บทที่ 25 เทย์โค

บทที่ 25 เทย์โค

[คุณทำบัซเซอร์บีตเตอร์ปิดเกมได้สำเร็จ!]

[ผู้ชมเดือดพล่าน คุณฝากผลงานการเล่นที่ยอดเยี่ยมเอาไว้ให้เป็นที่จดจำ]

[วินาทีที่ลูกบาสพุ่งทะลุห่วงและกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลา เพื่อนร่วมทีมของคุณก็กรูกันลงมาบนสนาม]

[คุณถูกพวกเขาล้อมรอบเอาไว้]

[ในวินาทีนี้ หัวใจของคุณพองโต คุณคำรามลั่นสู้เสียงเชียร์ของผู้ชม]

"คำนวณดูแล้ว ตัวฉันในโลกจำลองน่าจะมีระดับสูงกว่า ฮายามะ โคทาโร่ อยู่นิดหน่อยแฮะ"

ยูโตะในโลกภายนอกพยักหน้าเงียบๆ กับตัวเอง

ในการจำลองครั้งแรก เขาแพ้ให้กับทีมที่ฮายามะสังกัดอยู่

แต่ในการจำลองครั้งที่สอง เขาชนะมาได้ด้วยบัซเซอร์บีตเตอร์

กระบวนการมันอาจจะดูทุลักทุเลและบีบหัวใจไปหน่อย แต่ถ้าพิจารณาว่าสถาบันโฮมิไม่ได้เป็นโรงเรียนมหาอำนาจด้านบาสเกตบอล การที่เขาสามารถนำพาทีมเขี่ยทีมของฮายามะตกรอบไปได้...

แค่นี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาน่าจะอยู่เหนือกว่าฮายามะ โคทาโร่แล้ว

[เกมจบลง]

[คุณโชว์ 'มาดสุภาพบุรุษ' โดยเป็นฝ่ายเดินเข้าไปขอจับมือกับ ฮายามะ โคทาโร่ ก่อน]

[เขายื่นมือมาจับกับคุณอย่างเสียไม่ได้]

[ฮายามะให้คำแนะนำกับคุณว่า: "เกมหน้าน่ะ... ทำใจให้ชินซะเถอะ" (ปลงซะเถอะ)]

[ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นน่ะเหรอ?]

[ก็เพราะตามสายการแข่งขันแล้ว คู่แข่งของโฮมิในรอบ 16 ทีมสุดท้ายก็คือ... โรงเรียนมัธยมต้นเทย์โค ยังไงล่ะ]

[ในยุคนี้ ชื่อเสียงของ 'รุ่นปาฏิหาริย์' อาจจะยังไม่ได้โด่งดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศ แต่ความเก่งกาจระดับสัตว์ประหลาดของห้าอัจฉริยะนั่นก็ฝังรากลึกในความทรงจำของผู้คนไปแล้ว]

[ฮายามะเตือนคุณว่า มีหลายคนที่เคยแข่งกับเทย์โคแล้วถอดใจเลิกเล่นบาสไปเลยก็มี]

[สำหรับเรื่องนี้ คุณไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอะไรออกมา คุณรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว]

[คุณรู้สึกมาตลอดว่าสิ่งที่ทำให้พวกรุ่นปาฏิหาริย์ดูไร้เทียมทาน ไม่ใช่การคว้าแชมป์สามสมัยซ้อน หรือการทำสถิติข่มคู่แข่งแบบขาดลอย]

[แต่มันคือการที่ผู้เล่นหลายต่อหลายคน พอได้เผชิญหน้ากับพวกนั้นที่ 'ตื่นรู้' แล้ว ต่างก็พากันยอมแพ้ถอดใจเพราะช่องว่างของความแข็งแกร่งที่มันห่างชั้นกันเกินไปต่างหาก]

[นั่นแหละคือความสิ้นหวังที่เกินกว่าคนทั่วไปจะจินตนาการได้]

"เจอเทย์โคในรอบ 16 ทีมสุดท้ายเนี่ยนะ?"

ยูโตะนวดขมับตัวเอง

ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่อยากเจอโรงเรียนมัธยมต้นเทย์โคเร็วขนาดนี้เลย

ด้วยระดับความสามารถที่เอาชนะฮายามะมาได้ในตอนนี้ แน่นอนว่าเขามีโอกาสที่จะเข้ารอบลึกๆ ไปกอบโกยโอกาสในการจำลองได้อีกบานเบอะ

แต่ตารางแข่งมันไม่ปรานีเขาเลย

[ขณะที่คุณกำลังเตรียมตัวออกจากสนามเพื่อไปเตรียมพร้อมสำหรับศึกหนักกับเทย์โค คุณก็ถูกดักรอโดย คุโรโกะ เท็ตสึยะ ที่มายืนรออยู่นานแล้ว]

[คุณสะดุ้งโหยง บ่นอุบอิบเรื่องความจืดจางระดับผิดมนุษย์มนาของอีกฝ่าย ถ้ามาเจอตอนกลางคืนมีหวังหัวใจวายตายแน่ๆ]

[คุโรโกะ เท็ตสึยะ ขอโทษคุณด้วยสีหน้ารู้สึกผิด]

[เขาดูหงอยเหงาไร้ชีวิตชีวา คุณรู้ทันทีว่านี่เป็นเพราะเขาเพิ่ง 'แตกหัก' กับ อาโอมิเนะ ไดกิ มาได้ไม่นาน]

[การตื่นรู้ถึงพรสวรรค์ของรุ่นปาฏิหาริย์นั้นมาพร้อมกับความน่าปวดหัว]

[การขาดความพร้อมทางด้านจิตใจที่สอดคล้องกันทำให้พวกเขาจมดิ่งลงสู่ความสับสน พวกเขายังไม่ 'เป็นผู้ใหญ่' พอที่จะควบคุมพรสวรรค์ที่จู่ๆ ก็ระเบิดตู้มออกมาได้]

[อาโอมิเนะ ไดกิ ไม่รู้สึกสนุกกับบาสเกตบอลอีกต่อไปเพราะหาคู่แข่งที่สูสีไม่ได้ ส่วน อาคาชิ เซย์จูโร่ ก็หวาดกลัวความพ่ายแพ้จนถูกบุคลิกที่สองที่แตกสลายเมื่อหลายปีก่อนเข้าครอบงำ...]

[ช่างเป็นความทุกข์ของคนรวย(พรสวรรค์)ซะจริง]

[คุโรโกะ เท็ตสึยะ เอ่ยปากขอร้องคุณ: "ช่วยพยายามเอาชนะเทย์โคให้ได้ด้วยนะครับ"]

[คุณคิดว่าหมอนี่กำลังเยาะเย้ยคุณอยู่ ความประทับใจที่คุณมีต่อเขาลดฮวบลงทันที คุณหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ]

[คุณทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า "อย่าเอะอะก็ไปขอร้องให้คนอื่นช่วยสิฟะ ถ้าแกอยากได้อะไรก็ไปสู้เพื่อมันด้วยตัวเอง ไอ้พวกที่เอาแต่ย่ำอยู่กับที่แล้วรอให้โชคชะตาเข้าข้างน่ะ ทำอะไรไม่สำเร็จหรอกโว้ย"]

[คุโรโกะถึงกับอึ้ง เขาได้แต่ยืนเหม่อมองแผ่นหลังของคุณ]

[วันต่อมา คุณได้วันพักผ่อนอันมีค่ามาหนึ่งวัน]

[คุณนั่งดูวิดีโอเทปการแข่งของเทย์โคร่วมกับคนอื่นๆ ในชมรมบาส... ทุกคนต่างเงียบกริบ]

[ทำแต้มนำสองเท่า... กดสกอร์ฝั่งตรงข้ามเป็นศูนย์... ปิดตายโอกาสชนะของคู่แข่งตั้งแต่จบครึ่งแรก หรือแม้กระทั่งจบควอเตอร์แรก... นี่แหละคือเทย์โคของปีนี้]

[พวกนั้นแข็งแกร่งจนเหมือนไม่ได้อยู่มิติเดียวกับทีมอื่นๆ อีกต่อไปแล้ว]

[ในทีวี เสียงพากย์ของผู้บรรยายเขตโตเกียวดังเข้าหูคุณ "60 แต้ม! นี่คือแต้มที่ 60 ที่ อาโอมิเนะ ไดกิ ทำได้ในเกมนี้ครับ! สถิติการทำแต้มสูงสุดในเกมเดียวของระดับประเทศถูกทำลายลงแล้ว เขาได้สร้างสถิติใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง..."]

[คำบรรยายทำนองนี้โผล่มาให้ได้ยินแทบจะทุกเทปการแข่งขัน]

[เทย์โคในปีนี้ เอาแต่ทำลายและสร้างสถิติใหม่ๆ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง]

[คุณรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล]

[เพื่อนร่วมทีมของคุณเตรียมใจที่จะจบเส้นทางไว้แค่นี้แล้ว นี่คือสงครามที่ไม่มีวันชนะได้เลย]

[ในครั้งนี้...]

[คุณไม่ได้ไปกดดันหรือด่าทอพวกเขา การพูดอะไรไปตอนนี้มันเปล่าประโยชน์]

[คุณรู้อยู่เต็มอกว่าไอ้พวกนี้มันเป็นคนยังไง พวกมันพอใจกับผลงานแค่รอบ 16 ทีมสุดท้ายไปเรียบร้อยแล้ว]

[ภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ การที่พวกเขายอมยกธงขาวเมื่อต้องเจอเทย์โค มันก็อยู่ในความคาดหมายของคุณแต่แรกแล้ว]

[ผ่านไปอีกหนึ่งวัน การแข่งขันระหว่างคุณกับเทย์โคก็เปิดฉากขึ้น]

[คุณเหยียบคันเร่งมิดไมล์ แอบแถมศอกเนียนๆ ถวายให้ คิเสะ เรียวตะ แล้วแหวกทะลวงเข้าไปในเขตโทษของเทย์โคเพื่อทำแต้มใต้แป้น]

[แต่วินาทีที่ลูกบาสหลุดออกจากมือคุณ ร่างกายสูงใหญ่ดั่งหอคอยของ มุราซากิบาระ อัตสึชิ ก็ทะยานขึ้นจากพื้น ตบลูกเลย์อัพของคุณกระเด็นออกไปได้อย่างง่ายดายด้วยมือเดียว]

[คุณกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ แล้วเงยหน้ามองสกอร์บอร์ด]

[นี่เพิ่งจะจบควอเตอร์แรกเท่านั้น แต่คุณตามหลังเทย์โคอยู่ถึง 24 แต้ม... สกอร์คือ 4 ต่อ 28!]

[สลับฝั่งบุกรับ อาโอมิเนะ ไดกิ ถือบอลเผชิญหน้ากับคุณ เขาพูดขึ้นมาว่า "ทำไมทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นล่ะ? ยังไงนายก็ชนะไม่ได้อยู่แล้ว"]

[คุณไม่พูดอะไร นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดจ้องเขม็งไปที่เขา อาโอมิเนะรู้สึกว่ามันน่าสนใจดีแฮะ]

[เขาเริ่มออกตัว!]

[ความเร็วระดับฝืนกฎธรรมชาติทำให้กว่าคุณจะรู้ตัว คุณก็ตามหลังเขาไปแล้วครึ่งช่วงตัว คุณรีบถอยกลับไปตั้งรับ แต่อีกฝ่ายก็ขยับพร้อมกัน เขาอ้อมไปโผล่อีกด้านของคุณด้วยรูปแบบการเคลื่อนไหวที่คนธรรมดาไม่อาจทำความเข้าใจได้]

[คุณถูกสลัดหลุด คุณบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วใช้ 'เดธคอยล์' เข้าพัวพันเขาแบบไม่มีกั๊ก]

[แต่อาโอมิเนะก็ยังทำไปได้อีก 2 แต้ม]

[30:4... คุณแพ้เทย์โคไปถึง 26 แต้มในควอเตอร์เดียว ทุกคนบนม้านั่งสำรองต่างเงียบกริบ]

[คุณไม่พูดอะไร คำสอนของโค้ชเหมือนสายลมที่พัดผ่านหูไป พอเสียงนกหวีดดังขึ้น คุณก็ลงมือทันทีโดยการเดินกลับลงสนามไป]

[คุณเปิดเกม คุณรับบอลมาและยังคงดึงดันที่จะดวลเดี่ยว กับอาโอมิเนะต่อไป]

[คุณถูกป้องกันด้วยความเร็วที่ไร้เหตุผลและการเคลื่อนไหวที่ผิดสามัญสำนึกของเขา จนแทบจะหายใจไม่ออก]

[นั่นคือความสมดุลและความยืดหยุ่นของร่างกายที่คุณไม่อาจทำความเข้าใจได้ มันเข้ากันได้ดีกับสไตล์สตรีทบาสเกตบอลอย่างสมบูรณ์แบบ]

[คุณหาช่องว่างที่จะชู้ตไม่ได้เลย เวลาบุกกำลังจะหมดลง คุณเลยตัดสินใจกระโดดพุ่งไปข้างหน้าเพื่อเรียกฟาวล์ กรรมการคงเห็นใจในความพยายามของคุณ เลยเป่านกหวีดให้]

[คุณได้โอกาสชู้ตลูกโทษสองลูก...]

...