บทที่ 16 - เงื่อนไข

บทที่ 16 - เงื่อนไข

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

มนุษย์หัวสุนัขสีขาวดำตรงหน้ามีหน้าตาไม่ค่อยดุร้ายนัก มองจากไกลๆ คล้ายกับสุนัขไซบีเรียนฮัสกี้ที่ยืนสองขา แถมยังดูซื่อบื้อนิดๆ ด้วยซ้ำ

อันที่จริงหากชาวเผ่ามนุษย์หัวสุนัขไม่แยกเขี้ยวหรือส่งสายตาดุร้าย พวกเขาก็ดูเชื่องเอามากๆ หน้าตาของพวกเขาส่วนใหญ่คล้ายกับสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ มีเพียงส่วนน้อยที่หน้าตาอัปลักษณ์และมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ซึ่งจะดูคล้ายกับพิตบูล

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาคือมนุษย์หัวสุนัข ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ดุร้ายอย่างมนุษย์หมูป่าหรือมนุษย์หมาป่า

เมื่อมองมนุษย์หัวสุนัขสีขาวดำตรงหน้า ลีโอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า "ไม่ตกลง!"

มนุษย์หัวสุนัขสีขาวดำซึ่งขอเรียกว่ามนุษย์ฮัสกี้ไปก่อนก็ส่งสายตาดุร้ายออกมาทันที มันแยกเขี้ยวและส่งเสียงขู่คำรามในลำคอ

พวกมนุษย์โกลเด้นและมนุษย์พิตบูลที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มเห่าตาม

ลีโอรีบพูดขึ้นว่า "เสบียงน่ะไม่เอา บ้านของพวกแกพวกฉันก็ไม่เอา พวกฉันคือเผ่าพันธุ์ที่รักสงบ!"

มนุษย์ฮัสกี้ชะงักไป มันเก็บอาการดุร้ายแต่ก็ยังส่งเสียงขู่ในลำคอ "พวกเรา ไม่เชื่อ รอยยิ้ม เจ้าเล่ห์ มนุษย์ เจ้าเล่ห์ ภาษากลาง ห่วยแตก"

ลีโอรีบดึงหน้ากลับมาขึงขังแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "เชื่อพวกเราเถอะ พวกฉันเป็นเผ่าพันธุ์ที่รักสงบ พวกเราทำการค้ากันได้ เอาเหล็กของพวกแกมาแลกกับเสบียงของพวกฉัน บ้านของพวกแกก็ยังเป็นบ้านของพวกแก"

มนุษย์ฮัสกี้ตกอยู่ในความลังเล มันหันกลับไปมองคนในเผ่า กลุ่มมนุษย์โกลเด้นก็ยืนนิ่งงันไม่สามารถตัดสินใจได้เช่นกัน

กลับเป็นพวกมนุษย์พิตบูลที่มีสัญชาตญาณนักรบอย่างเห็นได้ชัดที่ยังคงแยกเขี้ยวขู่คำรามเสียงต่ำพร้อมต่อสู้ทุกเมื่อ

ลีโอก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เขาเชิดหน้ายื่นคอออกไปข้างหน้าแล้วใช้มือตบเบาๆ ที่เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอของตัวเอง

มนุษย์พิตบูลหลายตัวจ้องมองคอของเขา สายตาของพวกมันเลื่อนไปที่ลูกตุ้มเหล็กหนามซึ่งแขวนอยู่ข้างเอวของชายหนุ่ม พวกมันพากันส่งเสียงครางหงิงๆ แล้วหดหัวกลับเข้าไปในฝูง

เห็นได้ชัดว่าพวกมันสู้มนุษย์ผู้รักสงบคนนี้ไม่ได้

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวพวกมันได้ ลีโอจึงหันไปสั่งทหารอาสาสมัครว่า "เอาเสบียงทั้งหมดออกมา!"

เนื่องจากก่อนออกเดินทางพวกเขาไม่รู้ว่ารังของมนุษย์หัวสุนัขอยู่ไกลแค่ไหน อูลียานจึงแจกจ่ายเสบียงแห้งสำหรับสองวันให้ทหารแต่ละคนเพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน

เสบียงสำหรับสองวันของคนห้าสิบคนเมื่อนำมากองรวมกันก็ถือว่าไม่น้อยเลย

ลีโอโยนเสบียงที่รวบรวมได้ลงบนกองลูกโอ๊ก เมื่อขนมปังแข็งกระจัดกระจายเต็มพื้น เสียงกลืนน้ำลายก็ดังขึ้นในกลุ่มมนุษย์หัวสุนัขทันที

ลีโอชี้ไปที่เสบียงแล้วพูดว่า "พวกฉันใช้เสบียงพวกนี้แลกกับเหล็กของพวกแก พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้"

"พวกแกก็เห็นแล้วว่าพวกฉันมาที่นี่เพื่อทำนาเท่านั้น ไม่ได้อยากต่อสู้"

"พวกเจ้า ทำนา พวกเรา เหล็ก" มนุษย์ฮัสกี้ส่งเสียงพึมพำในลำคอแล้วตกอยู่ในความเงียบ

เมื่อมันเงยหน้าขึ้นและเตรียมจะตอบตกลงกับข้อเสนอที่ไม่มีข้อเสียใดๆ ต่อมันเลย ลีโอก็พูดขึ้นอีกว่า "แต่ฉันมีเงื่อนไขเล็กๆ น้อยๆ ข้อหนึ่ง"

"โฮ่ง?"

"พวกแกต้องส่งลูกหมาอย่างน้อยยี่สิบตัวไปที่ค่ายของพวกฉันเพื่อเรียนรู้ภาษาของพวกเรา การสื่อสารกันอยู่เสมอเท่านั้นที่จะรักษาความสงบสุขไว้ได้"

มนุษย์ฮัสกี้แยกเขี้ยวอีกครั้ง "มนุษย์ เจ้าเล่ห์ พวกเรา ไป มนุษย์หัวสุนัข จะไม่มีวันตกเป็นทาส! โฮ่ง!"

"มีที่พักกับอาหารให้ฟรีด้วยนะ มนุษย์หัวสุนัขตัวโตก็ไปได้ ไม่จำกัดจำนวน ไปมาหาสู่กันได้อิสระ" ลีโองัดไม้ตายออกมา

พอเขาพูดจบ ดวงตาของพวกมนุษย์หัวสุนัขก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับฝูงโกลเด้นที่มองเห็นอาหาร

"ถ้าไม่ยอมรับเงื่อนไขของฉัน ก็คงต้องเชิญพวกแกออกไปจากที่นี่แล้วล่ะ"

ท้ายที่สุดแล้ว ภายใต้การปรึกษาหารือกันเสียงเบาหวิวระหว่างมนุษย์ฮัสกี้กับมนุษย์โกลเด้น พวกมันก็ตกลงรับข้อเรียกร้องของลีโอในที่สุด

มนุษย์หัวสุนัขมีความสามารถในการสืบพันธุ์สูงมาก โดยเฉลี่ยแล้วครอกหนึ่งจะออกลูกได้สี่ถึงห้าตัว ขอเพียงมีอาหารและสารอาหารเพียงพอ พวกมันก็สามารถออกลูกหลานได้เต็มไปหมด

แถมอัตราการเติบโตของพวกมันก็รวดเร็วมาก ลูกมนุษย์หัวสุนัขตั้งแต่เกิดจนโตเต็มวัยใช้เวลาเพียงสามปีเท่านั้น

เผ่ามนุษย์หัวสุนัขขนาดเล็กตรงหน้านี้อาศัยอยู่ที่ต้นน้ำตอนบนของแม่น้ำอันเซโนมาหลายชั่วอายุคน ดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์ขนาดเล็ก จับปลา และหาของป่า

แหล่งอาหารหลักของพวกมันนอกจากหนูในเหมืองแร่แล้ว ก็คือลูกโอ๊กจากป่าต้นโอ๊กทางฝั่งใต้ของแม่น้ำอันเซโน และเมล็ดสนจากป่าสนแดงทางฝั่งเหนือ

อย่าหวังเลยว่าเผ่าพันธุ์เล็กๆ ที่มีสติปัญญาต่ำกว่ามนุษย์ยุคหินเหล่านี้จะมีความตระหนักรู้ถึงภัยคุกคามใดๆ

ในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์ พวกมันก็จะขุดแร่และตีเหล็กอย่างไร้กังวล พอถึงฤดูหนาวที่อาหารขาดแคลน พวกมันก็ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในถ้ำทนความหิวโหยและเฝ้าดูลูกๆ อดตายไปทีละตัว

เมื่อพบว่ามนุษย์เหล่านี้รุกล้ำเข้ามาในพื้นที่หาอาหารอันศักดิ์สิทธิ์ ความขัดแย้งย่อมเกิดขึ้นเป็นธรรมดา

ตอนนี้ในฐานะฝ่ายแพ้สงคราม พวกมนุษย์หัวสุนัขเตรียมใจที่จะถูกขูดรีดอย่างหนักไว้แล้ว เมื่อลองคำนวณดู การส่งลูกหมาลูกเผ่าสักยี่สิบตัวไปเป็นตัวประกันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้

หากไม่ยอมตกลงตามเงื่อนไขและเลือกที่จะอพยพในฤดูหนาวนี้ ลูกหมาส่วนใหญ่ก็คงจะอดตายระหว่างทางอยู่ดี

แถมต่อไปยังเอาแร่เหล็กไปแลกเสบียงได้ ไม่ต้องออกไปหาอาหารทั้งวันอีก ทุกคนก็สามารถขุดแร่กันได้อย่างมีความสุขแล้ว!

เงื่อนไขที่ลีโอให้มานั้นเย้ายวนใจเกินไป มนุษย์โกลเด้นหลายตัวไม่อยากทิ้งบ้านเกิดไปเลย

เมื่อหลายร้อยปีก่อน มนุษย์หัวสุนัขในแดนเหนือยังเป็นเผ่าพันธุ์บริวารของเผ่าออร์ค ทางตอนเหนือของแม่น้ำอันเซโนเต็มไปด้วยร่องรอยของพวกมัน ในทุ่งล่าหมาป่ามีถิ่นฐานของมนุษย์หัวสุนัขนับไม่ถ้วน พวกมันมีวัฒนธรรมชนเผ่าที่เจริญรวดเร็ว มีหลักคำสอนของชาแมนและการสืบทอดเวทมนตร์ ถึงขั้นสร้างเมืองของมนุษย์หัวสุนัขขึ้นมาได้เลยด้วยซ้ำ

แต่เมื่อเผ่ามนุษย์ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำอันเซโนเข้าร่วมกับจักรวรรดิโอแลนทิส กองทหารม้าหุ้มเกราะหนักและทหารราบเกราะหนักชั้นยอดของจักรวรรดิก็ได้ขับไล่เผ่าออร์คให้ถอยร่นเข้าไปในทุ่งหิมะทางเหนือ วัฒนธรรมของมนุษย์หัวสุนัขก็สูญสลายหายไปพร้อมกัน

มนุษย์หัวสุนัขกว่าครึ่งตายในสงครามหรือไม่ก็ตกเป็นทาส ส่วนที่เหลือก็เหมือนกับเผ่าพันธุ์บริวารอื่นๆ คือหนีกระจัดกระจายเข้าไปในป่าดงดิบอันกว้างใหญ่และตั้งรกรากอยู่ตามเชิงเขาทางตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาปราการยักษ์

หลายร้อยปีผ่านไป ชนเผ่าเล็กๆ เหล่านี้เสื่อมถอยลงไปจนถึงระดับมนุษย์ยุคหิน ใช้ชีวิตเยี่ยงคนป่า

เชิงเขาทางตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาปราการยักษ์เต็มไปด้วยชนเผ่าต่างเผ่าพันธุ์ขนาดเล็กเช่นนี้ พวกเขาเอาชีวิตรอดอย่างระมัดระวังในมุมลับตาคนตรงชายขอบสังคมมนุษย์

ต่อเมื่อชนเผ่าเติบโตจนไม่สามารถหาเลี้ยงประชากรที่เพิ่มขึ้นได้เท่านั้น พวกเขาจึงจะบุกโจมตีหมู่บ้านมนุษย์ที่อยู่ใกล้เคียง

การที่อูลียานไปประจำการอยู่ที่ป้อมยามทิศตะวันตกในอดีต ในนามคือการเฝ้าระวังการโจมตีของมังกรยักษ์ที่มีมานานนับพันปี แต่ศัตรูหลักจริงๆ ก็คือเผ่าพันธุ์ต่างเผ่าพันธุ์ขนาดเล็กพวกนี้นี่แหละ

ในแง่หนึ่งพวกมนุษย์หัวสุนัขหวังมาตลอดว่าจะได้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อน คือการเป็นบริวารของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งสักเผ่า เพื่อให้มีพื้นที่เอาชีวิตรอดสักนิด หากได้ขุดแร่และตีเหล็กอย่างอิสระด้วยก็จะดีที่สุด

มีเรื่องตลกเล่ากันว่า มนุษย์หัวสุนัขจะไม่มีวันตกเป็นทาส!

ทว่ามนุษย์กลับมองไม่เห็นหัวพวกมันเลย เมื่อพบเจอ สิ่งแรกที่คิดก็คือจะกำจัด ขับไล่ และจับไปขายเอาเงินได้อย่างไร

แม้แต่กลุ่มนักผจญภัยที่เพิ่งเข้าสู่ดินแดนรกร้างก็ยังชอบใช้มนุษย์หัวสุนัขเป็นเป้าซ้อมมือเพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของตัวเอง

มนุษย์ฮัสกี้พามนุษย์โกลเด้นเก้าตัวและลูกมนุษย์หัวสุนัขขนปุยอีกยี่สิบตัวเดินตามลีโอมุ่งหน้าไปตามเส้นทางภูเขาสู่ค่ายโค้งแม่น้ำ

พรสวรรค์ด้านภาษาของมนุษย์หัวสุนัขนั้นไม่เลว มนุษย์หัวสุนัขครึ่งหนึ่งสามารถพูดภาษาจักรวรรดิได้สองสามประโยค แต่พวกมันไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปในค่ายของมนุษย์ จึงต้องให้หัวหน้าเผ่าคนใหม่ซึ่งก็คือมนุษย์ฮัสกี้เป็นผู้นำไปเท่านั้น

ชายหนุ่มในหมู่บ้านยี่สิบคนแบกตะกร้าใส่เหล็กพรุนสิบใบและตะกร้าใส่แร่เหล็กที่คัดเลือกมาแล้วอีกสิบใบขึ้นหลัง

ที่เรียกว่าเหล็กพรุน อันที่จริงมันก็เป็นแค่เศษเหล็กกองหนึ่ง มันคือเหล็กที่ช่างตีเหล็กมนุษย์หัวสุนัขได้จากการถลุงด้วยเตาหลอมใต้ดินแบบดั้งเดิม ทำให้มีลักษณะเหมือนก้อนฟองน้ำสีดำสกปรกและบิดเบี้ยว

เหล็กพรุนที่ผ่านการแปรรูปอย่างหยาบๆ นั้นมีคุณภาพต่ำและเต็มไปด้วยสิ่งเจือปน แต่มันก็อ่อนนุ่มพอและเหมาะมากสำหรับการนำไปตีขึ้นรูป

มนุษย์ฮัสกี้อธิบายว่าเหล็กพรุนหนึ่งก้อน หากให้ช่างตีเหล็กมนุษย์หัวสุนัขนำไปตีซ้ำๆ เป็นเวลาสิบวัน ก็สามารถทำเป็นหัวหอกเหล็กหรือหัวอีเป้อเหล็กได้หนึ่งอัน

มนุษย์หัวสุนัขที่โตเต็มวัยทุกตัวจะได้รับอีเป้อเหล็กขนาดเล็กหนึ่งอัน เพื่อให้พวกมันสามารถไปขุดแร่และตามหาของวิบวับในดวงใจได้อย่างมีความสุข

นักรบมนุษย์หัวสุนัขทุกคนจะได้รับหอกเหล็กสำหรับล่าสัตว์หนึ่งเล่ม ซึ่งก็คือหอกซัดที่พวกกองกำลังอาสาสมัครกำลังใช้อยู่ในตอนนี้นั่นเอง

เครื่องมือเหล็กที่ผลิตด้วยเทคโนโลยีการถลุงเหล็กแบบดั้งเดิมที่สุดนี้ ยังคงเป็นอาวุธร้ายแรงในดินแดนรกร้าง มันเป็นของวิเศษที่มนุษย์หัวสุนัขใช้พึ่งพาในการเอาชีวิตรอด ทำให้พวกมันสามารถล่าสัตว์ที่มีขนาดตัวพอๆ กัน ตัดต้นไม้ ขุดแร่ ขับไล่ฝูงหมาป่า และปกป้องบ้านเกิดได้

เมื่อมองดูตะกร้าเหล็กพรุนและแร่เหล็กทีละใบ รวมถึงถุงใส่ผลไม้แห้งก่อนหน้านี้ ลีโอก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"ตะกร้ากับกระสอบผ้าลินินของพวกแกเอามาจากไหน"

[จบแล้ว]