บทที่ 23 - ช่วยพูดคำว่าขอบคุณด้วยครับ

บทที่ 23 - ช่วยพูดคำว่าขอบคุณด้วยครับ

☆☆☆☆☆

ในไม่ช้า กลุ่มอิทธิพลที่ใหญ่ที่สุดในเขตอุตสาหกรรมเก่าก็เริ่มเคลื่อนไหว

พวกเขากว่าหนึ่งในสามถือปืนไรเฟิลแบบดึงรั้ง ส่วนที่เหลือกุมกระบองตำรวจออกไล่ล่าคนตามท้องถนน

"พวกนายควรจะหาคนให้ถูกตัว เพราะฉันจะส่งคนมาตรวจสอบเรื่องนี้อีกที"

คำพูดนี้ดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขาเหมือนคำสาป

จะไปจับชาวบ้านทั่วไปมาสวมรอยส่งเดชไม่ได้แล้ว งานนี้ต้องเอาจริงเท่านั้น

ดังนั้นเจ้าหน้าที่จากสถานีตรวจตราสาขาย่อยทั่วเขตอุตสาหกรรมเก่าจึงถูกเรียกตัวออกมาปฏิบัติงานจนหมด

เป้าหมายในปฏิบัติการครั้งนี้ชัดเจนมาก

ใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งมาเฟีย หากกล้าโผล่มาให้เห็นหน้าก็จะถูกกระบองหวดจนควันขึ้นทันที

หากใครกล้าขัดขืน ก็ให้จัดการได้โดยไม่ต้องสนว่าจะอยู่หรือตาย

ปกติจะรังแกชาวบ้านทั่วไปก็ช่างเถอะ แต่นี่บังอาจมาลงมือกับนายทหารระดับสูงจากสำนักงานใหญ่สารวัตรทหาร นี่มันคือการกบฏชัดๆ!

ต้องลงมือขั้นเด็ดขาด!

สำหรับศพที่พบในบ้านของเหลาเอ่อร์ พวกเขาจับร่างเหล่านั้นแขวนประจานไว้ริมถนน รอยกระสุนตรงกลางหน้าผากคือคำเตือนที่ชัดเจนที่สุด

ตลอดทั้งเช้า ทั่วทั้งเขตอุตสาหกรรมเก่าเต็มไปด้วยเสียงโหยหวน

พวกนักเลงหัวไม้มีเยอะเกินไป คนที่ไม่ได้ทำงานในโรงงานเล่นแร่แปรธาตุสเตรย์ ไม่ว่าจะด้วยความเต็มใจหรือถูกบังคับ ส่วนใหญ่ต่างก็มีเบื้องหลังพัวพันกับแก๊งมาเฟียทั้งนั้น

พวกหน่วยตรวจตราไม่สนใจเรื่องอื่น พวกเขากังวลแค่ว่าถ้าหวดกระบองช้าไปจะทำให้นายทหารท่านนั้นไม่พอใจ

พวกกุ๊ย มือปืน หรือแม้แต่หัวหน้าแก๊งที่มีหน้ามีตา ต่างถูกแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งในช่วงเวลาสั้นๆ

พวกเขาไม่กล้าวิสามัญใครมั่วๆ แต่ถ้าเรื่องรุมสกรัมล่ะก็ถนัดนักเชียว

เมื่อต้องมาเจอกับกลุ่มอิทธิพลที่ถูกกฎหมาย พวกที่เคยทำตัวเป็นเสือสิงห์กระทิงแรดในวันวาน ก็กลับกลายเป็นลูกแกะที่ว่าง่ายขึ้นมาทันที

"นายสิบ! หน่วยปฏิบัติการสารวัตรทหารมาถึงแล้วครับ มีผู้บังคับบัญชาสั่งให้พวกเราแบ่งกำลังไปล้อมโรงงานสเตรย์เอาไว้!"

"ฉิบหายของจริงแล้วไง!"

เรื่องมันบานปลายไปใหญ่โตแล้วจริงๆ

การที่นายทหารสารวัตรทหารคนหนึ่งถูกลอบทำร้ายในเขตอุตสาหกรรมเก่า คงถูกพวกสารวัตรทหารตีความว่าเป็นแผนการบ่อนทำลายอำนาจที่เตรียมการไว้ล่วงหน้าแน่ๆ

"ยังจะบื้ออยู่ทำไม! รีบพายอดฝีมือไปที่นั่นเร็วเข้า! ส่วนคนที่เหลือก็ทำหน้าที่ต่อไป วันนี้ไม่ว่าหน้าไหนมาจากแก๊งอะไร พ่อจะฟาดให้เรียบ!"

ตอนนี้นายสิบต้องการแค่ทำผลงานให้จบๆ ไป

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีนายทหารสารวัตรทหารมาปรากฏตัวในเขตรับผิดชอบของเขาแบบนี้

แล้วไอ้พวกสมุนอันธพาลพวกนั้นก็หาเรื่องเก่งเหลือเกิน ไปหาเรื่องใครไม่หาเรื่อง ดันไปหาเรื่องคนของกองบัญชาการสารวัตรทหารเข้าให้!

ชาวบ้านที่ไม่เกี่ยวข้องต่างพากันสงสัย แต่ในใจกลับรู้สึกสะใจลึกๆ

เดิมทีหลายคนอยากจะออกไปช่วยชี้เป้าใจจะขาด แต่พอคิดถึงผลที่จะตามมาในอนาคตแล้วก็ได้แต่ตัดใจ แอบดูความซิบหายอยู่แต่ในบ้านนั่นแหละคือทางออกที่ถูกต้องที่สุด

ทางด้านโรงงานสเตรย์ การผลิตที่เคยคึกคักต้องหยุดชะงักลงเพราะความวุ่นวายภายนอก

เหล่าผู้บริหารที่เข้าเวรต่างพากันสอบถามข้อมูลกันจลาจลแต่ก็ไม่ได้ความอะไรเลย

หน่วยปฏิบัติการสารวัตรทหารได้เข้าปิดล้อมทางเข้าออกทั้งหมดของโรงงานเอาไว้แล้ว บรรยากาศอันเลวร้ายเริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว

จนกระทั่งมีคนรู้จักจากสถานีตรวจตรามาแอบกระซิบให้ฟัง พวกเขาถึงได้รู้ว่ามีนายทหารคนหนึ่งถูกทำร้ายในเขตอุตสาหกรรมเก่า และตอนนี้ข้างนอกกำลังไล่บี้กันอย่างหนัก

"ไอ้พวกบ้า! รีบสั่งให้หน่วยรักษาความปลอดภัยของพวกเราไปหาที่ซ่อนเดี๋ยวนี้!"

หน่วยรักษาความปลอดภัยในโรงงานก็คือหัวโจกของพวกนักเลงพวกนี้นั่นแหละ ถ้าพวกมันไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องข้างนอกเข้าล่ะก็ ไม่รู้ว่าพวกเบื้องบนจะซวยไหม แต่พวกเขาสักคนในนี้ต้องซวยแน่ๆ

ที่ประตูใหญ่ ร้อยโทเฮสกำลังจัดวางกำลังพลพลางนึกสงสัยว่าทำไมข้างนอกถึงได้คึกคักขนาดนี้

วันนี้เขาแค่ตั้งใจมาจับกุมหัวหน้าฝ่ายขายที่พัวพันกับการทุจริตในฝ่ายโลจิสติกส์ แต่ดันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจนข้างนอกเริ่มลงไม้ลงมือกันไปก่อนแล้ว

แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะคนในโรงงานถูกดึงความสนใจไปที่เหตุการณ์ข้างนอกกันหมด

"คนของเราถูกลอบทำร้ายงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้น ในใจของเฮสก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

คงไม่ใช่ว่าที่ร้อยตรีคนนั้นหรอกนะ

ในขณะที่ร้อยโทเฮสกำลังจะหาข้อมูลเพิ่มเติม เขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาเดินตรงมาพอดี

"ท่านก็มาถึงแล้วเหมือนกันนะครับ ว่าที่ร้อยตรีทูหนาน!"

แม้จะอยู่ในชุดธรรมดา แต่ทันทีที่หลี่เหวยปรากฏตัว เขาก็กลายเป็นศูนย์กลางของกลุ่มอย่างไม่ต้องสงสัย

หลี่เหวยไม่ได้อธิบายอะไรมาก หลังจากรับการเคารพเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "เข้าไปข้างในกันเถอะ เข้าไปลากตัวคนออกมาได้เลย"

เมื่อเห็นว่าหลี่เหวยปลอดภัยดี ร้อยโทเฮสก็ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นอีก

ข้างนอกจะวุ่นวายยังไงก็ช่าง แต่จุดสำคัญของวันนี้คือคนที่จะต้องลากตัวออกมาจากโรงงานนี้ให้ได้

ในฐานะพยานปากสำคัญ หลักฐานที่หัวหน้าฝ่ายขายคนนี้ร่วมมือกับใครบางคนในฝ่ายโลจิสติกส์นั้นชัดเจนมากแล้ว

พอนับเวลาดู ทางกองบัญชาการก็น่าจะเริ่มปฏิบัติการแล้วเหมือนกัน

กลุ่มคนเดินดุ่มๆ เข้าไปในโรงงานด้วยท่าทางข่มขวัญ พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เคยวางกล้ามใหญ่โตในโรงงาน บัดนี้กลับกลายเป็นพวกเต่าหดหัวกันหมด เพราะกลัวว่าจะถูกลากไปพัวพันกับเรื่องข้างนอก

เหล่าผู้บริหารของโรงงานรีบออกมารวมตัวกันเพื่อต้อนรับกลุ่มของหลี่เหวย

"ใครคือหัวหน้าฝ่ายขายของที่นี่"

ร้อยโทเฮสไม่เปิดโอกาสให้พวกนั้นได้พูดจาประจบสอพลอแม้แต่น้อย เขาถามออกไปตามระเบียบก่อนจะส่งสายตาให้คนข้างหลัง

ทหารสารวัตรสองนายชักปืนพกออกมาทันที แล้วรวบตัวชายหัวล้านในชุดสูทสีเทาออกมาจากกลุ่มคนโดยไม่ยอมให้พูดพร่ำทำเพลง ก่อนจะใส่กุญแจมืออย่างชำนาญ

"พวกคุณจะทำอะไร?! ผมทำผิดอะไร?! ผู้จัดการ! ช่วยผมด้วยผู้จัดการ!"

หัวหน้าฝ่ายขายร้องลั่นเหมือนหมูที่กำลังถูกจูงไปเชือด เขาเริ่มขัดขืนอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักได้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

แต่แรงอันน้อยนิดนั้นแทบไม่มีผลอะไรเลย ในไม่ช้าก็มีคนจัดการง้างกรามเขาจนร้องไม่ออก

"โปรดรอสักครู่ พวกคุณกำลังทำอะไรกันครับ?!"

ชายในลุคสุภาพบุรุษที่สวมแว่นตาข้างเดียวเดินออกมา เขาตำหนิการกระทำของลูกน้องของเฮสด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"คุณพุดงั้นเหรอ? ผมเคยได้ยินชื่อคุณมาบ้าง แถมยังเคยได้ยินข่าวลือที่น่าสนใจเรื่องหนึ่งด้วย" หลี่เหวยจำอีกฝ่ายได้ เขาเดินเข้าไปทักทายพร้อมยิ้มแย้มพลางยื่นมือไปจับ "คนในเขตอุตสาหกรรมเก่าต่างพูดกันว่า พวกนักเลงนั่นแหละคือหน่วยตรวจตราความสงบเรียบร้อยที่แท้จริง และนักเลงพวกนั้นก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ที่คุณพุด ผู้จัดการโรงงานสเตรย์เลี้ยงไว้เท่านั้นเอง"

ใบหน้าของเขายิ้มแย้มแต่คำพูดที่พ่นออกมากลับเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุก

ผู้จัดการพุดหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย เขาเริ่มเข้าใจความหมายแฝงนั้นแต่ก็ยังแข็งใจพูดต่อ "สเตรย์ของเรายึดมั่นในกฎระเบียบมาโดยตลอด แม้แต่สารวัตรทหารก็ไม่มีสิทธิ์มาจับคนไปดื้อๆ โดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ การกระทำของพวกคุณ ผมมีสิทธิ์ที่จะร้องเรียนได้นะครับ"

ใครๆ ก็รู้ว่าเบื้องหลังของสเตรย์คือใคร พวกสารวัตรทหารกลุ่มนี้กล้าดียังไงถึงบุกมาจับคนโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าแบบนี้?

"ตามกฎหมายตรวจการทหารสารวัตร มาตราที่ 3 บุคคลที่เกี่ยวข้องในคดีของโรงงานท่านอยู่ภายใต้อำนาจการดูแลของกองบัญชาการสารวัตรทหารโดยตรง และตามข้อบังคับปฏิบัติการพิเศษ มาตราที่ 8 ในฐานะผู้บริหารหน่วยงานท้องถิ่น คุณไม่มีสิทธิ์ร้องขอคำอธิบายเกี่ยวกับขั้นตอนการทำงานใดๆ ทั้งสิ้น"

หลี่เหวยไม่อยากเสียเวลาอธิบายรายละเอียดปลีกย่อย

อย่าลืมว่าเขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย และตอนนี้กลุ่มผู้ช่วยงานธุรการเองก็มีคนที่คอยซัพพอร์ตเรื่องข้อกฎหมายในทุกการปฏิบัติการอยู่แล้ว

"รายละเอียดกฎหมายคุณพุดไปหาอ่านเอาเองได้ครับ แต่ถ้าเห็นว่าขั้นตอนไหนของพวกเราไม่ถูกต้อง ก็เชิญไปร้องเรียนที่กองบัญชาการได้เลย ผมยินดีต้อนรับเสมอ"

ร้องเรียนงั้นเหรอ?

หลี่เหวยน่ะโหยหาให้มาร้องเรียนใจจะขาด

เขาอยากให้สเตรย์ทำตัวเป็นนกต่อออกหน้าแทนคนอื่นสุดๆ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็จะมีข้ออ้างอื่นในการจัดการพวกมันได้มากขึ้น

ตอนนี้เขาก็แค่ลากตัวหัวหน้าฝ่ายขายออกมาเพื่อจัดการปัญหาภายในเท่านั้นเอง

แต่เรื่องใหญ่จริงๆ ที่ซ่อนอยู่ในโรงงานนี้เขายังไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ

ผู้จัดการพุดจ้องหน้าหลี่เหวยเขม็ง ก่อนจะหันไปมองร้อยโทที่ยืนอยู่ข้างๆ

ทว่านายทหารที่มีชั้นยศสูงกว่าหลี่เหวยคนนี้ กลับแสดงท่าทีเชื่อฟังคำสั่งของว่าที่ร้อยตรีรุ่นน้องอย่างว่าง่าย

"ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้"

ผู้จัดการพุดยังคงรักษาท่าทีแข็งกร้าวไว้

แต่ความแข็งกร้าวนั้นไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อปืนยังอยู่ในมือของพวกหลี่เหวย

ในขณะเดียวกัน ร้อยโทเฮสเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปพูดกับผู้จัดการพุดว่า "แล้วพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงงานล่ะ พาตัวออกมาให้หมด"

"...วันนี้พวกเขาหยุดงานครับ"

"อ้อ" ร้อยโทเฮสพยักหน้า ก่อนจะตะโกนสั่งไปข้างหลัง "ตอนนี้ผมสงสัยว่าที่นี่อาจเป็นแหล่งกบดานของพวกบ่อนทำลายชาติ ตามระเบียบที่มีอยู่ ผมขอสั่งให้ทำการตรวจค้นที่นี่อย่างละเอียด"

เขาไม่รอการตอบรับใดๆ แต่สั่งให้หน่วยปฏิบัติการบุกเข้าไปตรวจค้นภายในโรงงานทันที

ผู้จัดการพุดหน้าถอดสี กำลังจะอ้าปากค้านแต่เฮสก็จ้องกลับมาด้วยสายตาถมึงทึง

"นายมีปัญหาอะไรเหรอ?"

ร้อยโทเฮสชักปืนพกออกมา

เขาพอจะรู้เรื่องราวข้างนอกมาบ้าง และสัมผัสได้ถึงความโกรธที่หลี่เหวยมีต่อคนพวกนี้

แม้ว่าที่ร้อยตรีคนนี้จะไม่ได้แสดงความโกรธออกมาให้เห็น แต่ร้อยโทเฮสรู้ดีว่า ความโกรธนั้นต้องการใครสักคนมาเป็นผู้ระบายออกแทน

"ฉันถามนายว่า นายทหารของเราถูกลอบทำร้ายในเขตอุตสาหกรรมเก่า ตอนนี้ฉันสงสัยว่าโรงงานของนายให้ที่ซ่อนพวกกบฏ คนของฉันมีสิทธิ์ตรวจค้นไหม?!"

"..."

"ตอบมา!"

"เชิญตามสบายครับ"

ผู้จัดการที่ถูกร้อยโทเฮสจ่อปลายกระบอกปืนใส่หน้าได้แต่พยักหน้ายอมรับอย่างจำใจเหมือนลูกไก่ในกำมือ

เขาต้องจำใจกลืนเลือดตัวเองลงไปในตอนนี้

เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการสอบสวนภายในของกองบัญชาการสารวัตรทหารแล้ว แต่มันถูกโยงเข้ากับเรื่องการก่อกบฏบ่อนทำลายชาติ ซึ่งไม่มีใครกล้าเอาหัวไปรับประกันเรื่องนี้แน่ๆ

"ตรวจค้นให้ทั่ว!"

ร้อยโทเฮสไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ไม่ถึงสิบนาที ด้วยการสอบถามอย่าง อบอุ่น จากบรรดาหัวหน้างานระดับกลางบางคน ในที่สุดพวกเขาก็ระบุตัวตนคนในหน่วยรักษาความปลอดภัยได้ครบทุกคน

เมื่อชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าบวมปูดจนดูเหมือนหัวหมูถูกลากตัวออกมา ร้อยโทเฮสก็เดินตรงเข้าไปหาพร้อมปืนในมือ

ปึก! ปึก!

พานท้ายปืนพกฟาดลงบนหัวของชายคนนั้นจนอีกฝ่ายไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้อง

ลูกน้องของร้อยโทเฮสนั้นรู้ใจเป็นอย่างดี พวกเขาจัดการ ดูแล เป็นพิเศษให้กับหัวหน้าทีมที่คอยควบคุมหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงงานคนนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว

"ไอ้พวกเศษเดน คิดว่าตัวเองจะคุมฟ้าคุมฝน บ่อนทำลายอำนาจการปกครองของจักรวรรดิได้งั้นเรอะ!"

ปัง!

เขาด่าทอด้วยความสะใจแต่ยังไม่หนำใจ จึงลั่นไกยิงเข้าที่ขาของชายคนนั้นหนึ่งนัด

เสียงปืนที่ดังขึ้นครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเตือนจากหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ยิงใส่คนงานที่มาประท้วง แต่เป็นเสียงจากสารวัตรทหารที่กำลังจัดการกับพวกผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นกบฏในหน่วยรักษาความปลอดภัย

เหล่าคนงานที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างพากันทำหน้าแปลกๆ ส่วนกลุ่มผู้บริหารที่นำโดยผู้จัดการพุดนั้นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

หลี่เหวยเห็นร้อยโทเฮสถึงกับลั่นไก จึงรีบพูดขึ้นว่า "ร้อยโทเฮส คุณทำเกินกว่าเหตุไปแล้วนะ! ตามระเบียบภายใน ผมจะต้องรายงานเรื่องนี้ และทางกองบัญชาการจะต้องมีการตำหนิและตักเตือนคุณเป็นการภายในอย่างแน่นอน!"

"ต้องขออภัยด้วยครับท่านว่าที่ร้อยตรี ผมเผลอตัวเพราะความโกรธแค้นจริงๆ ผมเกลียดพวกกบฏบ่อนทำลายชาติพวกนี้ที่สุดครับ!"

ร้อยโทเฮสยืนตัวตรงและกล่าวคำขอโทษด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เหมือนเดิม ถ้าผู้จัดการพุดอยากจะร้องเรียนก็เชิญ

ถ้าเขาร้องเรียนที่กองบัญชาการแล้วไม่มีคนรับเรื่อง หลี่เหวยก็แนะนำให้เขาลองไปร้องเรียนที่ศาลาว่าการเมืองโน่นเลย

"ทางสเตรย์ให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ ช่วยพูดคำว่าขอบคุณด้วยครับร้อยโท"

ในขณะเดียวกันหลี่เหวยก็เตือนร้อยโทเฮสว่าควรจะให้เกียรติพวกเขาสักหน่อย

"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ"

ร้อยโทเฮสยื่นมือออกไป เป็นสัญญาณให้ผู้จัดการพุดทำตัวให้เป็นงานหน่อย

พวกเขาไม่ได้จงใจรังแกสเตรย์หรอกนะ แต่เป็นเพราะทางสเตรย์เองนั่นแหละที่ไม่ค่อยเป็นงานเอาเสียเลย

"...ไม่ต้องเกรงใจครับ"

ผู้จัดการพุดจำต้องจับมือกับคนที่ดูหน้าตาเป็นนักเลงยิ่งกว่านักเลงจริงๆ เสียอีกด้วยความรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว

พวกเขากลับไปแล้ว พร้อมตัวละครสำคัญในมือนับจากนี้ก็เหลือเพียงการเค้นเอาคำให้การ

ทว่าทางฝั่งสเตรย์เองก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นการจงใจเล่นงานพวกเขาโดยเฉพาะหรือเปล่า

เรื่องของวันนี้คงต้องรายงานเบื้องบนก่อน แล้วค่อยรอคำสั่งว่าจะให้ทำยังไงต่อไป

แต่ผู้จัดการพุดรู้ดีว่า ถ้าสุดท้ายแล้วสารวัตรทหารจัดการแค่หัวหน้าฝ่ายขายคนนั้นกับคนของพวกเขาเองอย่างไม่สลักสำคัญ เรื่องนี้ก็คงจะจบลงแค่นี้

แต่ถ้าคนเบื้องหลังของพวกเขาตัดสินใจจะหาเรื่องคืนล่ะ?

"เรื่องนี้ต้องมีการคุยกันยาวๆ แน่!"

...

โครูริพาซิลเวียยืนมองดูปฏิบัติการของพวกหลี่เหวยอยู่ห่างๆ

หน่วยตรวจตรากำลังรุมสกรัมพวกนักเลงตามถนน

หน่วยปฏิบัติการสารวัตรทหารกำลังวางกล้ามใหญ่อยู่ในโรงงานสเตรย์

หัวหน้าฝ่ายขายหนึ่งคนกับหน่วยรักษาความปลอดภัยทั้งทีมถูกคุมตัวไป

เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าฝ่ายขายคือเป้าหมายหลัก ส่วนคนที่เหลือก็แค่ผลพลอยได้

แต่ถึงแม้จะจัดการคนพวกนี้ไปได้ ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาที่ต้นตอเลยสักนิด

โครูริรู้ดีในใจว่านี่เป็นเพียงการระบายความแค้นชั่วคราวเท่านั้น

และเธอเชื่อว่าหลี่เหวยเองก็คงจะรู้ดีเช่นกัน

ส่วนซิลเวียที่แอบสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็ได้แต่บ่นพึมพำอย่างช่วยไม่ได้ว่า "ฉันอุตส่าห์ให้เขาพักผ่อนหนึ่งวัน แต่เขาก็ยังวิ่งมาทำงานจนได้"

แต่หลี่เหวยก็ทำตามคำสั่งจริงๆ นะ เพราะวันนี้เขาไม่ได้โผล่ไปที่กองบัญชาการสารวัตรทหารเลย

เขาแค่แวะมาที่เกิดเหตุและช่วยสนับสนุนด้านกฎหมายระเบียบข้อบังคับนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง

นอกเหนือจากเรื่องเหล่านี้ สิ่งที่ทำให้ซิลเวียสะเทือนใจที่สุดก็คือสถานที่อย่างเขตอุตสาหกรรมเก่าแห่งนี้

เมืองหลวงอันยิ่งใหญ่กลับมีมุมที่ถูกลืมเลือนไปแบบนี้อยู่ด้วย

ซิลเวียแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า หลี่เหวยเติบโตขึ้นมาในสถานที่แบบนี้ได้อย่างไร แล้วสุดท้ายยังสามารถสอบเข้าเรียนในสถาบันราฟาโชตแห่งราชวงศ์ได้สำเร็จ

จุดเริ่มต้นของชายคนนี้ช่างอยู่ต่ำจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซิลเวียจึงหันไปมองโครูริ "ดูเหมือนเธอจะรู้จักที่นี่ดีนะ"

"เมื่อก่อนที่บ้านเคยมาเปิดโรงงานที่นี่ค่ะ แต่ตอนหลังย้ายไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว"

โครูริไม่ได้ปิดบังอะไร

ผลประโยชน์ของยุคสมัย สำหรับครอบครัวเบื้องหลังของเธอนั้น ในเมื่อสามารถกุมข้อมูลวงในได้ก่อนใคร อะไรที่กินได้พวกเขาก็คงจะกินจนอิ่มหนำสำราญไปตั้งนานแล้ว

"กลับกันเถอะค่ะองค์หญิง ตรงนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้พวกเราทำแล้ว"

โครูริเสนอแนะ

ทว่าซิลเวียกลับไม่ยอมแพ้ "ที่ว่าไม่มีอะไรให้ทำน่ะหมายความว่ายังไง พูดเหมือนกับว่าสิ่งที่พวกหลี่เหวยทำอยู่ไม่ได้ทำในนามของห้องอำนวยการอย่างนั้นแหละ!"

ผู้ติดตามตัวน้อยไม่อยากจะเถียงกลับ สถานะของซิลเวียในตอนนี้จริงๆ แล้วเจ้าตัวควรจะรู้ดีแก่ใจที่สุด

จะพูดให้ดูดีก็คือ หลี่เหวยกลัวเธอจะทำเรื่องวุ่นวายเลยจัดการทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ซิลเวียแค่รอรับความชอบตอนจบก็พอ

แต่ถ้าจะพูดให้แย่หน่อย ก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่ว่าง่ายตัวหนึ่งเท่านั้นเอง

แต่เรื่องมันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง

"โครูริ ฉันควรจะทำอะไรบางอย่างบ้างไหม?"

"...ถ้าให้พูดตามตรง ฉันคิดว่าองค์หญิงควรจะดูและเรียนรู้ไปก่อนดีกว่าค่ะ"

เธอมองว่าซิลเวียยังเป็นคนที่ทำอะไรตามอารมณ์เกินไปหน่อย

แม้คำพูดเพียงประโยคเดียวของเธอจะจัดการปัญหาได้หลายอย่าง แต่สิ่งที่ต้องตามเช็ดตามล้างหลังจากนั้นมันมีมหาศาล

ถ้าเป็นไปได้ การใช้ชีวิตเสวยสุขไปวันๆ นั่นแหละคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

แต่ต้องยอมรับว่าซิลเวียมีต้นทุนในการลองผิดลองถูกสูงมากจริงๆ

[จบแล้ว]