บทที่ 5 ถูกเรียกพบผู้ปกครอง (2)

ซางจื้อไม่รู้แน่ชัดว่าเขาอายุเท่าไหร่กันแน่ แต่เห็นเขาพูดเช่นนี้เธอก็นึกถึงอายุของซางเหยียน เธอก็ดึงหน้านิ่งและพูดอย่างหงุดหงิดว่า “งั้นพี่ก็แก่มากเลยสินะ”

“...........”

งั้นพี่ก็แก่มากเลยสินะ

แก่มาก

แก่

แม้ว่าโดยปกติแล้วต้วนเจียสวี่ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องอายุมากนัก แต่ประโยคเมื่อครู่กลับรู้สึกเจ็บใจจี๊ด ๆ เหมือนโดนมีดแทง

เขาที่เพิ่งจะอายุได้ยี่สิบปีเต็มโดนเรียกว่า “แก่” เนี่ยนะ ต้วนเจียสวี่ไม่รู้ว่าอธิบายความรู้สึกของเขาตอนนี้ว่าอย่างไรดี เขาได้แต่พ่นลมออกจากปากอย่างช้า ๆ พร้อมถามย้ำขึ้น “พี่เนี่ยนะแก่?”

ซางจื้อพยักหน้า “พี่น่ะแก่”

“...........”

ครู่หนึ่ง

“สาวน้อย ถ้าเธอคิดว่าพี่แก่” ต้วนเจียสวี่หันมาสบตากับเธอโดยตรง คล้ายกับจะบอกว่านี่มันออกจะตลกและไร้สาระเกินไปแล้ว “ถ้าอย่างงั้น ไม่เรียกอาไปเลยล่ะ”

“อ้อ” ซางจื้อคิดครู่หนึ่ง เธอรู้สึกว่าที่เขาพูดก็พอจะสมเหตุสมผลอยู่ เธอจึงพูดขึ้นทันใด “คุณอา”

“...........”

ดวงตาของสาวน้อยที่กลมโตใสสะอาดไร้สิ่งเจือปน เธอพูดอย่างจริงใจราวกับว่านั่นเป็นคำพูดจากก้นบึ้งของจิตใจของเธอ

ซ้ำยังใช้ท่าทีที่ใสซื่อจนใจเจ็บนั่นอีก

เฉินหมิงซวี่ที่อยู่ด้านข้างนั้นก็ได้ขัดบทสนทนาของทั้งสองลง เขายื่นน้ำแก้วหนึ่งมาให้กับต้วนเจียสวี่ พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เก้อเขินว่า “ต้องขออภัยด้วย คุณนั่งรอก่อนนะครับ พอดีดื่มน้ำมากไปหน่อยขอไปห้องน้ำสักครู่”

ต้วนเจียสวี่ปรับท่าทีของตนเอง “อ่อ ได้ครับ”

บางทีอาจเป็นเพราะเขาว่างมากหลังจากที่เฉินหมิงซวี่เดินออกไป ต้วนเจียสวี่หันหน้ากลับมาพูดสิ่งที่ยังค้างคาไว้เมื่อครู่ต่อ “รู้ไหม ถ้าเธอเรียกพี่แบบนี้ พี่ชายเธอก็ต้องเรียกแบบนั้นเหมือนกันน่ะสิ?”

ซางจื้อตอบอย่างไร้เดียงสา “ไม่รู้”

ต้วนเจียสวี่ “ตกลงจะเรียกพี่หรือเรียกอา”

ซางจื้อคิด ๆ ดูแล้วจึงแค่นตอบ “งั้นเรียกพี่ก็ได้”

คิ้วของต้วนเจียสวี่ที่ผ่อนคลายลงแล้วพูดอย่างเอื่อย ๆ ว่า “ปกป้องพี่ชายเธออยู่สินะ”

“ปกป้องอะไร” ซางจื้อไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ยถึง “เรื่องอะไรจะต้องไปปกป้องหมอนั่นกัน รายนั้นน่ะชอบแกล้งอยู่ได้ หนูแค่ไม่อยากให้หมอนั่นต้องเรียกพี่ว่าอาแค่นั้นเอง”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็เขาดูแก่กว่าพี่นี่”

“............”

คิดไม่ถึงว่าเธอจะให้คำตอบเขาเช่นนี้ ต้วนเจียสวี่ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะขำพรืดออกมาแล้วยิ้ม “นี่ซางเหยียนดูแก่ว่าพี่อีกเหรอ?”

ซางจื้อ “ก็ใช่น่ะสิ”

แม้ว่าจะแข่งกันเรื่อง “ความแก่” เขาก็ได้รับชัยชนะไป

ต้วนเจียสวี่อารมณ์ดีขึ้นมาก เขากระแอมเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า “สาวน้อย เธอดูตรงไหนว่าเขาแก่กว่าพี่ล่ะ?”

พูดจบเขาก็เสริมอีกว่า “พี่ว่าจริง ๆ เราก็พอ ๆ กันนะ”

ซางจื้อมองสำรวจใบหน้าของเขาแล้วก็หลุบตาลง เธอตอบด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยว่า “จริง ๆ ก็มีต่างกันนิดหน่อย”

“............”

ไม่นานนัก ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเคาะประตูห้อง สายตาของเธอมองไปรอบ ๆ ด้วยท่าทีเคอะเขินเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ ครูประจำชั้นของฟู่เจิ้งชูอยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ”

อาจารย์จางรีบลุกขึ้นทันที “ค่ะ! พี่สาวของเจิ้งชูใช่ไหมคะ?”

หญิงสาวส่งยิ้มก่อนจะเดินเข้ามา “ใช่ค่ะ”

ฟู่เจิ้งชูที่มารออยู่นานมากแล้วก็อดที่จะตัดพ้อไม่ได้ “พี่ ทำไมเพิ่งจะมาเอาป่านนี้เล่า”

ซางจื้อที่ได้ประโยชน์จาสถานการณ์นี้มองข้ามในสิ่งที่เกิดขึ้น

หญิงสาวที่มีดวงตาคล้ายกับฟู่เจิ้งชู ในชุดเดรสสีขาวแต่งหน้าอ่อน ๆ และใบหน้าสะสวย เธอพูดอธิบายกับฟู่เจิ่งชูเบา ๆ “ฉันเลิกเรียนก็มาเลยเนี่ยแต่มันไกล”

พูดจบ หญิงสาวจึงสังเกตเห็นต้วนเจียสวี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอสบตาเขาครู่หนึ่งก่อนจะปรายตาไปทางอื่น ท่าทางการพูดของเธอนั้นดูเหมือนจะประหม่าเล็กน้อย “ขอโทษด้วยค่ะ อาจารย์จาง ให้รอเสียนานเลย”

อาจารย์จางโบกมือปัดป่าย “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทางนี้ก็รบกวนเหมือนกันที่จะต้องให้มาพบอีกรอบนึง”

เป็นเพราะคำพูดของซางจื้อเมื่อครู่ทำให้ต้วนเจียสวี่ถึงกับหัวเราะอยู่พักใหญ่ มุมปากของเขายังคงยกยิ้ม สายตายังคงไม่ละไปจากซางจื้อ “เมื่อไหร่ครูเธอจะมาสักที?”

ซางจื้อมองตอบ “เดี๋ยวก็มาแล้ว”

“เสี่ยวซางจื้อ พี่ชักจะเบื่อแล้วสิ” ต้วนเจียสวี่ที่ตอนนี้เบื่อจะแย่อยากจะหาเรื่องแหย่เธอเสียหน่อย “เธอช่วยพูดอะไรให้พี่หายเบื่อหน่อยสิ”

ซางจื้อมองอย่างสงสัย “พูดอะไร”

“ก็อย่าง...” ต้วนเจียสวี่หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่เจียสวี่หล่อที่สุดในโลก”

“หนูไม่ใช่กล่องอัดเสียงซะหน่อย” ซางจื้อฉุน

“ก็ให้เธอชมพี่” ต้วนเจียสวี่พูด “ไม่ได้ให้มาเป็นกล่องอัดเสียงซะหน่อย”

ซางจื้อปฏิเสธ “ไม่ล่ะ”

ต้วนเจียสวี่ไม่ได้ถือโทษโกรธเธอแต่อย่างใด เขาลากเสียงยาวและพูดด้วยน้ำเสียงที่หยอกเล่น “ยัยขี้งก”

เวลานี้เฉินหมิงซวี่ไปเข้าห้องน้ำเมื่อครู่ก็เดินกลับเข้ามา เขานั่งลงแล้วหัวเราะ “ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ พอดีว่าท้องไส้ปั่นป่วนนิดหน่อย”

ต้วนเจียสวี่ “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รีบ”

จากนั้นเขาเลื่อนแก้วน้ำที่ยังไม่ได้ดื่มมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซางจื้อ “จะดื่มไหม?”

‘ยัยขี้งก’ นิ่งไม่ตอบ

ต้วนเจียสวี่ใช้นิ้วเคาะแก้วสองสามครั้ง “ดื่ม”

แล้วจึงละสายตามาที่เฉินหมิงซวี่และสนทนากับเขาด้วยท่าทีเอาจริงเอาจัง

ซางจื้อหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างเงียบ ๆ เธอมองไปยังโต๊ะที่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้วนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่มาที่นี่เขายังไม่ได้ดื่มน้ำสักแก้วเลย เธอลุกขึ้นตั้งหลักสักพัก ก่อนจะเดินไปยังตู้กดน้ำเพื่อเอาน้ำให้กับเขา

-

สิ่งที่เธอรำคาญเฉินหมิงซวี่ที่สุดก็คือสิ่งที่เขาพูดนั้นเหมือนเดิมทุกครั้งที่เรียกพบผู้ปกครอง ซางจื้อฟังมาหลายครั้งหลายหนจนได้หมดแล้ว เฉินหมิงซวี่ต่างหากที่เหมือนกับกล่องอัดเสียงที่พวกเขาเพิ่งพูดถึงไปเมื่อครู่

เธอรู้สึกเบื่อจนอยากจะหาวและเริ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ทันใดนั้นความสนใจของเธอก็ตกไปอยู่ที่อีกฟากฝั่งหนึ่งของห้องที่บรรยากาศดูเหมือนจะเงียบสงบดีไม่เหมือนกับฝั่งเธอที่มีเฉินหมิงซวี่เอาแต่ฟ้องไม่หยุด

ซางจื้อเงี่ยหูฟัง

อาจารย์จางจู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา “เจิ้งชูน่ะถึงจะคะแนนไม่ค่อยดี แต่อย่างอื่นก็ดีหมดเลยค่ะ ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าเขาทำผิดอะไรถึงเรียกคุณมาหรอกนะคะ ก็เมื่อวานนี้จู่ ๆ เขาก็วิ่งพรวดเข้ามาในห้องพักครู ตะโกนเสียงดังอยากให้เรียกผู้ปกครอง ฉันล่ะก็ตกใจหมดเลย”

“…….”

ได้ยินดังนั้น ฟู่เจิ้งชูก็รีบหันมองไปทางซางจื้อทันที

ทั้งสองสบตากัน

------เงียบ

คิดไม่ถึงว่าเธอจะได้ยิน ฟู่เจิ้งชูถึงกับหน้าเจื่อน เขาอับอายอย่างถึงที่สุด ถ้าเป็นไปได้เขาแทบจะขุดโพรงแล้วหลบไปอยู่ในนั้น

ซางจื้อเห็นท่าทีที่ดูแปลก ๆ ของเขา เธอจึงเอานิ้วชี้ ๆ ไปที่ขมับ

ทำท่าบุ้ยใบ้ “สมองนายมีปัญหารึไง”

มีคนปกติที่ไหนอยู่ดี ๆ อยากโดนเรียกผู้ปกครองกัน?

ฟู่เจิ้งชูทำเป็นใจเย็นแล้วขยับปากบอกเธอ “เดี๋ยวไว้อธิบายให้ฟังวันหลังนะ” จากนั้นเขาก็เบนสายตาไปทางอื่น

เขาหันหน้ากลับไป พลันสายตาของซางจื้อก็สังเกตเห็นสายตาของพี่สาวฟู่เจิ้งชูพอดี สายตานั่นมองมาทางเธอแต่กลับไม่ได้มองเธอ

ซางจื้อจึงมองตามสายตานั่นไป

แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ต้วนเจียสวี่จริง ๆ เสียด้วย

ตอนแรกเธอคิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ แต่ซางจื้อก็เห็นว่าเธอนั้นมองมาหลายครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบังเอิญหรือด้วยเหตุผลอื่น

ซางจื้อหลุบตาลงกระชับหมัดแน่น จากนั้นก็เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบไปอยู่ในตำแหน่งที่เป็นบดบังสายตาของหญิงสาว

-

การพูดคุยครั้งนี้กินเวลาถึงสี่สิบนาที

เฉินหมิงซวี่พูดฟ้องจนหมดแล้วก็จิบน้ำอึกหนึ่ง “ก็ประมาณนี้แหละนะครับ จริง ๆ แล้วผมก็ไม่อยากจะรบกวนคุณให้ต้องมาสักเท่าไหร่ แต่ซางจื้อเด็กคนนี้ทำผมปวดหัวเสียจริง ๆ ผมให้เธอลุกขึ้นตอบคำถาม แต่เธอก็ยังมาย้อนถามผมว่าทำได้หรือไม่ได้ แล้วยังพูดอีกว่าที่เรียกเธอขึ้นมาคือให้มาสอนผมใช่ไหม มิหนำซ้ำยังจะมาพูดอีกว่าไม่อยากจะแย่งงานผม ทำแบบนี้นี่ทำให้เด็กคนอื่น ๆ ไม่มีกระจิตกระใจจะเรียนกันไปหมดแล้วน่ะครับ”

ต้วนเจียสวี่หยุดครู่หนึ่งก่อนปรายตามองไปยังซางจื้อ “ยังมีเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ?”

ซางจื้อก้มหน้างุด แสร้งว่าตนรู้สึกผิด

เฉินหมิงซวี่พยักหน้า “ก่อนหน้านี้ผมเองก็เคยพูดคุยแลกเปลี่ยนกับแม่ของเธอหลายครั้ง เสียเวลาพวกคุณไปก็ไม่น้อยเลย แต่ก็เพราะหวังดีกับเด็กคนนี้น่ะครับ ซางจื้อแกเป็นเด็กฉลาดนะ ถ้าตั้งใจเรียนล่ะก็ อีกหน่อยจะต้องสอบเข้ามัธยมปลายได้อย่างแน่นอน คุณลองกลับไปกวดขันเธอหน่อยเถอะครับ”

“ครับ” ต้วนเจียสวี่เอ่ย “ผมจะกลับไปอบรมเธออย่างดีครับ”

ทั้งสองคนได้เดินออกจากห้องพักครูมาแล้ว

ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่คิด เฉินหมิงซวี่ไม่สงสัยเลยสักนิด เหมือนยกภูเขาอันหนักหนักอึ้งออกจากอกของซางจื้อ เธอมองต้วนเจียสวี่ ที่ขณะนี้เธอก็คุ้นเคยกับเขามากขึ้นแล้ว “ขอบคุณนะพี่”

ต้วนเจียสวี่พูดตอบรับ “จะกลับบ้านแล้ว?”

“ค่ะ” ซางจื้อกะพริบตาปริบ ๆ เป็นเพราะเขาช่วยเหลือเธอ น้ำเสียงที่ใช้พูดตอนนี้จึงดีขึ้นมาหน่อย “จะอยู่ทำไมล่ะคะ?”

“แต่ว่า” ต้วนเจียสวี่เว้นจังหวะก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงเนิบนาบ “ยังไม่ได้เริ่มอบรมเธอเลยนะ”

“……….”

คำพูดนั่นราวกับโดนคนเอาน้ำเย็นมาราด ความสุขของเธอหายไปหมดสิ้นในทันที เธอพูดอย่างไม่เต็มใจ “พี่ก็จะมาด่าฉันอีกคนหรือไง?”

“ไปกันเถอะ” ต้วนเจียสวี่ไม่ได้ตอบโต้อะไร “พี่ไปส่งเธอกลับบ้าน”

ด้วยที่เขาไม่ได้ว่าอะไร ซางจื้อจึงนึกว่าเป็นเพียงการล้อเล่นเท่านั้นหากแต่ก่อนที่เธอจะได้วางใจเขาก็เอ่ยขึ้นว่า

“ระหว่างทางค่อยว่ากัน”

ซางจื้อ “……..”

ทั้งสองเดินข้างกันไปยังประตูโรงเรียน

เขาให้เวลาเธอสงบสติอารมณ์ เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดขึ้นมาอีกในระหว่างที่อยู่ในรั้วโรงเรียน ซางจื้อที่ตอนนี้ที่ใจคอไม่ค่อยดีนัก มือของเธอบีบสายกระเป๋าแน่นและอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ “พี่ชาย หนูน่ะมาช่วยพบครูก็จริง แต่เสร็จแล้วก็ไม่เคยมาว่าหนูเลยนะ”

ต้วนเจียสวี่ “จริงเหรอ?”

ซางจื้อ “ก็จริงน่ะสิ!”

ต้วนเจียสวี่จ้องมองเธอ ราวกับว่าต้องการจะรู้ให้ได้ว่าเธอนั้นพูดจริงหรือหลอกกันแน่ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า “ไหนลองถามดูซิ”

“........”

“เดี๋ยวก่อน!” ซางจื้อตกใจแล้วก็กระโดดแย่งโทรศัพท์ “ถ้าพี่ถามเขา เขาก็รู้น่ะสิ! หมอนั่นรู้โลกก็รู้! งั้นที่พี่มาวันนี้ก็เสียเปล่าน่ะสิ”

“พี่ก็แค่จะถามเท่านั้นเอง” ต้วนเจียสวี่ทำเหมือนกับว่ากำลังหยอกเล่นกับเจ้าแมวตัวน้อย เขายกโทรศัพท์หลบไปมาไม่ให้เธอจับได้ “พี่มาไกลนะ จะมาโดนเด็กน้อยหลอกได้ยังไง งั้นพี่ก็น่าสงสารแย่น่ะสิ”

เวลานี้ก็มีเสียงหญิงสาวจากด้านหลังดังขึ้นขัดบทสนทนาของพวกเขาทั้งสองลง เสียงเล็กระคนประหม่าที่เบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน “สะ สวัสดีค่ะ!”

ทั้งสองหันหน้ามองตามเสียงนั้น

เป็นพี่สาวของฟู่เจิ้งชูนั่นเอง เวลานี้เธอยืนอยู่เพียงคนเดียวไม่รู้ว่าฟู่เจิ้งชูหายไปไหน

หญิงสาวที่ไม่สูงมากนัก ร่างกายผอมบางโครงหน้าเรียวและใบหน้าที่แดงเพราะความเขินอาย เธอมองไปที่ต้วนเจียสวี่แล้วหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าอย่างรีบร้อน “รบกวนขอข้อมูลติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ”

บรรยากาศตอนนี้กลายเป็นบรรยากาศที่เปราะบางขึ้นมาทันที

ต้วนเจียสวี่มองเธอแต่ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกไป

ราวกับว่าเป็นการปฏิเสธเธอกราย ๆ

ท่าทีของหญิงสาวดูประหม่าขึ้นเรื่อย ๆ

ตากลมโตของซางจื้อมองไปที่ทั้งสอง เธอไม่อาจรู้ได้ว่าการที่ต้วนเจียสวี่นิ่งเงียบนั้นคือคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่ จู่ ๆ เธอจึงเงยหน้าพูดสิ่งที่น่าตกใจขึ้น “พี่สาว พี่ชายหนูคนนี้น่ะมีแฟนตั้งยี่สิบเก้าคน”

ต้วนเจียสวี่ถึงกับช็อกแล้วมองมาที่เธอ

“พี่ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ยังไงเดี๋ยวเขาก็ให้” ซางจื้อไม่กล้าสบตากับต้วนเจียสวี่ เธอแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร “เขาเปลี่ยนวันละคนน่ะค่ะ” เดือนนี้จะว่าไปแล้วก็ยังขาดอยู่หนึ่งคน ดูเหมือนคนนั้นจะเป็นพี่นะคะ

“........”