บทที่ 22 - เตรียมตัวให้พร้อม มีเรื่องแล้ว!

บทที่ 22 - เตรียมตัวให้พร้อม มีเรื่องแล้ว!

☆☆☆☆☆

"ขอบใจมากนะที่ส่งจดหมายไปหาฉัน"

ย่านชเมลซ์ฮูเกล หรือที่ปัจจุบันคนส่วนใหญ่คุ้นหูกันในชื่อเขตอุตสาหกรรมเก่า

เมื่อได้กลับมาที่นี่อีกครั้งในรอบหลายปี โรงงานที่เขาเคยทำงานด้วยก็ปิดตัวลงไปนานแล้ว

อันที่จริงก่อนที่หลี่เหวยจะไปเรียนต่อนั้น เขาก็อยู่ในสภาพที่กึ่งๆ ว่าคนตกงานอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ที่เขตอุตสาหกรรมเก่า จะเห็นกลุ่มควันสีเขียวเข้มปนดำลอยฟุ้งกระจาย ซึ่งส่วนใหญ่ถูกปล่อยออกมาจากโรงงานเล่นแร่แปรธาตุขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

"นายนี่มันคือความภูมิใจที่สุดของพวกเราเลยนะ ฉันยังนึกว่านายจะไม่สนใจจดหมายนั่นแล้วซะอีก..."

มือหยาบกร้านบีบมือของหลี่เหวยที่นำของเยี่ยมมาฝากไว้แน่น ทั้งที่เป็นเพื่อนร่วมงานรุ่นราวคราวเดียวกันแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับดูแก่กว่าเขาไปร่วมยี่สิบปี

ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถหนีออกไปจากเขตอุตสาหกรรมเก่าได้ หลี่เหวยเพียงแค่เป็นคนหนึ่งที่โชคดีเท่านั้นเอง

หลังจากเรียนจบและเข้าทำงานที่กองบัญชาการสารวัตรทหาร มีคนเขียนจดหมายมาหาเขาเยอะมาก

หลี่เหวยทิ้งจดหมายพวกนั้นไปไม่น้อย แต่มีเพียงจดหมายจากคนพวกนี้เท่านั้นที่เขาไม่กล้าที่จะไม่เปิดอ่าน

พวกเพื่อนๆ ยังไม่รู้ว่าเขาเรียนจบแล้ว ในจดหมายพวกเขาแค่เขียนมาถามว่าเขาที่เรียนกฎหมายพอจะช่วยหาทางให้พวกเขาได้รับเงินค่าจ้างที่ค้างอยู่ได้บ้างไหม

"ชีวิตมันอยู่ยากขึ้นทุกวัน เจ้าอ้วนเพิ่งจะตกลงไปในเตาหลอมเล่นแร่แปรธาตุเมื่อเดือนก่อน ผลปรากฏว่าพวกไอ้สารเลวนั่นกลับบอกว่าเขาจงใจโดดลงไปเอง ไม่ให้เงินชดเชยเลยสักแดงเดียว!"

อีกฝ่ายพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาพลางมองไปยังโรงงานเล่นแร่แปรธาตุด้วยความโกรธแค้น

น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงออกถึงความเดือดดาลอย่างรุนแรง แต่มันคือความอัดอั้นที่แฝงไปด้วยความสงสัย

ทำไมโลกมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ?

เมื่อสิบปีก่อนมันไม่ใช่แบบนี้นี่นา อย่างน้อยตอนนั้นก็ได้เงินเดือนตรงเวลา

ถนนหนทางทั้งสายไม่ดูเงียบเหงาเหมือนตายซากแบบนี้

ผู้คนเคยเดินคุยกันหัวเราะสนุกสนาน ไม่เหมือนตอนนี้ที่ต้องคอยระแวดระวัง หลบหน้าหลบตา แม้แต่สายตาก็ยังไม่กล้าประสานกัน

"นายยังทำงานอยู่ที่นั่นเหรอ เหลาเอ่อร์"

หลี่เหวยมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปยังปล่องควันสูงเสียดฟ้า

"...ก็เป็นแค่เบ๊คนหนึ่งน่ะ"

พนักงานชั่วคราวงั้นสิ?

น่ารังเกียจจริงๆ...

แต่ถึงจะเป็นพนักงานประจำก็คงจะลำบากไม่ต่างกัน กฎหมายคุ้มครองแรงงานในยุคนี้ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่วิธีการนำมาใช้นั้นมันช่าง ยืดหยุ่น จนน่าประหลาด

หลี่เหวยที่เคยผ่านจุดนั้นมาเขารู้ดีว่า แม้จะเป็นพนักงานชั่วคราวแต่ก็ยังถือว่าดีกว่าคนส่วนใหญ่ในเขตอุตสาหกรรมเก่านี้มากนัก

ในช่วงเวลาที่ถูกเรียกว่า ช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดที่จำเป็น นั้น มีคนตกงานมหาศาล โรงงานทยอยปิดตัวลงทีละแห่ง

สุดท้ายเหลือเพียงโรงงานยักษ์ใหญ่อย่างสเตรย์ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

ปัจจุบันในเขตอุตสาหกรรมเก่า สเตรย์เปรียบเสมือนเจ้าชีวิตที่ไร้คู่แข่ง ที่นั่นมีค่านิยมที่ว่า ถ้าแกไม่ทำ คนอื่นที่พร้อมทำแทนก็มีถมเถไป

"แล้วตอนนี้นายได้ค่าแรงเท่าไหร่"

"วันละ 15 ¢F"

ค่าแรงเท่านี้พอแค่ซื้อขนมปังเกรดต่ำสุดกับซุปถั่วเท่านั้น

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ แค่ค่าแรงวันละ 15 ¢F ไอ้พวกสารเลวนั่นยังจะเบี้ยวอีก!

หลี่เหวยพ่นลมหายใจด้วยความขุ่นเคือง

เมื่อเทียบกับเพื่อนเก่าที่โตมาด้วยกัน ชีวิตของเขาในตอนนี้มันเหมือนอยู่ในสวรรค์ชัดๆ

ถ้าไม่นับสวัสดิการอื่นๆ เงินเดือนต่อสัปดาห์ของเขาคือ 10 ØM หรือเท่ากับ 10,000 ¢F

การมีเงิน 1,000 ¢F ต่อสัปดาห์นั้น เป็นชีวิตที่คนส่วนใหญ่ในเขตอุตสาหกรรมเก่านี้จินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว

ถึงแม้หลี่เหวยจะไม่ค่อยได้ใช้เงิน แต่ชีวิตในกองบัญชาการสารวัตรทหารและในสถาบันราฟาโชตแห่งราชวงศ์ของเขาก็เป็นสิ่งที่คนพวกนี้ไม่อาจเอื้อมถึง

ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะ หลี่เหวย ทูหนาน

"นอกจากจะให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายกับนายได้แล้ว ฉันก็คงมีแค่อำนาจในการจับคนนี่แหละ"

ในความเป็นจริง ถ้าหลี่เหวยเป็นเพียงนักกฎหมาย เขาคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการให้คำปรึกษา

การทวงค่าแรงให้คนงานอาจจะต้องใช้หน่วยงานของเทศบาลเข้ามาจัดการ

แต่ด้วยสถานะปัจจุบันของเขา เขาพอจะวางแผนจัดการไอ้พวกนี้ได้บ้าง

"จับ... จับคนเหรอ?"

เหลาเอ่อร์มองหลี่เหวยด้วยความอึ้ง

เขาแค่ต้องการเงินเดือนคืน แต่การจับคนจะช่วยให้ได้เงินคืนเหรอ?

แล้วตอนนี้หลี่เหวยเป็นใครกันแน่?

เขาเคยได้ยินพวกผู้ใหญ่พูดกันว่า เจ้าหมอนี่ที่เคยปีนปล่องควันไปพร้อมกับพวกเขา ได้ไปเข้าเรียนในโรงเรียนที่สุดยอดมากๆ

พอนับนิ้วดูแล้ว ก็คงถึงเวลาเรียนจบจริงๆ นั่นแหละ

"นายจับคนได้จริงๆ เหรอ?!"

เหลาเอ่อร์มองดูหลี่เหวยที่ยังคงมีท่าทีสงบด้วยความเลื่อมใส

ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องการจับคน ถ้าหลี่เหวยทำได้จริงๆ เขาอยากจะให้หลี่เหวยลากตัวไอ้พวกที่ชอบรังแกคนอื่นไปเข้าคุกให้หมดเลย

"นายจับเจ้าของโรงงานสเตรย์ได้ไหม!"

"หรือไม่ก็จับพวกหัวหน้างานของพวกมันก็ได้นะ?!"

"ถ้าจะให้ดี จับไอ้พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยของพวกมันไปให้หมดเลย!!!"

"พวกนั้นมันไม่ใช่ รปภ. หรอก มันคือโจร คือนักเลงหัวไม้ชัดๆ!"

เหลาเอ่อร์ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน

หลี่เหวยไม่ได้สั่งให้เขาใจเย็นลงทันที แต่เขารอให้อีกฝ่ายระบายออกมาจนหมด

กระบวนการนี้ใช้เวลาไม่นานนัก ประมาณไม่ถึงสองนาที

เมื่อระบายความอัดอั้นและความโกรธออกมาจนหมดแล้ว เหลาเอ่อร์ก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ เหมือนคนหมดแรง

ราวกับการระบายโทสะได้สูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาออกไป

เขานั่งอยู่ริมถนน หอบหายใจแรงราวกับกำลังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เหลาเอ่อร์ถึงพูดขึ้นด้วยความอายว่า "ฉันแต่งงานแล้ว มีลูกชายสองคน แต่ถ้านายมาเร็วกว่านี้สักวันก็คงดี... หลี่เหวย ยกโทษให้ฉันด้วยนะที่ต้องมาเจอนายที่นี่ ฉันไม่อยากพานายกลับบ้าน"

หลี่เหวยไม่ได้ถามหาเหตุผล

ในเขตอุตสาหกรรมเก่ามีเรื่องเลวร้ายเกินกว่าจะยอมรับได้เกิดขึ้นมากมาย

เหลาเอ่อร์ยังไม่ถึงกับด้านชา แต่เขาก็ถูกกดทับจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว

"ต้องขอโทษด้วยที่รอบนี้ฉันอาจจะยังทวงเงินเดือนคืนให้นายไม่ได้ แต่ฉันรับรองได้อย่างหนึ่งว่า วันนี้โรงงานสเตรย์จะต้องมีคนถูกลากตัวออกไป และไอ้พวกที่ถูกลากตัวไปจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่นอน"

เขานึกถึงแผนการที่วางไว้ให้กลุ่มผู้ช่วยงานธุรการเมื่อวาน

วันนี้จะมีการปฏิบัติการหลายอย่างพร้อมกัน

สายหนึ่งคือการจับกุมบุคลากรภายในกองบัญชาการสารวัตรทหารอย่างลับๆ

อีกสายหนึ่งคือการจับตัวพยานปากสำคัญจากภายนอก

ซึ่งสายหลังนี้ ในวันนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะมีการลงมือในหลายจุด

หลี่เหวยจึงรู้สึกผิดจริงๆ เพราะตอนนี้เขายังทำอะไรได้ไม่มากนัก ส่วนเรื่องของพวกเหลาเอ่อร์ การจะสั่งการให้หน่วยงานเทศบาลมาทำงานนั้นถือเป็นการก้าวก่ายอำนาจหน้าที่อย่างรุนแรง

สิ่งเดียวที่เขารับประกันได้คือ จะมีคนถูกจับแขวนคอ และเงินสกปรกบางส่วนจะถูกนำมาจัดการในภายหลัง

แต่เขาก็รู้ดีว่า ถ้าไม่แก้ที่ต้นเหตุ ต่อให้เขาจะใช้อุบายทำให้เงินสกปรกบางส่วนไหลไปถึงมือคนที่ต้องการจริงๆ ผลที่ได้มันก็น้อยนิดจนแทบไม่มีความหมาย

"พานักไปดูที่บ้านหน่อยสิ"

หลี่เหวยพูดเหมือนเป็นการขอร้อง แต่กลับแฝงไปด้วยน้ำหนักที่ปฏิเสธไม่ได้

"อย่า... อย่าไปเลย!"

เมื่อเห็นเหลาเอ่อร์หวาดกลัวขนาดนี้ หลี่เหวยก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาต้องไปให้เห็นกับตา

"ยังอยู่ที่บ้านเลขที่ 471 เหมือนเดิมใช่ไหม?"

พูดจบ เขาก็สังเกตเห็นแววตาของเหลาเอ่อร์ที่สั่นระริกด้วยความตระหนก

สุดท้าย หลี่เหวยเกือบจะกึ่งลากกึ่งจูงเหลาเอ่อร์ให้เดินนำไป

แถมยังล้วงเอาปืนพกขนาดเล็กที่ดูค่อนข้างทื่อออกมาจากกระเป๋าเสื้อของอีกฝ่ายด้วย

"ของเล่นพรรค์นี้จะเอาไปสู้กับใครได้ เชื่อฉันเถอะ ฉันมีของที่ดีกว่านี้เยอะ"

แถวๆ บ้านพักซอมซ่อในตรอกด้านหลัง หลี่เหวยอาศัยความจำที่แม่นยำตามหาบ้านของเหลาเอ่อร์จนเจอ

เจ้าเพื่อนยากยืนตัวแข็งทื่อ มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

ในตัวบ้านมีเสียงโวยวายหยาบคายดังลอดออกมา

"ไอ้แก่นั่นมันนอนน้ำลายยืดอยู่บนเตียงแน่ะ!"

"ไอ้หมอนั่นมันก็ฉลาดนะ ส่งลูกเมียไปที่อื่น เหลือทิ้งไว้แค่ไอ้แก่นี่คนเดียว"

"ทำไมไม่ลงมือไปเลยล่ะ? ถ้ามาเร็วกว่านี้หน่อย เราก็ได้เล่นสนุกกับของใหญ่ก่อนแล้วค่อยเก็บของเล็กไม่ใช่เหรอ?"

"ดูสภาพมันเมื่อเช้าสิ กลัวจนขี้หดตดหาย! รอมันกลับมาก็ยังไม่สายหรอก มีให้เล่นสนุกอีกเยอะ ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!"

พวกนักเลงบุกยึดบ้านงั้นเหรอ?

ดูเหมือนเรื่องจะร้ายแรงกว่านั้น

และคงจะมีใครบางคนแอบไปส่งข่าวบอกเหลาเอ่อร์ก่อนหน้านี้แล้ว

"นายนับรออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปต้อนรับแขกให้เอง"

"เดี๋ยว..."

เหลาเอ่อร์คว้าชายเสื้อหลี่เหวยไว้ไม่ทัน

เขาได้แต่ยืนตะลึงมองแผ่นหลังนั้นเดินจากไป

ในตอนนั้นเอง ความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

เมื่อสิบปีก่อน มีอยู่วันหนึ่งหลังจากถูกพวกนักเลงรังแก ก็มีเงาหลังแบบนี้เดินจากไปเงียบๆ

พอวันรุ่งขึ้น ก็มีข่าวลือว่าหัวหน้านักเลงถูกแก๊งอริลอบฆ่าตาย

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่เรื่องนี้ทำให้ทุกคนสะใจเป็นอย่างมาก

ปัง! — ปัง! — ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้น

เหลาเอ่อร์เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงงานมีของพวกนี้ และเคยยิงขึ้นฟ้าครั้งหนึ่ง

แต่คนที่มีความกล้าพอจะจ่อปากกระบอกปืนใส่คนจริงๆ นั้น ในความทรงจำของเหลาเอ่อร์มีอยู่เพียงคนเดียว

หัวหน้างานในโรงงานเคยฆ่าคนตาย แต่คนใหญ่คนโตกลับไม่แยแสอะไรเลย ชีวิตคนจนๆ ตายไปก็เหมือนมดปลวก ไม่มีใครสนใจ

เมื่อเสียงปืนดังขึ้นจากในตรอก ผู้คนจำนวนมากที่อยู่ในเขตอุตสาหกรรมเก่าต่างพากันเงยหน้ามองมาทางนี้ด้วยความสงสัย

พวกหน่วยตรวจตราความสงบเรียบร้อยที่วันๆ เอาแต่กินแรงเพื่อนยังแอบคิดในใจว่าไอ้บ้าตัวไหนมากล้าปล่อยลูกปืนในเขตนี้ เดี๋ยวต้องไปรีดไถเงินจากลูกพี่มันให้หนักๆ ซะแล้ว

...

"เสียงปืนเหรอ?!"

ที่นอกเขตอุตสาหกรรมเก่า ซิลเวียที่ได้ยินเสียงปืนถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

ทหารอารักขาที่ซ่อนตัวอยู่รีบกรูออกมาล้อมรอบทั้งสองคนไว้ตรงกลางทันที

"องค์หญิง โปรดเสด็จออกจากที่นี่โดยด่วนครับ!"

"ถอยไป!"

ซิลเวียผลักคนที่ขวางทางออกไป ในใจเธออยากจะสั่งให้ทหารอารักขาบุกเข้าไปข้างในทันที

แต่ในตอนนั้นเอง โครูริที่ดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วกลับมีท่าทีสงบเป็นปกติ

"องค์หญิง อย่าเพิ่งรีบร้อนเข้าไปสอดมือเลยค่ะ เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง"

โครูริรู้ดีว่าถ้าซิลเวียเข้าไปสอดมือ เรื่องมันจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่

และซิลเวียคงจะไม่ได้อ่านรายงานจากกลุ่มผู้ช่วยงานธุรการแน่ๆ

เรื่องแค่นี้ในเขตอุตสาหกรรมเก่า หลี่เหวยคนเดียวก็จัดการได้สบายๆ ไม่เห็นต้องหาเรื่องใส่ตัว

ซิลเวียมองไปที่โครูริแล้วเถียงกลับทันที "เธอจะเข้าไปคนเดียวได้ยังไง ฉันไปด้วย!"

"...ถ้าองค์หญิงรับปากว่าจะไม่เข้าไปยุ่งตามอำเภอใจ ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกความจริงเรื่องการสะกดจิตหลอกๆ ให้เขาฟังแน่"

โครูริกระซิบที่ข้างหูของซิลเวียเบาๆ

"หา?!"

ซิลเวียตาโตเท่าไข่ห่าน แต่ในสถานการณ์นี้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับข้อเสนอ

เพื่อไม่ให้ดูสะดุดตาเกินไป โครูริสั่งให้ทหารอารักขาบางส่วนเปลี่ยนชุดเป็นชุดธรรมดา และยึดอุปกรณ์บางอย่างมาใช้งานชั่วคราว

...

"หึ... หึหึ..."

เหลาเอ่อร์คุกเข่าอยู่บนพื้น เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแหบพร่าเหมือนเสียงพัดลมพังๆ

ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปกันไปหมดจนมึนงงไปทั้งตัว เขาทำได้เพียงทำตามคำสั่งของหลี่เหวยที่บอกให้ช่วยเก็บกวาดบ้านให้สะอาด

"ฉันจะไปที่สถานีตรวจตราความสงบเรียบร้อยหน่อย นายดูแลทางบ้านให้ดีนะ ต้องขอโทษด้วยที่ตอนนี้ฉันยังรับปากอะไรไม่ได้มาก ทำได้แค่ช่วยระบายแค้นให้พวกนายก่อน"

หลี่เหวยโยนผ้าขี้ริ้วทิ้ง แล้วมองดูบ้านที่ลมโกรกไปทั่วทุกทิศทางหลังนี้อีกครั้ง

เดิมทีเขาอยากจะช่วยซ่อมแซมบ้านให้เหมือนเป็นอาสาสมัครเสียหน่อย

แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องไปจัดการ

เหลาเอ่อร์มองตามหลี่เหวยตาค้าง กว่าสติจะกลับเข้าร่างก็ตอนที่อีกฝ่ายเดินหายไปแล้ว

"ตอนนี้หลี่เหวยกลายเป็นใครไปแล้วกันแน่?!"

กล้ายิงปืนกลางตรอกแบบนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาทั่วไปจะทำได้เลยสักนิด

พวกนักเลงหัวไม้ที่เคยกดขี่ข่มเหงเหลาเอ่อร์เหมือนหมาป่าไฮยีน่าที่รุมขย้ำเหยื่อ แต่พอมาเจอหลี่เหวยกลับถูกจัดการเหมือนเตะฝุ่นทิ้ง

ในขณะที่เหลาเอ่อร์กำลังจินตนาการถึงตัวตนของหลี่เหวยอยู่นั้น เจ้าตัวก็ได้เดินทางมาถึงสถานีตรวจตราความสงบเรียบร้อยของเขตอุตสาหกรรมเก่าแล้ว

ทันทีที่ย่างกรายเข้าไป ความรู้สึกแรกของหลี่เหวยคือ ที่นี่มันเน่าเฟะสิ้นดี

ระบบตำรวจของจักรพรรดิออสเตรในปัจจุบันยังไม่สมบูรณ์ หลายหน่วยงานมีหน้าที่ทับซ้อนกัน อย่างเช่นสำนักงานใหญ่ที่เขาอยู่ก็มีหน้าที่กึ่งๆ ตำรวจอยู่ด้วย

ส่วนการจัดการความสงบเรียบร้อยในระดับรากหญ้า ที่คล้ายๆ กับตำรวจนั้น คือหน่วยตรวจตราความสงบเรียบร้อยที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของทั้งสำนักงานใหญ่สารวัตรทหารและหน่วยงานของเทศบาล

ถ้าเป็นย่านที่ร่ำรวย พวกเจ้าหน้าที่พวกนี้ยังพอจะดูเหมือนทหารอยู่บ้าง แต่ในเขตอุตสาหกรรมเก่านี้ พวกเขาไม่ต่างอะไรกับพวกแก๊งมาเฟียเลยสักนิด

หรือจะพูดให้ถูก ในทางปฏิบัติ พวกเขามีส่วนช่วยในความสงบเรียบร้อยน้อยกว่าพวกมาเฟียด้วยซ้ำไป

"ใครเป็นคนดูแลที่นี่"

ท่ามกลางกลุ่มควันที่ตลบอบอวลจนเหมือนแดนสุขาวดีในสถานีตรวจตรา หลี่เหวยเดินเข้าไปด้วยท่าทีองอาจ

พวกเจ้าหน้าที่ที่ล้อมวงกันเล่นพนันอยู่มีเพียงไม่กี่คนที่ปรายตามามอง

ทั้งที่เสียงปืนเพิ่งจะสงบลงไปไม่นาน และที่นี่ก็อยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุเพียงไม่กี่นาที แต่คนพวกนี้กลับไม่ยอมขยับตัวเลยสักนิด

นายสิบวัยกลางคนคนหนึ่งพ่นควันบุหรี่เกรดต่ำออกมา เขาหรี่ตามองหลี่เหวย

เพียงแค่พริบตาเดียว ภาพลักษณ์ของ ลูกแกะตัวอ้วนที่พร้อมให้เชือด ก็ซ้อนทับขึ้นมาในสายตาของเขา

"ข้าเอง! มีปัญหาอะไร?!"

นายสิบคนนั้นเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางหาเรื่อง

หลี่เหวยยิ้ม "มีปัญหาอะไรน่ะเหรอ?"

พูดจบเขาก็เงื้อมมือขึ้น—

"หืม?"

เพียะ เพียะ เพียะ!

ฝ่ามือสั่งสอนตบฉาดลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายสามทีซ้อนอย่างรวดเร็วและรุนแรง

เมื่อเสียงตบที่ก้องกังวานดังไปทั่วห้อง พวกที่กำลังล้อมวงเล่นไพ่ถึงกับอึ้งตาค้าง

บุหรี่ในปากของใครคนหนึ่งร่วงลงพื้นทันที

"เชี่ยแล้ว!!"

ลูกพี่โดนตบ!

นายสิบกุมหน้าตัวเองด้วยความมึนงง และก่อนที่ความโกรธจะปะทุขึ้น บัตรประจำตัวทหารใบหนึ่งก็ถูกโยนใส่หน้าเขา

เขารีบคว้าบัตรนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับตราสัญลักษณ์ของกองบัญชาการสารวัตรทหารบนหน้าปก

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มือไม้สั่นพะเยิบขณะเปิดดูข้อมูลข้างใน—

หลี่เหวย ทูหนาน

ว่าที่ร้อยตรี

สำนักงานใหญ่สารวัตรทหาร กองบัญชาการสารวัตรทหาร

แผนกบังคับใช้กฎหมายพิเศษ

"ฉิบหายของจริงแล้วไง!"

นายสิบสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดเสียว เหงื่อกาฬไหลพรากก่อนจะรีบยืนตัวตรงทำความเคารพ

"นายสิบประจำสถานีตรวจตราความสงบเรียบร้อยย่านชเมลซ์ฮูเกล ขอยืนยันตัวตนและทำความเคารพครับท่านว่าที่ร้อยตรี!"

ในที่สุดเขาก็นึกออกเสียทีว่าตัวเองเป็นทหาร

สำหรับคนพวกนี้ มีหลายคนที่ไม่ควรไปยุ่งด้วย และคนจากสำนักงานใหญ่สารวัตรทหารก็คืออันดับหนึ่งในรายชื่อนั้น

เพราะเมื่อเทียบกับหน่วยงานเทศบาลที่มีอำนาจกำกับดูแลแค่ในนามแล้ว พวกสารวัตรทหารนี่แหละคือพวกที่จะจัดการพวกทหารเลวอย่างพวกเขาได้จริงๆ

เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของนายสิบ บรรยากาศในห้องก็วุ่นวายขึ้นมาทันที

บางคนรีบดึงแขนเสื้อ บางคนรีบกลัดกระดุม บางคนรีบหาเข็มขัดมาใส่ แต่สุดท้ายก็พยายามยืนตั้งแถวให้ดูดีที่สุด

หลี่เหวยหยิบบัตรประจำตัวคืนมาจากมือนายสิบคนนั้น

"ผมถูกพวกโจรทำร้ายในตรอกด้านหลัง และผมได้ทำการวิสามัญพวกมันคาที่ไปแล้ว"

เขาบอกเล่าข้อเท็จจริงที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ

ทุกคนพากันอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนที่ใบหน้าของคนในแถวนำโดยนายสิบจะเริ่มซีดเผือด

นายทหารจากสำนักงานใหญ่สารวัตรทหาร แถมยังมาจากแผนกบังคับใช้กฎหมายพิเศษ ถูกลอบทำร้ายในเขตรับผิดชอบของพวกเขาเนี่ยนะ?

"คราวนี้ล่ะฉิบหายวายวอดของจริง!"

นายสิบรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ผมไม่สนใจว่าพวกมันเป็นใคร ตอนนี้พาลูกน้องของนายไปเก็บศพซะ นายก็น่าจะรู้นะว่าควรจะไปจัดการกับใครต่อ"

คำพูดของหลี่เหวยเปรียบเสมือนประกาศอภัยโทษที่ดังเข้าหูพวกเขา

นายสิบริบเข้าใจทันทีว่าต้องทำอย่างไร

"พวกเรา หยิบอาวุธขึ้นมา!!!"

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องนักเลงธรรมดาแล้ว แต่มันคือเวลาที่ต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด!

[จบแล้ว]