บทที่ 19 มฤตยูรัดกุม

บทที่ 19 มฤตยูรัดกุม

โซระโกรธจัดจริงๆ ซะแล้วคราวนี้ เธอเหยียบเท้ายูโตะเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ใบหน้าที่พยายามทำเป็นดุแต่กลับดูน่ารักน่าหยิกของเธอ ดูเหมือนกับแม่สิงโตตัวน้อยที่กำลังเกรี้ยวกราดไม่มีผิด

ยูโตะรู้ตัวดีว่าเขาต้องตอบคำถามนี้ให้ดีๆ

เขาลูบผมตัวเองก่อนจะพูดขึ้นว่า "ทำไมพวกเราถึงสนิทกันน่ะเหรอ ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน บางทีอาจจะเป็นเพราะคาซึฮะรู้สึกว่าฉันกับเธอเป็นคนประเภทเดียวกันมั้ง?"

"คนประเภทเดียวกันงั้นเหรอ?"

"อืม เห็นว่าเมื่อก่อนเธอเคยเล่นวิโอลา แต่ตอนหลังก็เลิกเล่นไปด้วยเหตุผลบางอย่างน่ะ"

"คงจะเป็นเพราะแบบนั้นล่ะมั้ง"

คงจะเป็นเพราะแบบนั้นล่ะมั้ง มันหมายความว่ายังไงยะ?

โซระไม่ค่อยพอใจกับคำตอบนี้นัก แต่ก็ยอมชักเท้ากลับไปแต่โดยดี

ในหัวของเธอจินตนาการเป็นตุเป็นตะไปไกลแล้วว่า ยัยคุณหนูไฮโซหน้าไม่อายนั่นบังอาจมาทึกทักเอาเองว่าเป็นคนประเภทเดียวกับยูโตะ ไม่มีใครเข้าใจโลกของพวกเธอหรอก ยัยนั่นก็เลยวิ่งหน้าด้านๆ มาขอดูดซับความอบอุ่นจากยูโตะต่างหาก

สมกับเป็นนักเรียนหัวกะทิ สรรหาคำมาเปรียบเปรยได้เป็นฉากๆ จึ๊ๆ...

.....

กลับมาที่บ้าน

ยูโตะเอารูปขาวดำของ 'ตาลุงหม่า' ขึ้นมาแขวนอีกครั้ง จุดธูปสองสามดอกเพื่อเอาฤกษ์เอาชัย แล้วก็กลิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง

ทันทีที่เกมการแข่งขันจบลง ระบบก็แจ้งเตือนว่าเขาได้รับแต้มชัยชนะมาแล้ว ซึ่งมากพอสำหรับการใช้ระบบจำลองสถานการณ์หนึ่งครั้ง

"เริ่มการจำลอง!"

สิ้นเสียงของเขา หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[ระบบจำลองกำลังเริ่มต้น]

[สุ่มจั่วพรสวรรค์]

[กำลังจั่วพรสวรรค์: เดธคอยล์]

[ขอแสดงความยินดี คุณได้รับพรสวรรค์ระดับสีม่วง: เดธคอยล์]

[เดธคอยล์ (มฤตยูรัดกุม): เพิ่มความเสถียรในการเล่นเกมรับอย่างมหาศาล ยกระดับความสามารถในการบล็อกแบบยืนปะทะ, การวิ่งตามบล็อกจังหวะสวนกลับ, การสตีล, การวิ่งไล่ประกบแบบไม่มีบอล และการประกบติดคนถือบอล เพิ่มโอกาสในการบีบให้ผู้เล่นฝ่ายรุกเสียเทิร์นโอเวอร์ ]

"เดธคอยล์? พรสวรรค์สายป้องกันงั้นเหรอ?"

ยูโตะเดาออกไปกว่าครึ่งแล้วตั้งแต่เห็นชื่อพรสวรรค์

พรสวรรค์นี้ดีไหมน่ะเหรอ?

แน่นอนสิว่ามันต้องดีอยู่แล้ว!

แต่ถ้าเทียบกับพรสวรรค์สายรับ ลึกๆ ในใจเขาก็ยังอยากได้พรสวรรค์สายรุกมากกว่า หรืออย่างน้อยให้พวกพรสวรรค์สายส่งบอลมาก็ยังดี

เพราะยังไงซะ...

ในระดับปัจจุบัน เขายังไม่มีพละกำลัง มากพอที่จะรักษาฟอร์มการเล่นระดับท็อปได้ทั้งเกมรุกและเกมรับพร้อมๆ กัน

เขาจำเป็นต้องรักษาสมดุล เผื่อก๊อกเอาไว้ให้อึดพอที่จะเล่นจนจบเกม

ถ้าขืนเขางัดฟอร์มสูงสุดออกมาใช้ โดยกะจะเอาดีทั้งรุกและรับแบบจัดเต็มล่ะก็... เขาประเมินว่าตัวเองคงหมดก๊อกตั้งแต่จบควอเตอร์ที่สามแล้วล่ะ

"แต่ก็นะ ซูเปอร์สตาร์ที่แท้จริงต้องเป็นผู้เล่นสายทูเวย์ (เก่งทั้งรุกและรับ) อยู่แล้ว มีติดตัวไว้แต่เนิ่นๆ ก็ดีเหมือนกัน"

ยูโตะค่อนข้างพอใจกับการจั่วพรสวรรค์ครั้งนี้

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เกลือได้แค่สีเขียวหรือสีฟ้านี่นา พรสวรรค์เองก็มีการแบ่งระดับเช่นกัน: เขียว, ฟ้า, ม่วง, แดง ... มีทั้งหมด 4 ระดับ

พรสวรรค์พวกนี้ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ไม่มีอะไรที่ยูโตะจะคิดไม่ออก มีแต่สิ่งที่ระบบจะสุ่มออกมาให้ไม่ได้เท่านั้นแหละ

[วันที่ 1] หลังจากเอาชนะโรงเรียนยามากุจิมาได้ คุณก็ได้รับแต้มชัยชนะมา 1 แต้ม

เมื่อกลับถึงบ้าน คุณก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเริ่มการจำลองครั้งที่สอง

คุณเดินออกจากห้องอีกทีก็ตอนถึงเวลาอาหารเย็น คุณเห็นฮารุกะเดินขาสั่นมาแต่ไกล มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าหมอนั่นโดน นาโอะ โยริฮิเมะ รีดน้ำทิ้งจนหมดหลอดแน่ๆ

โซระดูเหมือนจะยังคงงอนอยู่ เธอตั้งใจว่าจะไม่พูดกับคุณจนกว่าจะถึงเช้าวันพรุ่งนี้

คืนนี้ คุณไม่ได้ออกไปซ้อมบาส เพราะพรุ่งนี้ยังมีเกมการแข่งขันรออยู่อีก

[วันที่ 2] คุณสวมชุดกีฬาแล้วเดินออกจากบ้าน โซระเปลี่ยนไปใส่ชุดนักเรียนแล้ว ด้วยบัฟของชุดเครื่องแบบสาวมัธยมปลาย ยิ่งทำให้เธอดูดีน่ารักขึ้นไปอีก

คุณบ่นว่าทำไมโซระถึงใส่ถุงน่องเต็มตัว ในวันที่อากาศร้อนตับแลบแบบนี้ โซระแหวใส่ด้วยความโกรธ "คนที่วันๆ เอาแต่อ่านนิตยสาร 18+ ไม่มีสิทธิ์มาบ่นฉันหรอกนะ แล้วอีกอย่าง... นายไม่ได้ชอบถุงน่องหรอกเรอะ?"

คุณตอบกลับไปอย่างหน้าด้านๆ ว่า "มันไม่เหมือนกันซะหน่อย ถ้าเธอใส่ออกไป คนอื่นเขาก็มองกันหมดสิ"

โซระถึงกับไปไม่เป็น หน้าแดงแจ๋แล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านไป แต่ก่อนไป เธอก็ไม่ลืมที่จะปาแบนด์รัดข้อมืออัดหน้าคุณ บนนั้นมีรูปอวตารการ์ตูนของเธอพิมพ์เอาไว้อยู่ด้วย

คุณรู้สึกลังเลใจ ไม่รู้ว่าจะใส่มันดีหรือเปล่า ขืนใส่ไปมีหวังภาพลักษณ์หนุ่มมาดแมนได้ป่นปี้หมดพอดี

คุณตามทีมไปที่สนามแข่งขันอีกครั้ง ตารางแข่งระดับประเทศนี่มันช่างแน่นเอี๊ยดจริงๆ มีแข่งแทบจะทุกวันเลย

หลังจากโค่นยามากุจิมาได้ ขวัญกำลังใจของทีมก็พุ่งปรี๊ด ระดับเกมรับของคุณในนัดที่แล้วได้รับการยอมรับจากตาลุงโค้ช วันนี้เขาเลยมอบหมายหน้าที่ให้คุณประกบผู้เล่นตัวหลักของฝ่ายตรงข้าม

คุณตอบรับอย่างยินดี เพราะกะจะลองของทดสอบความโหดของ 'เดธคอยล์' ดูสักหน่อย

เกมเริ่มขึ้น คู่แข่งคนนั้นได้มาแมตช์อัปกับคุณ เขาเป็นชู้ตติ้งการ์ดที่ตัวเตี้ยกว่าคุณ 7 เซนติเมตร

คู่แข่งเตรียมตัวมาอย่างดี หลังจากศึกษาเทปการเล่นของคุณ พวกเขาก็สรุปได้ว่าเหตุผลที่เกมรับของคุณแข็งแกร่ง เป็นเพราะพลังระเบิดอันเหลือล้นและร่างกายที่กำยำ

เขาเลยวางแผนที่จะใช้เทคนิคเข้าสู้กับคุณ หมอนั่นเริ่มโชว์ลีลาการเลี้ยงบอลไขว้ไปมาต่อหน้าคุณ

คุณรู้สึกเหมือนกำลังดูพวกตัวตลกโชว์สตรีทบาส คุณเล่นเกมรับบีบซะจนหมอนั่นต้องถอยร่นไปตั้งหลักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คุณบีบให้เขาเสียเทิร์นโอเวอร์ ลูกบาสถูก ซากุราอิ เรียว ขโมยไปได้ คู่แข่งถึงกับช็อก เพราะนี่มันไม่เหมือนกับตัวคุณในข้อมูลที่พวกเขาศึกษามาเลยสักนิด

ในจังหวะสวนกลับ คุณแอสซิสต์ให้โอตะที่วิ่งสอดเข้ามาทำการดังก์ หลังจากนั้นคุณก็ยังคงตามประกบผู้เล่นตัวหลักของศัตรูต่อไป

คู่แข่งเริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น แต่ก็ยังโดนคุณกดดันจนต้องถอยร่นไปเรื่อยๆ จากเส้นโยนโทษ ถอยกรูดไปจนถึงนอกเส้นสามแต้ม

คู่แข่งรู้สึกเหมือนโดนวิญญาณอาฆาตตามติด ไม่ว่าจะพยายามสลัดยังไงก็สลัดคุณไม่หลุด

หน้าของเขาแดงก่ำ รู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ในที่สุดเขาก็เสียเทิร์นโอเวอร์ไปอีกรอบ พวกคุณทำแต้มจากการสวนกลับได้อีกครั้ง

ความสามารถในเกมรับที่ทรงพลังเกินเบอร์ของคุณ ดึงดูดความสนใจจากหัวหน้าโค้ชฝ่ายตรงข้าม ทีมคู่แข่งจึงต้องขอเวลานอก

เมื่อกลับลงสนาม คุณก็พบว่าตัวหลักของคู่แข่งไม่ยอมถือบอลอีกต่อไป เขาโดนคุณประกบจนหลอนประสาทแดก และเริ่มมองหาโอกาสทำแต้มจากการวิ่งออฟบอล แทน

คุณตามติดเป็นเงาตามตัว คู่แข่งไม่สามารถดิ้นหลุดจากวงรัดกุมของคุณไปได้ สภาพจิตใจของเขาเริ่มแหลกสลายไปนิดนึงแล้ว

"โหดขนาดนี้เลยเหรอ? ขอแค่เป็นสถานการณ์ตัวต่อตัว ฉันก็สามารถประกบติดหนึบได้เบอร์นี้เลยแม้กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายไม่มีบอลเนี่ยนะ?"

ยูโตะพบว่าเขาดูเหมือนจะประเมินพรสวรรค์สายเกมรับต่ำเกินไปหน่อยซะแล้ว

จริงอยู่ที่พรสวรรค์แบบนี้มันไม่ได้ดูเจิดจรัสเท่าพวกสายเกมรุก

แฟนๆ ชอบดูการเปิดหน้าแลกบุกใส่กันเร้าใจ อยากเห็นลีลาการทำแต้มที่หวือหวา และมักจะไม่ค่อยให้ความสนใจผู้เล่นสายรับสักเท่าไหร่นัก

ทว่า...

ทุกทีมในประวัติศาสตร์ที่ประสบความสำเร็จ ล้วนขาดผู้เล่นสายรับระดับเทพที่คอยปิดทองหลังพระเงียบๆ ไปไม่ได้หรอก

ดีทรอยต์ พิสตันส์ ชุดปี 2004 อาศัยเกมรับลากพลพรรคเลเกอร์ส ลงไปบดขยี้ในเครื่องบดเนื้อจนแหลกละเอียด คว้าถ้วยแชมป์ใบที่สามในประวัติศาสตร์ทีมมาครองได้สำเร็จ

นั่นคือหนึ่งในชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับทีมที่เป็นตัวแทนของ "ชนชั้นแรงงาน"

คนอาจจะค่อนขอดว่าพวกเขาชนะแบบน่าเกลียด แต่ชาวเมืองดีทรอยต์กลับยืนหยัดได้อย่างภาคภูมิ

เพราะพวกเขาคือแชมป์เปี้ยน!

ปราการหลังสายรับทุกคนในประวัติศาสตร์ ล้วนมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชนและไม่มีวันล้มลงง่ายๆ อยู่ในตัวเสมอ!