บทที่ 4 ชั้นลนลานไปหมด

บทที่ 4 ชั้นลนลานไปหมด

ซูเหว่ยไม่ได้ไล่กวดตามไปอีก เขาเดินไปเก็บกระเป๋าสตางค์ที่ตกอยู่ที่พื้น แล้วหันหลังเดินกลับไปหาชายชรา ก่อนจะยื่นคืนให้

ชายชรารับกระเป๋าไป จ้องมองซูเหว่ยพลางพินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้ พร้อมรอยยิ้ม

“กราเซียส”

กราเซียส? ภาษาสเปนเหรอ?

ซูเหว่ยไม่รู้ความหมาย แต่เดาว่าคงแปลว่าขอบคุณ

ซูเหว่ยจึงฉีกยิ้มให้ชายชรา แล้วโพล่งบทพูดเท่ ๆ จากหนังจีนกำลังภายในออกไป

“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับท่านผู้เฒ่า!”

ชายชราฟังภาษาจีนไม่ออกแน่นอน ได้แต่ยืนทำตาปริบ ๆ พยายามเดาว่าซูเหว่ยพูดอะไร

แต่ซูเหว่ยโบกมือลา แล้ววิ่งเหยาะ ๆ กลับไปหาสวี ม่านม่านเรียบร้อยแล้ว

สวี ม่านม่านยิ้มล้อเลียน

“เป็นไง พ่อพระเอก... เสร็จภารกิจกู้โลกแล้วเหรอ?”

ซูเหว่ยยักไหล่

“เห็นความไม่เป็นธรรมแล้วชักดาบเข้าช่วยเหลือ... นี่มันคุณธรรมประจำใจของลูกผู้ชายชาวจีนอยู่แล้ว!”

สวี ม่านม่านหัวเราะคิก ลักยิ้มน่ารักสองข้างปรากฏขึ้นบนแก้มใส

“โอเค ๆ พ่อวีรบุรุษ... แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ!”

ซูเหว่ยลูบท้องตัวเอง การออกแรงเมื่อครู่ทำให้เขายิ่งหิวหนักกว่าเดิม

จังหวะที่ซูเหว่ยกำลังจะก้าวเท้าเดิน เสียงที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นในหัวอีกครั้ง

“ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจย่อยสำเร็จ ช่วยเหลือชายชราได้ทันท่วงที... ภารกิจ ‘วีรกรรมผู้กล้า’ เสร็จสมบูรณ์ กำลังมอบรางวัล...”

“ได้รับสกิลสนับสนุน: พรสวรรค์ด้านภาษา”

“พรสวรรค์ด้านภาษา: ไม่ว่าภาษาใด เพียงแค่ได้ยิน คุณก็สามารถพูดโต้ตอบได้ทันที”

พรสวรรค์ด้านภาษา?!

ฟังปุ๊บพูดได้ปั๊บ... นี่มันโกงชัด ๆ!

ซูเหว่ยลิงโลดในใจทันที อุปสรรคใหญ่ที่สุดของการมาเตะบอลเมืองนอกคือกำแพงภาษา

ไม่งั้นซูเหว่ยคงไม่อุดอู้อยู่แต่ในห้องพักมาตั้งหลายวัน ป่านนี้คงใช้ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้ากับหน้าหล่อ ๆ ไปจีบสาวสเปนมาควงแขนเล่นตั้งนานแล้ว!

ระบบราชาลูกหนังนี่มันรู้ใจจริง ๆ!

...

สวี ม่านม่านพาเขามาเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารจีน

แม้รสชาติจะไม่ต้นตำรับเป๊ะ และฝีมือพ่อครัวก็สู้พ่อเขาไม่ได้ แต่ซูเหว่ยก็โซ้ยแหลกอย่างเอร็ดอร่อย

เขาฟาดข้าวสวยไปสามถ้วยใหญ่ ๆ กวาดไก่ผัดเม็ดมะม่วง หมูผัดไข่ และหมูผัดเปรี้ยวหวานบนโต๊ะจนเกลี้ยงจาน

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ซูเหว่ยก็รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่

สวี ม่านม่านมองจานเปล่าที่กองพะเนินบนโต๊ะแล้วถามด้วยความประหลาดใจ

“นี่นายอดข้าวมาหลายวันแล้วเหรอ?”

ซูเหว่ยลูบคางพลางหัวเราะแหะ ๆ

“ไม่ต้องห่วง มื้อนี้ชั้นเลี้ยงเอง”

สวี ม่านม่านทำปากยื่น

“ชั้นบอกจะเลี้ยงก็ต้องเลี้ยงสิ”

เธอกำลังจะลุกไปจ่ายเงิน แต่โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ฮัลโหล นั่นใครคะ?” สวี ม่านม่านกรอกเสียงเป็นภาษาสเปน

ซูเหว่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับฟังออกทะลุปรุโปร่งราวกับเป็นภาษาจีน ไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย

ในขณะที่ซูเหว่ยกำลังทึ่งกับความเทพของสกิลระบบ สิ่งที่สวี ม่านม่านพูดต่อมาก็ทำให้เขาดีใจยิ่งกว่า

“ไปคัดตัวได้เหรอคะ? บ่ายนี้เลยเหรอ? เยี่ยมไปเลยค่ะ!”

สวี ม่านม่านวางสายแล้วหันมาบอกซูเหว่ยด้วยความดีใจ

“นัดคัดตัวได้แล้วนะ”

ซูเหว่ยฉีกยิ้มกว้าง

“รู้แล้วน่า... ตอนนี้ชั้นก็พูดสเปนได้แล้วนะ”

...

หลังมื้ออาหาร ทั้งคู่กลับไปพักผ่อนที่โรงแรมครู่หนึ่ง

ช่วงบ่าย สวี ม่านม่านพาซูเหว่ยไปที่สนามซ้อมของเดปอร์ติโบเพื่อทดสอบฝีเท้า

แม้เดปอร์ติโบจะเป็นเพียงทีมเล็ก ๆ ในลาลิกา แต่ซูเหว่ยก็อดตื่นเต้นไม่ได้

เมื่อคิดถึงโอกาสที่จะพิชิตภารกิจหลักของระบบ ฝีเท้าของเขาก็เบาหวิวราวกับติดปีก

หลังจากทำเรื่องลงทะเบียนเสร็จ สวี ม่านม่านมีธุระด่วนต้องปลีกตัวไปสักพัก ก่อนไปเธอถามซูเหว่ยด้วยความเป็นห่วงว่าอยู่คนเดียวได้ไหม

ซูเหว่ยผ่านการคัดตัวแบบนี้ในจีนมานักต่อนัก

ตอนนี้ไม่มีกำแพงภาษาแล้ว ยิ่งไม่ใช่ปัญหา

ซูเหว่ยอารมณ์ดี โบกมืออย่างผ่าเผย

“ไปทำธุระเถอะ ชั้นเอาอยู่”

แต่สวี ม่านม่านยังวางใจไม่ลง

“นี่... ถ้ามีปัญหาอะไร โทรหาชั้นนะ เสร็จธุระแล้วชั้นจะรีบกลับมา”

ซูเหว่ยพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินอาด ๆ เข้าสู่สนามซ้อม

เมื่อมาถึง ก็พบว่ามีนักเตะเยาวชนกว่ายี่สิบคน สวมชุดกีฬาหลากสีสัน เข้าแถวรออยู่สองแถวแล้ว

ซูเหว่ยเดินเข้าไปถาม

“มาคัดตัวเหรอ?”

มีคนพยักหน้าตอบ ซูเหว่ยจึงเข้าไปต่อแถวทันที

ตอนนั้นเจ้าหน้าที่คัดตัวของเดปอร์ติโบยังมาไม่ถึง ซูเหว่ยจึงถือโอกาสกวาดสายตามองรอบ ๆ...

ในกลุ่มนี้ไม่มีคนผิวเหลืองเลยสักคน

คนผิวดำก็มีแค่ไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นคนขาวทั้งนั้น

“เฮ้! น้องชาย เลิกมองซ้ายมองขวาได้แล้ว เดี๋ยวฮิเมเนซก็มาแล้ว”

ชายผิวดำร่างยักษ์ข้าง ๆ ซูเหว่ยเอ่ยเตือนด้วยภาษาสเปนคล่องปรื๋อ

ซูเหว่ยเหลือบมองคนพูด... หมอนี่สูงกว่าเขาเป็นช่วงหัว น่าจะสูงอย่างน้อย 193 เซนติเมตรได้

หัวโล้นเลี่ยน บนใบหน้าดำขลับมีเพียงฟันขาวจั๊วะที่โผล่ออกมาตอนพูดเท่านั้นที่ตัดกันชัดเจน

“เอ่อ... ใครคือฮิเมเนซ?”

พี่ยักษ์ผิวดำเบิกตากว้าง มองซูเหว่ยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“โอ้! ให้ตายเถอะ... นี่นายมาคัดตัวแต่ไม่รู้ว่าฮิเมเนซคือใครเนี่ยนะ?”

“ก็ไม่รู้จริง ๆ นี่หว่า”

ซูเหว่ยอยากจะอธิบายว่าเขาเพิ่งโดนเอเย่นต์เถื่อนหลอกมาหมาด ๆ

ความจริงทีมในฝันของเขาคือเรอัล มาดริด หรือไม่ก็บาร์ซ่าต่างหาก

ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด พี่ยักษ์ผิวดำก็ส่ายหน้า มองซูเหว่ยด้วยสายตาสงสารระคนสมเพช

สายตาแบบเดียวกับพวกเก๋าเกมที่มองเด็กใหม่ในที่ทำงานไม่มีผิด

“เฮ้อ... ฮิเมเนซก็คือหัวหน้าโค้ชคนปัจจุบันของเดปอร์ติโบไง...”

พูดไม่ทันจบประโยค จู่ ๆ พี่ยักษ์ผิวดำก็ชะงัก บุ้ยปากไปข้างหน้า แล้วยืดตัวตรงแหน็ว

ซูเหว่ยหันหน้ามองตามไป

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ด้านหน้าแถวมีกลุ่มคนปรากฏตัวขึ้น และซูเหว่ยก็จำคนตรงกลางได้แม่นยำ

ผมขาวโพลนยุ่งเหยิง รูปร่างท้วมนิด ๆ...

นั่นมันคุณตาที่เขาเจอเมื่อตอนเที่ยงไม่ใช่เหรอ?!

ขณะที่ซูเหว่ยกำลังแปลกใจ ชายชราก็เริ่มแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ยินดีต้อนรับทุกคนสู่ลา คอรุนญา... ผมคือเอดูอาร์โด ผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของที่นี่”

ที่แท้คุณตาก็เป็นผู้บริหารระดับสูงของสโมสรลาโก้นี่เอง... ซูเหว่ยถึงบางอ้อทันที

จากนั้นเอดูอาร์โดก็ผายมือแนะนำชายวัยกลางคนผมหยิกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“และนี่คือหัวหน้าโค้ชของพวกคุณ... ฮิเมเนซ”

เทียบกับเอดูอาร์โดที่ดูใจดีแล้ว ฮิเมเนซดูเคร่งขรึมกว่ามาก

เขายืนกอดอกนิ่งไม่พูดไม่จา เมื่อเอดูอาร์โดแนะนำ ก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

หลังแนะนำฮิเมเนซเสร็จ เอดูอาร์โดก็กล่าวต่อ

“ผมหวังว่าวันนี้ทุกคนจะโชว์ฟอร์มให้เต็มที่ และผ่านการคัดตัวไปได้... สโมสรลาโก้รอต้อนรับพวกคุณอยู่!”

...

หลังคำกล่าวต้อนรับสั้น ๆ การคัดตัวก็เริ่มขึ้นทันที... ซูเหว่ยคุ้นเคยดี ขั้นตอนของเดปอร์ติโบก็ไม่ต่างจากที่จีนเท่าไหร่

ด่านแรกคือการทดสอบทักษะพื้นฐาน ยกเว้นผู้รักษาประตูที่มีแบบฝึกหัดแยก ผู้เล่นตำแหน่งอื่นต้องผ่านการทดสอบมาตรฐาน เช่น การเดาะบอลเคลื่อนที่, เลี้ยงบอลอ้อมกรวย, ทุ่มบอลและรับบอล, วางบอลยาวเรียดพื้น, วางบอลยาวโด่ง และอื่น ๆ

ซูเหว่ยเคยเล่นเป็นกองกลางมาก่อน ตอนอยู่จีน ไม่ว่าจะคัดตัวทีมไหน ถ้าไม่ได้ที่หนึ่ง ก็ต้องติดหนึ่งในสองตลอด

แต่วันนี้... ผลการทดสอบของซูเหว่ยกลับได้แค่ระดับ D เท่านั้น

พอมองไปที่คนอื่น ถ้าไม่ B ก็ C... มีเจ้าเปี๊ยกคนนึงชื่อโมเรโนถึงกับได้ระดับ A!

ซูเหว่ยแอบสังเกตอยู่นาน ดูเหมือนจะมีแค่เขาคนเดียวที่ได้ D แม้แต่พี่ยักษ์ผิวดำที่ดูเทอะทะยังได้ C เลย

“ฉิบหาย... นี่เราห่วยขนาดนี้เลยเหรอวะ? ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าหวังว่าจะได้เข้าเดปอร์ติโบเลย!”

ซูเหว่ยเริ่มลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═