บทที่ 26 สิ้นสุดการจำลองและสำเร็จวิชามิราจชู้ต

บทที่ 26 สิ้นสุดการจำลองและสำเร็จวิชามิราจชู้ต

[คุณชู้ตลูกโทษลงทั้งสองลูก คุณทำแต้มสูงสุดในทีมที่ 6 แต้ม ซึ่งนั่นนับเป็นแต้มทั้งหมดที่ทีมของคุณทำได้]

[อาโอมิเนะ ไดกิ เป็นฝ่ายเปิดปากพูดกับคุณก่อนด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ "เจ้าเล่ห์ดีนี่ แต่เล่นบาสแบบนี้แกจะไปชนะใครได้วะ?"]

[คุณบอกให้เขาหุบปาก "อย่าเอะอะก็มาชวนฉันคุย ฉันไม่มีรสนิยมหรืออารมณ์จะมานั่งจู๋จี๋กับผู้ชายหรอกนะ"]

[เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมา เขารู้สึกว่าคุณน่าสนใจกว่าคู่แข่งคนไหนๆ ที่เขาเคยเจอมาเลย]

[เขาเริ่มเอาจริงมากขึ้น ออร่าของ 'สัญชาตญาณสัตว์ป่า' แผ่ซ่านออกจากตัวเขา กวาดล้างไปทั่วทั้งสนาม]

[เขากลายเป็นคนที่ป้องกันยากยิ่งกว่าเดิม คุณรู้สึกเหมือนไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด ได้แต่ใช้สัญชาตญาณขยับตัวป้องกันตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย แต่ก็โดนหลอกหัวทิ่มหัวตำเป็นหมาเลย]

[เขายังคงทำแต้มต่อไป ระยะห่างของคะแนนถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ แต่คุณก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้]

[หลายคนไม่เข้าใจว่าคุณจะดึงดันไปเพื่ออะไร คู่แข่งคือเทย์โคนะ ใครจะไปชนะพวกนั้นได้? แม้แต่ตัวคุณเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน]

[หรือบางทีอาจจะแค่คับแค้นใจในความไม่ยุติธรรมของโชคชะตาล่ะมั้ง?]

[ทำไมบางคนถึงเกิดมาบนกองเงินกองทอง (เกิดในโรม) ในขณะที่คุณเป็นได้แค่วัวงานดิ้นรนไปวันๆ?]

[คุณคิดไม่ออก แต่มีแรงฮึดบางอย่างกำลังผลักดันคุณอยู่!]

[จิตวิญญาณการต่อสู้ที่ไม่ยอมแพ้ของคุณส่งผ่านไปยังเพื่อนร่วมทีม พวกเขาตัดสินใจที่จะบ้าบิ่นไปกับคุณอีกสักครั้ง ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อจบการต่อสู้ที่ไม่มีทางชนะนี้ลงให้ได้]

[พวกคุณเล่นประสานงานกันได้ดีขึ้น ประสิทธิภาพในการต่อสู้ก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด]

[จบครึ่งแรก คุณตามหลังอยู่ 46 แต้ม คุณทำแต้มสูงสุดในทีมที่ 10 แต้ม]

[คุณถูกเทย์โคเหยียบจมดินตายอนาถ]

[123:28 คุณพ่ายแพ้ยับเยินด้วยระยะห่างถึง 95 แต้มในเกมนี้ คุณบ้าเลือดชู้ตไปถึง 27 ครั้ง และทำไปได้ 20 แต้ม]

[คุณได้รับเสียงเชียร์จากแฟนๆ แต่นี่คือสิ่งที่คุณไม่อยากได้ยินที่สุดในตอนนี้ มันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงแก้วหูของคุณ]

[อาคาชิเดินตรงมาหาคุณ แต่คุณเมินเขา แล้วหันหลังเดินออกจากสนามไปก่อน]

[โมโมอิ ซัทสึกิ และ คุโรโกะ เท็ตสึยะ สังเกตเห็นสีหน้าของคุณตอนที่เดินออกไป มันเหมือนกับราชสีห์ที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง]

[พวกเขาอ้าปากค้าง ความตกตะลึงพวยพุ่งขึ้นในใจ พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมหลังจากแพ้ในเกมที่ยังไงก็ต้องแพ้อยู่แล้ว คุณถึงยังแสดงสีหน้าแบบนั้นออกมาได้]

[ปัง!]

[ระหว่างเดินอยู่ในอุโมงค์ทางเดิน คุณเตะถังขยะจนกระเด็น]

[95 แต้ม... คุณแพ้แม่งไปตั้ง 95 แต้ม นี่คือสิ่งที่คุณไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลย]

[ผู้คนต่างชื่นชมที่คุณสามารถบุกทะลวงทำแต้มใส่เทย์โคไปได้ถึง 20+ แต้ม แต่ในหัวของคุณมีแต่ตัวเลขอารบิกสองตัวคือ '95' เท่านั้น]

[คุณหยุดอยู่แค่รอบ 16 ทีมสุดท้าย เส้นทางระดับประเทศของคุณจบลงแล้ว]

[ไม่นานหลังจากนั้น ข่าวการป้องกันแชมป์สำเร็จของเทย์โคก็แพร่สะพัดไปทั่ว ชื่อของ 'รุ่นปาฏิหาริย์' ดังกึกก้องไปทั่วประเทศ]

[อาโอมิเนะ ไดกิ ก้มมองเหรียญทองที่ห้อยคออยู่แล้วรู้สึกเบื่อหน่าย เขารู้สึกว่ามันน่าสนุกน้อยกว่าตอนที่ได้เล่นบาสกับคุณซะอีก เขารู้สึกว่าเมื่อเทียบกับขยะพวกนั้นแล้ว อย่างน้อยคุณก็ยังดูเป็นคนขึ้นมาหน่อย]

[สถาบันโฮมิจัดพิธีอำลาตำแหน่งของพวกรุ่นพี่]

[คุณได้กลายเป็นกัปตันชมรมบาสเกตบอลคนใหม่ของสถาบันโฮมิ]

[ในช่วงวันหยุด คุณยังคงฝึกซ้อมต่อไป ฝึกทุกวิถีทางที่จะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น]

[ในขณะเดียวกัน คุณก็เริ่มหาวิธีแก้ปัญหาเงินเก็บของครอบครัวที่กำลังจะหมดลง]

[คุณไม่มีเวลาไปทำงานพาร์ทไทม์หรอก ในสมองมีแต่คิดอยากจะกลับไปซัดกับเทย์โคอีกรอบให้รู้แล้วรู้รอด]

[คุณวิ่งไปที่ห้องของโซระเพื่อยึดคอมพิวเตอร์ของเธอ คุณค้นหาข้อมูลการแข่งขันฟุตบอลอาชีพของญี่ปุ่น แล้วจดบันทึกสกอร์ของหลายๆ เกมเอาไว้]

ยูโตะในโลกภายนอกรู้ทันทีว่าตัวเองในนั้นต้องการจะทำอะไร

ทรงนี้มันกะจะไปแทงบอลชัดๆ

"มันก็เป็นวิธีที่ดีนะ แต่จะเอาทุนมาจากไหนล่ะ?"

จู่ๆ ภาพของ คุณหนูเศรษฐี มิกิวะ คาซึฮะ ก็ลอยเข้ามาในหัวของยูโตะ

"งานนี้คงต้องใช้ความหล่อเข้าแลกซะแล้ว!" เขาทำหน้าขึงขังราวกับทำเพื่อความถูกต้อง

จากนั้น การจำลองก็ดำเนินต่อไป

[คุณวางแผนที่จะส่งต่อความทรงจำนี้ไปให้ตัวคุณในโลกความจริง จะรวยหรือไม่รวยก็ไม่เป็นไร ขอแค่แก้ปัญหาเรื่องปากท้องได้ก็พอ]

[หลังจากหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องเงินได้แล้ว คุณก็กลับไปหมกมุ่นอยู่ในโลกของบาสเกตบอลต่อ]

[ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมาถึงแล้ว]

[หลายคนเลือกที่จะไปเที่ยวเพื่อสนุกกับวันหยุดที่หาได้ยาก]

[แต่คุณไม่ ฮารุกะเลือกที่จะไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหาเงินมาจุนเจือค่าใช้จ่ายในบ้าน และหาเลี้ยงอัจฉริยะสองคนในบ้าน]

[โซระเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ไปไหน เธอนั่งตากพัดลม มักจะเหม่อมองเพดานอยู่บ่อยๆ และบางครั้งก็เผยให้เห็นร่องรอยของความหงุดหงิดบนใบหน้า]

[คุณยังคงฝึกซ้อมต่อไป ค่าประสบการณ์แพ็กเกจสกิล 'มิราจชู้ต' สะสมจนเต็มแล้ว คุณกำลังคิดอยู่ว่ามีแพ็กเกจสกิลไหนอีกบ้างที่เหมาะจะขโมยมาใช้?]

[มิบุจิ เรโอะ เจ้าของฉายา 'ยักษา' เข้ามาในสายตาของคุณ]

[คุณไปยึดคอมพิวเตอร์ของโซระอีกครั้งเพื่อค้นหาวิดีโอการแข่งของ มิบุจิ เรโอะ มาศึกษา]

[โซระเห็นคุณเดินเข้าห้องเธอมาสองรอบติดก็เพื่อบาสเกตบอล เธอสะบัดมือด้วยความหงุดหงิดแล้วเดินหนีออกจากห้องไป]

[คุณจดบันทึกอย่างละเอียด แล้วเริ่มทดลองและฝึกซ้อม]

[ในฐานะหนึ่งใน 'ราชันย์ไร้มงกุฎ' ท่าไม้ตายของมิบุจิ เรโอะ นั้นแตกต่างจากฮายามะ โคทาโร่]

[ฮายามะ โคทาโร่ โดดเด่นเรื่องการเจาะทะลวง ไลท์นิ่งดริบบิลของเขานั้นแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้เล่นที่รองจากรุ่นปาฏิหาริย์อย่างแน่นอน]

[ส่วน มิบุจิ เรโอะ ท่าไม้ตายของเขาคือการชู้ตสามแต้ม ซึ่งแบ่งออกเป็นสามรูปแบบ: ฟ้า, ดิน และ ความว่างเปล่า]

[ซึ่งสอดคล้องกับ: การกระโดดชู้ตสามแต้มแบบเฟดอเวย์ (ฟ้า), การฝืนชู้ตเพื่อเรียกฟาวล์ (ดิน), และการชู้ตที่ทำให้คนป้องกันชะงักงัน (ความว่างเปล่า)]

[ทั้งหมดนี้ล้วนทำได้ยากมาก เพราะยังไงนี่ก็คือการชู้ตสามแต้ม ซึ่งเป็นวิธีการทำแต้มที่อยู่ห่างจากห่วงมากที่สุด]

[ตารางการฝึกซ้อมของคุณเพิ่มขึ้นอีกแล้ว]

[ในขณะที่ฝึกชู้ตระยะกลาง คุณก็เริ่มฝึกชู้ตสามแต้มควบคู่ไปด้วย]

[พรสวรรค์ของคุณอาจจะไม่ได้โดดเด่นนัก แต่โชคดีที่เวลายังอยู่ข้างคุณ]

[หนึ่งปีผ่านไป]

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง]

"ดูเหมือนว่าจะไม่มีตรงไหนให้ต้องปรับปรุงแล้วล่ะนะ"

เมื่อการจำลองสิ้นสุดลง ยูโตะก็พรูลมหายใจออกมาช้าๆ

บอกได้คำเดียวว่าสมกับเป็นการจำลองของตัวเขาเอง เขาคิดหาตัวเลือกที่ดีกว่านี้ให้ตัวเองในโลกจำลองไม่ออกแล้ว

ทุกก้าวที่เขาเดิน ไม่มีข้อบกพร่องตรงไหนให้หยิบยกมาแก้ไขได้เลย

[การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว]

[คุณได้รับพรสวรรค์: เดธคอยล์]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 'มิราจชู้ต' จำนวนมาก]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์การชู้ตแบบ 'ฟ้า, ดิน และ ความว่างเปล่า' จำนวนเล็กน้อย]

[คุณได้รับความทรงจำของการแข่งขันระดับประเทศจนถึงรอบ 16 ทีมสุดท้าย]

[คุณได้รับความทรงจำเกี่ยวกับการฝึกซ้อมบาสเกตบอลตลอดหนึ่งปี]

[เลเวลการจำลองของคุณเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 5]

[คุณได้รับแต้มสถานะอิสระ 10 แต้ม]

ยังคงเป็นประสบการณ์ที่น่ามหัศจรรย์เช่นเคย

เห็นได้ชัดว่ามีมวลความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา แต่สมองของเขากลับ "ยินดีน้อมรับ" มันไว้โดยไม่รู้สึกหนักอึ้งเลยแม้แต่น้อย

"ต่อไปก็ต้องอัปแต้มเพื่อปลดล็อกมิราจชู้ตสินะ"

ระยะเวลาการลอยตัวบนอากาศ และการกระโดด ล้วนถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ของค่าสถานะ 'พละกำลัง'

เดิมทีค่าพละกำลังของเขาอยู่ที่ 78 แต้ม ยูโตะเลือกที่จะเทแต้มสถานะทั้ง 10 แต้มลงไปรวดเดียว ดันให้มันพุ่งปรี๊ดขึ้นไปถึง 88 แต้ม

ถ้า 90 แต้มคือเกณฑ์ขั้นต่ำของพวก 'รุ่นปาฏิหาริย์' ค่าพละกำลังระดับ 88 ก็น่าจะไปถึงระดับเดียวกับ ฮิมุโระ ทัตสึยะ แล้ว ซึ่งตรงตามเงื่อนไขในการเปิดใช้งาน 'มิราจชู้ต' พอดี

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่ค่าพละกำลังทะลุ 80 แต้ม

สมรรถภาพทางร่างกายและการกระโดดของเขาก็ได้รับการยกระดับคุณภาพขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากอัปแต้มสถานะเสร็จ ยูโตะก็หยิบลูกบาสเน่าๆ ของเขาเดินออกไปข้างนอกทันที

หลังจากนั้นไม่นาน...

เคร้ง~

ลูกชู้ตของเขาชนเหล็กดังกึก แต่สีหน้าของเขากลับดูมีความสุขมาก

เพราะ 'มิราจชู้ต' ของเขาฝึกสำเร็จแล้วน่ะสิ

คอลัมน์ทักษะพิเศษบนแผงสถานะส่วนตัวของเขาแสดงคำว่า: มิราจชู้ต ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันได้ดีที่สุด

"ติดก็แต่เปอร์เซ็นต์ความแม่นยำมันยังน่าเป็นห่วงอยู่นี่แหละ"

ยูโตะส่ายหน้า

เปอร์เซ็นต์การชู้ตขึ้นอยู่กับค่าสถานะ 'เทคนิค' และเทคนิคของเขาในตอนนี้ก็มีแค่ 77 แต้มต๊อกต๋อยเท่านั้น

ดังนั้น ต่อให้มี 'มิราจชู้ต' ซึ่งเป็นการกระโดดชู้ตที่แทบจะเพิกเฉยต่อการป้องกันได้ เขาก็การันตีเปอร์เซ็นต์ความแม่นยำได้มากสุดแค่ 50% อยู่ดี

...