บทที่ 3 มาสเปนเพื่อกู้โลก

บทที่ 3 มาสเปนเพื่อกู้โลก

“เราจะไปไหนกันต่อ?” ซูเหว่ยเอ่ยถามด้วยแววตาสับสน

สวี ม่านม่านฉวยกระเป๋าเดินทางจากมือเขาไป ก่อนจะหัวเราะร่า

“ชั้นส่งข้อมูลของนายไปที่ลา คอรุนญา แล้ว ตอนนี้รอแค่ทางนั้นติดต่อกลับ... ชั้นจองโรงแรมแถวสนามซ้อมเดปอร์ติโบไว้ให้แล้ว พอมีข่าวปุ๊บ เราก็พุ่งไปคัดตัวได้เลย! มาเถอะ ไปเรียกรถกัน”

พูดจบ เธอก็ลากกระเป๋าเดินทางใบโตของซูเหว่ย กวักมือเรียกเขาแล้วเดินนำลิ่วออกจากสนามบิน

...

ภายในรถแท็กซี่ สวี ม่านม่านจ้อไม่หยุดตลอดทาง และข้อสงสัยของซูเหว่ยก็ได้รับการยืนยัน

สวี ม่านม่านเป็นนักเรียนจริง ๆ เธอเรียนต่ออยู่ที่ลา คอรุนญา ปัจจุบันเป็นนักศึกษาปีสอง สาขาวารสารศาสตร์การกีฬา

ส่วนงานเอเย่นต์นี่ก็แค่อาชีพเสริม

ตลอดการเดินทาง สวี ม่านม่านดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ปากขยับพูดจเจื้อยแจ้วไม่หยุด

“ดูนั่นสิ นั่นหอคอยเฮอร์คิวลีส ส่วนตรงโน้นก็ชายหาด... จะบอกให้นะ ที่นี่ชายหาดเยอะที่สุด ถ้านายอยากไปเที่ยว ชั้นเป็นไกด์ให้ได้นะ”

ซูเหว่ยไม่มีอารมณ์จะมาเที่ยวเล่น เขาฝืนยิ้มแห้ง ๆ แล้วถามกลับ

“โอกาสที่ชั้นจะได้คัดตัวมีมากแค่ไหน?”

สวี ม่านม่านหยุดบรรยายทิวทัศน์ กะพริบตาปริบ ๆ แล้วย้อนถาม

“อยากฟังความจริงไหม?”

ซูเหว่ยพยักหน้า

สวี ม่านม่านหัวเราะแหะ ๆ

“ชั้นก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน... เพราะนายเป็นลูกค้าคนแรกของชั้น!”

พอได้ยินแบบนั้น ซูเหว่ยแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

บ้าเอ๊ย... บริษัทห้องแถวของแท้เลยนี่หว่า!

สวี ม่านม่านดูเหมือนจะอ่านใจซูเหว่ยออก เธอยังคงยิ้มแย้ม

“ไม่ต้องห่วงน่า ชั้นดูคลิปเตะบอลของนายแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าพวกสโมสรจะคิดยังไง แต่ชั้นว่านายเล่นใช้ได้เลยนะ”

ซูเหว่ยสะบัดหน้าหนี ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

เขาทอดสายตามองแนวชายฝั่งไกลลิบ ถอนหายใจในใจ... รู้ตัวอีกทีก็หลงขึ้นเรือโจรมาซะแล้ว!

...

ในเวลาเดียวกัน ณ แผนกเทคนิค ภายในฐานฝึกซ้อมสโมสรเดปอร์ติโบ

เอดูอาร์โด ผู้อำนวยการแผนกเทคนิควัยเกือบเจ็ดสิบปี สวมแว่นสายตายาว นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ตรวจสอบประวัตินักเตะที่ยื่นเรื่องขอทดสอบฝีเท้า

ตามหลักแล้ว ด้วยวัยขนาดนี้เขาควรจะเกษียณไปนอนเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้านได้แล้ว

แต่เมื่อปีก่อน ผลงานของทีมย่ำแย่ถึงขีดสุด แถมหนี้สินยังพอกพูนจนท่วมสโมสร ประธานเลนดอยโรที่กุมบังเหียนมานานยี่สิบห้าปีจำต้องลาออก... ตอนนี้เดปอร์ติโบกำลังระส่ำระสาย

ฤดูกาลใหม่ยังไม่ทันเริ่ม แต่สื่อภายนอกต่างยกให้พวกเขาเป็นตัวเต็งที่จะตกชั้น

ในฐานะคนเก่าคนแก่ที่รับใช้เดปอร์ติโบมาค่อนชีวิต และด้วยจิตวิญญาณของแมวมองอาชีพ เอดูอาร์โดจึงอยากใช้ความเชี่ยวชาญของตน เฟ้นหาเพชรเม็ดงามจากบรรดานักเตะที่มาคัดตัว เพื่อกอบกู้สถานการณ์ของสโมสร

ทว่า... หลังจากเปิดดูประวัติและวิดีโอไปหลายราย เอดูอาร์โดก็ได้แต่ส่ายหน้า

ลา คอรุนญา ไม่ใช่ทีมที่ยิ่งใหญ่เหมือนในอดีตอีกแล้ว ไม่มีแรงดึงดูดดาวรุ่งพรสวรรค์หลงเหลืออยู่เลย

เอดูอาร์โดถอนหายใจ ขยับเมาส์คลิกเปิดโฟลเดอร์ถัดไป

เอกสารและไฟล์วิดีโอปรากฏขึ้นตรงหน้า

เมื่อคลิกดูเอกสาร สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของชายหนุ่มเอเชีย หน้าตาคมคายหล่อเหลา

“ซูเหว่ย? จากประเทศมังกร?”

เอดูอาร์โดขมวดคิ้วทันทีที่เห็น

ประเทศมังกรแห่งเอเชีย?

ดูเหมือนฟุตบอลโลกปีนี้พวกเขาจะไม่ได้เข้ารอบด้วยซ้ำ

ดินแดนลูกหนังที่แห้งแล้งขนาดนั้น จะมีดาวรุ่งพุ่งแรงโผล่มาได้ยังไง?

เอดูอาร์โดฝืนใจอ่านต่อ

“อายุสิบแปดปี... ไม่เคยติดทีมชาติ... ไม่มีประสบการณ์ในลีกอาชีพ...”

ถึงตรงนี้ เอดูอาร์โดก็กดเมาส์ เตรียมจะปิดเอกสารทิ้ง

“ไร้สาระ... ถึงเดปอร์ติโบจะตกต่ำแค่ไหน ก็ยังเป็นทีมในลาลิกา ไม่ใช่ใครที่ไหนจะเดินดุ่ม ๆ มาขอคัดตัวได้”

เอดูอาร์โดคร้านจะเปิดดูวิดีโอ เขาปิดโฟลเดอร์ทิ้งทั้งชุดทันที

ยุ่งวุ่นวายมาทั้งเช้า ไม่เจอใครเข้าตาเลยสักคน

เอดูอาร์โดถอดแว่นสายตา นวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายลุกจากเก้าอี้ เดินออกจากห้องทำงานไป

...

ขณะที่เอดูอาร์โดยังคงกลัดกลุ้มกับอนาคตของลา คอรุนญา... ซูเหว่ยก็ได้มายืนตัวปลิวอยู่ในล็อบบี้โรงแรมฝั่งตรงข้ามสนามซ้อม

ใช่แล้ว... ตัวปลิวจริง ๆ

เพราะตั้งแต่ลงจากแท็กซี่ สวี ม่านม่านไม่ยอมให้มือเขาแตะต้องกระเป๋าเดินทางเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากมาถึงสเปนได้กว่าหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดซูเหว่ยก็รู้สึกเหมือนได้รับการปรนนิบัติเยี่ยงราชา อารมณ์ขุ่นมัวจึงเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

ถึงสวี ม่านม่านจะเป็นมือใหม่ในวงการ แต่หัวใจบริการของเธอนั้นยอดเยี่ยม

หลังจากเช็กอินและขึ้นมาถึงห้องพักบนชั้นสิบ ซูเหว่ยก็ยิ่งพอใจกับห้องพักนี้

ตอนอยู่มาดริด เขาแทบไม่มีโอกาสได้เห็นฐานบัญชาการเบร์นาเบวของราชันชุดขาวเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้... เพียงแค่ยืนริมหน้าต่าง เขาก็มองเห็นสนามซ้อมของเดปอร์ติโบได้ถนัดตา... นั่นหมายความว่าเขาเข้าใกล้ความฝันในลาลิกาไปอีกก้าว

ซูเหว่ยยืนเกาะขอบหน้าต่าง จ้องมองสนามซ้อมเดปอร์ติโบในระยะสายตาอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่เสียงของสวี ม่านม่านจะดังขึ้นจากด้านหลัง

“แถวนี้มีร้านอาหารจีนด้วยนะ... เดี๋ยวชั้นเลี้ยงเอง!”

ซูเหว่ยรีบบึ่งมาจากมาดริด ข้าวเช้ายังไม่ตกถึงท้อง กะว่าจะกินบนเครื่องบิน แต่ใครจะรู้ว่าบินระยะสั้นแค่นี้ไม่มีอาหารเสิร์ฟ... ตอนนี้ท้องไส้เขาเริ่มประท้วงแล้ว

พอได้ยินคำว่าของกิน ซูเหว่ยก็รีบพยักหน้า

ทั้งสองเดินออกจากโรงแรม เพิ่งก้าวเท้าลงสู่ถนนได้ไม่กี่ก้าว

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในหัวของซูเหว่ย

【ภารกิจย่อยเปิดใช้งาน: วีรกรรมผู้กล้า】

ซูเหว่ยชะงักกึก ภารกิจย่อย? วีรกรรมผู้กล้า?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? มาเตะบอลที่สเปนยังต้องกู้โลกอีกเรอะ?

ในขณะที่ซูเหว่ยกำลังงุนงง เสียงของระบบก็ยังคงพล่ามต่อ

【ภารกิจย่อยไม่มีผลกระทบต่อภารกิจหลัก โฮสต์สามารถเลือกทำหรือไม่ทำก็ได้... แต่ขอแจ้งให้ทราบด้วยความหวังดี ภารกิจย่อยมาพร้อมกับรางวัลที่คุณคาดไม่ถึงเสมอ】

ซูเหว่ยเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

“ทำ! ทำ! ทำ!”

ถ้ามีของรางวัล ยังไงก็ต้องทำ

“โฮสต์ โปรดระวังด้านหน้า!”

ด้านหน้า?

ซูเหว่ยเงยหน้าขึ้น มองไปทางฟุตบาทที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า มีเพียงชายชราผมขาวโพลนกำลังเดินทอดน่องอยู่อย่างช้า ๆ

แต่ด้านหลังชายชรา... มีไอ้หนุ่มท่าทางลุกลี้ลุกลน หัวถักเดรดร็อกสกปรก ๆ เดินตามประกบ

และในจังหวะนั้น มือของไอ้หมอนั่นก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของชายชราแล้ว

“คุณพระช่วย... กล้ามาล้วงกระเป๋ากันซึ่ง ๆ หน้าต่อหน้าต่อตาซูเหว่ยคนนี้เลยเรอะ? แถมยังทำกับคนแก่... งานนี้ต้องสั่งสอน!”

“ไอ้ขโมย!!”

ซูเหว่ยคำรามลั่น พร้อมกับดีดตัวพุ่งออกไปดั่งลูกธนู

ฟิ้ว!

สวี ม่านม่านที่เดินอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งโหยง กว่าจะตั้งสติได้ ซูเหว่ยก็พุ่งไปไกลหลายเมตรแล้ว

ไอ้หัวขโมยที่เพิ่งลงมือสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตะคอก

พอมันหันกลับมามอง ก็เห็นชายร่างยักษ์กำลังพุ่งเข้าใส่ด้วยท่าทางดุดัน มันตกใจจนรีบสับตีนแตกหนีไปทันที

ดูทรงแล้วไอ้โจรคนนี้คงโดนไล่กวดมาบ่อย ฝีเท้าการหนีของมันจึงรวดเร็วเหลือเชื่อ

แต่ซูเหว่ยไล่กวดไปพลางก็นึกขำในใจ

“คิดจะหนีมือชั้นเรอะ? เดี๋ยวจะโชว์สปีดระดับอูเซน โบลต์ ให้ดู!”

ซูเหว่ยระเบิดพลังขา แซงผ่านชายชราไปวูบเดียว... เพียงชั่วพริบตาเขาก็ไล่ทันไอ้หัวขโมย

จากนั้นเขาก็เงื้อเท้า...

ปึ้ก!

ซูเหว่ยหวดเปรี้ยงเข้าที่บั้นท้ายของมันเต็มข้อ!

ไอ้โจรที่ขวัญหนีดีฝ่ออยู่แล้ว เซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว ก่อนจะล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้นดังพลั่ก

มันหันกลับมามองซูเหว่ยด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดกลัว รีบควักกระเป๋าสตางค์ที่ขโมยมาทิ้งลงพื้น ตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งโซซัดโซเซหนีไป

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═