บทที่ 302 ชาติกำเนิดของนาง!
บทที่ 302 ชาติกำเนิดของนาง!
เมื่อจินเป่าเอ๋อ กลับมาถึงเขตแดนของตระกูลกงเจวี๋ยก็ล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามแล้ว ครั้งนี้นางเลือกเดินเท้าไปยังสำนักหลอมอาวุธ พร้อมทั้งแวะซื้อกระดาษเหลืองที่แฝงพลังวิญญาณเพื่อนำมาทำยันต์! ถือเป็นการฝึกฝนฉู่เฉียนฉายไปในตัว
หลังจากซื้อของเสร็จ นางก็เดินทางไปยัง หลินหลางเก๋อ...
คำพูดของซูจื่ออัง ก่อนตายยังคงติดค้างอยู่ในใจนาง หากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง นางก็อยากรู้ความจริงทั้งหมด!
แม้ว่านางจะเลิกล้มความหวังในเรื่องของสายใยครอบครัวไปนานแล้วก็ตาม แต่หากมารดาของนางต้องเผชิญกับอันตรายและไม่มีทางเลือก จนต้องส่งนางมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนดินแดนล่าง…
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สายตาของนางก็พลันเย็นชา! แก้วน้ำชาที่อยู่ในมือแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงในทันที!
ในตอนนั้นเอง เจ้าของหลินหลางเก๋อก็เดินเข้ามา เขาไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในมือของนาง ใบหน้าที่ดูผอมแห้งยังคงแสดงออกด้วยท่าทีเหมือนเคย แต่ครั้งนี้กลับมีบางสิ่งแฝงอยู่ในแววตา
“ครั้งนี้เซียนหญิงต้องการทราบข่าวอะไรอีกหรือ”
จินเป่าเอ๋อจ้องมองเขาในทันที นางรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายอาจทราบถึงการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน และคาดการณ์ล่วงหน้าแล้วว่านางจะมาที่นี่
“ข้าต้องการรู้เรื่องของมารดาข้า! รวมถึงความจริงทั้งหมดที่ท่านรู้!”
ชายร่างผอมชะงักไปชั่วครู่ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าสักวันนางต้องมาถึงจุดนี้ แต่ไม่คิดว่านางจะถามออกมาตรงๆแบบนี้ ใบหน้าของเขาแสดงความซับซ้อนออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ก็ดี! เรื่องนี้ยังไงเจ้าก็ต้องรู้เข้าสักวัน”
หลังจากพูดจบ เขาก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โยก สายตาแฝงความเศร้าหมอง
เรื่องนี้ทั้งน้ำเน่าและดูเกินจริงอย่างไม่น่าเชื่อ...
หลายสิบปีก่อน หญิงสาวผู้เลอโฉมปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในแดนสวรรค์ นางบาดเจ็บสาหัส และในอ้อมแขนของนางยังอุ้มทารกแรกเกิดอยู่ด้วย...
เรื่องราวที่เหลือก็เรียบง่าย หญิงสาวสร้างหลินหลางเก๋อขึ้นมาเพื่อขายสมบัติและข่าวสารต่างๆ
แต่ในวันหนึ่ง นางกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งลูกสาวของนางไว้ในความดูแลของสาวรับใช้ที่ไว้ใจ และมอบหลินหลางเก๋อให้แก่ผู้บำเพ็ญเซียนที่นางเคยช่วยชีวิตไว้!
ตามปกติแล้ว เรื่องราวต่อจากนี้ควรจะเป็นบทที่สาวใช้ดูแลเด็กหญิงอย่างดี พร้อมรอคอยให้นายหญิงกลับมา แต่ใครจะคิดว่า สาวใช้คนนั้นกลับไม่ใช่คนดี นางทิ้งเด็กหญิงไปเพื่อตามหาคนรักของตัวเอง และสุดท้ายเด็กหญิงก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!
เมื่อชายที่ปัจจุบันกลายเป็นเจ้าของหลินหลางเก๋อ ตามหาสาวใช้จนเจอ นางกลับกลายเป็นภรรยาของผู้อาวุโสในสำนักแห่งหนึ่ง และพลังฝึกฝนของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด…
แต่สำหรับเด็กหญิงคนนั้น ก็ยังไม่รู้ว่าหายไปอยู่ที่ไหน!
หลังจากนั้นไม่นาน เขาได้ยินข่าวว่าสาวใช้และคนรักของนางได้เข้าร่วมตระกูลหมิงเฉวียนมีลูกด้วยกัน แต่ในเวลาต่อมาก็ทรยศเจ้าบ้านจนถูกตามล่า
เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนั้นสอบถามเรื่องเด็กหญิง แต่กลับไม่พบตัวทั้งสองอีกเลย
จนกระทั่งไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาจึงสืบพบตัวตนของอีกฝ่าย ซึ่งปัจจุบันคือ ผู้อาวุโสในสำนักลั่วเซียนจง จักรพรรดิ์ระดับสูงแห่งสวรรค์!
มองเผินๆนี่เป็นเรื่องราวของสาวใช้ที่หลังจากนายหญิงหายตัวไป ก็ทอดทิ้งลูกของนายหญิง แต่งงานใหม่กับคนรัก จากนั้นก็ทรยศเจ้าบ้านของตน แล้วไปเข้าร่วมกับสำนักใหม่ แต่เด็กสองคนในเรื่องนี้กลับหายตัวไปทั้งคู่!
จินเป่าเอ๋อ เริ่มเข้าใจเรื่องราวบางอย่าง หากลองนำตัวเองเข้าไปในเรื่องนี้ สาวใช้คนนั้นก็คงเป็นภรรยาของซูจื่ออัง ซึ่งทั้งสองคนถนัดเรื่องซ่อนตัวและหลีกหนีสายตาผู้อื่น
คงเพราะพยายามหลีกเลี่ยงการตามล่าจากเจ้าของหลินหลางเก๋อ
ไม่น่าแปลกใจเลย แม้นางจะฆ่าซูเซียนจือไปแล้ว แต่ภรรยาผู้งดงามคนนั้นกลับแสดงท่าทีบ้าคลั่งเมื่อจ้องมองนาง...
พูดอีกอย่างคือ ผู้หญิงคนนั้นโยนจินเป่าเอ๋อลงสู่โลกมนุษย์โดยไม่สนใจใยดี และอีกไม่กี่ปีต่อมา เมื่อนางถูกศัตรูตามล่า ก็โยนลูกสาวของตัวเองลงไปยังโลกมนุษย์เช่นกัน!
เพื่อรับประกันว่าลูกสาวของตัวเองจะมีชีวิตรอดในโลกมนุษย์ นางอาจใช้วิธีบางอย่างกับลูกสาวของตัวเอง ทำให้สามารถดูดซับโชคชะตาของผู้อื่นโดยอัตโนมัติ!
และบังเอิญที่ว่า เด็กสาวคนแรกที่ถูกทิ้งไว้ในโลกมนุษย์ซึ่งเป็นลูกของนายหญิง (จินเป่าเอ๋อ) ดันมาเจอกับลูกสาวของสาวใช้ในภายหลัง โชคชะตาของจินเป่าเอ๋อที่แข็งแกร่งโดยธรรมชาติ กลับถูกซูเซียนจือดูดซับไป ทำให้นางต้องจบชีวิตในอดีตชาติอย่างน่าอนาถและคับแค้น!
โชคดีที่นางได้พบกับหลงหลี่ซิง จึงสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ และเดินมาถึงจุดนี้ แต่ในที่สุดก็ต้องเผชิญหน้ากับสามีภรรยาคู่นั้นอีกจนได้
“แล้วท่านแน่ใจได้ยังไงว่าข้าคือลูกของผู้หญิงคนนั้น”
นี่เป็นสิ่งที่นางสงสัยที่สุด จะยืนยันด้วยแค่รูปลักษณ์ภายนอกก็ดูไม่น่าเชื่อถือเกินไป!
ชายร่างผอมได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง สายตาที่มองไปยังจินเป่าเอ๋อ เต็มไปด้วยความระลึกถึงและความรู้สึกผิด
“ยังจำแหวนวงนั้นที่ข้าให้เจ้าได้หรือไม่ แหวนวงนั้นยอมรับเจ้านายเพียงคนเดียว คนอื่นที่แตะต้องมัน จะโดนโจมตีจนได้รับบาดเจ็บ หรือหนักกว่านั้นอาจถึงขั้นพลังฝึกฝนถดถอย! ถ้าข้าไม่ได้ถูกนายหญิงของมารดาเจ้าลงตราทาสไว้ตั้งแต่แรก เกรงว่าข้าก็คงแตะมันไม่ได้เหมือนกัน”
จินเป่าเอ๋อได้ยินก็ฉุกคิดขึ้นมา นางเพิ่งจำได้ถึงแหวนวงนั้น ซึ่งนางเคยคิดว่ามันเป็นเพียงเครื่องมือไว้สำหรับจับตาดูนาง แถมตอนนี้ยังถูกนางปิดผนึกด้วยอาคมไว้อยู่เลย…
ไม่แปลกใจเลยที่ตอนนั้นเจ้าของหลินหลางเก๋อ จู่ๆจะมีท่าทีอ่อนโยนผิดปกติขึ้นมา
“ข้าข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก” พูดจบ นางลุกขึ้นเตรียมตัวจะออกจากห้องทันที
ชายร่างผอมอึ้งไปเล็กน้อย...
“เจ้าไม่มีคำถามอะไรอีกแล้วเหรอ”
ปฏิกิริยาของนางดูสงบนิ่งเกินไป! ถ้าเป็นคนปกติ อย่างน้อยก็น่าจะถามถึงรูปลักษณ์ของแม่ตัวเอง ว่าเป็นคนแบบไหน มีสถานะอะไร หรือว่าแม่ของตนอยู่ที่ไหนในตอนนี้
หรืออย่างน้อยที่สุดก็ควรจะถามว่านางควรจะเอาหลินหลางเก๋อนี้กลับคืนมาไหม!
แต่ตอนนี้… หลังจากคำพูดเรียบง่ายว่า "ข้าเข้าใจแล้ว" ก็ไม่มีอะไรอีกอย่างนั้นหรือ!
จินเป่าเอ๋อ หยุดฝีเท้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ไม่ได้หันกลับไป ดวงตาเย็นชาสงบนิ่ง
“ถ้าหากเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อน ข้าอาจจะมีคำถามมากมายและอาจรู้สึกน้อยใจที่ไม่มาหาข้า”
แต่ยี่สิบปีก่อน นางผ่านความทรมานทุกข์ยากมาทุกรูปแบบ จนกระทั่งได้เกิดใหม่อีกครั้ง…
นางไม่โหยหาความรักในสายสัมพันธ์ครอบครัวอีกต่อไป ไม่สนใจว่าใครจะเป็นคนดีหรือไม่ดี นางเลือกที่จะเป็นตัวของตัวเองเองเท่านั้น
ชายร่างผอมได้ฟังคำพูดที่สงบนิ่งของนาง แต่ก็รับรู้ได้ว่าในช่วงเวลาที่อยู่ในโลกมนุษย์ ชีวิตของนางคงยากลำบากมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่เย็นชาเช่นนี้… เขาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ความจริงแล้ว เขาเองก็เหนื่อยกับการอดทนรอคอยมาหลายปี เพื่อชดใช้บุญคุณสั้นๆเพียงไม่กี่ปีในอดีตเขาจึงยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้
เมื่อจินเป่าเอ๋อกลับมายังสำนักหลอมอาวุธ ก็ได้รับข่าวว่าเจ้าสำนักยังไม่ได้ออกจากการหลอมอาวุธ นางจึงตัดสินใจปิดประตูฝึกฝนต่ออีกหลายวันเพื่อสอนชู่เฉียนฉายเรื่องการสร้างยันต์และอาคมอย่างจริงจัง
แต่ความสงบสุขไม่ได้คงอยู่ได้นานอย่างที่หวัง…
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วชู่เฉียนฉายสามารถสร้างยันต์ธรรมดาได้ด้วยตัวเอง และยังเริ่มใช้พลังบางส่วนจากตราประทับลึกลับได้อีกด้วย!
ด้วยความก้าวหน้าของเขา จินเป่าเอ๋อรู้สึกได้ถึงพลังที่กระเพื่อมในตราประทับในจิตของนาง…
เมื่อนางตระหนักได้ว่า ความก้าวหน้าของชู่เฉียนฉายอาจไปกระตุ้นพลังของตราประทับ นางจึงมุ่งมั่นที่จะสอนเขาอย่างเต็มที่ยิ่งขึ้น!
และผลลัพธ์นั้นช่างน่าประทับใจอย่างยิ่ง ชู่เฉียนฉายมีพรสวรรค์สูงมากในเรื่องยันต์
ในเวลาเพียงเดือนเดียว เขาก้าวหน้าจนแทบจะทัดเทียมนาง!
หากไม่ใช่เพราะยังอ่านหนังสือได้ไม่มาก และยังขาดความมั่นคงในพลัง นางคงอดไม่ได้ที่จะเรียกเขาว่า ปีศาจแห่งพรสวรรค์
ไม่นานนัก เวลาก็เดินทางมาถึงสองวันก่อนที่การหลอมอาวุธจะสำเร็จ…
จินเป่าเอ๋อเองก็รู้สึกได้ถึงพลังของกระบี่จั่นหุนที่ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จิตใจของนางเริ่มรู้สึกตื่นเต้น เพราะกระบี่เล่มนี้เป็นคู่หูที่ใกล้ชิดที่สุดของนางทั้งสองชาติ
หากมันแข็งแกร่งขึ้น การเผชิญหน้ากับอันตรายในอนาคตก็จะช่วยลดโอกาสที่จะถูกทำลายลงได้
แต่ในช่วงเวลานั้นเอง ผู้มาเยือนที่ไม่พึงประสงค์ ก็ปรากฏตัวขึ้น…
แรงกดดันมหาศาลหลายสายพุ่งลงมาในทันที เพียงชั่วพริบตาเกราะป้องกันนอกสำนักหลอมอาวุธ ก็ถูกทำลายจนสิ้น!
เมื่อจินเป่าเอ๋อรับรู้ถึงความผิดปกติ นางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนก้าวออกจากห้องด้วยสีหน้าจริงจัง
นางปล่อยพลังจิตออกไปทันทีเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของชู่เฉียนฉายและอีกสองคน
สิ่งที่นางเห็น ทำให้ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที!