บทที่ 8: ภัยพิบัติของฮันนา

บทที่ 8: ภัยพิบัติของฮันนา

ฮันนายังคงเพลิดเพลินกับรสชาติเนื้อของหมีรอยแยก

"เนื้อสัตว์วิเศษนี่ถ้าไม่ทิ้งให้เน่าสักหน่อย รสชาติก็งั้นๆ แหละ!"

"รู้งี้ น่าจะพ่นกรดใส่ให้มันเปื่อยๆ ก่อนค่อยกินดีกว่า"

ฮันนาคิดในใจขณะเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ

"ดูท่าจะกินไม่หมดซะแล้วสิ เอาไปฝากเอมิลี่บ้างดีไหมนะ? ยัยนั่นยังไม่หายเจ็บจากตอนที่โดนท่านแม่สั่งสอนเมื่อคราวก่อนเลยนี่นา"

"แล้วจากนี้ไป ฉันก็ต้องพยายามทำตัวติดพี่ซารอนแจเข้าไว้"

ฟึ่บ—

วินาทีนั้นเอง จู่ๆ ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศออกมาจากพุ่มไม้

เอ๋ง—

ฮันนาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

เธอไม่ได้หันไปมองทิศทางที่ถูกโจมตี แต่รีบสับตีนแตกหนีไปทางที่ซารอนเพิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

ฉับพลันพื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือน ก่อนที่เสาหินสี่ห้าต้นจะผุดขึ้นมาจากผืนดิน กักขังฮันนาเอาไว้เบื้องใน

ลูกธนูอันแม่นยำของดิเลียปักเข้าที่ขาหลังของฮันนา เมื่อผสานเข้ากับเวทมนตร์ธาตุดินของบิล ฮันนาก็ถูกจับตัวได้อย่างอยู่หมัด

พวกเขารู้ดีว่าลูกมังกรแรกเกิดยังบินไม่ได้ ดังนั้นแค่ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ก็เพียงพอแล้ว

"เร็วเข้าๆ!"

โซทอสและคนอื่นๆ รีบวิ่งกรูกันออกมา

สองพี่น้องตระกูลลอรีคว้าตาข่ายขนาดใหญ่ออกมาแล้วเหวี่ยงคลุมร่างของฮันนา ฮันนาพยายามดิ้นรนอยู่หลายครั้ง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ตาข่ายรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม

ตอนนี้ฮันนารู้สึกสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

"พี่ซารอน ช่วยฉันด้วย!"

ฮันนารู้ซึ้งถึงสถานการณ์ของตัวเองดี จึงรีบแผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือให้ดังก้องไปทั่วบริเวณ

"รีบไปเร็ว!" โซทอสและลอรีช่วยกันหามฮันนาแล้วรีบเผ่นแน่บไปทันที

บิลและดิเลียคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลัง ดิเลียรู้สึกสงสารจับใจเมื่อทอดสายตามองลูกมังกรแรกเกิดที่กำลังร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา

"ดิเลีย มังกรดำคือมังกรที่ชั่วร้าย เจ้าเล่ห์ และไร้ยางอายที่สุดนะ ใครจะไปรู้ว่าถ้ามังกรดำตัวนี้โตขึ้น จะมีผู้บริสุทธิ์อีกกี่คนต้องมาตายในปากของมัน? อย่าไปสงสารมันเลย!" บิลพูดโพล่งขึ้นมา... ซารอนกลับมาที่ซากหมีรอยแยกและพบว่าซากส่วนใหญ่หายไปแล้ว

ดูเหมือนฮันนาจะอิ่มหนำสำราญไม่เบา

จากนั้นจมูกของเขากระตุก กลิ่นมันแปลกๆ แฮะ!

ประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นของเผ่าพันธุ์มังกรนั้นเฉียบคมเป็นพิเศษ และด้วยค่าพลังชีวิตที่สูงลิ่วของซารอน ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นของเขาเหนือกว่ามังกรทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

นอกจากกลิ่นของฮันนากับหมีรอยแยกแล้ว ยังมีกลิ่นแปลกปลอมที่คละคลุ้งและรุนแรงอีกมากมายปะปนอยู่ที่นี่

แถมยังมีรอยเท้ามนุษย์ย่ำอยู่บนพื้นด้วย!

เกิดเรื่องกับฮันนาเข้าแล้วสิ!

ประกายแสงแห่งความอันตรายวาบขึ้นในดวงตาของซารอน แม้ว่าฮันนาจะดูซื่อบื้อไปบ้าง แต่ยังไงเธอก็เป็นถึงมังกรที่แท้จริง

เธอจะต้องทรงพลังมากแน่ๆ เมื่อเติบโตขึ้น และเขาก็ตั้งใจจะให้เธอเป็นหนึ่งในกำลังหลักของเขาด้วย

ที่นี่ยังอยู่ห่างจากถ้ำของแม่มังกรดำอีกหลายกิโลเมตร กว่าจะไปกลับก็คงไม่รู้แล้วว่าพวกมันพาฮันนาไปถึงไหนต่อไหน

ทว่าคนพวกนี้กล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมังกรดำโตเต็มวัย เขาแค่ไม่รู้ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันเชียว

"นั่นอะไรน่ะ?" ซารอนจ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่งใกล้ๆ อย่างระมัดระวัง

"ซารอน ฉันเอง!"

ร่างเล็กๆ ของเอมิลี่โผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้ เธอมองซารอนด้วยความตกตะลึง เจ้านี่ตัวโตขึ้นอีกแล้วเหรอเนี่ย

เขาตัวใหญ่กว่าเธอเกือบสามสี่เท่าเลยนะ ทั้งที่เป็นลูกมังกรแรกเกิดเหมือนกันแท้ๆ ทำไมเขาถึงโตเร็วนักล่ะ?

"เอมิลี่ ฮันนาถูกพวกมนุษย์จับตัวไปแล้ว เธอรีบไปบอกท่านแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะล่วงหน้าไปตามหาฮันนาก่อน!"

เมื่อซารอนเห็นว่าเอมิลี่เพิ่งจะมาถึง เขาก็รีบสั่งการทันที

"ว่าไงนะ! ฮันนาถูกมนุษย์จับตัวไปเหรอ!" เอมิลี่ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

"ถ้าเธอไม่รีบไป ฮันนาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลยก็ได้นะ!" ซารอนตวัดสายตามองเธออย่างเย็นชา ก่อนจะกระพือปีกและเร่งรุดตามกลิ่นก่อนหน้านี้ไปอย่างรวดเร็ว

แม้จะยังบินไม่ได้ แต่ปีกของเขาก็สามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องร่อนเพื่อเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ได้

เอมิลี่มองตามทิศทางที่ซารอนจากไป สลับกับมองเนื้อสัตว์วิเศษบนพื้น เธอกัดฟันกรอดแล้วตัดสินใจวิ่งกลับไปที่ถ้ำของแม่มังกรดำ

กลุ่มทหารรับจ้างกำลังหลบหนีกันอย่างหัวซุกหัวซุน

โซทอสรู้สึกว่านี่คือการกระทำที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้

บุกไปขโมยลูกถึงในอาณาเขตของมังกรดำโตเต็มวัยเนี่ยนะ!

"เร็วเข้า!"

ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพักหายใจ พวกเขารู้ดีถึงความเลวร้ายของสถานการณ์นี้ หากถูกมังกรดำโตเต็มวัยต้อนจนมุม ชะตากรรมของพวกเขาก็คงเดาได้ไม่ยาก

ส่วนฮันนานั้น พวกเขาได้ใช้ยาสลบเวทมนตร์ปริมาณมหาศาลกับเธอ จนตอนนี้เธอหลับสนิทไปแล้ว

"ถ้างานนี้สำเร็จ พวกเราก็สบายไปทั้งชาติแล้ว!" พวกเขาต่างปลุกใจตัวเองอย่างแน่วแน่

มีเพียงดิเลียเท่านั้นที่มีแววตาวิตกกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเขียวของเธอ โซทอสและคนอื่นๆ ไม่เคยเผชิญหน้ากับมังกรโตเต็มวัยมาก่อน

แต่เธอเคยสัมผัสกับความน่าสะพรึงกลัวของมังกรโตเต็มวัยมาแล้วด้วยตัวเอง เธอจะไม่มีวันลืมพลังอำนาจอันไร้เทียมทานนั้นไปตลอดชีวิต

เธอเชื่อว่าการตัดสินใจของโซทอสและคนอื่นๆ ในครั้งนี้ ช่างเป็นการกระทำที่สิ้นคิดสิ้นดี

หลังจากไล่ตามมาได้สักพัก ในที่สุดซารอนก็มองเห็นกลุ่มทหารรับจ้างด้วยสายตาอันยอดเยี่ยมของเขา

ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากพวกมันประมาณห้าร้อยเมตร และด้วยสภาพป่าทึบที่ช่วยบดบัง ทำให้พวกมันยังไม่สังเกตเห็นเขา

ด้วยทักษะการประเมินจากความทรงจำที่สืบทอดมา ทำให้เขาล่วงรู้ระดับพลังของพวกมัน

นักเวทธาตุดินระดับสี่หนึ่งคน นักรบระดับห้าหนึ่งคน นักรบระดับสี่สองคน และเอลฟ์นักธนูอีกหนึ่งคน

มีฝีมือแค่นี้ กล้าดีกระตุกหนวดเสือถึงรังของมังกรโตเต็มวัย แถมยังขโมยลูกมังกรแรกเกิดมาอีกเนี่ยนะ?

ซารอนประเมินช่องว่างระหว่างพลังของทั้งสองฝ่ายอย่างรอบคอบ และรู้สึกว่าเขาสามารถจัดการพวกมันได้

แม้ว่าการรอให้แม่มังกรดำมาจัดการจะปลอดภัยกว่า แต่ซารอนรู้ดีว่าหากเธอลงมือ ของที่ยึดมาได้จากคนพวกนี้ก็คงไม่ตกถึงมือเขาแน่ๆ

อย่าประมาทความหวงแหนสมบัติของมังกรเชียวล่ะ ต่อให้เขามีส่วนร่วมมากแค่ไหน แม่มังกรดำก็ไม่มีทางแบ่งเหรียญเงินให้เขาสักเหรียญเดียวหรอก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซารอนก็เตรียมตัวลงมือ และในจังหวะนั้นเอง กลุ่มทหารรับจ้างก็หยุดเดินพอดี

"หัวหน้า พักกันสักแป๊บเถอะ พวกเราใกล้จะพ้นเขตป่ากระดูกผุกร่อนแล้วนะ ขืนวิ่งมาราธอนแบบนี้ต่อไปมีหวังหอบกินตายก่อนแน่!" ลอรีพูดพลางปาดเหงื่อบนใบหน้า

"ไม่ได้ เราต้องไปให้ถึงเมืองคาเลนีให้เร็วที่สุด!" ดิเลียสวนขึ้นมาทันควันก่อนที่โซทอสจะได้อ้าปากพูด

"แต่มันเหนื่อยเกินไปแล้วนะ แถมลูกมังกรนี่ก็หนักเอาเรื่องเลยด้วย!"

เมื่อกลุ่มทหารรับจ้างพากันหยุดพักโดยไม่ได้ตั้งใจ บิลจึงก้าวออกไปเพื่อพูดเกลี้ยกล่อมสองสามคำ

ประกายแสงอันเย็นเหยียบวาบขึ้นในดวงตาของซารอน โอกาสมาถึงแล้ว!

ในการต่อสู้แบบทีม ต้องจัดการนักเวทก่อนเป็นอันดับแรก!

จู่ๆ เขาก็พุ่งพรวดออกมาราวกับมัจจุราช หัวมังกรอันใหญ่โตของเขางับเข้าที่บริเวณคอและหัวไหล่ของบิลอย่างจัง

แสงสีเหลืองตุ่นก่อตัวเป็นโล่คุ้มกันรอบตัวบิล แต่โล่นั้นต้านทานคมเขี้ยวของซารอนได้ไม่ถึงวินาทีก็แหลกละเอียด

กว่าที่โซทอสและคนอื่นๆ จะตั้งสติได้ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว คอและไหล่ซ้ายของบิลขาดกระจุยไปในพริบตา

เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของพวกเขา

"อ๊ากกกก!"

"บิล!"

"ไอ้ระยำเอ๊ย!"

พวกมันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าบิลจะถูกลูกมังกรแรกเกิดที่โผล่มาอย่างกะทันหันฆ่าตายได้

แม้แต่อุปกรณ์เวทมนตร์ป้องกันตัวของเขาก็ยังไร้ประโยชน์เมื่อต้องเผชิญกับคมเขี้ยวของลูกมังกรแรกเกิดตัวนี้

โซทอสเป็นคนแรกที่ยกโล่ยักษ์ที่อยู่ด้านหลังขึ้นมาแล้วฟาดใส่ซารอนอย่างแรง ดิเลียเองก็ง้างธนูขึ้นมาหมายตาสาดลูกศรเวทมนตร์สีเขียวใส่ซารอนอย่างไม่ยั้ง

สองพี่น้องตระกูลลอรีก็เริ่มตีวงล้อมซารอนจากทั้งซ้ายและขวา

ซารอนคว้าซากศพของบิลขึ้นมาแล้วเหวี่ยงเข้าใส่ดิเลียโดยตรง

เขาพยายามหลบเลี่ยงการโจมตีของอีกสามคนเพื่อพุ่งเป้าไปที่ดิเลีย นักเวทม่องเท่งไปแล้ว เป้าหมายต่อไปก็ต้องเป็นตัวทำดาเมจสิ!

แต่โซทอสไม่เปิดโอกาสให้ซารอนได้ทำแบบนั้น ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาจึงระเบิดพลังปราณต่อสู้สีเงินอมขาวออกมาจนหมดแม็กซ์ เร่งความเร็วขึ้น และใช้โล่กระแทกสกัดกั้นการพุ่งชนของซารอนไว้ได้อย่างหวุดหวิด!

ตู้ม—

ร่างของซารอนปะทะเข้ากับโล่ยักษ์นั่นอย่างจัง ส่งผลให้โซทอสกระเด็นถอยหลังไป

ซารอนไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ทว่าการปะทะครั้งนี้ก็ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาต้องหยุดชะงักลง!