บทที่ 3 การพบกัน (3)

หากคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอตอนนี้เป็นซางเหยียนล่ะก็ ซางจื้อไม่มีทางบอกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นแน่และเขาก็ไม่คิดจะถามถึงเหตุผลด้วย เธอก็แค่ตามตื๊อต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะยอมไป

แต่ตอนนี้คนที่อยู่ต่อหน้าเธอคือคนที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรก

ตั้งแต่ประโยคแรกที่เริ่มคุยกัน ต้วนเจียสวี่ที่ดูจะเป็นคนที่อบอุ่นราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรจะมาทำให้เขาโกรธได้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ หรืออาจเป็นเพราะยังไม่คุ้นเคยกันมากพอจึงไม่กล้าที่จะวางท่ามาก

ในตอนแรกน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซางจื้อนั้นถึงกับต้องเผยเรื่องราวทั้งหมดอย่างหมดเปลือก

ใจเธอไม่อยากจะสารภาพเลยสักนิด ซางจื้อเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยสารภาพว่า “หนูไม่ฟังครูพูดในห้องเรียนน่ะ”

ต้วนเจียสวี่ “อืม”

“อาจารย์เรียกให้ตอบคำถาม หนูก็ตอบไปแล้ว” ซางจื้อเว้น ค่อย ๆ คิดเรียบเรียงคำพูด “แล้วเขาก็ถามอีกว่าอยากจะมาทำงานแทนตำแหน่งเขาเลยไหม ให้มาสอนห้องเราเลย หนูคิดว่ามันไม่น่าจะเหมาะสม ก็เลยปฏิเสธไป”

“……..”

ต้วนเจียสวี่ “?”

ซางจื้อมองครู่หนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เธอยืนหงิม ๆ “หลังจากนั้นเขาก็เรียกพบผู้ปกครองเลย”

หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป

ซางจื้อรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบเงียบสนิท

ซางจื้อที่ปิดบังเนื้อหาบางส่วนเอาไว้ ก็กลัวว่าจะโดนจับได้ ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาด้วยแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูด “จริง ๆ นะ”

ได้ยินดังนั้นแล้ว ต้วนเจียสวี่จึงเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะ “เอาจริง ๆ ก็ไม่ค่อยเชื่อน่ะนะ”

ดูท่าเขาจะขำมากจริง ๆ ดูจากไหล่และแผ่นอกที่สั่นน้อย ๆ กับเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอและเสียงหายใจนั่นแล้ว จากเดิมที่ก็หล่ออยู่แล้วทำให้เขายิ่งดูมีออร่าขึ้นไปอีก

ระยะห่างของทั้งสองที่ตอนนี้เขยิบเข้าใกล้กัน

ซางจื้อสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ที่ยังคงติดอยู่บนตัวของเขา ยิ่งทำให้เธอเตลิดเข้าไปใหญ่

“หนูพูดจริง ๆ นะ” เธอรวบรวมความกล้าพูดออกไป

ต้วนเจียสวี่ “หืม? ไม่ได้จะโกหกกันหรอกใช่ไหม?”

ซางจื้อพยักหน้าอย่างแรง แสดงความบริสุทธิ์ใจอย่างถึงที่สุด “ไม่ หนูพูดจริง ๆ นะ ถ้าพี่ไม่เชื่อพรุ่งนี้ก็ได้รู้กัน ถ้าตอนนี้หนูโกหก อาจารย์จะต้องบอกความจริงกับพี่แน่”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง......”

สิ้นเสียงพูด ประตูก็ถูกเปิดออก

ซางเหยียนไม่ได้มองพวกเขาทั้งคู่ เพียงแต่เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าและพูดออกมาว่า “ยัยบ้า ออกไปได้แล้ว”

แม้ว่าซางจื้อจะรู้สึกผิดอยู่นิด ๆ เรื่องที่ตนหาเรื่องใส่เขาไปแบบนั้น แต่เธอก็ไม่อยากจะออกไปทั้ง ๆ แบบนี้ “ฉันอยู่ด้วยไม่ได้หรือไง?” เธอพึมพำ

ซางเหยียนหันกลับมามองพลางยิ้มฝืน “ฉันจะเปลี่ยนเสื้อ”

“งั้นพี่ชายคนนี้..........” ซางจื้อคว้าชายเสื้อของต้วนเจียสวี่เอาไว้ “ก็ต้องออกไปด้วยน่ะสิ ฉันว่าเขาก็คงไม่อยากเห็นนายเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอกนะ”

ซางเหยียนทำหูทวนลม “ออกไปแล้วก็ปิดประตูด้วย”

ซางจื้อที่ดูเหมือนจะว่าจะบังคับเขากลาย ๆ ก็ได้ลากต้วนเจียสวี่ออกไปด้วย “ได้เลย เดี๋ยวปิดให้น้า”

“……..”

ซางเหยียนมองตามทั้งสองนั้นไปแล้วก็โบกมือปัด ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

เนื่องจากหัวข้อสนทนานี้ไม่อาจให้บุคคลที่สามมาได้ยินได้

เมื่อออกจากห้องมาแล้วซางจื้อก็รีบลากต้วนเจียสวี่มาที่ห้องของเธอทันที จากนั้นก็ปิดประตูอย่างระแวดระวังแล้วถามอย่างใจร้อน “พี่ชาย พรุ่งนี้พี่จะมาไหม ที่พูดไปทั้งหมดน่ะเป็นเรื่องจริงจริง ๆ นะ.....”

ต้วนเจียสวี่หลุบตาลงต่ำแล้วพูดขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “แล้วทำไมไม่ให้พี่เธอไปล่ะ?”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง!” ซางจื้อเบิกตาโต “ก็เมื่อกี้หนูเพิ่งจะหาเรื่องใส่เขาไปนี่......ถ้าขืนบอกไปล่ะก็ หมอนั่นต้องเอาเรื่องไปฟ้องแม่แน่”

ต้วนเจียสวี่ยิ้ม “พี่ชายเธอไม่ใช่คนอย่างนั้นซะหน่อย”

“……..”

น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นไม่เพียงแต่จะไม่จริงจังแถมยังฟังดูล้อเล่นอีกด้วย

ซางจื้อที่เมื่อครู่ได้ไปหาเรื่องใส่ชาวบ้านมิหนำซ้ำยังเป็นเรื่องที่กุขึ้นมาอีก เวลานี้เธอมืดแปดด้าน

ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว เธอจึงรื้อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ขึ้นมาพูด “พี่ เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะพี่พูดแบบนั้นเหรอ หนูถึงได้ทะเลาะกับเขา”

ต้วนเจียสวี่ขมวดคิ้ว “หืม?”

เวลานี้ประตูก็ถูกเปิดออก

ซางเหยียนที่ยืนอยู่ข้างนอกมองมาทางต้วนเจียสวี่ “ไปกันได้แล้ว”

ทำราวกับว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่ซางจื้อพูด ต้วนเจียสวี่พยักหน้ารับ “แล้วเจอกันนะสาวน้อย”

ซางจื้อไม่อยากจะเชื่อ

หมายความว่าอย่างไรที่ว่าแล้วเจอกัน!

ยังเคลียร์กันไม่จบเลยนะ!

เมื่อเห็นว่าต้วนเจียสวี่จะไปแล้วจริง ๆ เธอจึงรีบคว้าแขนเขาไว้ “จะไปกันแล้วเหรอ? นี่ก็เย็นมากแล้วไม่อยู่ทานข้าวก่อนแล้วค่อยไปล่ะ?”

ต้วนเจียสวี่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ”

ซางจื้อจ้องมองไปที่เขาและไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ

ครั้งหน้าอะไรกันเล่า!

เรื่องที่เพิ่งพูดไปหยก ๆ เมื่อกี้ลืมแล้วเหรอ! เป็นตาแก่สมองเสื่อมหรือไง!

แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกไปแต่อย่างใด ได้แต่เอ่ยถามด้วยท่าทางน่าสงสาร “แล้วครั้งหน้าที่ว่าคือเมื่อไหร่เหรอ......”

ต้วนเจียสวี่ได้เพียงแต่ส่งยิ้มให้

เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของทั้งสองคนแล้ว ซางเหยียนจึงเลิกคิ้วถาม “พวกเธอสองคนเห็นแค่แวบแรกก็ปิ๊งกันแล้วหรือไงฮะ? ต้วนเจียสวี่นายอดใจไว้หน่อยเถอะ น้องสาวฉันเพิ่งจะอายุแค่สิบสองเองนะ”

ซางจื้อแย้งขึ้น “สิบสามแล้ว”

เมื่อได้ยินตัวเลขดังกล่าว ต้วนเจียสวี่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตามองไปยังตัวของซางจื้อ

“สิบสามแล้วเหรอ?”

น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่เชื่อ

ราวกับว่าการที่เธออายุสิบสามนั้นเป็นเพียงเรื่องปรัมปรา

การที่เขามีปฏิกิริยาแบบนั้นมันจี้ใจดำซางจื้ออย่างแรง เพียงครู่เดียวซางจื้อก็ลืมเรื่องที่ไปขอความช่วยเหลือเขาไว้จนหมดสิ้น แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พี่คิดว่าฉันมันเตี้ยใช่ไหมล่ะ ดูไม่เหมือนเด็กอายุสิบสามใช่ไหม”

ซางเหยียนที่ยืนเอามือเท้าขอบประตูอยู่ พูดซ้ำเติม “เออ หมอนั่นหมายความว่างั้นแหละ”

ต้วนเจียสวี่ยืนเกาแกรก ๆ พลางส่ายหน้า “ไม่ใช่ซะหน่อย”

ที่พูดนั่นมันไม่ใช่สักนิด

ซางจื้อจ้องมองไปที่ชายหนุ่มทั้งสองคนครู่หนึ่งแล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นมา “เอาล่ะ ฉันไม่พูดกับพวกพี่แล้ว” แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนตอนที่ทะเลาะกับซางเหยียน แววตาของเธอฉายแววเจ็บปวดแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวหนูก็โตแล้ว”

เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว ซางเหยียนผู้ที่นาน ๆ ทีจะสำนึกรู้สึกผิดกลับรู้สึกละอายใจเล็กน้อย พร้อมทั้งพูดปลอบใจ “เตี้ย ๆ แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวคนเขาก็นึกว่าอายุสิบแปดหรอก”

แทนที่จะดีขึ้นกลับจี้ใจดำเธอหนักกว่าเดิม

ซางจื้อยังคงหน้ามุ่ย “แล้วอย่างพี่ที่แค่ตัวสูงล่ะ คนเขาคิดว่าพี่เป็นพ่อฉันไหมล่ะ?”

“………”

ความรู้สึกละอายใจในคราแรกของซางเหยียนหายไปหมดสิ้น

สาวน้อยกลอกตาที่ยังคงแดงก่ำอยู่ ภาพของเธอขณะนี้เหมือนสาวน้อยที่โดนแกล้งแต่ไม่อยากจะเผยความอ่อนแอของตนออกมา

ดูเหมือนว่าคนที่ทำให้เธอเป็นเช่นนี้ถึงสองครั้งสองคราจะเป็นตัวเขา ต้วนเจียสวี่ลอบถอนหายใจครั้งหนึ่งให้ตนผ่อนคลายลงแล้วจึงเอ่ยถาม “สิบสาม เรียนม.2 ?”

“ม.1” ซางจื้อตอบเสียงแข็งและไม่แม้แต่จะมองเขา

“โรงเรียนอะไร?”

“โรงเรียนมัธยมซวี่รื่อ” ซางจื้อเว้นเล็กน้อย เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าความคิดที่แวบเข้ามาในหัวนี่เป็นความคิดที่ดีหรือไม่ แต่ก็พูดเสริมอีกประโยคด้วยเสียงที่หมดอาลัยตายอยากอย่างถึงที่สุด “ม.1/1”

จากนั้น เขาก็โน้มตัวลงมาสบตากับเธอ

“แล้วหนูชื่ออะไรคะ?”

เธอตอบเสียงเบา “ชื่อซางจื้อ”

“ซางจื้อ?”

“ใช่” ซางจื้อพยายามหลบสายตาอีกฝ่าย “จื้อในคำว่าจื้อชี่*”

ต้วนเจียสวี่หยิกแก้มเด็กสาวด้วยความเอ็นดู “ถ้าอย่างนั้น เสี่ยวซางจื้อ”

“……..”

เขากดเสียงลงต่ำแล้วพูดกับเธอด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับว่ากลัวคนอื่นจะได้ยิน

“รู้แล้วใช่ไหมว่าครั้งหน้าคือตอนไหน?”

-

หลังจากที่ทั้งคู่กล่าวลาหลีผิงแล้วก็ออกจากบ้านไป

พระอาทิตย์นั้นได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้ายามเย็นก็เข้าปกคลุม อากาศเย็นขึ้นเล็กน้อย

ต้วนเจียสวี่ถามขึ้น “น้องสาวนายปกติแล้วก็เชื่อฟังแบบนี้สินะ?”

“เชื่อฟัง?” ซางเหยียยนพ่นล่มออกจมูก เขาหยิบอมยิ้มที่ไม่รู้มีอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ขึ้นมากิน “ยัยนั่นน่ะอยู่ในวัยต่อต้าน รับมือยากชะมัด”

วัยต่อต้าน

รับมือยาก

* ตัวอักษรจีนในชื่อของซางจื้อ คือตัวอักษรจื้อในคำว่า稚气 (จื้อชี่) แปลว่า ไร้เดียงสา น่าเอ็นดู

แต่ก็ยังดี

ต้วนเจียสวี่ครุ่นคิด ที่แท้ก็เป็นเด็กน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและเขาก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นร้ายแรงมากแค่ไหน เขาจึงหยิบเอาเรื่องนี้ขึ้นมาถามกับซางเหยียน “น้องสาวนายถูกเรียกพบผู้ปกครองน่ะ เมื่อกี้เธอถามฉันว่าช่วยไปพบอาจารย์ให้ได้ไหม นายคิดว่าควรทำยังไงดี?”

ซางเหยียนเดาะลิ้นจิ๊ปาก “ถึงว่าล่ะทำไมยัยนั่นถึงได้รั้งนายไว้ให้อยู่กินข้าว ว่าแล้วรายนั้นไม่มีเจตนาดีหรอก”

ต้วนเจียสวี่ได้ยิ้มอย่างเงียบ ๆ

“ดู ๆ แล้วก็ไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่อะไร โดนเรียกมาตั้งหลายรอบแล้วแต่ละทีก็มีไม่กี่สาเหตุหรอก” ซางเหยียนหันกลับไปถามอย่างไม่ใส่ใจ “พรุ่งนี้นายว่างไหมล่ะ? ถ้าว่างก็ช่วยฉันไปหน่อย พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง”

“พรุ่งนี้น่ะเหรอ.....”

“อืม ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันค่อยไปพูดกับแม่ก็ได้”

เขาเพิ่งจะตบปากรับคำกับเธอไป ไม่ทันไรเรื่องก็ถึงไปหูที่บ้านเนี่ยนะ

ยัยหนูน้อยนั่นได้ร้องไห้อีกแหง

“ไม่มีก็ต้องมีล่ะนะ” ต้วนเจียสวี่พูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “จะมาหลอกสาวน้อยได้ยังไงกัน”

-

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู ซางจื้อแอบมองแล้ววิ่งตรงไปหาหลีผิง “แม่ ทำไมพี่เขาถึงกลับมาล่ะ?”

หลีผิง “พี่เขาบอกว่ามาเล่นบอลแถวนี้ เลยแวะเข้ามาอาบน้ำหน่อยน่ะ”

“นี่ก็เย็นมากแล้วทำไมแม่ไม่บอกให้พวกพี่เขาอยู่กินข้าวเย็นกันก่อนล่ะ”

“ก็เพื่อนพี่เขาคนนั้นมีธุระต่อน่ะ” หลีผิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักว่า “จื๋อจื่อ พี่เขาตีลูกจริง ๆ เหรอ?”

“……..” ซางจื้อรู้สึกผิดขึ้นมาทันใดและไม่กล้าที่จะถามย้ำจึงวิ่งเข้าห้องของตนไป “หนูต้องทำการบ้านแล้ว ไปก่อนน้า”

เมื่อกลับถึงห้องและล็อกกลอนประตูเรียบร้อยแล้ว

ซางจื้อทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบตุ๊กตาขึ้นมากอด อารารมณ์ของเธอขณะนี้ยังไม่ดีนัก เธอนึกถึงสิ่งที่ต้วนเจียสวี่พูดกับเธอ

“รู้แล้วใช่ไหมว่าครั้งหน้าคือตอนไหน?”

มันควรจะเป็นคำที่เธอต้องพูดไม่ใช่หรือไงว่า “ครั้งต่อไปคือเมื่อไหร่น่ะ”

หมายความว่าเขาจะมางั้นเหรอ?

ซางจื้อถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลิ้งตัวและแกว่งขาไปมา ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอมองไปยังท้องฟ้าที่มืดลงแล้วนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

ยิ่งไปกว่านั้น

ต้วนเจียสวี่ยกมือขึ้นมาหยิกแก้มของเธอ

“……..”

“?”

ซางจื้อลุกพรวดขึ้นนั่ง

เมื่อกี้เธอโดนผู้ชายที่เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกหยิกแก้มหรือเนี่ย?

ไม่ผิดแน่

เขามาหยิกแก้มของหญิงสาวได้อย่างไรกันนะ

เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกเนี่ยนะ!!! เขา! หยิกแก้มของเธอ! ได้! อย่างไร! กัน!

หยิกแล้วก็แล้วกันไป

แล้ว! ทำไม! ต้องเข้ามาใกล้ขนาดนั้นด้วย!

ละ....แล้วยังเรียกเธอว่าเสี่ยวซางจื้ออีก......

ช่างเหอะ

ซางจื้อปรับอารมณ์ของตนเอง ทำเหมือนไม่สนใจแล้วเน้นย้ำกับตนเอง “ช่างมัน”

คิดเสียว่าเขาช่วยเธอจะยอมให้ก็ได้

เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ไปเจอเข้ากับกระจกที่อยู่บนโต๊ะหนังสือ

เธอสังเกตว่าตนเองนั้นหน้าแดงแป๊ด

ความใจเย็นของเธอเมื่อครู่ได้พังทลายลงไปหมดสิ้น

?

เธอ! ทำไม! ถึงมาหวังอะไรจากเขากันนะ! เธอ! แค่จะมาหาประโยชน์จากเขาก็แค่นั้น! ! ! !

ตั้งแต่เกิดมาจนอายุสิบสามเพิ่งจะเคยรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก

ซางจื้อทิ้งตัวลงบนที่นอน ด้วยเพราะทำตัวไม่ถูกเธอได้แต่ห่อตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม รับรู้ถึงอากาศภายในที่เบาบางลงเรื่อย ๆ

เธอก็ได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวไม่หยุด

-

ณ เช้าวันที่สองอันสดใส

หลังจากที่ซางจื้อล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว ขณะที่เดินไปที่ห้องรับแขก ซางหรงและหลีผิงก็ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวรับประทานข้าวเช้าอยู่ก่อนแล้ว เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและไม่ได้พูดถึงเรื่องผู้ปกครอง

เธอเดินมาที่หน้าโต๊ะกินข้าวแล้วนั่งลง

หลีผิงตักโจ๊กเนื้อให้กับซางจื้อ

ด้วยที่เพิ่งตื่นนอนจึงยังไม่มีใครอยากจะพูดอะไรนัก

ทั้งบ้านต่างเงียบสนิท

ซางจื้อนั่งกินโจ๊กอย่างช้า ๆ แต่พอนึกถึงเรื่องของต้วนเจียสวี่เมื่อวานนี้ เธอก็ถึงกับสำลักออกมา เธอถามพ่อด้วยเสียงที่เบาว่า “พ่อ หนูน่ะเตี้ยไปหน่อยใช่ไหม”

ซางหรงมองไปทางลูกสาวแล้วเอ่ยถาม “มีใครมาพูดอะไรงั้นเหรอ?”

ซางจื้อพยักหน้า ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเธอก็จะโยนใส่ซางเหยียนเป็นอันดับแรก “พี่บอกว่าหนูเตี้ย”

หลีผิง “อย่าไปฟังพี่เขาเลย”

ซางจื้อเอ่ยพลางใช้ส้อมจิ้มไปที่ก้นถ้วย “แต่ว่าเพื่อนหนูที่อายุสิบสามเหมือนกันก็สูงกว่าหนูหมดเลย อินเจินหรูสูงตั้งร้อยหกสิบ”

ซางหรงเอ่ยปลอบใจลูกสาว “หนูอายุเท่าไหร่เอง ยังโตได้อีกน่า”

“ทุกคนก็สูงกันหมด ทำไมหนูถึงไม่สูงล่ะ ตอนนั่งรถเมล์ยังมีคนลุกให้หนูนั่งอยู่เลย คิดว่าหนูเป็นเด็กประถม” ซางจื้อที่ตอนนี้ท่าทางหงอย ๆ จึงเอ่ยถามอย่างเศร้าใจว่า “ตอนพี่อายุสิบสามน่ะ สูงถึงร้อยห้าสิบไหม”

หลีผิงลังเลก่อนจะพูดขึ้น “พี่เขาเป็นผู้ชาย ดังนั้น..........”

ซางหรงพูดขัดขึ้นทันใด แล้วตอบซางจื้อว่า “ไม่ถึง”

“……..”

“จะไปสูงขนาดนั้นได้ยังไงเล่า” ซางหรงพูดอย่างใจเย็น “มันนานแล้วพ่อก็จำไม่ค่อยได้ แต่ตอนนั้นพี่ลูกยังสูงไม่ถึงร้อยสี่สิบเลย”

“……..”