บทที่ 10 เกมเหย้ากับเลเวอร์คูเซิน

บทที่ 10 เกมเหย้ากับเลเวอร์คูเซิน

ซูเหว่ยและชาลมันหันไปมอง ไม่รู้ตัวเลยว่าเอดูอาร์โดมายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่

“เป็นไง? เริ่มชินกับการอยู่ที่นี่หรือยัง?”

เอดูอาร์โดถามพลางเดินเข้ามาในห้อง

สองหนุ่มที่กำลังนั่งคุยกันอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นต้อนรับ

“สบายกว่าอยู่โรงแรมเยอะเลยครับ แถมใกล้สนามซ้อมด้วย” ซูเหว่ยตอบตามตรง ชาลมันก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

เอดูอาร์โดยิ้ม

“มาเถอะ ไปเลือกเบอร์เสื้อกัน... เดี๋ยวจะพาเดินชมฐานฝึกซ้อมด้วย”

เขาพาซูเหว่ยและชาลมันไปที่ห้องประชุมในตึกสำนักงาน แล้วให้เลือกเบอร์เสื้อ

ความจริงก็ไม่ได้มีให้เลือกมากนัก เหลือแค่สองเบอร์คือ 19 และ 22

ซูเหว่ยรู้ดีว่าหมายเลขเสื้อของทีมชุดใหญ่ลาลิกานั้นล็อกตายตัว หนึ่งคนหนึ่งเบอร์

ไม่เหมือนกัลโช่ เซเรียอา ที่จะใส่เบอร์ 77, 88 หรือ 99 ก็ได้

ซูเหว่ยไม่ได้ซีเรียสเรื่องเบอร์เสื้อเท่าไหร่ ขอแค่ได้ลงสนามก็พอ

“ชาลมัน นายเลือกก่อนเลย” ซูเหว่ยผายมืออย่างใจกว้าง

ในฐานะศูนย์หน้า ชาลมันย่อมอยากใส่เบอร์ 9 หรือ 11

แต่เขาก็รู้สถานะตัวเองดีว่าคงหมดสิทธิ์

ระหว่าง 19 กับ 22 เขาลั่งเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกเบอร์ที่น้อยกว่า

“ผมเอา 19 ครับ”

ซูเหว่ยจึงหยิบเสื้อเบอร์ 22 ขึ้นมาดู

สีน้ำเงินขาว ตัดกับเลข 22 ดูสบายตาไม่น้อย

“เลขคู่... ไม่เลว เลขนำโชค!”

หลังจากเลือกเบอร์เสื้อเสร็จ เอดูอาร์โดก็พาพวกเขาไปชมห้องเก็บถ้วยรางวัลของเดปอร์ติโบ

ที่นี่ ซูเหว่ยได้เห็นถ้วยแชมป์ลาลิกาเป็นครั้งแรก

เขารู้ดีว่าถ้วยใบนี้ได้มาเมื่อสิบกว่าปีก่อน... เดปอร์ติโบยุคนั้นกับตอนนี้เทียบกันไม่ติดฝุ่น

หลังการทัวร์สโมสร วันแรกของซูเหว่ยที่เดปอร์ติโบก็ผ่านไปอย่างราบรื่น

ในวันต่อ ๆ มา นักเตะเดปอร์ติโบทยอยกลับจากการพักร้อนมารายงานตัวจนครบทีม

ซูเหว่ยได้เข้าร่วมซ้อมกับทีมชุดใหญ่ วันละสองมื้อ เช้า-เย็น

ต้องยอมรับว่า แม้เดปอร์ติโบจะไม่ใช่ทีมระดับท็อปของลาลิกาในตอนนี้ แต่ความเข้มข้นในการฝึกซ้อมนั้นเหนือกว่าที่จีนแบบคนละโลก

หลังซ้อมเสร็จแต่ละวัน ร่างกายเขาล้าไปหมด... แต่แน่นอนว่าความเหนื่อยยากแลกมาด้วยผลลัพธ์ที่คุ้มค่า

ซูเหว่ยรู้สึกว่า ต่อให้ไม่มีระบบช่วย แต่ถ้าเขาได้ฝึกที่เดปอร์ติโบสักปีสองปี ฝีเท้าต้องพัฒนาแบบก้าวกระโดดแน่ ๆ

มิน่าล่ะ ฟุตบอลของพวกเขาถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้

การฝึกซ้อมดำเนินไปอย่างจำเจ แต่ซูเหว่ยกลับคึกคักทุกวัน

เผลอแป๊บเดียว หนึ่งสัปดาห์ก็ผ่านไป

เช้าวันนี้ ซูเหว่ยรู้สึกชัดเจนว่าความเข้มข้นในการฝึกซ้อมลดลง เน้นไปที่การฟื้นฟูร่างกาย

ซ้อมมาทั้งเช้า เหงื่อแทบไม่ออก

ซูเหว่ยเดาในใจ... มันต้องมีอะไรแน่ ๆ

และก็เป็นจริงดังคาด หลังซ้อมเสร็จ หัวหน้าโค้ชฮิเมเนซเรียกรวมพล แล้วประกาศว่าเย็นนี้จะมีแมตช์อุ่นเครื่องกับไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน

นักเตะเดปอร์ติโบส่วนใหญ่ฟังแล้วหน้าตาย

สำหรับพวกมือเก๋า แมตช์อุ่นเครื่องก็เหมือนการซ้อมทั่วไป

คู่แข่งคือไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน ทีมแกร่งระดับตำนานจากบุนเดสลีกา... ปีที่แล้วจบอันดับสี่ในลีก พลาดตั๋วแชมเปียนส์ลีกไปแค่เฉียดฉิว แต่ปีนี้พวกเขาคือตัวเต็งแชมป์ยูโรปาลีก!

เจอของแข็งแบบนี้ นักเตะเดปอร์ติโบเลยไม่ค่อยมั่นใจว่าจะชนะเท่าไหร่

ต่างจากพวกรุ่นพี่ที่ดูเฉยเมย ซูเหว่ยกลับตื่นเต้นสุดขีดเมื่อรู้ว่าจะมีแข่งคืนนี้

มาอยู่สเปนได้ครึ่งเดือนกว่าแล้ว นอกจากนัดคัดตัว เขายังไม่ได้ลงเตะแมตช์จริงจังเลยสักครั้ง

พอรู้ว่าจะได้ดวลกับเลเวอร์คูเซิน ซูเหว่ยก็คันไม้คันมือ อยากลงสนามใจจะขาด

เพราะมีแข่งตอนเย็น การซ้อมช่วงบ่ายจึงถูกยกเลิก

บางคนกลับบ้านไปหาครอบครัว บางคนก็กลับไปพักผ่อนที่หอพัก

ซูเหว่ยเองก็กลับไปเก็บตัวที่ห้อง ชาร์จพลังรอศึกใหญ่

ช่วงหัวค่ำ ซูเหว่ยและเพื่อนร่วมทีมกินมื้อเย็นเสร็จ เก็บข้าวของอุปกรณ์ แล้วขึ้นรถบัสสโมสรมุ่งหน้าสู่สนามเหย้าของเดปอร์ติโบ... ริอาซอร์

รถบัสแล่นฉิวไปตามถนนเลียบชายฝั่ง

ซูเหว่ยยังนั่งไม่ทันก้นร้อน ก็ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

มองผ่านหน้าต่างรถ ซูเหว่ยเห็นสนามริอาซอร์ยามค่ำคืนสว่างไสวด้วยแสงไฟ

แฟนบอลจับกลุ่มเดินผ่านจุดตรวจความปลอดภัยเข้าสู่สนาม แมตช์อุ่นเครื่องนัดนี้เปิดให้เข้าชมฟรี

แม้จะไม่ได้โปรโมตอะไรมาก แต่แฟนบอลท้องถิ่นที่รู้ข่าวก็แห่กันมาไม่น้อย

ลงจากรถ ซูเหว่ยเดินตามเพื่อนร่วมทีมเข้าสู่ห้องแต่งตัวเจ้าบ้าน

เขาหาล็อกเกอร์ว่าง แล้วเปลี่ยนชุดแข่ง

ฮิเมเนซเดินเข้ามา เริ่มประกาศรายชื่อ 11 ตัวจริง

คาวาเลยโร พ่อหนุ่มเดรดร็อก กับลุยซินโญเพื่อนร่วมชาติ มีชื่อเป็นตัวจริงทั้งคู่

ซูเหว่ยชะเง้อคอ หวังจะได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกจากปากฮิเมเนซบ้าง

แต่ทว่า... จนฮิเมเนซขานชื่อผู้รักษาประตู ลุกซ์ เป็นคนสุดท้าย ก็ยังไม่มีชื่อซูเหว่ย

แม้จะพอเดาได้ แต่ซูเหว่ยก็อดผิดหวังเล็ก ๆ ไม่ได้... แต่เขาก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ซูเหว่ยเข้าใจดีว่าเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมา แถมไม่มีเครดิตอะไรติดตัว จะให้เบียดขึ้นตัวจริงตั้งแต่นัดแรกมันแทบเป็นไปไม่ได้... ตอนนี้ทำได้แค่รอโอกาสอย่างอดทน

อีกอย่าง ซูเหว่ยเชื่อว่าในแมตช์อุ่นเครื่องที่ผลแพ้ชนะไม่มีผลอะไรแบบนี้ โค้ชต้องให้โอกาสตัวสำรองลงยืดเส้นยืดสายแน่นอน

ประกาศตัวจริงเสร็จ ฮิเมเนซก็เริ่มวาดแผนบนกระดานแทคติก อธิบายจุดสำคัญของเกมวันนี้

“โรลลี... วันนี้นายต้องระวังเป็นพิเศษ ปีกซ้ายของพวกนั้นน่าจะเป็น ซน... หมอนั่นเร็วมาก รับมือยากสุด ๆ”

ตอนนี้ซูเหว่ยรู้จักเพื่อนร่วมทีมเดปอร์ติโบเกือบหมดแล้ว

โรลลีคนนี้เป็นคนสเปน ปีนี้อายุยี่สิบเก้า ถือเป็นนักเตะเก๋าประสบการณ์คนหนึ่ง

ตำแหน่งประจำคือแบ็กขวา แทบจะผูกขาดสัมปทานเลยก็ว่าได้

สูงแค่ 166 เซนติเมตร จุดเด่นคือความเร็วและความคล่องตัว

ส่วน ‘ซน’ ที่ฮิเมเนซพูดถึง ซูเหว่ยเดาออกทันที

ใช่แล้ว! น่าจะเป็น ซน ฮึง-มิน

ซูเหว่ยจำได้ว่าปี 2014 ซน ฮึง-มิน กำลังเริ่มฉายแสงในบุนเดสลีกา

ซูเหว่ยรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของหมอนี่ดีกว่าใคร... ในอนาคตเขาคือนักเตะเบอร์หนึ่งของเอเชีย

แต่โรลลีไม่รู้จัก และไม่เคยดวลฝีเท้ากับซน ฮึง-มิน มาก่อน

เขาไม่ได้ใส่ใจคำเตือนเท่าไหร่ รับคำสั่งโค้ชเสร็จก็ตอบแบบขอไปที

“โค้ชไม่ต้องห่วงครับ... แค่ประกบคนเอเชีย ผมเอาอยู่สบายมาก”

ซูเหว่ยถอนหายใจในใจ

“ไอ้หมอนี่... คืนนี้มึงงานเข้าแน่”

...

ฮิเมเนซสรุปแทคติกสั้น ๆ พูดว่า “ขอให้โชคดี” แล้วเดินนำออกจากห้องแต่งตัวไปเป็นคนแรก

ตามด้วยนักเตะที่ทยอยเดินผ่านอุโมงค์ยาวเหยียดลงสู่สนามเพื่อวอร์มอัป

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเหว่ยได้สัมผัสบรรยากาศในสนามเหย้า เมื่อเดินพ้นอุโมงค์ เขาจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

สนามไม่ใหญ่มาก จุคนได้ราว ๆ สามหมื่นคน เทียบกับสนามในจีนหลายแห่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ที่นี่ไม่มีลู่วิ่งคั่น อัฒจันทร์อยู่ติดขอบสนาม... นี่แหละสนามฟุตบอลอาชีพขนานแท้

วันนี้ไม่ใช่วันหยุด แถมเป็นแค่นัดอุ่นเครื่องที่แทบไม่ได้โปรโมต

แต่ก็ยังมีแฟนบอลเข้ามาชมหนาตา รวมถึงนักข่าวจำนวนหนึ่งที่เกาะขอบสนาม

ในกลุ่มคนเหล่านั้น มีใบหน้าชาวเอเชียปะปนอยู่ไม่น้อย... พวกเขาถือป้ายเชียร์ซน ฮึง-มิน และสวมเสื้อที่มีชื่อของเขา

ไม่ต้องเดาก็รู้... แฟนคลับเกาหลีแหง ๆ

ซูเหว่ยกำลังมองแฟนบอลเกาหลีเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนภาษาจีนชัดแจ๋วมาจากอัฒจันทร์

“ซูเหว่ย สู้ ๆ! เป็นกำลังใจให้นะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═