ตอนที่ 34: เลเวล 10

พรสวรรค์ระดับ S ถึงสองอย่าง มิน่าล่ะ หมาป่าสายพันธุ์นี้ถึงได้น่าหวาดหวั่นนัก

เลโอนาร์โดคาดเดาว่าพรสวรรค์แรกน่าจะเกี่ยวข้องกับกรงเล็บและเขี้ยวอันน่าสยดสยองของมัน ในขณะที่พรสวรรค์ที่สองคือสิ่งที่ทำให้มันสามารถกลืนกินเวทมนตร์ได้ทุกรูปแบบ

"เอ๊ะ..."

เลโอนาร์โดประหลาดใจเมื่อจู่ๆ เกตก็เปิดออกหลังจากที่เอลลี่สังหารหมาป่าตัวที่ใช้ไฟได้สำเร็จ

โดยไม่เสียเวลาคิดให้มากความ เขาก้าวเข้าไปในเกต ทิ้งลูกหมาป่าไว้เบื้องหลัง

ห้องที่เขาปรากฏตัวดูธรรมดาทั่วไป ทว่าเลโอนาร์โดก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นขวดที่บรรจุของเหลวสีดำสนิทวางอยู่สุดปลายห้อง

ติ๊ง!

(โพชั่นเลื่อนระดับ เลเวล 10; ของเหลวที่จะทำให้คุณทะลวงสู่เลเวล 10 ได้ในทันทีหลังจากดื่มมัน)

เลโอนาร์โดไม่ได้คาดคิดถึงสิ่งนี้เลยจริงๆ

เพราะถึงยังไง โพชั่นเลื่อนระดับก็เป็นไอเทมที่หายากสุดขีด แม้แต่โพชั่นระดับต่ำก็ตาม การได้มาเจอมันแบบนี้อธิบายได้คำเดียวเลยว่าโชคดีโคตรๆ

แต่เมื่อนึกถึงลูกหมาป่าที่อยู่ข้างนอก ดูเหมือนว่าของชิ้นนี้จะถูกเตรียมไว้สำหรับบีสต์เทมเมอร์โดยเฉพาะ

เขาหยิบขวดโพชั่นขึ้นมาก่อนจะเดินกลับออกไปข้างนอก

การต่อสู้ระหว่างเอลลี่กับฝูงหมาป่ายังคงดำเนินต่อไป เธอยังคงพ่นเพลิงทมิฬออกมาแผดเผาพวกมันอย่างต่อเนื่อง

โชคร้ายที่ฝูงหมาป่ามีจำนวนมากเกินไป

แม้พวกมันจะไม่สามารถโจมตีเอลลี่ได้ แต่เธอก็เริ่มมีท่าทีเหนื่อยล้าให้เห็นแล้ว

(ถ้าเหนื่อยก็แค่สั่งให้พวกมันหยุดซะ)

เลโอนาร์โดส่งโทรจิตบอก

ตราบใดที่เอลลี่ออกคำสั่ง หมาป่าพวกนั้นทั้งหมดก็ต้องเชื่อฟังเธอ นั่นหมายความว่าหากศัตรูอยู่ในระดับคลาส A หรือต่ำกว่า จะไม่มีทางเกิดสถานการณ์ที่เอลลี่ต้องเหนื่อยหอบจากการถูกสัตว์อสูรไล่ต้อนเลย

(บอส แค่นี้ยังไม่พอหรอก หนูยังลุยต่อได้สบาย)

เอลลี่ตอบกลับ ปฏิเสธที่จะหยุดมือ

เลโอนาร์โดส่ายหน้า ไม่พูดอะไรอีกพลางเทเลพอร์ตไปโผล่ข้างๆ ลูกหมาป่า

มันยังคงหลับสนิท ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองถูกทำให้เชื่องไปเรียบร้อยแล้ว

แปะ!

เลโอนาร์โดตบต้นขาของมันเบาๆ ปลุกให้มันสะดุ้งตื่นทันที

มันยังเป็นแค่ลูกอ่อน—ต่อให้จะมีขนาดตัวเท่าแพะก็เถอะ—ดวงตาของมันจึงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงง

เลโอนาร์โดยกยิ้มบางๆ เขาจับขวดโพชั่นเลื่อนระดับกรอกเข้าไปในปากของมัน แล้วเทของเหลวให้ไหลลงคอไป

คงเป็นการเสียของเปล่าๆ หากเขาใช้มันกับตัวเอง และยิ่งเสียของหนักเข้าไปอีกหากเอาให้เอลลี่ที่ใกล้จะถึงเลเวล 10 อยู่รอมร่อ การยกมันให้ลูกหมาป่าตัวนี้ดูจะสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

ด้วยวิธีนี้ มันจะก้าวกระโดดจากเลเวล 0 สู่เลเวล 10 ได้โดยตรง

เมื่อของเหลวไหลเข้าสู่ร่างกาย ลูกหมาป่าก็เริ่มทอแสงสีเข้มอันเข้ากันกับสีขนของมัน

ดวงตาที่เคยไร้เดียงสากลับกลายเป็นแหลมคมขึ้นมาในพริบตา

จากนั้นมันก็ยันตัวลุกขึ้น ออร่าขุมหนึ่งระเบิดออกจากร่างขณะที่ตัวของมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากขนาดตัวเท่าแพะ มันขยายใหญ่เท่าหมาป่าทั่วไป... จากนั้นก็ใหญ่ขึ้นอีก... จนกระทั่งมีขนาดตัวพอๆ กับวัวตัวย่อมๆ

มันยังคงขยายร่างต่อไป

มันใหญ่โตจนแซงหน้าขนาดของพวกหมาป่าคลาส A เลเวล 10 ไปแล้วด้วยซ้ำ

ความสูงของมันเกือบจะเป็นสองเท่าของมนุษย์ และมีปีกคู่หนึ่งงอกออกมาจากด้านข้างลำตัว แม้ว่ามันจะไม่ได้ใหญ่โตนักก็ตาม

เลโอนาร์โดสังเกตเห็นเขี้ยวและกรงเล็บสีทองหม่นของมัน พวกมันดูคมกริบเหลือเชื่อ—คมกริบจนให้ความรู้สึกเหมือนกับมีดระดับ S ของเขาไม่มีผิด

นี่คือพรสวรรค์ติดตัวของมัน ที่จะมอบการโจมตีทางกายภาพอันเป็นอันตรายถึงชีวิตเมื่อผสานเข้ากับโจมตีปลิดชีพ ซึ่งเป็นความสามารถของนักฆ่าผู้เชี่ยวชาญ

ติ๊ง!

(ด้วยความช่วยเหลือจากโพชั่นเลื่อนระดับ เลเวล 10 เลียมบรรลุสู่เลเวล 10 โดยตรง!)

[ชื่อ: เลียม]

[ประเภท: เฟนริลอเวจีทมิฬ]

[คลาส: S]

[เลเวล: 10]

[EXP: 0/1,100]

[พรสวรรค์:]

- นักล่าแห่งอเวจี (คลาส S)

- เขมือบไร้ก้นบึ้ง (คลาส S)

[สกิล:]

- เสียงคำรามทมิฬดับสูญ (สกิลคลาส S)

- โจมตีปลิดชีพ (สกิลคลาส S)

(เมื่อสัตว์อสูรของคุณตัวหนึ่งบรรลุเลเวล 10 คุณจะบรรลุเลเวล 10 ด้วยเช่นกัน คุณได้รับแต้มวิวัฒนาการ 9 แต้ม ซึ่งสามารถนำไปแจกจ่ายให้กับค่าสถานะของคุณได้!)

ไม่ต้องพึ่งเอลลี่ เขาก็อัปเลเวลได้ก่อนซะแล้ว เลโอนาร์โดยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะนั่นหมายความว่าเขาได้ไปถึงจุดสูงสุดของเลเวลในชั้น 1 เป็นที่เรียบร้อย

อีกแค่เลเวลเดียว เขาก็จะสามารถเข้าสู่ชั้น 2 ได้

เขาแจกจ่ายแต้มวิวัฒนาการที่เพิ่งได้รับมาในทันที

(ชื่อ: เลโอนาร์โด แอนเดอร์สัน!)

(เลเวล: 10)

(คลาส: บีสต์เทมเมอร์)

(ขีดจำกัดสัตว์อสูร: 3/3)

(การผสานพลัง: 3)

<ค่าสถานะ>

(พลังบัฟสัตว์อสูร: 4.2)

(พละกำลัง: 3.3)

(พลังป้องกัน: 3.2)

(ความคล่องตัว: 5.4) +2

(สติปัญญา: 8.6) +2

(พลังชีวิต: 4.3) +1

(พลังกาย: 8.6) +2

(มานา: 10.5) +2

"บรู๊ววววววววว!"

หมาป่าสีดำหอนกึกก้องขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งผลให้แสงสว่างรอบบริเวณหม่นหมองลงราวกับมีบางสิ่งบดบังแสงอาทิตย์เอาไว้

หมาป่าที่รอดชีวิตต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ขาของพวกมันสั่นพั่บอย่างเห็นได้ชัด

พวกมันฝืนสังขารเตลิดหนีไปคนละทิศคนละทาง

ถึงแม้ว่าพวกมันจะอยู่ในหุบเขา แต่ก็มีอุโมงค์มากมายที่เชื่อมต่อไปยังผืนดินเบื้องบน

เห็นได้ชัดว่าเอลลี่ไม่คาดคิดว่าพวกมันจะหนี เธอจึงบินไล่กวดตัวที่แข็งแกร่งกว่าไปหลายตัว

ในขณะเดียวกัน หมาป่าทมิฬ—ซึ่งตอนนี้มีชื่อว่าเลียม—ก็หันมามองเลโอนาร์โดหลังจากหอนเสร็จ แล้วค้อมหัวลงต่ำ

"บอส ขอกล่าวทักทายครับ"

มันเอ่ย ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าเขา

น้ำเสียงของมันฟังดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยน—นุ่มนวล ทรงมารยาท ทว่าก็แฝงไว้ด้วยความสง่างาม

การเติบโตเต็มวัยและถูกทำให้เชื่องโดยบีสต์เทมเมอร์ ทำให้มันได้รับสติปัญญาระดับสูงมาในทันที

"นายรู้สึกสับสนบ้างไหม?"

เลโอนาร์โดถาม

"ไม่ครับบอส ผมรู้สึกปลอดโปร่งมาก แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ผมยังไม่เข้าใจ"

เลียมตอบ

"เอาเถอะ รอเอลลี่กลับมาก่อน เธอจะเป็นคนสอนนายเกี่ยวกับโลกใบนี้เอง"

เลโอนาร์โดบอก

"อ้อ ช่วยฉันเก็บรวบรวมแกนอสูรที่ตกเกลื่อนอยู่แถวนี้หน่อยสิ"

เขาสั่งเพิ่ม

เมื่อได้ยินดังนั้น หมาป่าก็อ้าปากกว้าง ปลดปล่อยแรงดูดมหาศาลออกมาทันที

แม้แต่เลโอนาร์โดยังรู้สึกได้ถึงอันตรายจากแรงดูดนั่น จากนั้นเขาก็เห็นแกนอสูรขนาดใหญ่ที่สุดถูกดูดปลิวเข้าไปในปากของหมาป่า

ทว่าเลียมไม่ได้กลืนพวกมันลงไป มันแค่รวบรวมของทั้งหมดมาวางกองไว้ตรงหน้าเลโอนาร์โด

"ความสามารถยอดเยี่ยมมาก..."

เลโอนาร์โดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม พลางกวาดแกนอสูรทั้งหมดเข้าไปในแหวนมิติของเขา

สิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดเลยก็คือ เอลลี่กลับมาหาเขาหลังจากที่เธออัปถึงเลเวล 10 แล้วเท่านั้น

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้วตอนที่เธอกลับมา และสภาพของเธอก็ดูเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ

เลโอนาร์โดไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฟื้นฟูพลังให้เธออีกครั้งด้วยสร้อยคอของเขา

หลังจากที่เธอฟื้นตัว เขาก็ออกคำสั่งให้เธอแบ่งปันความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ให้กับเลียมฟัง