บทที่ 301 จินเป่าเอ๋อจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร
บทที่ 301 จินเป่าเอ๋อจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร
เปลือกหอยกลับไม่รู้ว่าจินเป่าเอ๋อคิดอะไรในใจ จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะค่อยๆอ้าปากกว้างอย่างระมัดระวัง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเป็นก้อนเหล็กดำสนิท ไม่มีพลังวิญญาณหรือคลื่นพลังใดๆ หากมองเผินๆก็เหมือนแค่ก้อนเหล็กดำธรรมดา
จินเป่าเอ๋อใช้พลังจิตกวาดตรวจดูรอบหนึ่ง พอมั่นใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติ จึงหยิบมันออกมา...
ทันทีที่จับนางรู้สึกถึงความหนัก แต่ยังดีที่นางมีแรงพอจะรับน้ำหนักได้ สัมผัสที่ปลายนิ้วพบว่าเหล็กดำเย็นเฉียบ ขนาดประมาณมือสองข้างกางออก แต่หนักถึงห้าสิบจิน (ประมาณ 25 กิโลกรัม)!
“นายท่าน! ข้าบอกเลยว่าสิ่งนี้ต้องเป็นของดีแน่ๆ!” เจ้าเปลือกหอยแสดงท่าทางตื่นเต้น ราวกับเจอสมบัติล้ำค่า!
จินเป่าเอ๋ออดที่จะอึ้งไม่ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรสิ่งนี้ก็เป็นแค่เหล็กดำก้อนหนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่เห็นว่าจะเป็นสมบัติได้เลย
“ข้าชอบก็แล้วกัน”
จินเป่าเอ๋อได้แต่ยอมแพ้ หยิบเหล็กดำเก็บไว้ในพื้นที่จิต เพื่อให้เจ้าเปลือหอยมีเพื่อนเล่น ใครจะคิดว่าสิ่งมีชีวิตที่กินได้ทุกอย่างอย่างมันจะชอบก้อนเหล็กดำแบบนี้…
“กลับกันเถอะ!”
เมื่อนางกล่าวจบ พื้นผิวน้ำก็สั่นไหวเป็นระลอกเล็กๆ ร่างของนางหายไปในพริบตา เหมือนว่าไม่เคยมีใครปรากฏตัวที่นี่มาก่อน
ไม่กี่อึดใจต่อมา ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นจากลานทดสอบ ก่อนที่เจ้าของลานจะทันได้ตอบสนอง เขาก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง!
เหล่าสัตว์อสูรในลานทดสอบแตกตื่นกันอลหม่าน แต่ในวินาทีถัดมา… เวลาก็หยุดนิ่ง!
พวกมันหยุดอยู่ในท่าทางเดิมนั้นราวกับรูปปั้น และไม่มีปฏิกิริยาใดๆอีกเลย!
ในเวลาเดียวกัน กลุ่มชายหญิงหนุ่มสาวที่ยังอยู่ในลานทดสอบถูกแรงดูดบางอย่างดึงออกมาในทันที พวกเขาถูกส่งตัวออกมานอกลานในสภาพสะบักสะบอมและเต็มไปด้วยความงุนงง...
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือ ลานทดสอบได้ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ในขณะนั้น และไม่ยอมให้ใครเข้าไปอีก
อีกด้านหนึ่ง ในสำนักลั่วเซียน…
“อะไรนะ ผู้เฒ่าซูและภรรยาถูกฆ่าโดยน้ำมือของคนเพียงคนเดียวหรือ”
เสียงอุทานดังลั่น ทำให้ทั้งหอประชุมตกอยู่ในความเงียบสงัดในทันที!
หลังจากนั้นเพียงสามวินาที ทุกคนก็เหมือนตื่นจากภวังค์ และเริ่มถกเถียงกันเสียงดังเซ็งแซ่!
ฉินหวันหวันยืนอยู่ตรงกลาง ดวงตาเปี่ยมด้วยความอบอุ่นแต่มั่นคง น้ำเสียงเจือด้วยความโศกเศร้าและความหวาดกลัว!
“ท่านเจ้าสำนัก ท่านอาจยังไม่ทราบ… จินเป่าเอ๋อผู้นี้ช่างโอหังเกินไป! นางวางแผนให้พลังวิญญาณของภรรยาผู้เฒ่าซูหมดสิ้นก่อน จากนั้นก็ชิงกระบี่วิญญาณไม้มาโจมตีผู้เฒ่าซู พร้อมพูดจาดูถูกเหยียดหยาม! ส่วนผู้เฒ่าซูนั้นรักภรรยามากจนไม่ทันระวังตัว ผลสุดท้ายจึง… ทั้งหมดเป็นเพราะข้าทำอะไรไม่ได้! แม้จะเป็นเซียนแห่งสวรรค์เหมือนกัน แต่ข้ากลับสู้จินเป่าเอ๋อไม่ได้เลย ได้แต่ยืนมองผู้เฒ่าซูและภรรยาถูกทำลายวิญญาณต่อหน้าต่อตา! โปรดลงโทษข้าด้วย!”
คำกล่าวโทษที่เต็มไปด้วยอารมณ์สะเทือนใจนั้น เปรียบเสมือนการประกาศว่า จินเป่าเอ๋อ ช่างเลวทรามต่ำช้า โอหังหยิ่งยโส และยังเป็นการท้าทายสำนักลั่วเซียนโดยตรง!
ผู้คนที่ได้ยินต่างหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงความสงบนิ่ง และไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของฉินหวันหวันไปทั้งหมด
“ศิษย์หลานมั่นใจจริงหรือ ข้าจำได้ว่าผู้เฒ่าซูและภรรยามีความแค้นกับจินเป่าเอ๋ออยู่ก่อนแล้ว อีกทั้งลูกสาวของพวกเขายังถูกจินเป่าเอ๋อสังหารกลางวันแสกๆ เจ้าแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่การที่พวกเขาอาศัยชื่อเสียงของสำนักเพื่อจะกำจัดจินเป่าเอ๋อ แต่สุดท้ายกลับถูกนางฆ่าตาย”
ทันทีที่คำพูดจบลง เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นสวนกลับในทันที!
“อู๋เทียนเซียง! เจ้าอยากสื่ออะไร เจ้าว่าลูกสาวข้าจงใจสร้างความแค้นให้จินเป่าเอ๋ออย่างนั้นหรือ หรือเจ้าคิดว่าหลานข้าปล่อยให้พวกเขาตายโดยไม่ยื่นมือช่วย อย่าพูดถึงว่าซูจื่ออังมีความแค้นกับจินเป่าเอ๋อหรือไม่! เจ้าลองบอกข้ามาทีว่าทำไมลูกสาวข้าต้องป้ายสีจินเป่าเอ๋อ นางจะได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้!”
ชายวัยกลางคนที่พูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาลนี้ ก็คือ บิดาของฉินหวันหวัน! เขายังเป็นผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งสูงในสำนักลั่วเซียนอีกด้วย!
คำพูดของเขาส่งผลอย่างมาก แม้แต่คนในสำนักที่ยังสงสัยอยู่เมื่อครู่ ก็เริ่มเชื่อคำกล่าวหานี้มากขึ้น!
หากผู้เฒ่าซูและภรรยาถูกฆ่าเพราะการแก้แค้นส่วนตัว พวกเขาก็คงไม่คิดจะยุ่งเกี่ยว แต่ถ้าหากเป็นเพราะพวกเขาปฏิบัติภารกิจของสำนักแล้วถูกฆ่า เช่นนี้พวกเขาก็ไม่อาจทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้!
มิฉะนั้น ชื่อเสียงของสำนักลั่วเซียนจงจะเป็นอย่างไร ในอนาคตจะยังมีใครกล้าเข้าร่วมสำนักอีกหรือ คาดไม่ถึงว่าคนอาจจะลือกันไปต่างๆนานา
บนตำแหน่งสูงสุด ผู้อาวุโสผู้มีเส้นผมขาวโพลนกลับลืมตาขึ้นในทันที ดวงตาที่แม้ดูชราภาพและขุ่นมัว แต่กลับแฝงไปด้วยความเฉียบแหลมและปรีชา กวาดมองไปยังเบื้องล่างทีละคน!
สายตานั้นกวาดผ่านไป ผู้คนทั้งหมดในห้องโถงใหญ่ต่างปิดปากเงียบในทันใด! ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง...
ฉินหวันหวัน ที่รับรู้ถึงสายตานั้น หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นจนแทบทะลุออกมาจากอก ลมหายใจสะดุด
ความรู้สึกผิดและความกังวลพุ่งเข้ามาในใจ แต่นางไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย...
เจ้าสำนักลั่วเซียนเป็นชายชราที่ดูท่าทีอ่อนโยนและใจดี แต่แท้จริงแล้วไม่เพียงมีพลังอันยิ่งใหญ่ ยังเป็นคนโหดเหี้ยมและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย!
ไม่ได้! นางจะปล่อยให้ความคิดถูกเปิดโปงไม่ได้เด็ดขาด!
ในทันใดนั้นนางก็เงยหน้ามองไปยังเจ้าสำนัก ท่าทางดูแน่วแน่! แต่ขาของนางกลับสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่
นางกลัวว่าความตั้งใจที่จะใช้พลังของสำนักลั่วเซียนในการไล่ล่าจินเป่าเอ๋อจะถูกจับได้!
ใช่แล้ว พลังของนางไม่เพียงพอ แต่นางสามารถใช้สำนักลั่วเซียนได้ ยังไงจินเป่าเอ๋อก็มีเรื่องบาดหมางกับนางอยู่แล้ว และที่สำคัญจินเป่าเอ๋อไม่มีทางจะเข้าร่วมสำนักลั่วเซียนอย่างแน่นอน ด้วยความโหดเหี้ยมของเจ้าสำนัก วันหนึ่งเขาต้องตัดสินใจสังหารจินเป่าเอ๋ออยู่แล้ว นางเพียงแค่เตรียมการล่วงหน้าเท่านั้น
ผู้อาวุโสมองไปยังฉินหวันหวันโดยที่ไม่พูดอะไร ขยับตัวก็ไม่ขยับ สายตานั้นเหมือนจะทะลุผ่านทุกความคิดในใจนาง! หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงถอนสายตากลับไป พร้อมกับแค่นเสียงเย็นชาออกมา
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จินเป่าเอ๋อก็คงไม่มีทางเข้าร่วมสำนักของเรา ปล่อยไว้ก็เป็นอุปสรรค! สี่มหาปราชญ์ฟังคำสั่ง! ออกเดินทางในทันที ไล่ล่าจินเป่าเอ๋อให้ถึงที่สุด!”
เมื่อได้ยินคำนี้ ฉินหวันหวันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในที่สุดนางก็โล่งอก แต่กลับรู้สึกได้ว่าด้านหลังของนางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นจนเย็นเฉียบ
ทั้งฝ่ามือก็เปียกชื้นเช่นกัน นางรีบเงยหน้ามองไปยังเจ้าสำนักที่อยู่สูงสุด เห็นว่าเขาไม่ได้สนใจมองนาง ก็เกิดความตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที...
สี่มหาปราชญ์ออกโรง! จินเป่าเอ๋อจะรอดไปได้อย่างไร?! ฮ่าๆนั่นมันปราชญ์ระดับราชาแห่งสวรรค์ทั้งสี่เชียวนะ!
ขณะที่นางกำลังตื่นเต้นและโล่งใจ เสียงแหบพร่าและชรากลับดังขึ้นในจิตของนาง น้ำเสียงนั้นแฝงความเย้ยหยันและเด็ดขาด
“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ความคิดเล็กๆน้อยๆของเจ้า! หากมีครั้งหน้าอีก วิญญาณเจ้าจะต้องดับสูญ!”
ทันทีที่คำพูดสิ้นสุดลง ร่างของฉินหวันหวันพลันสั่นสะท้าน ดวงตากลมโตแสดงออกถึงความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด นางลืมแม้กระทั่งการหายใจ!
ในหัวของนางมีเพียงความคิดเดียว... ตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด!
เขารู้แล้ว! เจ้าสำนักรู้แล้ว!!
เมื่อฉินหวันหวันกลับมาถึงห้องของตัวเอง นางถึงได้สติกลับคืนมา ความรู้สึกเหมือนรอดตายจากความตายที่หวุดหวิดทำให้นางหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกับพื้น
ผ้าคลุมหน้าหลุดร่วง เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย!
จินเป่าเอ๋อ คราวนี้เจ้าจะยังรอดไปได้อีกหรือไม่!
แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ เจ้าสำนักเฒ่าก็มีการตัดสินใจและแผนการของตัวเองเช่นกัน!
จินเป่าเอ๋อมีความเกี่ยวข้องกับเผ่ามังกร อีกทั้งยังกล้าสังหารผู้อาวุโสของสำนักเขาต่อหน้าธารกำนัล ความบาดหมางระหว่างพวกเขาถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนแล้ว
นอกจากนี้ เขายังรู้ดีถึงข้อตกลงระหว่างเขากับพวกคนเฒ่าคนแก่กลุ่มนั้น...
ฮึ! พวกเขาคิดว่าเขาไม่รู้เชียวหรือ ทั้งหมดก็แค่ต้องการใช้มือของเขาเพื่อทดสอบว่ามังกรบรรพบุรุษ ในตอนนี้ฟื้นฟูพลังไปถึงขั้นไหนแล้ว!
แม้พลังหลงหลี่ซิงจะยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ แต่พลังในปัจจุบันของเขาอยู่ในระดับใดกันแน่ ยังต้องมีคนไปทดสอบ! หากสามารถยืนยันได้ว่า เขายังไม่คืนพลังสมบูรณ์ พวกเขาจำเป็นต้องรีบกำจัดและขับไล่เผ่ามังกรในช่วงเวลานี้ให้สิ้นซาก หากปล่อยจนกระทั่งหลงหลี่ซิงฟื้นพลังทั้งหมด เผ่ามังกรจะกลับมาแข็งแกร่ง ในตอนนั้นจะไม่มีที่ว่างให้พวกเขาในแดนสวรรค์อีกต่อไป!
ในชั่วขณะนั้น ดวงตาที่ดูชราภาพของเจ้าสำนักกลับวาบประกายแห่งความเฉียบคมและความโลภขึ้นมา!
แดนสวรรค์ถูกปกครองโดยเจ็ดตระกูลใหญ่ยาวนานเกินไปแล้ว ถึงเวลาแล้วที่สำนักของเขาจะต้องขึ้นมามีอำนาจบ้าง!
ต้องเข้าใจว่า เมื่อหอยกับนกกระยางต่อสู้กัน ชาวประมงย่อมได้ประโยชน์!