บทที่ 18 - มนุษย์หัวสุนัขผู้มีความสุข

บทที่ 18 - มนุษย์หัวสุนัขผู้มีความสุข

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เมื่อข้าวไรย์สิบกระสอบวางอยู่ตรงหน้าฟีชา เธอกับมนุษย์โกลเด้นอีกเก้าตัวก็กระดิกหางอย่างรวดเร็ว

อูลียานชี้ไปที่เสบียงที่กองพะเนิน แล้วชี้ไปที่กองเหล็กพรุนที่อยู่ข้างๆ พลางพูดว่า "เสบียงสิบกระสอบนี้แลกกับเหล็กพรุนและแร่เหล็กยี่สิบตะกร้าของพวกแก ส่วนที่เกินมาก็ถือเป็นของขวัญขอโทษสำหรับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็แล้วกัน"

"ต่อไปไม่ต้องเอาเหล็กพรุนมาแล้ว เอาแค่แร่เหล็กก็พอ แร่เหล็กห้ากระสอบ แลกกับเสบียงหนึ่งกระสอบ อืม... รวมกระสอบด้วยนะ"

หางของพวกมนุษย์โกลเด้นกระดิกเร็วปรื๋อ มนุษย์ช่างใจกว้างเหลือเกิน!

สำหรับมนุษย์หัวสุนัขแล้ว แร่เหล็กในหุบเขานั้นมีอยู่เหลือเฟือ การขุดแร่ยังเป็นความบันเทิงและการออกกำลังกายที่ฝังอยู่ในยีนของพวกมนุษย์หัวสุนัขอีกด้วย

มนุษย์หัวสุนัขขุดแร่ก็เพื่อค้นหาของวิบวับอันเป็นที่รักเท่านั้น ส่วนแร่เหล็กจะเป็นอย่างไรก็ช่างเถอะ

ในหุบเขาเต็มไปด้วยแร่เหล็กเก่าที่ขุดออกมาทิ้งเป็นขยะหรือสิ่งกีดขวาง มีเพียงแร่เหล็กที่มีความบริสุทธิ์สูงสุดเท่านั้นที่ช่างตีเหล็กจะนำไปแปรรูป

แร่เหล็กห้ากระสอบ ในสายตาของมนุษย์หัวสุนัขแทบไม่ต่างอะไรกับหินห้ากระสอบเลย

กลับเป็นเหล็กพรุนที่แปรรูปแล้วต่างหากที่ต้องใช้แรงงาน เวลา และฟืนของพวกมันไปอย่างมหาศาล นี่สิคือผลึกแห่งหยาดเหงื่อแรงงานที่รวบรวมกำลังของทั้งเผ่า ขายไปน่าเสียดายจะตาย

ส่วนอาหาร แน่นอนว่าเป็นทางเลือกแรกในการเอาชีวิตรอดของทุกเผ่าพันธุ์

ไม่ต้องพูดถึงกระสอบผ้าลินินที่แถมมาด้วย สำหรับเผ่าพันธุ์ที่ไม่รู้จักปลูกและทอผ้าลินิน กระสอบผ้าลินินชั้นดีไม่ได้มีไว้แค่ใส่ของเท่านั้น หากมันขาดก็ยังเอามาตัดทำเสื้อผ้า ผ้าห่ม ม่าน และเครื่องประดับสำหรับเรียกร้องความสนใจหาคู่ได้อีกด้วย

กระสอบผ้าลินินคือของหรูหรา! หลุยส์ วิตตอง ของพวกมนุษย์หัวสุนัข!

แน่นอนว่าการค้าขายในดินแดนรกร้างนั้นไม่สามารถวัดกันด้วยราคาตลาดของมนุษย์ได้ มูลค่าของสินค้าขึ้นอยู่กับความหายากของมันล้วนๆ

ในสายตาของมนุษย์หัวสุนัข กระสอบผ้าลินินหนึ่งใบมีค่ามากกว่าแร่เหล็กหนึ่งกระสอบเสียอีก

ส่วนอูลียานนั้น เขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเหล็กพรุนขึ้นสนิมพวกนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดมากไปกว่าแร่เหล็กคุณภาพดีเลย ช่างตีเหล็กในเมืองมนุษย์ที่ไหนก็ไม่ชอบเศษเหล็กที่ต้องนำไปแปรรูปใหม่ทั้งนั้น

ตรงกันข้าม แร่ฮีมาไทต์ที่พวกมนุษย์หัวสุนัขขุดมาได้มีคุณภาพดี แหล่งที่มามั่นคง ปริมาณมากกว่า และขายได้เงินง่ายกว่า

ข้าวไรย์ในกระสอบผ้าลินินหนึ่งใบมีน้ำหนักไม่ถึงห้าสิบปอนด์ แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นแร่เหล็กหนึ่งกระสอบที่มีขนาดเท่ากันกลับมีน้ำหนักถึงสองร้อยปอนด์! ลองคำนวณคร่าวๆ ข้าวไรย์หนึ่งกระสอบก็สามารถแลกแร่เหล็กได้ถึงหนึ่งพันปอนด์เลยทีเดียว

แถมฟีชายังเป็นฝ่ายเสนอเองในทันทีว่าพวกมนุษย์หัวสุนัขจะเป็นคนขนส่งแร่เหล็กมาแลกเปลี่ยนที่ค่ายโค้งแม่น้ำให้

นี่มันส้มหล่นชัดๆ จะไปหาเหตุผลที่ไหนมาแย้งได้!

แกนนำหลายคนที่รู้เรื่องพากันมองพวกมนุษย์หัวสุนัขที่กำลังดีใจจนเนื้อเต้นด้วยสายตาที่เจือความสงสาร ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาป

ฟีชาแบกข้าวไรย์สิบกระสอบพามนุษย์โกลเด้นกลับไปแจ้งข่าวดีที่เผ่าอย่างมีความสุข ทิ้งลูกมนุษย์หัวสุนัขยี่สิบตัวให้ยืนมองแผ่นหลังของผู้ใหญ่ตาปริบๆ

พวกมันถูกลืมเสียแล้ว

"เสบียงของเราก็เหลือไม่เยอะแล้วไม่ใช่เหรอ ทำแบบนี้จะดีเหรอ" ลีโอมองมนุษย์หัวสุนัขลับหายไปในป่าทึบ ก่อนจะหันกลับมาถามอูลียาน

เดิมทีพวกเขาเหลือเสบียงแค่สองเกวียน ข้าวไรย์สิบกระสอบนี้พอยกออกมาก็ทำให้เสบียงหายไปเกือบครึ่งเกวียนเลยทีเดียว

"ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางไปหาเพื่อนเก่าในเมือง เอาแร่เหล็กพวกนี้ไปขาย" อูลียานมีสีหน้าเบิกบานใจ ได้ยินดังนั้นก็โบกมือ "ข้าคือเจ้าถิ่น เข้าใจไหม"

ลีโอจนปัญญา สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังน้ำตกใหญ่ที่แขวนตัวอยู่สุดขอบฟ้า

คนเถื่อน เผ่าพันธุ์ที่รักสงบ...

ไม่นานก็มีเสียงนกหวีดดังมาจากป่าทึบทางทิศตะวันตก มนุษย์หัวสุนัขแต่ละตัวแบกตะกร้าหลิวที่เต็มไปด้วยแร่เหล็กเดินเรียงแถวออกมาจากป่า

มีมนุษย์หัวสุนัขประมาณยี่สิบตัวแบกตะกร้า ที่เหลือต่างก็เทินแร่เหล็กขนาดเท่าหัวคนไว้บนหัวตัวละก้อน

มนุษย์โกลเด้นรูปร่างเตี้ยล่ำเหล่านี้ไม่ได้เข้าไปในค่าย พวกมันหยุดอยู่แค่ริมชายป่า เมื่อมนุษย์เข้าใกล้ พวกมันก็ยังอดไม่ได้ที่จะแยกเขี้ยวแหลมคมและส่งเสียงขู่ต่ำๆ ในลำคอ

การที่พวกมันจะไม่มีความรู้สึกเป็นศัตรูเลยนั้นเป็นไปไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วนักรบและหัวหน้าเผ่าของพวกมนุษย์หัวสุนัขเพิ่งจะตายด้วยน้ำมือของอีกฝ่ายไปหมาดๆ เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนพวกเขายังเป็นศัตรูกันอยู่เลย

ภายใต้การนำของฟีชามนุษย์ฮัสกี้ พวกมันวางแร่เหล็กลง จากนั้นก็กางกระสอบผ้าลินินออกห้าใบ และค่อยๆ เอาแร่เหล็กใส่ลงไปจนเต็มกระสอบ

มนุษย์หัวสุนัขมีขนาดตัวไม่ใหญ่ ตะกร้าสะพายหลังก็เล็ก แร่เหล็กหนึ่งตะกร้าหนักไม่ถึงสามสิบปอนด์ แร่หินทั้งหมดที่พวกมันแบกมารวมกันแล้วเพิ่งจะพันปอนด์นิดๆ เท่านั้น

เมื่อใส่แร่เหล็กจนเต็มกระสอบห้าใบ มนุษย์โกลเด้นก็หยุดมือ ดวงตาของสุนัขที่เปร่งประกายแวววาวและชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาจ้องมองลีโอด้วยความหวัง

ลีโอหิ้วข้าวไรย์หนึ่งกระสอบเดินเข้าไปโยนลงแทบเท้าของฟีชา

มนุษย์หัวสุนัขสองตัวคว้ากระสอบไปทั้งดมทั้งมอง จากนั้นก็ส่งเสียงขลุกขลักในลำคอใส่เพื่อนๆ

ทันใดนั้นเสียงครางหงิงๆ และเสียงเห่าก็ดังขึ้นในหมู่มนุษย์หัวสุนัข ราวกับว่าพวกมันเพิ่งชนะศึกใหญ่มา

ธัญพืช!

มนุษย์หัวสุนัขก็เหมือนกับมนุษย์ พวกมันเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ แต่เผ่ามนุษย์หัวสุนัขกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าสูญเสียทักษะการเพาะปลูกไปแล้ว

นอกจากการเก็บลูกโอ๊กและเมล็ดสนแล้ว นานๆ ทีพวกมันอาจจะเก็บเมล็ดหญ้าหรือถั่วป่าที่กินได้มาบ้าง แต่รสชาติย่อมสู้ข้าวไรย์ที่ปลูกโดยมนุษย์ไม่ได้อย่างแน่นอน

แม้ว่าข้าวไรย์จะถือว่าเป็นธัญพืชที่มีรสชาติแย่ที่สุด แต่พวกมนุษย์หัวสุนัขไม่รู้เรื่องหรอก และพวกมันก็ไม่เลือกกินด้วย

เอาข้าวไรย์ถุงใหญ่เทลงในหม้อใบใหญ่ ผสมกับเปลือกไม้ ลูกโอ๊ก ลูกสน และเนื้อหนูลงไปสักหน่อย ต้มสักครึ่งวัน ก็พอให้ทั้งเผ่าได้กินมื้ออร่อยกันถ้วนหน้าแล้ว

อะไรนะ ข้าวไรย์ต้องกะเทาะเปลือกด้วยเหรอ

มนุษย์หัวสุนัขบอกว่าการกะเทาะเปลือกข้าวไรย์มันสิ้นเปลืองเกินไป ไม่ต้องกะเทาะเปลือกก็อร่อยเหมือนกันนั่นแหละ

พวกเรามนุษย์หัวสุนัข ก็ได้กินอาหารสินค้าชั้นดีแล้ว!

เมื่อมองดูพวกมนุษย์หัวสุนัขล้อมหน้าล้อมหลังฟีชาที่แบกกระสอบเสบียงเดินกลับไปอย่างดีใจ โดยไม่ลืมหยิบกระสอบแร่หินห้าใบของตัวเองกลับไปด้วย ลีโอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ภัยคุกคามจากมนุษย์หัวสุนัขถูกคลี่คลายลงชั่วคราว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะยอมอยู่อย่างสงบตลอดไป

ลีโอไม่กล้ารับประกันเลยว่าลำพังแค่ลูกหมาสิบกว่าตัวที่ใช้เป็นตัวประกันกับการค้าขายง่ายๆ จะสามารถรักษาความสงบสุขระหว่างเผ่าพันธุ์เล็กๆ สองเผ่านี้ได้อย่างมั่นคง

แค่เวลาเพียงครู่เดียวนี้ ลีโอก็ดูออกแล้วว่านอกจากฟีชาและมนุษย์หัวสุนัขตัวเมียอีกไม่กี่ตัวแล้ว มนุษย์หัวสุนัขส่วนใหญ่ไม่สนใจลูกๆ ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ!

พวกมันยังแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าลูกหมาตัวไหนเป็นลูกชายของตัวเอง!

สิ่งเดียวที่สามารถรับประกันความสงบสุขได้อย่างแท้จริง ท้ายที่สุดก็คือความแข็งแกร่งของตัวเอง

เมื่อกลับมาถึงค่าย ทหารอาสาสมัครที่รับหน้าที่ขังลูกมนุษย์หัวสุนัขก็เดินเข้ามาหาพลางบ่นอย่างกลัดกลุ้มว่า "จะทำยังไงกับลูกหมาพวกนี้ดีครับ แค่แป๊บเดียวพวกมันก็กัดเล้าหมูพังหมดแล้ว"

หลังจากพวกมนุษย์หัวสุนัขจากไป ลูกหมาทั้งยี่สิบตัวก็ไม่มีใครดูแล ทหารจึงทำได้แค่จับพวกมันโยนเข้าไปในเล้าหมูที่เพิ่งล้อมรั้วเสร็จ

เพียงไม่นานเล้าหมูก็ถูกกัดจนเป็นรูโหว่ ลูกมนุษย์หัวสุนัขวิ่งพล่านไปทั่วค่ายด้วยความตื่นตระหนก ส่วนทหารก็วิ่งไล่จับตามไปทั่ว

อย่าเห็นว่าพวกมันเป็นแค่ลูกหมาขนปุยตัวน้อยๆ ที่เดินสองขาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องลงไปกลิ้งกับพื้นดูน่ารักน่าชังเชียว ฟันของลูกมนุษย์หัวสุนัขที่หย่านมแล้วนั้นงอกออกมาหมดแล้ว ทหารไม่กล้าปล่อยให้เด็กๆ ในค่ายเข้าไปใกล้พวกมันหรอก

ในเล้าหมูไม่มีหมู เล้านี้เป็นผลงานของชายหนุ่มในหมู่บ้านคนหนึ่งที่อดหลับอดนอนล้อมรั้วขึ้นมาเพื่อเอาใจอากาธาแม่หม่ายสาวอายุน้อย

สามีและแม่สามีของอากาธาถูกฆ่าตายตอนที่พวกออร์ครบุกโจมตี เหลือเพียงเธอตัวคนเดียว กับลูกหมูเกิดใหม่อีกสองตัว

อากาธาเลี้ยงลูกหมูสองตัวนี้เหมือนเป็นลูกชาย เวลานอนก็ยังจับซุกไว้ในผ้าห่ม เจ้าของร่างเดิมอย่างลีโอเคยไปแอบขโมยอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ

ลูกหมูสองตัวนี้ถูกเธอพาเดินทางลงใต้มาไกลเป็นพันไมล์ จนกระทั่งมาถึงค่ายโค้งแม่น้ำ

ตอนนี้ลูกหมูสีดำครึ่งโตสองตัวก็ยังอาศัยอยู่ในเต็นท์ของอากาธา ทำให้ชายหนุ่มหลายคนที่มีใจให้เธอไม่สามารถลงมือทำอะไรได้เลย

เมื่อลีโอไปถึงเล้าหมู ฝูงลูกหมากำลังจ้องตากับพวกเด็กๆ ในค่ายที่มายืนมุงดูอย่างโง่งมโดยมีรั้วกั้นอยู่

ลีโอเปิดประตูรั้วเดินเข้าไป โยนฟืนไม่กี่ท่อนที่บังเอิญเก็บมาได้ลงพื้น ชี้ไปที่ฟืน แยกเขี้ยว ชี้ไปที่ฟัน แล้วชี้แรงๆ ไปที่รั้ว ก่อนจะทำท่าปาดคอและพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า "เข้าใจไหม"

ฝูงลูกมนุษย์หัวสุนัขตกใจจนเบียดกันเป็นก้อน พากันพยักหน้าหงึกหงัก ฉลาดแสนรู้จริงๆ

[จบแล้ว]