บทที่ 2 การพบกัน (2)

หลังจากจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะคิดถึงอะไรบางอย่างพร้อมส่งสายตาแบบปลง ๆ ไม่นานนักเขาก็นึกสนุกอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงขมวดคิ้วแล้วกดเสียงต่ำ “อืม”

“……” ซางจื้อที่ขณะนี้ไม่อาจจะเย็นใจต่อไปได้อีก “พ่อกับแม่อนุญาตแล้วหรือไง?”

บรรยากาศเงียบไปอีกครู่หนึ่ง

ชายหนุ่มเลียมุมปากเล็กน้อย แล้วจึงพูดปนหัวเราะ “แล้วทำออกมาหล่อเพอร์เฟ็กต์แบบนี้ไม่ดีหรือไง?”

เสียงนั่นทุ้มต่ำ ซางจื้อเอะใจ

เปรียบเทียบกับเสียงของซางเหยียนแล้ว ดูเหมือนว่าจะนุ่มนวลไปสักหน่อย หางเสียงก็ลากยาว ทว่าเหมือนเป็นเสียงที่ผูกพันกันมานาน

หากเทียบกับเสียงเย็นชาน่าเตะของพี่ชายเธอ

ไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด

“เด็กน้อย” เขายิ้มแล้วพูดต่อว่า “ลองเข้ามาดูซิว่าพี่ทำมาหล่อไหม?”

ซางจื้อรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป

เวลานี้ ด้านหลังของเธอมีการเคลื่อนไหวของใครบางคน เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงโยนรองเท้าลงบนพื้น

จิตใต้สำนึกของซางจื้อบอกให้เธอต้องหันไปมอง

ทันใดนั้นเธอก็เห็นหน้าของซางเหยียน

ชายไหล่กว้างเอวสอบที่ผอมลงกว่าไม่กี่เดือนที่แล้วเล็กน้อย ผมที่เปียกปอน ไหล่ที่มีผ้าขนหนูพาดไว้เหมือนกับเพิ่งไปอาบน้ำมา

เมื่อเห็นซางจื้อ มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย หยิบส้อมจากชามผลไม้ในมือเธอจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งแล้วเดินเข้าไป

ราวกับเห็นผี ซางจื้อพูดติด ๆ ขัด ๆ “พะ พี่”

“อะไร?” ซางเหยียนปรายตามองครั้งหนึ่งก่อนจะกัดแตงโม “ความหล่อฉันมันตราตรึงหรือไง”

“ฉัน…….”

ยังไม่ทันได้พูดจบ ก็มีเสียงหัวเราะจากชายด้านหลังขัดจังหวะการพูดของเธอ

ซางจื้อรู้สึกทำตัวไม่ถูกและต้องมองไปทางเขาอย่างช่วยไม่ได้

สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเธอตอนนี้ คือเขาที่ช่างเจิดจรัสเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่สาดส่องอยู่ข้างนอกนั่น

คิ้วของชายหนุ่มเหยียดออก ทำให้ท่าทางที่ดูไม่สนโลกของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย หางตาเฉี่ยว นัยน์ตาสีอ่อนทอประกาย

ระเรื่อ ช่างเป็นคนที่เซ็กซี่มีเสน่ห์มากเสียจริง ๆ

หัวใจของซางจื้อถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ

เธอโดนตกเข้าอย่างจัง

ฝ่ายซางเหยียนที่นึกว่าเพื่อนของเขานั้นขำตนเอง จึงได้หันไปทางเขาแล้วพูดว่า “ต้วนเจียสวี่ นี่นายหัวเราะงั้นเหรอ”

เป็นเพราะซางจื้ออยู่ด้วย ซางเหยียนจึงไม่ได้ใช้คำพูดที่หยาบคายนัก เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดหน้าข้อความขึ้น จากนั้นก็เขย่าแขนซางจื้อ

“ยัยดื้อ ไปก่อเรื่องมาอีกแล้วล่ะสิ?”

เป็นเพราะบทสนทนาที่เขาได้พูดไปนั้นมาขัดจังหวะ

ทำให้ความรู้สึกที่กำลังใจลอยละล่องของซางจื้อต้องหายวับไปกับตา ซางจื้อโพล่งขึ้นอย่างทันทีทันใด “ฉันจะไปก่อเรื่องอะไรได้”

ซางเหยียนมองน้องสาวพลางเลิกคิ้วขึ้น “ไม่มีก็ดีแล้ว”

“…….” ซางจื้อที่มีเรื่องอยากจะให้ช่วย ได้แต่ขบกรามแน่นแล้วพูดขึ้นว่า “แต่ว่า พี่ ฉันมีเรื่องนิดหน่อย…….”

แต่ด้วยสถานการณ์ตรงนั้นมีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย ซางจื้อลอบมองไปทางเขาแล้วกลับมามองที่ซางเหยียน ฉายแววตาถึงสิ่งที่อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ได้

ซางเหยียนก็ไม่ได้สังเกตเห็น

สุดท้าย คนแปลกหน้าผู้นี้ก็เปิดปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ซางเหยียน นั่นน้องสาวนาย?”

ซางเหยียนเดินไปที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง “ไม่คิดว่าจะเป็นลูกสาวฉันบ้างหรือไง?”

“…….”

ซางจื้อเดินเข้ามาอย่างสงบเสงี่ยมแล้วเอ่ยปากถามว่า “พี่ คือว่าเขาเป็นใครเหรอ”

ซางเหยียนตอบสั้น ๆ “รูมเมตน่ะ ต้วนเจียสวี่”

“ไม่รู้จักกันแล้วเหรอ?” ต้วนเจียสวี่พูด “เมื่อกี้ยังเรียกพี่ว่าพี่ชายอยู่เลย”

คำพูดนั่นทำให้ซางจื้อนึกถึงเรื่องความคิดอันแสนจะโง่เง่าน่าอายนั่นขึ้นมา จากใบหน้าที่ตึงเครียดก็คลายลงทันใด แต่ก็ยังมีติดรำคาญอยู่นิด ๆ

ซางเหยียนพ่นลมหายใจออกจมูก “เนื้อหอมเหมือนกันนี่นาย”

ในระหว่างที่พูด ต้วนเจียสวี่ก็ได้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของซางจื้อพร้อมทั้งย่อตัวลงแล้วสบตากับเธออย่างจริงจัง ด้วยนัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นที่ทั้งอ่อนโยนและมีเสน่ห์ “ฉันชื่อต้วนเจียสวี่ เป็นเพื่อนพี่ชายของเธอน่ะ”

ซางจื้อไม่กล้าที่จะสบตา ใจของเธอที่ตอนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “อ้อ ค่ะ”

หลังจากที่แนะนำตัวกับเธอเสร็จแล้วต้วนเจียสวี่ก็หันหลังกลับ แล้วกลับสู่ท่าทางไม่สนใจใยดีเช่นที่เป็นอยู่

“ซางเหยียน”

ซางเหยียนยังคงไม่เงยหน้าขึ้นและยังคงเล่นโทรศัพท์ต่อไป

ต้วนเจียสวี่เอ่ยถาม “ฉันกับนายนี่ ดูคล้ายกันมากเลยเหรอ?”

หมายความว่าไง?

ซางเหยียนผละจากมือถือแล้วเงยหน้าขึ้น “ไปส่องกระจกไป”

“งั้น” ต้วนเจียสวี่รับชามผลไม้ที่อยู่ในมือของซางจื้อมา “ทำไมน้องคนนี้ถึงได้ถามฉันว่า....”

“…….”

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง

ต้วนเจียสวี่หัวเราะ “พี่ไปศัลยกรรมมาเหรอ?”

“…….”

ทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง

ซางเหยียนพูดเสียงเย็น “หมายความว่ายังไง?”

“พี่!” ซางจื้อกลัวพี่ชายของตนจะไม่พอใจแล้วไม่ช่วยไปพบอาจารย์ เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “ก็พี่บอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าวันนี้ไม่กลับบ้านน่ะ?”

“ยัยบ้า” ดูจากท่าทางของซางจื้อเมื่อกี้แล้ว ซางเหยียนจึงเอ่ยเสียงเรียบ “เธอคิดว่าหมอนี่คือพี่งั้นเหรอ?”

“…….ปะ เปล่าซะหน่อย”

“แล้วเธอยังคิดว่าหมอนี่คือพี่ที่ทำศัลยกรรมเสร็จแล้วงี้น่ะหรอ?”

“…….”

“นี่เธอคิดได้ยังไงเนี่ย” ซางเหยียนถึงกับเสียความมั่นใจไปหมดสิ้น จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนักว่า “ฉันไปศัลยกรรม? ทำแล้วเหมือนหมอนี่เนี่ยนะ”

ดูเหมือนว่าเขาจะหาเรื่องเธอไม่จบไม่สิ้น ฝ่ายซางจื้อก็ชักจะเริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว “ศัลยกรรมเปลี่ยนพี่เป็นเขาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง!”

“…….”

“ก็แม่ไม่ได้บอกว่าพี่จะพาเพื่อนมานี่” ซางจื้อตอบกลับไปด้วยความโกรธ เผยให้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา “ก็แล้วในห้องก็มีคนอยู่แค่คนเดียว ฉันจะคิดอย่างนั้นมันก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือไง!”

ซางเหยียนแคะหูอย่างไม่สบอารมณ์ “นี่ เบาหน่อยสิ”

ซางจื้อที่ยังคงหน้างอ “แล้วทำไมต้องเบาด้วยล่ะ ไม่ได้เดือดร้อนใครสักหน่อย”

สองพี่น้องเผชิญหน้ากัน

ซางเหยียนไม่มีทีท่าว่าจะลดราวาศอกให้กับผู้เป็นน้องสาวแม้แต่น้อย ยังคงหาเรื่องเติมเชื้อไฟอย่างต่อเนื่อง “กระทบฉันนี่ไง”

การต่อสู้ตรงหน้าดูท่าแล้วจะยิ่งไปกันใหญ่

ต้วนเจียสวี่พยามจะลดความตึงเครียดลงจึงได้กวักมือเรียก “หนูน้อย มากินผลไม้ก่อนมา”

เพราะว่ามีเพื่อนอยูด้วย ซางเหยียนจึงไม่ได้จะใส่ใจกับแกล้งน้องอย่างที่เคยทำบ่อย ๆ เขาจึงมองโทรศัพท์แล้วพูดกับต้วนเจียสวี่ว่า “นายจะอาบน้ำก่อนไหมล่ะ? อาบเสร็จแล้วค่อยกลับมหาลัย”

“ไม่ล่ะ” ต้วนเจียสวี่พูดพลางจิ้มแตงโมอีกชิ้นแล้วยื่นให้กับซางจื้อ “กินผลไม้ก่อนแล้วค่อยไปเถอะ”

ซางจื้อบุ้ยมุมปากยิ้ม เธอจ้องมองไปยังต้วนเจียสวี่โดยอัตโนมัติ

เวลานี้ ภาพน่าอายที่เธอเพิ่งจะทะเลาะกับซางเหยียนอย่างกับเด็กก็ลอยขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น ดู ๆ ไปแล้วพี่ชายที่อ่อนโยนและน่ารักคนนี้กลับวางเฉยต่อเรื่องน่าอายที่เพิ่งเกิดขึ้นของเธอ

ความอับอายถาโถมเข้ามาในใจ

ราวกับว่าเธอถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง

รู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนฉ่าและรอบดวงตาที่ร้อนผ่าว

เธอรู้สึกเขินอายอย่างถึงที่สุด

ซางจื้อรับผลไม้ที่ถูกหยิบยื่นมาให้อย่างเงียบ ๆ เป็นเพราะความเขินอายและความเกร็งของเธอทำให้เผลอกลั้นหายใจเป็นเวลานานจนสำลัก

ต้วนเจียสวี่หยุดชะงัก

ซางเหยียนได้ยินดังนั้น จึงละสายตาขึ้นมามอง “......ไม่ใช่แล้วมั้ง”

คำพูดดังกล่าวเหมือนเปิดสวิตช์

ทันใดนั้นน้ำตาของซางจื้อก็ไหลพราก ร้องโฮลั่นบ้านเสียงดังจนไปถึงห้องรับแขก

“…….”

ชายหนุ่มทั้งสองต่างยืนอึ้งตะลึงงันกันไปตาม ๆ กัน

หลีผิงเมื่อได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามาจากห้องรับแขก “เกิดอะไรขึ้น?”

ซางเหยียนรีบแก้ตัวอย่างไวแล้วพูดไปอย่างน่าไม่อายว่า “ต้วนเจียสวี่ นายแกล้งน้องสาวฉันทำไม”

ต้วนเจียสวี่ถึงกับยืนแข็งทื่อ

เขาเองก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน เวลานี้เขาจึงไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรดี

ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบาย

ซางจื้อก็คว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้แล้วยืนหลบด้านหลัง ด้วยท่าทางที่ดูหวาดกลัว เธอมองไปยังหลีผิงและยังคงสะอึกสะอื้น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ชี้ไปยังซางเหยียน “แม่......ฮือ ๆ ๆ .....พะ พี่เขา........”

หลีผิงมองไปทางซางเหยียน พร้อมส่งสายตาอันแสนจะเย็นเยียบ

เสียงร้องไห้ของซางเหยียนยิ่งเศร้าสร้อยเข้าไปอีก “พี่เขาตีหนู........”

ซางเหยียน “…….”

-

สาวน้อยร้องไห้อย่างน่าสงสาร น้ำตายังคงไหลพรากหยดลงเผาะ ๆ ราวกับจะขาดใจ น้อยครั้งมากที่ซางจื้อจะร้องไห้โฮเช่นนี้ หลีผิงจึงปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นเธอก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วลากซางเหยียนไปสั่งสอนที่ห้องรับแขกยกหนึ่ง

ประตูที่ตอนนี้ได้ปิดลงไล่หลังพวกเขาไป

เพราะมีคนลดลงหนึ่งคนบรรยากาศตอนนี้จึงผ่อนคลายลงมาบ้าง ซางจื้อปล่อยชายเสื้อของต้วนเจียสวี่ เสียงร้องไห้ค่อย ๆ จางหายไป

ต้วยเจียสวี่หันกลับมามองเธอ

สาวน้อยวัยแรกรุ่นที่ส่วนสูงไม่ถึงร้อยห้าสิบที่ตัวถึงเพียงแค่อกของเขา ตากลมโตที่ตอนนี้เป็นสีแดงก่ำ ทำจมูกฟุด ๆ ราวกับกระต่ายน้อย

จากนั้น เธอก็งับแตงโมอย่างน่าเอ็นดู

ในที่สุดเธอก็หยุดร้องไห้

ต้วนเจียสวี่ส่งยิ้มให้เธอและไม่ถามถึงสาเหตุที่เธอนั้นร้องไห้ พร้อมทั้งดึงทิชชูส่งให้สองแผ่น “หยุดร้องแล้วเหรอ?”

อารมณ์เศร้าที่เกิดจากการร้องไห้นั้นได้หายไปแล้ว ซางจื้อรู้สึกดีขึ้นมาก จะมีก็แต่ความรู้สึกอายที่ยังหลงเหลืออยู่

เธอก้มหน้าก้มตาไม่พูดไม่จา

เป็นเพราะส่วนสูงของทั้งสองที่ต่างกันมาก ต้วนเจียสวี่จึงโน้มตัวลงมาแล้วใช้กระดาษทิชชูซับน้ำตาให้กับเธอ “ไปล้างหน้าล้างตาหน่อยดีไหม”

ซางจื้อที่เคยชินกับการประคบประหงมดูแลเช่นนี้จึงยอมทำตามแต่โดยดี

ท่ามกลางความเงียบ

ในหัวของซางจื้อนั้นก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา

สำหรับคนแปลกหน้าแล้ว นี่อาจเป็นวิธีที่ออกจะกะทันหันไปสักหน่อย

คิดได้ดังนั้นแล้ว ซางจื้อจึงเอ่ยปากพูด เป็นเพราะเพิ่งจะร้องไห้ไปทำให้เสียงที่ออกมานั้นเหมือนกับลูกวัวตัวน้อยที่ภายนอกดูน่ารัก “พี่จะกลับแล้วเหรอ?”

ต้วนเจียสวี่เลิกคิ้วขึ้น “อื้ม มีอะไรหรือเปล่า?”

“พรุ่งนี้ว่างไหม?”

“พรุ่งนี้?”

“ใช่” ซางจื้อพูดเสียงเบา “พรุ่งนี้”

ต้วนเจียสวี่ส่งยิ้มอ่อน “ทำไมถึงถามล่ะ?”

เขาไม่เชิงตอบว่าว่าง ซางจื้อก็ไม่กล้าที่จะพูด “ก็ ก็คือ..........” เธอละล้าละลังไม่ยอมตอบเสียที สุดท้ายก็วนกลับมาที่คำถามเดิม เพียงแต่ครั้งนี้เธอเพิ่มคำเรียกที่ดูให้เกียรติขึ้นมานิดนึง “พี่ พรุ่งนี้ว่างไหม?”

ต้วนเจียสวี่หลุบตาลงต่ำ แล้วพูดอย่างเฉื่อยชาขึ้นว่า “แล้วถ้าพรุ่งนี้พี่ไม่ว่างล่ะ?”

ซางจื้อโพล่งขึ้น “ไม่ได้นะ!”

เมื่อกี้เธอเพิ่งจะโยนระเบิดใส่ซางเหยียน รายนั้นไม่ยอมช่วยเธอแน่ ตอนนี้ความหวังของเธอก็คือเขาคนนี้เท่านั้น

เธอกำหมัดแน่น แล้วตามตื๊อทื่อ ๆ ต่อไป “พี่ต้องว่างสิ ถ้าพี่ไม่ว่างละก็ หนูจะบอกแม่ว่าพี่สองคนตีหนู พวกผู้ชายสองคนนี้รุมตีหนู........”

“…….”

พวกผู้ชายสองคนนี้รุมตีเนี่ยนะ?

ต้วนเจียสวี่กระตุกมุมปากเล็กน้อย “แล้วทำไมถึงไม่บอกเหตุผลล่ะคะ? สาวน้อย”

ซางจื้อสบตาเขาแล้วพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก “ก็หนูยังเด็กนี่”

“หืม?”

“ยังไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลยังไง”

โอเค

ต้วนเจียสวี่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “บอกพี่ก่อนสิ ว่าพรุ่งนี้เธอจะทำอะไร”

ซางจื้อลังเล ก่อนจะพูดขึ้นอย่างจเย็นว่า “พี่มาเป็นพี่ให้หนูหน่อยได้ไหม แบบว่าพี่แท้ ๆ น่ะ”

ต้วนเจียสวี่ขมวดคิ้ว

“แล้วพรุ่งนี้” เธอยังรู้สึกปากหนักอยู่เล็กน้อย แล้วก็พูดด้วยเสียงที่ต่ำลงมา “ก็ช่วยไปพบอาจารย์หน่อยนึง.....”

ต้วนเจียสวี่พอจะเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาบ้าง “โดนเรียกพบผู้ปกครองงั้นสิ?”

ซางจื้อเงียบเหมือนเป็นการยอมรับกลาย ๆ

“เหตุผลที่โดนเรียกคืออะไร”

เมื่อนึกถึงเหตุผลที่ตนเองคิดไว้ตอนอยู่บนรถแล้ว ไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมเชื่อเธอไหม เธอเกาหัวแกรก ๆ แล้วพูดอย่างลังเลว่า “หนูขอไม่บอกเหตุผลได้ไหม?”

“ได้สิ”

ยังไม่ทันที่ซางจื้อจะได้เปิดปากพูด ต้วนเจียสวี่ก็พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “งั้นพรุ่งนี้พี่ไม่ว่าง”