บทที่ 34 - เก๊กหาพ่องมึงเหรอ!

บทที่ 34 - เก๊กหาพ่องมึงเหรอ!

★★★★★

เซียวหรานจำของสิ่งนี้ได้

มันคือผลไม้วิญญาณธาตุหยินที่หายากสุดๆ หากกินเข้าไปโดยตรงจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้จิตวิญญาณได้อย่างมหาศาล

หากผู้ฝึกตนที่บำเพ็ญเพียรวิชาสายศพมรณะได้มันไป ก็อาจจะมีโอกาสบรรลุพลังเหนือธรรมชาติได้เลยทีเดียว

มิน่าล่ะกลุ่มของชายร่างใหญ่หน้าบากถึงได้กล้าเสี่ยงอันตรายเข้ามาลึกขนาดนี้

เซียวหรานกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะยื่นมือเข้าไปสอดดีหรือไม่ ทว่าจู่ๆ สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็เกิดความปั่นป่วนขึ้นมา

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอีกสายหนึ่งกำลังลอบเร้นเข้ามาจากอีกฝั่งของถ้ำอย่างเงียบเชียบ เป้าหมายพุ่งตรงไปยังผลหน้าผีมรณะต้นนั้น

กลิ่นอายสายนี้เซียวหรานคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เป็นอู๋หยวน ผู้ฝึกตนอิสระที่เอ่ยปากชวนเขาร่วมทีมที่ปากหุบเขานั่นเอง

เวลานี้อู๋หยวนไม่มีท่าทีอ่อนโยนและสุภาพเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งแสงสีเทาแปลกประหลาด บนใบหน้ามีเส้นเลือดสีดำปูดโปน เล็บมือทั้งสองข้างก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและแหลมคม รอบกายมีกลิ่นอายศพมรณะวนเวียนอยู่

ไอ้ลุงนี่มันคิดไม่ซื่อจริงๆ ด้วย

ดูจากท่าทางแล้ว เขาคงจะแอบบำเพ็ญเพียรวิชาสายควบคุมศพมานานแล้ว แถมยังบรรลุถึงขั้นที่ก้าวหน้าไม่เบาเลยด้วย

การที่อู๋หยวนตั้งใจชวนผู้ฝึกตนอิสระคนอื่นมาร่วมสำรวจด้วย ความจริงแล้วก็เพื่อเอามาเป็นโล่รับกระสุนแทนตัวเองนั่นแหละ

แล้วตัวเองก็ค่อยหาโอกาสเด็ดผลหน้าผีมรณะ

อู๋หยวนเคลื่อนไหวราวกับภูตผี เขาอ้อมผ่านสนามรบไปอย่างรวดเร็วโดยอาศัยจังหวะที่ความสนใจของราชาศพกำลังพุ่งเป้าไปที่ชายร่างใหญ่หน้าบาก เพื่อเข้าไปใกล้ผนังหิน

เขายื่นมือออกไปเตรียมจะเด็ดผลหน้าผีมรณะ

แต่ในตอนนั้นเอง

ราชาศพก็หันขวับกลับมา นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องเขม็งไปที่อู๋หยวน

"โฮก!!!"

เสียงคำรามดังกึกก้องจนถ้ำสั่นสะเทือน

ราชาศพยกมือขึ้นตะปบกลางอากาศ เงากรงเล็บสีดำสนิทห้าเส้นพุ่งทะลวงอากาศเข้ามา

สีหน้าของอู๋หยวนเปลี่ยนไปอย่างหนัก เขารีบเรียกโล่กระดูกออกมาป้องกัน

"ตูม!"

โล่กระดูกแตกกระจาย อู๋หยวนกระอักเลือดแล้วลอยกระเด็นไปกระแทกกับผนังหิน

ร่างของราชาศพกะพริบไหว เพียงพริบตาก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าอู๋หยวนพร้อมกับตวัดกรงเล็บอันแหลมคมลงมาอย่างโหดเหี้ยม

อู๋หยวนกรีดร้องลั่น เขากัดปลายลิ้นแล้วพ่นแก่นเลือดออกมาเพื่อใช้วิชาเร้นโลหิตเตรียมจะหลบหนี

ทว่าความเร็วของราชาศพกลับเหนือกว่า กรงเล็บแหลมคมตามติดราวกับเงาตามตัว ดูทรงแล้วคงจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ในอีกไม่ช้า

ในช่วงวินาทีความเป็นความตายนั้นเอง

จู่ๆ อู๋หยวนก็ระเบิดพลังแฝงออกมา แสงสีดำแปลกประหลาดพวยพุ่งขึ้นมารอบตัวเขา

เพียงชั่วพริบตาร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิม

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งก็บังเอิญมาอยู่ตรงหน้าเซียวหรานพอดี

ราชาศพเห็นดังนั้นจึงกะพริบร่างตามมาติดๆ พร้อมกับซัดกรงเล็บออกไปอีกครั้ง

อู๋หยวนอาศัยจังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

เซียวหราน "ไอ้เวรเอ๊ย"

ไอ้ระยำอู๋หยวนนี่ ดันคิดจะลากเขาไปซวยด้วย

เซียวหรานเพิ่งจะเตรียมตัวชิ่งหนี กรงเล็บของราชาศพก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าแล้ว

"เชี่ย!"

เซียวหรานจึงทำได้เพียงงัดฝีมือออกมารับมือ

ลำแสงสีเทาดำสายหนึ่งพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของราชาศพอย่างจัง

แสงมารคืนสู่ความว่างเปล่า

ราชาศพถูกกระแทกจนเซถลา กรงเล็บจึงเบี่ยงเบนไปเล็กน้อยแล้วพุ่งไปเจาะผนังหินด้านข้างจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

อู๋หยวนฉวยโอกาสหนีออกไปไกลถึงสิบจั้ง เขามองมาที่คนที่เพิ่งลงมือด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม

"ขอบคุณพี่ชายที่ยื่นมือเข้าช่วย"

เซียวหรานเดินออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

"แกกล้าหลอกใช้ฉันเหรอ"

"พี่ชายพูดอะไรแบบนั้น"

"ข้าก็แค่หนีเอาตัวรอดในยามคับขัน จะไปหลอกใช้ท่านได้อย่างไร"

อู๋หยวนรีบแก้ตัว แต่ในดวงตากลับมีประกายเย็นเยียบที่ยากจะสังเกตเห็นพาดผ่านไป

"ร่อนหาที่ตาย"

เซียวหรานเป็นพวกมีแค้นต้องชำระอยู่แล้ว เขาโคจรแสงมารคืนสู่ความว่างเปล่าแล้วพุ่งทะยานเข้าใส่อู๋หยวนทันที

"พี่ชาย อย่าเพิ่งใจร้อนสิ"

"ท่านลองดูข้างหลังท่านก่อนเถอะ"

"ราชาศพ จัดการมันเลย!"

อู๋หยวนร้องตะโกนเสียงหลงแล้วรีบกระโดดหลบ พร้อมกับหันไปตะโกนบอกราชาศพที่อยู่ไกลออกไป

ราชาศพได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ หันกลับมา นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองเซียวหรานเขม็ง

มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม

มนุษย์ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาใหม่คนนี้ แสงสีเทาดำบนร่างของเขากลับสามารถกลืนกินกลิ่นอายศพมรณะของมันได้

แต่ทว่าในใจของมันกลับเกิดจิตสังหารเพิ่มขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

"โฮก!!!"

ราชาศพเลิกสนใจอู๋หยวน แล้วพุ่งตรงเข้าใส่เซียวหรานทันที

เซียวหรานไม่กล้าประมาท เขาเรียกโล่มารเหมันต์ออกมาขวางไว้ด้านหน้า พร้อมกับสองมือประสานอิน

"เจดีย์สยบวิญญาณ"

ภาพลวงตาของเจดีย์สีดำปรากฏขึ้นเพื่อปกป้องจิตวิญญาณ

แสงมารคืนสู่ความว่างเปล่าไหลเวียนอยู่รอบกายและแปรสภาพเป็นชุดเกราะมาร

การต่อสู้ครั้งใหญ่พร้อมปะทุขึ้นทุกเมื่อ

และในขณะเดียวกัน กลุ่มของชายร่างใหญ่หน้าบากก็มองเห็นโอกาสพลิกสถานการณ์ พวกเขาพากันคำรามลั่นและระเบิดพลังออกมาเพื่อพุ่งเข้าใส่หุ่นเชิดศพอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้

ภายในถ้ำเกิดการต่อสู้ตะลุมบอนของทั้งสามฝ่ายขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ

...

ความเร็วของราชาศพนั้นน่าทึ่งมาก

ระยะห่างสิบจั้งถูกร่นเข้ามาในพริบตา กรงเล็บสีเขียวคล้ำฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมปรี๊ด พุ่งเป้าไปที่ลำคอของเซียวหรานโดยตรง

เซียวหรานเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เขายกโล่มารเหมันต์ขึ้นมาบังด้านหน้าทันที

"เคร้ง!!!"

เสียงปะทะดังสนั่นราวกับเหล็กกล้ากระทบกันระเบิดก้องไปทั่วถ้ำ

เซียวหรานถอยหลังไปถึงสามก้าว แขนข้างที่ถือโล่มีอาการชาเล็กน้อย

พละกำลังของราชาศพตัวนี้เหนือกว่าหุ่นเชิดศพโครงกระดูกตัวก่อนหน้านี้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

ราชาศพโจมตีพลาดเป้า มันจึงอาศัยแรงเหวี่ยงหมุนตัวกลับมาแล้วตวัดกรงเล็บซ้ายกวาดออกไป เงากรงเล็บสีดำสนิทห้าเส้นปิดตายเส้นทางถอยของเซียวหรานจนหมดสิ้น

ก่อนที่เงากรงเล็บจะพุ่งมาถึง กลิ่นอายศพมรณะอันเข้มข้นก็พัดโชยมาปะทะใบหน้า นำพามาซึ่งกลิ่นเหม็นเน่าและกลิ่นอายแห่งความตาย

แววตาของเซียวหรานเย็นเยียบ เขาไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป

แก่นมารในจุดตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ริ้วทองคำทั้งสิบสองเส้นสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน

"แสงมารคืนสู่ความว่างเปล่ารูปแบบกลืนกิน"

เขาทำท่ากำมือขวาหลวมๆ วังวนสีเทาดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ

มันขยายตัวรับลมจนกลายเป็นหลุมดำขนาดกว่าหนึ่งจั้ง และกลืนกินเงากรงเล็บทั้งห้าเส้นเข้าไปจนหมดสิ้น

วังวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นผิวของมันเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว แต่สุดท้ายก็สามารถรับการโจมตีเอาไว้ได้อย่างมั่นคง

นัยน์ตาสีแดงฉานของราชาศพหดเกร็งลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามันคาดไม่ถึงว่าเซียวหรานจะสามารถรับมือกับการโจมตีของมันได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

และในขณะเดียวกัน สถานการณ์การต่อสู้อีกด้านหนึ่งก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

ชายร่างใหญ่หน้าบากเห็นว่าเซียวหรานดึงดูดความสนใจของราชาศพไปแล้ว ความกดดันของเขาก็ลดลงอย่างมาก เขาคำรามลั่น ขวานทลายภูเขาในมือระเบิดแสงสีเลือดอันเจิดจ้าออกมา

"เพลงขวานโลหิตสังหาร"

เขาฟาดขวานลงไปเต็มแรง ฟันหุ่นเชิดศพสามตัวที่อยู่ตรงหน้าขาดสะบั้นกลางลำตัว

พรรคพวกอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังก็ฉวยโอกาสนี้ระเบิดพลังออกมาเช่นกัน ชั่วขณะนั้นพวกเขาสามารถตีฝ่าวงล้อมของหุ่นเชิดศพถอยร่นไปได้ไกลถึงหลายจั้ง

"ฝ่าออกไป เร็วเข้า"

ชายร่างใหญ่หน้าบากคำรามเสียงต่ำ ทั้งสามคนหันหลังชนกัน พวกเขาค่อยๆ ขยับตัวไปทางปากถ้ำพลางตั้งรับการโจมตีไปด้วย

แต่ในตอนที่พวกเขากำลังจะหลุดพ้นจากวงล้อมนั่นเอง

อู๋หยวนที่คอยวนเวียนอยู่นอกวงรบมาตลอดก็มาโผล่ขวางหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน

บนใบหน้าของเขายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและท่าทีสุภาพเช่นเคย

มีเพียงรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากซึ่งดูเหมือนมีและเหมือนไม่มีเท่านั้น ที่เป็นตัวเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาในตอนนี้

"สหายนักพรตทั้งหลาย จะรีบไปไหนกันเล่า"

ชายร่างใหญ่หน้าบากชะงักฝีเท้าและจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความระแวดระวัง

"สหายอู๋ ท่านหมายความว่าอย่างไร"

"ไม่ได้หมายความว่าอย่างไรหรอก"

"ข้าก็แค่คิดว่าในเมื่อพวกท่านมาแล้ว ก็สู้รั้งอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยไม่ดีกว่าหรือ"

อู๋หยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

สิ้นเสียง เขาก็ยกมือขวาขึ้นมาแล้วกำมือกลางอากาศ

"หุ่นเชิดศพ... จงตื่น"

พื้นดินระเบิดแตกกระจายในทันที

หุ่นเชิดศพห้าตัวที่มีผิวกายสีดำสนิทและแผ่กลิ่นอายดุร้ายกว่าเดิมพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน ปิดตายเส้นทางถอยของกลุ่มชายร่างใหญ่หน้าบากทั้งสามคนไปจนหมดสิ้น

หุ่นเชิดศพที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาใหม่เหล่านี้ ทุกตัวล้วนมีพลังเทียบเท่ากับขั้นแก่นทองคำตอนกลาง

แถมยังเคลื่อนไหวปราดเปรียว แววตามีชีวิตชีวา เห็นได้ชัดว่าเทียบไม่ได้กับพวกตัวประกอบกิ๊กก๊อกก่อนหน้านี้เลยสักนิด

"แก... แกวางกำลังซุ่มโจมตีไว้ก่อนแล้วงั้นเรอะ"

สีหน้าของชายร่างใหญ่หน้าบากเปลี่ยนไปอย่างหนัก

"ซุ่มโจมตีงั้นรึ"

"เส้นทางโบราณปรโลกทั้งเส้นนี้ ล้วนเป็นลานประลองล่าสัตว์ของข้าต่างหาก พวกแกก็แค่เหยื่อที่เดินมาส่งถึงที่ก็เท่านั้นเอง"

อู๋หยวนหัวเราะเบาๆ

เขาเปลี่ยนสายตาไปมองการต่อสู้ระหว่างเซียวหรานกับราชาศพ แววตาของเขาปรากฏความโลภพาดผ่านไป

"แต่พี่ชายท่านนี้นี่สิ... กลับน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก"

"มีระดับพลังแค่ขั้นแก่นทองคำตอนกลางแต่กลับสำแดงฝีมือได้ขนาดนี้ ดูท่าคงจะมีกายาพิเศษสินะ ช่างเป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบเสียนี่กระไร"

ถึงแม้เซียวหรานกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด แต่เขาก็แผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์คอยระแวดระวังสถานการณ์โดยรอบอยู่ตลอดเวลา

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋หยวน ในใจของเขาก็ดำดิ่งลง

ไอ้เวรนี่ มึงจะเก๊กหาพ่อมึงเหรอ

รอให้เขาจัดการกับราชาศพเสร็จก่อนเถอะ เขาจะไปแล่เนื้อมันทั้งเป็นเลยคอยดู

[จบแล้ว]