บทที่ 27 ลูกจ่ายเฮงซวยของแก... เกือบทำชั้นเดี้ยงแล้วมั้ยล่ะ!

บทที่ 27 ลูกจ่ายเฮงซวยของแก... เกือบทำชั้นเดี้ยงแล้วมั้ยล่ะ!

ในสนาม หลังจากซัดประตูลาลีกาลูกแรกในชีวิต ชาลแมนก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

แทนที่จะวิ่งไปดีใจหน้าอัฒจันทร์ เขากางแขนสองข้างวิ่งตรงดิ่งเข้าหาซูเหว่ยที่ริมเส้นราวกับรถถังเบรกแตก

ซูเหว่ยสูง 185 เซนติเมตร รูปร่างก็ไม่ใช่ขี้ ๆ

แต่พอโดนหมียักษ์อย่างชาลแมนพุ่งชนเต็มแรง ก็ถึงกับเซถลาถอยหลังไปสองก้าว เกือบหน้าทิ่ม

ชาลแมนคว้าตัวซูเหว่ยไว้แล้วกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างเมามัน

“ลูกพี่! ขอบคุณสำหรับลูกจ่าย! ชั้นยิงในลาลีกาได้แล้วโว้ย!”

ซูเหว่ยหัวเราะลั่น พยายามแกะมือปลาหมึกนั่นออก

“เออ ๆ รู้แล้ว! ปล่อยก่อนเว้ย! หายใจไม่ออก!”

ชาลแมนยิ้มแหย รีบปล่อยมือ

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นวิ่งเข้ามาร่วมวงฉลอง

โลโปที่สวมปลอกแขนกัปตันทีม ตบหลังทั้งสองคนอย่างฮึกเหิม

“ซู! ชาลแมน! เยี่ยมมาก! เหลืออีกยี่สิบนาที ทุกคนช่วยกันหน่อยเว้ย! นัดนี้เรามีลุ้นชนะ!”

...

หลังจากตีเสมอได้ ขวัญกำลังใจเดปอร์ติโบพุ่งทะลุเพดาน

แฟนบอลบนอัฒจันทร์ส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสาย เสียงตะโกน “เอาอีก ๆ” ดังกระหึ่มเป็นระลอกคลื่น

ข้างสนาม เฆเมซ กุนซือราโย บาเยกาโน่ เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้

เขาเดินกระวนกระวายไปมา ตะโกนสั่งการลูกทีมหน้าดำหน้าแดง

“กากูต้า! อย่าเติมสูง! ลงมาช่วยเกมรับ! ตราสซอร์ราส! ขยับไปทางซ้ายหน่อย! ติโต้! จับตาดูไอ้เด็กมังกรนั่นดี ๆ อย่าให้มันกระชาก!”

เฆเมซกำชับหนักไปทางกราบซ้ายของทีม เพราะตั้งแต่ซูเหว่ยลงมา เกมรุกฝั่งขวาของเดปอร์ติโบก็อันตรายขึ้นผิดหูผิดตา

เขาเริ่มกังวลว่าแบ็กซ้ายตัวเก่งอย่างติโต้จะเอาไม่อยู่

ทางฝั่งเจ้าบ้าน เพื่อนร่วมทีมเดปอร์ติโบต่างก็เห็นพิษสงในเกมรุกของซูเหว่ย

โลโปตะโกนสั่งมาจากแดนหลัง

“ซู! ถ้ามีช่อง เติมขึ้นไปเลย! ข้างหลังเดี๋ยวพวกเราซ้อนให้!”

ซูเหว่ยพยักหน้ารับ

เกมรุกของราโยไม่ได้น่ากลัวอะไรมาก นอกจากลูกยิงผีจับยัดในครึ่งแรก จังหวะอื่นแทบไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

เมื่อมีเพื่อนคอยซัพพอร์ต ซูเหว่ยก็กล้าเล่นเกมรุกเต็มตัว

เกมผ่านไปอีกเจ็ดแปดนาที เข้าสู่นาทีที่ 80

เดปอร์ติโบเป็นฝ่ายครองเกมบุกกดดันใส่ราโยต่อเนื่อง

แต่ทีมเยือนก็เหนียวแน่นสมคำร่ำลือ ช่วยกันตั้งรับอย่างมีวินัย จนเกมเริ่มกลับมาตื้อ ๆ อีกครั้ง

จังหวะหนึ่ง บอลถูกถ่ายจากแดนกลางไปถึงเท้า “ไอ้เปียน้อย” คาวาเลยโร่ ทางกราบขวา

เจ้าตัวยังคงคอนเซปต์เดิม... เลี้ยงตะลุยดะ!

แต่กากูต้า ปีกซ้ายราโย ลงมาช่วยซ้อนติโต้ไว้ ทำให้คาวาเลยโร่เจอสถานการณ์สองรุมหนึ่ง

ซูเหว่ยยืนดูอยู่ข้างหลัง เห็นชัดเจนว่าถึงคาวาเลยโร่จะเลี้ยงผ่านกากูต้าได้ ก็คงไม่รอดเงื้อมมือติโต้ที่ดักรออยู่

เห็นไอ้เปียน้อยมัวแต่ก้มหน้าเลี้ยงไม่ยอมจ่ายบอล

ซูเหว่ยกลัวเสียโอกาสบุก เลยตัดสินใจสับตีนแตกวิ่งโอเวอร์แลปแซงคาวาเลยโร่ขึ้นไปทางริมเส้น หวังจะดึงตัวประกบและเปิดช่องให้เพื่อน

วินาทีนั้น ทั้งกากูต้าและติโต้ต่างพุ่งสมาธิไปที่คาวาเลยโร่

ถ้าไอ้เปียน้อยยอมจ่ายบอลจังหวะนี้... ซูเหว่ยจะหลุดเดี่ยวเข้าไปล่อเป้าในแดนหลังราโยแบบโล่ง ๆ ทันที!

แต่... ความเห็นแก่ตัวมันฝังรากลึก

ถ้าเป็นกัปตันปาโบลเติมขึ้นมา คาวาเลยโร่คงรีบถวายพานให้ด้วยความเกรงใจ

แต่นี่เป็นซูเหว่ย... ไอ้เด็กใหม่หน้าละอ่อน

คาวาเลยโร่ไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาก้มหน้าก้มตาเลี้ยงจี้เข้าหาคู่แข่งต่อไป

ซูเหว่ยวิ่งไปครึ่งทาง เห็นบอลไม่มา ขืนวิ่งต่อก็ล้ำหน้า เลยจำใจต้องเบรกตัวโก่ง

หันกลับไปมอง... เห็นไอ้เปียน้อยยังคงโยกหลอกกากูต้าอยู่ข้างหลัง

ความอดทนขาดผึง! บวกกับความหมั่นไส้สะสม ซูเหว่ยตะโกนลั่น

“ไอ้ควาย! จ่ายบอลสิวะ!”

เสียงตะโกนทำเอาคาวาเลยโร่สะดุ้งโหยง

พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นไอ้เด็กใหม่ที่กล้ามาด่าตน ความโกรธก็พุ่งปรี๊ด

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากด่ากลับ เสียงก่นด่าจากแฟนบอลเดปอร์ติโบบนอัฒจันทร์ใกล้ ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมา

“คาวาเลยโร่! จ่ายบอลสิโว้ย!”

“มึงจะเลี้ยงไปถึงไหน! จ่ายให้ซูสิวะ!”

“ไอ้โง่! เล่นบอลเป็นมั้ยเนี่ย?!”

คาวาเลยโร่หน้าเสีย ไม่นึกว่าแฟนบอลเจ้าถิ่นจะรุมกินโต๊ะเขาขนาดนี้

ด้วยความตกใจปนโมโห เขาชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ

จังหวะนั้น ติโต้เหลือบเห็นซูเหว่ยยืนว่างอยู่ เขาเลยรีบผละจากคาวาเลยโร่ วิ่งปรี่เข้าไปหาซูเหว่ย

เห็นติโต้วิ่งไปหาซูเหว่ย คาวาเลยโร่สบถในใจ

‘เออ! อยากได้นักใช่มั้ย! เอาไปเลย! ดูซิว่าแกจะแน่สักแค่ไหน!’

คิดได้ดังนั้น เขาก็เตะบอลส่ง ๆ ไปให้ซูเหว่ย

‘ไอ้เวรตะไล... ทีเมื่อกี้ชั้นวิ่งทำทางสวย ๆ ไม่ยอมจ่าย พอเขาลงมาปิดช่องแล้วดันเสือกจ่าย! ไอ้สมองนิ่มเอ๊ย!’

ซูเหว่ยด่าในใจ แต่เท้าก็ยังยื่นออกไปรับบอล

วินาทีนั้น ติโต้พุ่งเข้ามาประชิดตัวแล้ว

ซูเหว่ยไม่มีเวลามานั่งด่าไอ้เปียน้อยต่อ เขารู้ดีว่าขืนปล่อยให้ติโต้เข้าถึงตัว มีหวังเสียบอลแน่

ค่าพลังความเร็ว 100 แต่ค่าเลี้ยงบอลต่ำเตี้ยเรี่ยดิน... ขืนดวลตัวต่อตัวมีแต่ตายกับตาย!

ทางรอดเดียวคือ... วิ่งแข่ง!

ซูเหว่ยแตะบอลยาวไปข้างหน้า ก่อนที่ติโต้จะเข้าถึงตัว แล้วหมุนตัวสปรินต์ออกตัวเป็นครั้งที่สอง!

ติโต้เห็นซูเหว่ยจะใช้มุกเดิม ภาพจำตอนโดนเผาเครื่องเมื่อสิบนาทีที่แล้วก็แวบเข้ามาในหัว

‘ขืนปล่อยไป... กูตายแน่!’

ไวเท่าความคิด ติโต้ทิ้งตัวสไลด์เสียบสกัดทันที! เป้าหมายคือลูกบอลที่เท้าซูเหว่ย!

แม้จะเป็นการตัดสินใจเสี้ยววินาที แต่ติโต้กะจังหวะมาดี เขาคิดว่าน่าจะจิ้มโดนบอล

แต่ทว่า... ซูเหว่ยไวกว่าที่เขาคาดไว้หนึ่งก้าว!

ปลายสตั๊ดของติโต้ไม่โดนบอล... แต่กวาดเข้าที่ข้อเท้าซูเหว่ยเต็มเปา!

โครม!

ซูเหว่ยร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“เฮ้ยยยย!”

แฟนบอลเดปอร์ติโบลุกฮือขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น ชี้หน้าด่าทอติโต้สาดเสียเทเสีย

“ปี๊ดดด!”

เสียงนกหวีดดังขึ้นทันที

ผู้ตัดสินวิ่งกระหืดกระหอบมาล้วงใบเหลืองชูใส่หน้าติโต้

ใบเหลืองที่สอง... เป็นใบแดง!

ติโต้รู้ชะตากรรมดี เขาไม่โต้แย้งแม้แต่คำเดียว ก้มหน้าเดินออกจากสนามเข้าห้องแต่งตัวไปเงียบ ๆ

คนทำผิดโดนลงโทษไปแล้ว... แต่ซูเหว่ยยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นหญ้า

...

“ว้าย! ตาเถร! ซูเหว่ยเป็นอะไรไปลูก?!”

เว่ยเฟิงฮัวร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือด เอามือทาบอกด้วยความตกใจ

“ไอ้ชิบหาย! ไอ้ฝรั่งนั่นเล่นคนนี่หว่า! มันเคยเป็นนักมวยปล้ำมาก่อนรึไงวะ?!” ซูเว่ยคังสบถลั่น

“ซูเหว่ย! ลุกสิวะลูก! อย่าเป็นอะไรนะเว้ย!”

ซูเว่ยกั๋วกำแก้วเหล้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องหน้าจอคอมฯ ตาแทบถลน

ในห้องแชต PiPi TV แฟนบอลจีนก็พิมพ์ข้อความรัว ๆ ด้วยความเป็นห่วง

“เฮ้ย! ซูเหว่ยเจ็บหนักเปล่าวะ?”

“อย่าเป็นไรนะเว้ย! กำลังฟอร์มดีแท้ ๆ!”

“ลุกขึ้นมาสิไอ้น้อง! ใจแข็งเข้าไว้!”

บรรยากาศตึงเครียดปกคลุมไปทั่ว ทั้งในสนามริอาซอร์และหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เมืองจีน

ทุกคนต่างภาวนาให้ซูเหว่ยปลอดภัย...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═