ตอนที่ 18: คุณค่า

ร่างโคลนงั้นเหรอ?

เลโอนาร์โดไม่คาดคิดเลยว่าของแบบนี้จะมีอยู่จริง

แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง

ขโมยองุ่นสิบผลจากต้นน่ะเหรอ?

สำหรับเขาแล้ว โดยพื้นฐานมันเป็นเรื่องกล้วยๆ

แต่ถึงจะอยู่ต่อหน้าชายชราผู้นี้—ซึ่งมีชื่อเสียงอันดีงาม—เลโอนาร์โดก็ไม่ได้มีความคิดที่จะเปิดเผยความสามารถทั้งหมดของตนเองภายใต้ตัวตนที่แท้จริง

ดังนั้นเขาจึงต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งเท่าที่สามารถแสดงออกไปได้

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเอื้อมมือไปคว้าพวงองุ่นที่ห้อยอยู่ตรงหน้า

ทว่าจู่ๆ ชายชราก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว—เร็วเสียจนเลโอนาร์โดแทบมองไม่ทัน—และคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ได้ทันควันในจังหวะที่เขากำลังจะสัมผัสผลองุ่น

"คุณแมกซ์เวลล์ ผมว่าบททดสอบนี้มันออกจะโหดไปหน่อยนะครับ"

เลโอนาร์โดกล่าวอย่างจนปัญญา

"เธอเป็นบีสต์เทมเมอร์ งัดลูกไม้ทุกอย่างที่เธอมีออกมาใช้ซะ ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าเธอมีค่าพอที่จะให้ฉันช่วยหรือเปล่า"

"คุณอยากรู้คุณค่าของผมงั้นสินะครับ?"

เลโอนาร์โดเข้าใจคนประเภทเดียวกับชายชราผู้นี้ดี

หลายคนเชื่อว่าเขาปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะทำให้มวลมนุษยชาติแข็งแกร่งขึ้น

มันยากที่จะเชื่อว่าความปรารถนาที่ไร้ความเห็นแก่ตัวเช่นนี้จะมีอยู่จริงในยุคสมัยที่อีโก้ของผู้คนคับฟ้าจนยากจะควบคุม

ถึงกระนั้น ความจริงใจของชายชราก็เป็นที่ยอมรับของคนจำนวนมาก ด้วยผลงานและการอุทิศตนอันนับไม่ถ้วนของเขา

"ใช่ แสดงคุณค่าของเธอให้ฉันเห็น ถ้าเธอมีค่าพอจริงๆ ฉันสามารถทำให้ตระกูลฮาร์วีย์เลิกยุ่งกับเธอได้เลยด้วยซ้ำ"

เลโอนาร์โดรู้ดีว่าหากเขาเปิดเผยคุณค่าที่แท้จริงออกไป ย่อมมีหลายคนที่พร้อมจะสนับสนุนเขา

แต่นั่นไม่ใช่เส้นทางที่เขาต้องการ

คุณค่าที่แท้จริงของเขามันมากเกินไป แทนที่จะได้พันธมิตร เขาอาจจะกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนแทน

แต่ถ้าเขาจำกัดสิ่งที่แสดงออกไปล่ะ?

แสดงให้เห็นแค่พอที่จะได้รับการสนับสนุน—โดยไม่ทำให้ตัวเองกลายเป็นเหยื่ออันโอชะ

แบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน

(เอลลี่ หาสัตว์อสูรมาสักหน่อย สั่งให้พวกมันมาช่วยฉัน—แต่เอาเฉพาะสัตว์อสูรระดับ B กับ C เท่านั้นนะ)

ความสามารถในการเรียกฝูงสัตว์อสูรระดับ B และ C มาช่วยต่อสู้โดยตรง—แค่นี้ก็น่าประทับใจแล้ว แต่ก็ไม่ได้ดูหลุดโลกเหมือนกับความสามารถในการเทเลพอร์ตสุดประหลาดของเขา

เขามั่นใจว่ามันจะไม่ทำให้หัวหน้าสมาคมระแคะระคายว่าเขาครอบครองสัตว์อสูรระดับ SS

เรื่องนั้นมันเหนือจินตนาการเกินกว่าจะคิดไปถึง

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่?"

ชายชราถาม

เลโอนาร์โดยังคงนิ่งเฉย

แต่จู่ๆ เขากลับเงยหน้าขึ้นมองฟ้า

ฝูงนกอินทรีบินโฉบอยู่เหนือศีรษะ

บางตัวมีขนาดใหญ่เท่ารถเก๋ง พวกมันส่งเสียงร้องแหลมบาดแก้วหู

เมื่อหัวหน้าสมาคมเหลือบขึ้นไปมอง พวกมันก็พุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว

"หืม? พวกมันอยากได้องุ่นนี่ด้วยงั้นรึ?"

เขาพึมพำด้วยความสงสัยก่อนจะส่ายหัว

"เป็นไปไม่ได้ นกอินทรีเป็นสัตว์กินเนื้อ—พวกมันไม่กินผลไม้ ไอ้หนู นี่เป็นลูกไม้ของเธอสินะ? ถ้าใช่ ก็ไม่จำเป็นต้องสู้ต่อแล้วล่ะ ถ้ามากันเยอะขนาดนี้ ฉันหยุดเธอไม่ได้หรอก"

(เอลลี่ หยุดพวกมันไว้)

เลโอนาร์โดเพียงแค่ออกคำสั่งพร้อมรอยยิ้มบางๆ ฝูงนกอินทรีก็แตกฮือและบินหนีไปทันที

ชายชรายังคงจ้องมองพวกมัน พลางลูบเคราตัวเองอย่างครุ่นคิด

"ดูเหมือนสัตว์อสูรของเธอจะมีความสามารถที่หายากและมีเอกลักษณ์มากเลยนะ นี่เป็นการควบคุมจิตใจงั้นรึ? หรือสัตว์อสูรของเธอปล่อยออร่าหลอกๆ ออกมาข่มให้สัตว์อสูรตัวอื่นยอมจำนน?"

เลโอนาร์โดไม่รู้จะตอบสนองต่อข้อสันนิษฐานนั้นอย่างไร

เขาจึงเลือกที่จะเงียบ

ชายชราไม่ได้คาดคั้น ทุกคนล้วนมีความลับเป็นของตัวเอง

"เอาล่ะ ฉันจะไปแล้ว เธอเก็บองุ่นพวกนี้ไปได้เลย"

เขากล่าวสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป

"คุณแมกซ์เวลล์ แล้วเรื่องคดีของผมล่ะครับ?"

เลโอนาร์โดยังคงต้องการการยืนยัน

"ในเมื่อฉันรับปากแล้ว ฉันก็จะจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ ก่อนคืนนี้ เธอจะหลุดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย หรืออันที่จริง เธอจะฟ้องกลับพวกนั้นเลยก็ยังได้นะถ้าต้องการ"

เลโอนาร์โดถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในที่สุดอิสรภาพของเขาก็จะกลับคืนมา

ตระกูลฮาร์วีย์อาจจะลองใช้วิธีอื่น แต่ถ้าเขาตอบโต้ กฎหมายก็จะมองว่าเป็นการป้องกันตัว

ฟ้องกลับงั้นเหรอ?

เป็นไอเดียที่น่าสนใจไม่เลว

ด้วยความช่วยเหลือจากทนายความชื่อดัง มันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

"เอลลี่ มาช่วยฉันเก็บองุ่นพวกนี้หน่อย"

เลโอนาร์โดเอ่ยขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนของเอลลี่ที่อยู่ข้างๆ

มีองุ่นมากกว่าพันผล แต่ละผลมีขนาดเล็ก การแบกพวกมันทั้งหมดกลับไปจึงไม่ใช่เรื่องยาก

เลโอนาร์โดใช้แจ็กเก็ตของเขาแทนกระสอบ กอบโกยองุ่นโลหิตมังกรทุกผลจนเกลี้ยงต้น