บทที่ 5 แม่มดหรือจอมมนตรา

บนหน้ากระดาษที่เดิมทีเคยว่างเปล่า เริ่มมีตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้น

【โม่หลาน】

【อายุ 13 ปี】

【พรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุ: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์เล่นแร่แปรธาตุ: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์รักษา: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์อวยพร: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์คำสาป: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์พยากรณ์: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์อัญเชิญ: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์มิติ: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์จิตใจ: ไร้ขีดจำกัด】

【พรสวรรค์เวทมนตร์เนโครแมนเซอร์: ไร้ขีดจำกัด】

…

（ขีดจำกัดพรสวรรค์จากต่ำไปสูงตามลำดับคือ: ระดับฝึกหัด ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง ระดับสูงสุด ระดับเหนือสูงสุด และไร้ขีดจำกัด）

โม่หลานมองดูคำว่าไร้ขีดจำกัดในแต่ละรายการจนแทบจะหยุดหายใจ

ที่แท้เธอก็เป็นอัจฉริยะนี่เอง!

【พรสวรรค์เวทมนตร์ทุกสายไร้ขีดจำกัด สอดคล้องกับคุณสมบัติของจอมมนตรา ยืนยันสถานะเป็นจอมมนตรา】

โม่หลาน: “!!!”

จอมมนตราดันเป็นตัวฉันเองซะงั้น

【สิ้นสุดการทดสอบพลังเวทมนตร์】

【กำลังทดสอบพลังเวท】

【ทดสอบสำเร็จ】

【พลังเวท: 998 มานา】

【กำลังอัญเชิญวัตถุแห่งพรสวรรค์】

【อัญเชิญสำเร็จ】

โม่หลานรู้สึกเพียงว่าภายในร่างกาย หรืออาจจะภายในจิตวิญญาณ มีบางสิ่งบางอย่างกำลังพรั่งพรูออกมา

วินาทีต่อมา หนังสือเล่มใหญ่หน้าตาประหลาดที่มีร่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าว่างเปล่าอยู่บนหน้าปก ก็มาปรากฏอยู่ในมือของเธอ

ปกหนังสือสลักลวดลายสีทองและมีลวดลายอันซับซ้อน

แม้จะดูแปลกตา แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

เธอรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าร่องนี้มีไว้สำหรับใส่การ์ด นี่คือสมุดสะสมการ์ด

ข้อมูลอื่น ๆ ยังคงซ่อนเร้นอยู่ในม่านหมอก จำเป็นต้องอาศัยแรงใจที่มากกว่านี้

“จอมมนตรา! มีจอมมนตราคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!”

“จอมมนตราคนที่ห้าต่อจากลิลิธ!”

“โม่หลาน! เธอชื่อโม่หลานใช่ไหม?”

“เหมือนกับท่านเทเรซ่าเลย วัตถุแห่งพรสวรรค์เป็นหนังสือเหรอ?”

…

ผลการทดสอบของเธอที่แตกต่างไปจากแม่มดน้อยคนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง จึงเรียกเสียงฮือฮาไปทั่วทั้งลาน

แม้แต่ในแววตาของคุณอามีช่าก็ยังเผยความยินดีออกมาให้เห็นอยู่หลายส่วน

โม่หลานรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปในพริบตา

โชคดีที่สายตาของบรรดาแม่มดไม่ได้มีความมุ่งร้ายเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความประหลาดใจ คาดหวัง อิจฉา และชื่นชมเท่านั้น…

ท้ายที่สุดแล้วจอมมนตราก็ถือกำเนิดมาจากแม่มด ยิ่งมีจอมมนตรามากเท่าไหร่ เผ่าพันธุ์แม่มดก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

บทแห่งพรสวรรค์ได้เปลี่ยนผลการทดสอบให้กลายเป็นกระดาษหนังแกะหนึ่งแผ่น

หลังจากได้รับผลการทดสอบ โม่หลานก็พยายามฝืนปั้นหน้าให้ดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเบิกบานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

เธอคือจอมมนตรา!

จอมมนตราที่มีแค่สามคนในตอนนี้ ที่สามารถต่อยเทวทูต เตะปีศาจ และทำให้มังกรยักษ์ต้องยอมก้มหัวให้เลยนะ!

“โม่หลาน ยินดีด้วยที่ได้เป็นจอมมนตราคนที่ห้า!”

“คนที่ห้าเหรอคะ?” โม่หลานมองคุณอามีช่าด้วยความสงสัย

ไม่ใช่คนที่สี่หรอกเหรอ?

“ด้วยบารมีแห่งจอมมนตรา นับเป็นโชคดีของเผ่าพันธุ์เรา ปีที่แล้วก็มีจอมมนตราเข้าเรียนคนหนึ่งเหมือนกัน!” อามีช่ายิ้มพลางมองไปทางฝั่งนักเรียนเก่า “ลิลิธ!”

โม่หลานมองตามไป ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่ผมแดงที่ดูอันตรายคนนั้นนี่เอง!

แต่ว่าตอนนี้ รอยยิ้มของเธอดูเป็นมิตรขึ้นเยอะเลย ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้จะแค่แกล้งขู่เล่นเท่านั้นแหละ

ที่แท้เธอก็คือจอมมนตราคนที่สี่นี่เอง!

ยังเรียนไม่จบ โลกภายนอกจะไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ

ต่อให้เป็นจอมมนตรา แต่ก่อนที่จะเติบโตขึ้นก็ยังคงอ่อนแออยู่ดี ในช่วงเวลานี้ การปิดบังข่าวสารไว้จึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก

อามีช่ากลับมามีท่าทีสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว และเริ่มดำเนินการเป็นพิธีกรในพิธีปฐมนิเทศต่อไป

และในที่สุด โม่หลานก็ได้เห็นเนื้อหาในพันธสัญญาเข้าเรียนเสียที

【พวกเราคือแม่มด/จอมมนตราที่ตื่นรู้จากความยากลำบาก พวกเราจะจดจำอดีตไว้ตลอดไป

ภายใต้พยานของท่านจอมมนตราแห่งพันธสัญญาคาร์เมล่า ฉันขอให้คำมั่นสัญญาว่า:

ตลอดชีวิตจะไม่เป็นฝ่ายทำร้ายผู้หญิงเผ่ามนุษย์/แม่มด/จอมมนตราคนใดก่อน

จะเก็บข้อมูลของสถาบันแม่มดเป็นความลับ เก็บข้อมูลของดินแดนรกร้างเป็นความลับ และเก็บข้อมูลของจอมมนตราที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเป็นความลับ จะไม่มีทางแพร่งพรายออกไปอย่างเด็ดขาด

ข้อบังคับข้างต้น หากฝ่าฝืน จะต้องยินยอมสละสายเลือดแม่มด แบกรับตราประทับแห่งการทรยศ และจะไม่เหยียบย่างเข้าสู่ดินแดนรกร้างไปตลอดชั่วชีวิต

ผู้ให้คำมั่นสัญญา…】

มิน่าล่ะ ไม่ว่ายังไงคุณแม่ชาน่าก็ไม่ยอมเล่าเรื่องสถาบันแม่มดให้เธอฟังเลย ที่แท้ก็เซ็นสัญญานี่เอง

โม่หลานตั้งใจอ่านทุกข้ออย่างละเอียด มันก็เป็นแค่กฎการรักษาความลับเท่านั้น ไม่มีอะไรให้ต้องลังเลเลย

เธอเขียนชื่อของตัวเองลงไปในตอนท้าย

“รุ่นน้องโม่หลาน มานี่สิ!” รุ่นพี่ลิลิธเดินมาทางฝั่งแม่มดน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

โม่หลานมองไปทางคุณอามีช่า พอเห็นเธอพยักหน้าให้ ถึงได้เดินเข้าไปหา

“วัตถุแห่งพรสวรรค์ของเธอเป็นหนังสือเหรอ? ข้างในมีตัวหนังสือบ้างไหม?” ลิลิธเอ่ยถามด้วยความสงสัย

โม่หลานส่ายหน้า “ถ้าจะให้ถูกก็คือสมุดสะสมการ์ด เป็นสมุดที่เอาไว้เก็บการ์ดน่ะค่ะ ส่วนประโยชน์ที่แน่ชัด ฉันก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน”

“เป็นเรื่องปกติแหละ วัตถุแห่งพรสวรรค์ของจอมมนตราจะค่อย ๆ แสดงให้เห็นถึงประโยชน์ที่แท้จริงตามพลังเวทที่เพิ่มขึ้น! แล้วก็ต้องให้จอมมนตราเป็นคนพัฒนาด้วยเหมือนกัน”

ขณะที่พูด ในมือของลิลิธก็ปรากฏสิ่งของบางอย่างขึ้น “เธอดูวัตถุแห่งพรสวรรค์ของฉันสิ ยิ่งทำให้แม่มดงงเป็นไก่ตาแตกกว่าของเธออีกนะ!”

“นี่มัน… กระบอกฉีดยาไม่ใช่เหรอคะ?” โม่หลานพูดด้วยความประหลาดใจ

แม้จะไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร มีผิวสัมผัสเป็นโลหะอย่างเห็นได้ชัด แถมยังประดับด้วยอัญมณี แต่มันมีทั้งเข็ม ตัวกระบอก ขีดบอกปริมาตร และก้านกดยาอยู่ครบถ้วน

คุณแม่ชาน่ามีกล่องยาเวทมนตร์อยู่กล่องหนึ่ง ข้างในนั้นก็มีกระบอกฉีดยาคริสตัลอยู่เหมือนกัน

“อืม… ฉันเรียกมันว่าเข็มกลืนเลือด มันค่อนข้างชอบเลือดสด ๆ ชื่อเข็มกลืนเลือดก็เลยเหมาะกับมันดีน่ะ” ลิลิธพูดแก้เก้อ

โม่หลานเข้าใจได้ในพริบตา

ใครจะอยากเรียกวัตถุแห่งพรสวรรค์ของตัวเองว่ากระบอกฉีดยากันล่ะ!

วันข้างหน้าถ้ามีคนพูดถึงจอมมนตราคนไหนสักคน แล้วบอกว่าวัตถุแห่งพรสวรรค์เป็นกระบอกฉีดยาล่ะก็ ระดับชั้นคงดูตกต่ำลงมาทันทีเลย

เธอเองก็ต้องตั้งชื่อดี ๆ ให้วัตถุแห่งพรสวรรค์ของตัวเองเหมือนกัน จะให้เรียกว่าสมุดสะสมการ์ดก็ดูธรรมดาเกินไป!

ท้ายที่สุดแล้ว วัตถุแห่งพรสวรรค์ก็ถือเป็นหน้าเป็นตาของจอมมนตราเลยนะ!

วัตถุแห่งพรสวรรค์ของจอมมนตราแห่งคัมภีร์เรียกว่าคัมภีร์สัพพัญญู วัตถุแห่งพรสวรรค์ของจอมมนตราแห่งพันธสัญญาเรียกว่าปากกาสัตย์สาบาน ส่วนวัตถุแห่งพรสวรรค์ของจอมมนตราแห่งดอกไม้ไฟเรียกว่าคทาเวทดอกไม้ไฟ

งั้นของเธอล่ะ… โม่หลานกลอกตาไปมา ก็เกิดไอเดียขึ้นมาทันที

“คัมภีร์การ์ด! วัตถุแห่งพรสวรรค์ของฉันเรียกว่าคัมภีร์การ์ดค่ะ!”

สมุดหนังสือที่เอาไว้เก็บการ์ด เรียกว่าคัมภีร์การ์ดน่ะเหมาะเจาะที่สุดแล้ว!

ลิลิธฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเล็กน่ารัก “ชื่อเพราะดีนี่!”

แม่มดน้อยสองคนยังคุยกันได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงร้องอุทานดังขึ้นมาอีกครั้ง

แม่มดน้อยหน้ากลมผมดำที่อยู่บนเวที กำลังล้วงเอาถุงรูปจันทร์เสี้ยวสีเนื้อออกมาจากท้อง

มองดูแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

โม่หลานจำเธอได้ เธอเป็นแม่มดน้อยที่ตัวเตี้ยที่สุดในรุ่นนี้ ชื่อว่า…

“วาชิด้า! ยินดีด้วยที่ได้เป็นจอมมนตราคนที่หก!”

น้ำเสียงของคุณอามีช่าดูสั่นเครือเล็กน้อย

รุ่นนี้มีจอมมนตราปรากฏตัวขึ้นถึงสองคน!

สายตาที่เดิมทีเคยจับจ้องอยู่ที่โม่หลาน ถูกดึงดูดไปที่วาชิด้าบนเวทีจนหมด ใบหน้าของเธอแดงก่ำเป็นลูกแอปเปิลอย่างเห็นได้ชัด

โม่หลานถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงการเป็นจอมมนตราจะดีก็เถอะ แต่มันดึงดูดความสนใจมากเกินไป ตอนนี้มีแม่มดน้อยมาช่วยแบ่งปันความสนใจของทุกคนไปบ้าง ถือเป็นเรื่องดีสุด ๆ ไปเลย!

หลังจากวาชิด้าเซ็นพันธสัญญาเข้าเรียนเสร็จ ก็ถูกรุ่นพี่ลิลิธเรียกตัวมาหาเช่นกัน

มือซ้ายของลิลิธจับมือโม่หลาน ส่วนมือขวาจับมือวาชิด้า เธอยิ้มจนเห็นเขี้ยวแหลม “พวกเราสามคน สามารถรวมตัวกันเป็นแก๊งสามจอมมนตรารุ่นที่สองได้เลยนะ!”

รุ่นที่หนึ่ง แน่นอนว่าต้องเป็นจอมมนตราแห่งคัมภีร์ จอมมนตราแห่งดอกไม้ไฟ และจอมมนตราแห่งพันธสัญญาทั้งสามคนนี้อยู่แล้ว

การปรากฏตัวของสองจอมมนตรา ได้ผลักดันบรรยากาศให้ขึ้นสู่จุดสูงสุด

บรรดาแม่มดน้อยที่ไม่เคยนึกฝันว่าตัวเองจะเป็นจอมมนตรามาก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะเฝ้ารอผลการทดสอบของตัวเองขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

น่าเสียดายที่จนกระทั่งแม่มดน้อยรองอันดับสุดท้ายทำการทดสอบเสร็จ ก็ยังไม่มีผู้โชคดีคนที่สามปรากฏตัวขึ้นอีกเลย

…

“คนที่ยี่สิบเจ็ด ซิลฟ์!”

เหลือเพียงแม่มดน้อยผมสีเขียวเข้ม บุคลิกอ่อนโยนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ได้รับผลการทดสอบพรสวรรค์

สิ่งที่ทำให้แม่มดน้อยทุกคนต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงก็คือ เธอเพียงแค่ยืนอยู่หน้าคัมภีร์เผ่าแม่มดเพียงครู่เดียว ในมือก็ปรากฏกล่องไม้สีน้ำตาลเข้มขึ้นมาใบหนึ่ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มีจอมมนตราปรากฏตัวขึ้นมาอีกคนแล้ว!

หลังจากยืนยันผลการทดสอบ น้ำเสียงของคุณอามีช่าก็สั่นเครือเล็กน้อย

“ซิลฟ์ ยินดีด้วยนะที่ได้เป็นจอมมนตราคนที่เจ็ด!”

เดิมทีคิดว่าปีที่แล้วมีลิลิธเพียงคนเดียวก็น่าประหลาดใจมากพออยู่แล้ว ปีนี้ดันมีจอมมนตราปรากฏตัวขึ้นมาถึงสามคนเชียวหรือนี่

หลังจากยุคของท่านคาร์เมล่า ก็ไม่มีจอมมนตราปรากฏตัวขึ้นมาอีกเลยตลอดระยะเวลาสามร้อยปี!