บทที่ 28 เจ็บนิดเดียวอย่าเพิ่งเปลี่ยน... ภารกิจลับมาแล้ว!

บทที่ 28 เจ็บนิดเดียวอย่าเพิ่งเปลี่ยน... ภารกิจลับมาแล้ว!

ซูเหว่ยนอนกองอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาจากน่องขวาราวกับถูกไฟช็อต

เขากัดฟันยันตัวลุกขึ้นนั่งกึ่งนอน ก้มมองแผลที่ขาขวา

แม่เจ้า!

ติโต้เล่นแรงจริง เลือดซึมออกมาจนถุงเท้าขาวกลายเป็นสีแดงฉาน

ชาติที่แล้วเตะบอลเล่นขำ ๆ ไม่เคยเจ็บหนักขนาดนี้มาก่อน

เพิ่งซึ้งวันนี้เองว่า... สนามฟุตบอลก็คือสมรภูมิรบดี ๆ นี่เอง

“เจ็บชิบหาย... กระดูกคงไม่หักใช่มั้ยวะเนี่ย?”

ซูเหว่ยใจคอไม่ดี รีบลองขยับขาดู พยายามยันตัวลุกขึ้นยืนขาเดียว แล้วค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าขวา

เจ็บจี๊ดขึ้นมานิดหน่อย แต่พอลองกดน้ำหนักเพิ่มดู...

เจ็บมากขึ้น แต่ยังพอทนไหว

‘น่าจะแค่แผลภายนอก’

ซูเหว่ยถอนหายใจโล่งอก

เพื่อนร่วมทีมกรูกันเข้ามาดูอาการ

ชาลแมนวิ่งหน้าตั้งมาจากแดนหน้า สีหน้าตื่นตระหนก

“ลูกพี่! เป็นไงบ้าง? ไหวมั้ย?”

ซูเหว่ยเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

“ยังไหวอยู่”

ทีมแพทย์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาประคองซูเหว่ยออกไปปฐมพยาบาลข้างสนาม

หลังจากถอดรองเท้าถอดถุงเท้าตรวจดูแผล...

โชคดี! เป็นแค่แผลเปิด ไม่ถึงกระดูกอย่างที่ซูเหว่ยคาดไว้

หมอรีบทำแผลห้ามเลือดแล้วพันผ้าล็อกให้อย่างแน่นหนา

ฆิเมเนซเดินเข้ามายืนกอดอกดูอาการเงียบ ๆ

พอซูเหว่ยใส่รองเท้าเสร็จ ฆิเมเนซก็ถามเสียงเครียด

“ซู... เล่นต่อไหวมั้ย?”

ซูเหว่ยลองกระโดดเหยาะ ๆ สองสามที ความเจ็บยังมีอยู่ แต่พอจะฝืนเล่นได้

กำลังจะอ้าปากตอบ จู่ ๆ เสียงระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

ติ๊ง!

[ภารกิจเสริมเปิดใช้งาน: โฮสต์ลงเล่นทั้งที่มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อย]

‘หือ?’

ซูเหว่ยชะงัก

‘ในร้ายมีดีแฮะ... ภารกิจลับโผล่เฉย!’

นึกถึงคราวที่แล้วที่ทำภารกิจเสริมสำเร็จ ได้สกิล [พรสวรรค์ด้านภาษา] มาครอง ทำเอาซูเหว่ยเลียริมฝีปากด้วยความอยากรู้อยากเห็น

‘รอบนี้จะได้ของดีอะไรอีกนะ?’

ฆิเมเนซเห็นซูเหว่ยเงียบไป นึกว่าอาการหนักจนเล่นต่อไม่ไหว

เขาถอนหายใจเบา ๆ

“ซู... นายพักเถอะ ขอบใจมากนะที่ช่วยทีม”

ซูเหว่ยได้สติ รีบปฏิเสธทันควัน

“ไม่ครับโค้ช! ผมไหว! ผมยังเล่นได้!”

ฆิเมเนซหันขวับ แววตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

บอกตรง ๆ วันนี้เขาหนีบแบ็กขวามาแค่สองคน คือปาโบลกับซูเหว่ย

ถ้าซูเหว่ยเล่นต่อไม่ได้ เขาต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการโยกคนอื่นมาเล่นแทน ซึ่งแน่นอนว่าประสิทธิภาพสู้ตัวจริงไม่ได้แน่

“ดีมากไอ้หนู! แต่อย่าฝืนนะ ถ้าไม่ไหวให้บอกทันที เข้าใจมั้ย?”

ฆิเมเนซตบไหล่ซูเหว่ยหนัก ๆ ยิ้มแก้มปริ

ซูเหว่ยพยักหน้า

“ไม่ต้องห่วงครับโค้ช ผมจะอยู่จนจบเกม พาเดปอร์ติโบชนะให้ได้!”

“เยี่ยม! ชั้นหวังพึ่งนายนะ!” ฆิเมเนซยิ้มกว้างกว่าเดิม

หนึ่งนาทีต่อมา ซูเหว่ยวิ่งกลับลงสนาม ท่ามกลางเสียงปรบมือต้อนรับจากแฟนบอลเจ้าถิ่น

ที่บ้านตระกูลซู สามผู้เฒ่าถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน

ซูเว่ยกั๋วชูแก้วเหล้าขึ้นฟ้า

“สุดยอด! เจ็บแค่นี้ไม่ถอย สมกับเป็นลูกหลานตระกูลซู!”

แฟนบอลชาวจีนในโลกออนไลน์ก็เดือดไม่แพ้กัน

“ซูเหว่ยสู้โว้ย! ใจเด็ดมาก!”

“เอาอีกเม็ด! เดปอร์ติโบต้องชนะ!”

ด้วยอานิสงส์ความคลั่งไคล้ที่มีต่อซูเหว่ย แฟนคลับเดปอร์ติโบในจีนงอกเงยขึ้นมาเป็นแสนคนในชั่วข้ามคืน บรรยากาศคล้ายสมัยเหยาหมิงไปบุก NBA ไม่มีผิด

ในสนาม เกมกลับมาดำเนินต่อ

อาการเจ็บของซูเหว่ยไม่สูญเปล่า... เดปอร์ติโบได้เปรียบตัวผู้เล่น 11 ต่อ 10!

รวมทดเวลาบาดเจ็บ เหลือเวลาอีกประมาณสิบนาที

ข้างสนาม เฆเมซ กุนซือราโย ลูบหัวล้านด้วยความเครียด

เขารู้ดีว่าโอกาสชนะแทบเป็นศูนย์ เป้าหมายตอนนี้คือยันเสมอ 1–1 แบ่งแต้มกลับบ้านให้ได้

ตำแหน่งแบ็กซ้ายขาดไม่ได้ เฆเมซรีบแก้เกม ส่ง นาโช่ กองหลังจอมเก๋าวัย 35 ปี ลงมาอุดรอยรั่วแทนมานูโช่ ผู้ทำประตู

ตัวผู้เล่นมากกว่า... เดปอร์ติโบดาหน้าบุกแหลก!

ราโยถอยลงไปตั้งรับเต็มรูปแบบ ทิ้งเกมรุกไปโดยสิ้นเชิง หวังแค่แต้มเดียว

เกมรับราโยยังคงเหนียวแน่น เดปอร์ติโบเจาะไม่เข้า ได้แต่ส่องไกลแก้ขัด

เวลาเดินไปเรื่อย ๆ จนครบ 90 นาที

ผู้ตัดสินที่ 4 ชูป้ายทดเวลา 4 นาที

แฟนราโยถอนหายใจโล่งอก... ยิ่งเวลาน้อยยิ่งดี

แต่แฟนเดปอร์ติโบนั่งไม่ติด... เล่นในบ้าน ตัวมากกว่า ถ้าไม่ชนะคือน่าเสียดายสุด ๆ

เสียงเชียร์ “เอาอีกลูก! เอาอีกลูก!” ดังกระหึ่ม

นักเตะเดปอร์ติโบเทหมดหน้าตัก หวังประตูชัยในช่วงทดเจ็บ!

ตั้งแต่กลับลงมา ซูเหว่ยยังคงประคองตัวอยู่แดนหลัง ไม่กล้าเติมเกมสุ่มสี่สุ่มห้า

ไอ้สโลแกน ‘เจ็บนิดเดียวเล่นต่อได้’ น่ะมันเท่ แต่ขาเจ็บจริง ๆ มันทรมานนะเว้ย!

ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ซูเหว่ยก็ไม่อยากวิ่งพล่าน

ประคองตัวไปได้สักพัก เห็นเวลาใกล้หมด แถมคู่แข่งก็ไม่มีปัญญาบุกสวน

นาทีที่ 92 ซูเหว่ยตัดสินใจเติมเกมขึ้นสูงอีกครั้ง แอบย่องข้ามเส้นกลางสนามไปเงียบ ๆ

อาจเป็นเพราะหายหน้าไปนาน แผงหลังราโยเลยเผลอลืมจับตาดูเขา

ซูเหว่ยยืนว่างโล่งโจ้ง ขณะที่ “ไอ้เปียน้อย” โดนประกบติดแจ

บอลถูกถ่ายไปมาหน้ากรอบเขตโทษ จนไปถึงเท้าฟารินญา เพลย์เมกเกอร์อาร์เจนไตน์

ทันทีที่จับบอล ฟารินญาโดนกลางรับราโยสองคนรุมกินโต๊ะทันที

เลี้ยงผ่านไม่ได้แน่ ฟารินญาบังบอลไว้ แล้วเหลือบหาเพื่อน

สายตาเหลือบไปเห็นคาวาเลยโร่โบกมือเรียกบอลอยู่ทางขวา

กำลังจะจ่าย... สายตาฟารินญาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่ม ๆ พุ่งสอดขึ้นมาจากด้านหลังคาวาเลยโร่!

ซูเหว่ย!

ฟารินญาลังเลแค่วินาทีเดียว แล้วตัดสินใจแทงบอลทะลุช่องด้วยข้างเท้าทันที!

บอลพุ่งเรียดพื้นผ่านหน้าคาวาเลยโร่ ทะลุผ่านแนวรับราโย รวมถึงนาโช่ที่เพิ่งลงมาใหม่ ไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังอย่างแม่นยำ!

ซูเหว่ยกัดฟันเร่งสปีดควบตะบึงไปเอาบอล!

เฆเมซตะโกนลั่นข้างสนาม

“นาโช่! ขวางมันไว้! อย่าให้มันไปถึงเส้นหลัง!”

นาโช่ที่เพิ่งลงมา รีบสับตีนแตกวิ่งไล่กวด

แม้ขาจะเจ็บ ทุกย่างก้าวเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง แต่ซูเหว่ยกัดฟันสู้ ความเร็วของเขายังคงนรกแตกเหมือนเดิม!

นาโช่พยายามสุดชีวิตที่จะเบียดเข้าไป แต่ก็ช้าไปสองสามก้าว

พริบตาเดียว... ซูเหว่ยพาบอลไปถึงเส้นหลังอีกครั้ง!

มองแผ่นหลังของซูเหว่ยที่กำลังจะเปิดบอล นาโช่ใจหายวาบ เขารู้ดีว่าไอ้เด็กนี่ไม่ได้มีดีแค่เร็ว... แต่มันเปิดบอลแม่นราวจับวาง!

ถ้าปล่อยให้เปิดได้... หายนะมาเยือนแน่!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═