบาบ้างไหม?”

“หามิได้ขอรับ มีเพียงเท่าที่วางอยู่นี้”

ในตอนที่เขาคิดว่าการค้าครั้งนี้คงจะล้มเหลว คำพูดต่อมาของนางก็ทำให้เขาประหลาดใจ

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอยันต์ปัดเป่ารังสีชั่วร้ายแผ่นหนึ่งก็แล้วกัน เฮ้อ ของที่แผงเจ้านี่มันน้อยเกินไปจริงๆ” พูดพลาวส่งหินลมปราณก้อนหนึ่งมาให้

เฉินหลี่รับหินลมปราณที่ยังหลงเหลืออุณหภูมิจากร่างกายของนางมาด้วยอาการเหม่อลอยเล็กน้อย เขากำมันไว้แน่น เขารู้สึกว่าต่อให้ผ่านไปอีกสิบปีหรือยี่สิบปี เขาก็คงไม่มีวันลืมผู้บำเพ็ญหญิงอายุน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับเด็กน้อยผู้นี้ได้เลย และจะยังจดจำชุดนักพรตสีเหลืองอ่อนที่ดูสดใสภายใต้แสงแดดนั้นได้เป็นอย่างดี รวมถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงอยู่ในอกยามนี้ด้วย

เมื่อผู้บำเพ็ญหญิงเดินจากไปไกล เฉินหลี่ถึงค่อยๆ คลายมือออกและปรายตามองหินลมปราณในมือแวบหนึ่ง เขาไม่กล้ามองนานนัก รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง แล้วเก็บหินลมปราณใส่ลงในกระเป๋าเสื้อด้านในอย่างรวดเร็ว

ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าอารมณ์ที่ตื่นเต้นของเขาจะค่อยๆ สงบลง

"ความจนทำให้คนเราปณิธานสั้นลงจริงๆ!" เขาหัวเราะเยาะตนเองเบาๆ พลางตำหนิตนเองในใจว่าช่างไม่เคยพบเจอโลกกว้างเสียเลย

มันเป็นเพียงการซื้อขายธรรมดาครั้งหนึ่งเท่านั้น แต่เขากลับทำราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ก็แค่หินลมปราณก้อนเดียว ด้วยฝีมือการวาดยันต์นี้ รอให้ในอนาคตมีรายได้เดือนละสิบก้อน หรือปีละร้อยก้อน ถึงตอนนั้นคงมิได้ดีใจจนบ้าไปเลยหรือ

...

ดูเหมือนว่าโชคดีของเขาจะถูกใช้จนหมดสิ้นไปแล้ว หลังจากนั้นนอกจากจะขายยันต์ชี้ทางได้แผ่นหนึ่งในราคาสิบสองตำลึงทองแล้ว จนกระทั่งเกือบจะเที่ยงวัน ยันต์ปัดเป่ารังสีชั่วร้ายอีกแผ่นถึงจะขายออกไปได้

หลังจากเก็บแผง เฉินหลี่ที่กำหินลมปราณสองก้อนไว้ในมือก็มุ่งตรงไปยังร้านขายยันต์ของสำนักฉางเซิงทันที

“กระดาษยันต์หนึ่งปึก ราคา 30 ตำลึงทอง! หนังยันต์ระดับต่ำสิบแผ่น ราคาหนึ่งหินลมปราณระดับต่ำ... รวมเป็นเงินหนึ่งหินลมปราณระดับต่ำกับอีก 30 ตำลึงทองขอรับ” ลูกจ้างในร้านป่าวประกาศด้วยน้ำเสียงกังวาน

เฉินหลี่ฝืนทนต่อความปวดใจและจ่ายเงินไป เดิมทีเขาคิดจะซื้อตำราที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการแปรรูปหนังยันต์สักเล่ม แต่กลับต้องถอยทัพเมื่อได้ยินราคาที่สูงถึงหกหินลมปราณระดับต่ำ

ความรู้ในโลกใบนี้มีราคาสูงเกินกว่าที่เฉินหลี่จะจินตนาการได้ และยังเป็นการผูกขาดอย่างเบ็ดเสร็จ ที่อื่นเขาไม่รู้ แต่ในตลาดการค้าแห่งนี้ ไม่มีใครกล้าทำของลอกเลียนแบบออกมาขายอย่างแน่นอน

ออกจากร้านขายยันต์ เขาก็ไปที่ร้านข้าววิญญาณและตัดสินใจอย่างฟุ่มเฟือยด้วยการซื้อข้าววิญญาณมาสิบชั่ง หินลมปราณสองก้อนที่ยังไม่ทันจะได้สัมผัสไออุ่นจากมือเขาก็อันตรธานหายไปจนเกลี้ยงเสียแล้ว

"ช่างเป็นเรื่องจริงที่ว่า หาเงินจากตลาดการค้าก็ต้องควักจ่ายในตลาดการค้า อย่าหวังว่าจะได้หิ้วกลับบ้านแม้แต่แดงเดียว"

เฉินหลี่เดินไปพลางถอนหายใจไปพลาง ฝีเท้าของเขาราวกับขยับไปตามสัญชาตญาณจนมาหยุดอยู่ที่ข้างสิ่งก่อสร้างที่แกะสลักอย่างงดงามหลังหนึ่ง ที่หน้าประตูอาคารนั้นแขวนโคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ไว้สองใบ แสงสีชมพูจางๆ แผ่ซ่านออกมาให้ความรู้สึกยั่วยวนและกำกวม

ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงอายุน้อยนางหนึ่งกำลังหาวหวอดขณะเดินออกมาจากประตู เมื่อเห็นลูกค้าที่คุ้นหน้า ดวงตาของนางก็พลันเป็นประกาย:

“ตายจริง นี่ใช่สหายเต๋าเฉินหรือไม่ ท่านมิได้มาเยือนเสียนานจนลืมเลือนพวกเราพี่น้องไปแล้วหรือ? มาเร็ว รีบเข้ามานั่งข้างในก่อน มาดื่มน้ำชาอุ่นๆ สักถ้วยสิเจ้าคะ”

ผู้บำเพ็ญหญิงสวมชุดวังสีแดงบางราวกับปีกจักจั่น อาจเป็นเพราะเพิ่งจะตื่นนอน บนใบหน้าจึงยังคงหลงเหลือแววเหนื่อยล้าและเกียจคร้านอยู่บ้าง แม้จะไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง แต่ด้วยใบหน้าที่สะสวย รูปร่างที่อรชนอ้อนแอ้น และท่าทางที่เย้ายวน ทั่วทั้งร่างของนางล้วนแผ่เสน่ห์ที่ยากจะต้านทานออกมา

‘นี่น่ะหรือผู้บำเพ็ญหญิงแห่งหอคณิกาในตำนานที่ฝึกวิชามารจนสามารถสูบแก่นพลังและไขกระดูกคนได้?’

‘ช่างแตกต่างจากสตรีบนโลกมนุษย์...’

เฉินหลี่มองเพียงปราดเดียวก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงวูบ ไม่กล้ามองซ้ำอีก ก่อนที่นางจะเดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบเร่งฝีเท้าหนีไปทันที: “วันนี้ประจวบเหมาะมีธุระพอดี ไว้คราวหน้า คราวหน้าค่อยว่ากัน”

...

เหตุการณ์เล็กน้อยนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์อันรื่นรมย์ของเฉินหลี่เลยแม้แต่น้อย

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน ฝีเท้าของเขาดูเบาสบาย ทุกสิ่งตรงหน้าดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา ต้นไม้ประหลาดที่กิ่งก้านบิดเบี้ยวไปมาราวกับกรงเล็บปีศาจ ฝูงปลาตัวน้อยที่ว่ายวนอยู่ท่ามกลางกอบัวในลำธารที่เดินผ่าน นกสวยงามที่บินพาดผ่านเหนือศีรษะ แม้แต่ดอกไม้สีเหลืองนิรนามที่บานอยู่ข้างทาง เขาก็ยังมองดูด้วยความเพลิดเพลินเจริญใจอย่างไม่รู้เบื่อ

เขามองไปยังเทือกเขาที่ถูกโอบล้อมด้วยสายหมอกในระยะไกล: “ไม่รู้ว่าโลกภายนอกหุบเขาแห่งนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ?”

ที่นี่แทบจะไม่มีปุถุชนธรรมดาเลย ระดับล่างสุดก็คือผู้บำเพ็ญเพียรสันโดษ สูงขึ้นไปก็คือเหล่าลูกศิษย์สำนักที่อยู่เหนือโลกีย์ และขุมกำลังอันยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง ยามนี้แม้ว่าวิกฤตการเอาชีวิตรอดที่ใหญ่ที่สุดจะได้รับการคลี่คลายแล้ว แต่การมีชีวิตอยู่ที่นี่ ก็นับว่าไม่ง่ายเลยจริงๆ

การบำเพ็ญเพียรนั้นดูจะไร้ความหวัง ยามนี้เขาเพียงอยากใช้ชีวิตให้สุขสบายขึ้นอีกนิด แต่ไม่รีบร้อน! หาเงินให้ครบหนึ่งร้อยหินลมปราณก่อนค่อยว่ากัน

...

เมื่อเดินผ่านหน้าบ้านเพื่อนบ้าน เขาหิ้วถุงข้าวที่ทำขึ้นเป็นพิเศษจากร้านข้าวของสำนักฉางเซิงพลางจงใจหยุดเดินอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าน่าเสียดายที่ผู้บำเพ็ญหญิงที่วาจาเราะร้ายนางนั้นดูเหมือนจะไม่อยู่ในวันนี้

นั่นทำให้เขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง อารมณ์ที่เคยรื่นรมย์พลันจางหายไปไม่น้อยเลยทีเดียว

(จบตอน)