บทที่ 16 หมอนี่ก็เก่งใช้ได้แฮะ

บทที่ 16 หมอนี่ก็เก่งใช้ได้แฮะ

สถาบันโฮมิเป็นฝ่ายชนะการกระโดดแย่งบอล ไปได้ก่อน พอยต์การ์ดของทีมเลี้ยงบอลข้ามเส้นครึ่งสนามมา ก่อนจะส่งบอลต่อให้ยูโตะอย่างเด็ดขาด

ด้วยพรสวรรค์ "The Big Fundamental" (สุดยอดพื้นฐาน) ที่มีติดตัว ยูโตะก็ได้แสดงให้เห็นตั้งแต่เริ่มเกมเลยว่าบาสเกตบอลที่เรียบง่ายและมีประสิทธิภาพนั้นเป็นอย่างไร

สมอลฟอร์เวิร์ดที่ประกบเขาอยู่คือตัวทำคะแนนหลักของทีมคู่แข่ง แต่ถึงพรสวรรค์ด้านเกมรุกของหมอนี่จะสูงปรี๊ดแค่ไหน เกมรับของเขาก็ห่วยแตกพอกัน

เขาไม่เก่งเรื่องการปะทะ แถมฟุตเวิร์กก็ยังเชื่องช้า ที่เขาได้รับมอบหมายให้มาประกบยูโตะ ก็เป็นเพราะว่าปีที่แล้วยูโตะไม่ได้วิ่งเร็วอะไรมากมายนัก ขอแค่ถ่วงเวลาไว้ได้นิดหน่อย สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมก็สามารถสลับตำแหน่งลงมาช่วยซ้อนเกมรับได้ทันท่วงที

และแน่นอนว่า ยูโตะไม่มีทางปล่อยให้โอกาสในการบีบลูกพลับนิ่ม (รังแกจุดอ่อน) หลุดมือไปแน่

"เข้ามาเลย ยูโตะ! ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้เองว่าใครคือสมอลฟอร์เวิร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดในจังหวัดโทจิงิ!"

"หมาที่เห่าเสียงดัง มักจะเป็นหมาที่กำลังกลัวนะ" ยูโตะไม่ใช่คนญี่ปุ่นตามแบบฉบับทั่วไป เขาชื่นชอบการพูดจาถากถาง เป็นชีวิตจิตใจ

เขามองดูคู่แข่งด้วยสายตาเหยียดหยามและพูดว่า "ถ้าฉันไม่ขยี้แกซะเดี๋ยวนี้ คนอื่นอาจจะพาลคิดไปว่าแกเป็นผู้เล่นระดับเดียวกับฉันเอาก็ได้"

"หนานิ?! (อะไรนะ?!)"

เห็นได้ชัดเลยว่าคู่แข่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่เคยเจอคำถากถางที่เจ็บแสบถึงทรวงแบบนี้มาก่อน

ปกติเวลาพวกนั้นบัฟกัน ก็มักจะพูดแค่ประโยคประมาณว่า "วันนี้ฉันจะโค่นนายให้ได้"

"นายเก่งนะ แต่ฉันเก่งกว่า"

"จงลิ้มรสความห่างชั้นระหว่างนายกับฉันซะ" อะไรทำนองนี้เท่านั้น

ในขณะที่เขากำลังยืนอึ้งอยู่นั้น ยูโตะก็เลี้ยงบอลผ่านตัวประกบไปได้ในก้าวเดียว

มันช่างง่ายดายเหลือเกิน

แค่ย่อไหล่ลงแล้วเปลี่ยนทิศทาง คู่แข่งก็โดนเขาสลัดทิ้งซะกระเด็นไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว

หลังจากทะลวงผ่านไปได้ ยูโตะก็หยุดและกระโดดชู้ตด้วยท่วงท่าที่ถูกต้องตามตำราเป๊ะๆ อย่างชำนาญ เขายังมีเวลาเหลือเฟือพอที่จะปรับจังหวะการหายใจกลางอากาศด้วยซ้ำ

สวบ!

ยูโตะเบิกสกอร์แรกของเกมไปได้สำเร็จ

"ง่ายขนาดนั้นเลยอ่อ?"

"เกมรับของอาซากุระยังคงความสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนเลยแฮะ"

"นั่นสิ สม่ำเสมอซะจนเหมือนกับว่าหมอนั่นไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ"

"ถ้าลูกแบบนี้ล่ะก็ ให้ฉันลงไปเล่นก็ยังทำได้เลย!"

"..."

คนดูไม่รู้จะบ่นยังไงดี

เพลย์เมื่อกี้นี้... ไม่ว่าจะมองยังไงมันก็ดูธรรมดาเอามากๆ มันไม่ได้ดูเหมือนว่ายูโตะเก่งเทพอะไรเลย แต่ดูเหมือนคู่แข่งมันกากเกินไปซะมากกว่า

แต่ทว่า รูม่านตาของหัวหน้าโค้ชโรงเรียนมัธยมปลายยามากุจิ ซึ่งเป็นคู่แข่งของสถาบันโฮมิในวันนี้ กลับหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

"ฉันตาฝาดไปเองรึเปล่าเนี่ย?"

ถึงเกมรับของลูกศิษย์เขาจะแย่ แต่มันก็ไม่ได้แย่ถึงขนาดนี้นี่นา

ยิ่งไปกว่านั้น...

จากความเข้าใจที่เขามีต่อยูโตะ หมอนั่นไม่ใช่ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงเรื่องการเลี้ยงบอลสักหน่อย

ในความคิดของเขา ยูโตะคือผู้เล่นที่ใช้สมอง รู้จักใช้ความได้เปรียบทางร่างกายของตัวเองไปรังแกคนธรรมดาก็เท่านั้น

แต่สำหรับวันนี้...

"หวังว่าฉันคงจะคิดไปเองนะ" เขาตั้งใจจะจับตาดูต่อไป

ถึงตารุกของโรงเรียนยามากุจิบ้าง

พวกเขางัดไพ่เด็ดออกมาใช้... เป้าหมายทางแทคติกในวันนี้ของพวกเขาเน้นไปที่เรื่องความเร็วเป็นหลัก

โอตะยังคงเป็นตัวเต็งที่มีน้ำหนักมากในจังหวัดโทจิงิ ร่างกายอันใหญ่โตของเขาคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ในขณะที่เขาสูงและแข็งแกร่ง มันก็หมายความว่าเขาเคลื่อนไหวได้ช้าเช่นกัน

ในเกมรุกแบบเซ็ตเพลย์ พวกเขาเน้นไปที่การสกรีน เซ็นเตอร์ของทีมดึงตัวออกมายืนที่ตำแหน่งไฮโพสต์ทันที ถ้าโอตะไม่ออกมาตามประกบ พวกเขาก็จะหาจังหวะชู้ตระยะกลาง แต่ถ้าโอตะตามออกมา พวกเขาก็จะเจาะทะลวงเข้าวงในแทน

โอตะเลือกที่จะตามออกมา บางทีอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้พวกเขาฝึกซ้อมแทคติกพิกแอนด์โรล กันมาเยอะก็เป็นได้

ต้องยอมรับเลยว่าในเกมระดับมัธยมต้น แทคติกต่างๆ มันช่างเรียบง่ายและเข้าใจได้ไม่ยาก

เพราะถ้ามันซับซ้อนเกินไป พวกผู้เล่นก็ย่อยข้อมูลกันไม่ทันหรอก

เกมรับของอาซากุระอาจจะไม่เอาไหน แต่เกมรุกของเขานั้นดุดันและตื่นตัวมาก

เขาอาศัยการสกรีนจากเพื่อนร่วมทีม พุ่งทะลวงเข้าสู่แดนในของสถาบันโฮมิราวกับมีดอันแหลมคม

เลี้ยงบอลลอดขา ก้าวไปข้างหน้า จากนั้นก็ใช้ดรอปสเต็ปแล้วถีบตัวส่งพุ่งทะลวงเข้าไป

ด้วยท่าหลอกจังหวะชะงัก ตามมาตรฐาน เขาก็สามารถเลี้ยงผ่านตัวประกบ ทะลวงเข้าสู่เขตใต้แป้น และกระโดดชู้ตเช็ดแป้นได้อย่างชำนาญ

ในขณะที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขายังอุตส่าห์คิดเผื่อไปถึงขั้นที่ว่าจะตอกกลับยูโตะยังไงดีหลังจากทำแต้มได้

จนกระทั่งแสงไฟสปอตไลต์บนเพดานโดมถูกร่างของยูโตะกลืนกินไปจนหมดในฉับพลัน

ความสามารถในการกระโดดของยูโตะนั้นอยู่ในระดับปานกลาง แต่หลังจากที่ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 80 แต้ม ความเร็วในการเทกตัวกระโดดของเขาก็พัฒนาแบบก้าวกระโดดไปด้วย

ในสายตาของแฟนๆ ตอนนี้เขาเป็นดั่งกำแพงเมืองจีนที่บดบังตัวอาซากุระเอาไว้มิดชิด

"ไอ้หมอนี่มันกระโดดได้ดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

แม้จะตกใจ แต่เขาก็ยังคงฝืนชู้ตต่อไป ลูกนี้ถ้าปล่อยหลุดมือไป โอกาสโดนบล็อกก็ปาเข้าไปเก้าในสิบส่วนแล้ว

แต่ยังไงซะเขาก็เป็นถึงอัจฉริยะ เขามีจิตใจที่เยือกเย็นและทักษะการส่งบอลที่ยอดเยี่ยม

หลังจากที่วิถีการชู้ตถูกปิดตาย เขาก็บิดตัวกลางอากาศแล้วจ่ายบอลไปที่ตำแหน่งด้านหลังของยูโตะแทน

พรสวรรค์ในเกมรุกของเด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ

เพื่อนร่วมทีมของอาซากุระรับบอลที่ส่งมาและกระโดดขึ้นทันทีโดยไม่ชักช้า

แต่ในจังหวะที่เขากำลังลอยตัวขึ้นไปได้ครึ่งทาง ยูโตะก็ตามมาช่วยซ้อนเกมรับ และตบลูกบาสปลิวออกไปด้วยความแรงดุจสายฟ้าฟาด

ป้าบ!

ผู้เล่นของโรงเรียนยามากุจิต่างยืนตะลึงราวกับโดนฟ้าผ่า

"หมอนั่นกระโดดได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

"เมื่อกี้หมอนั่นยังลอยอยู่กลางอากาศอยู่เลยไม่ใช่รึไง?"

"นี่มันวิชาเทเลพอร์ตชัดๆ?"

"..."

คนดูก็เริ่มจะนั่งกันไม่ติดแล้วเหมือนกัน

เกมรุกของยูโตะอาจจะดูจืดชืด แต่เกมรับนี่มันสุดยอดไปเลย

การเทกตัวกระโดดอย่างต่อเนื่องเพื่อทำบล็อกในท้ายที่สุดแบบนี้ มันช่างเหมือนกับ 'กำแพงแห่งความสิ้นหวัง' ซะจริงๆ

โซระรู้สึกอินจัด

ยูโตะนั้นเป็นพวกไม่ฟังเหตุผลใครจริงๆ นั่นแหละ โดยเฉพาะช่วงนี้ หลายครั้งที่การเหวี่ยงวีนของเธอมันเปล่าประโยชน์ เหมือนกับการทุบสำลียังไงยังงั้น...

ตาลุงโค้ชชูกำปั้นฉลองอย่างออกรสอยู่ที่ข้างสนาม ในขณะที่หัวหน้าโค้ชโรงเรียนยามากุจิที่อยู่ข้างๆ กลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์แย่ๆ ที่พุ่งพล่านขึ้นมา

เด็กคนนั้นไม่ธรรมดา!

ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

"แต่ทำไมกันล่ะ? ชัดเจนเลยว่าเมื่อปีที่แล้วเขายังดู... ธรรมดามากๆ อยู่เลย"

ยูโตะเมื่อปีที่แล้วก็ถือว่าแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว เขาเป็นถึงสมอลฟอร์เวิร์ดที่เก่งที่สุดในการแข่งขันระดับจังหวัด นั่นจึงเป็นเหตุผลที่อาซากุระร้องโวยวายอยากจะโค่นยูโตะและแย่งตำแหน่งนั้นมาให้ได้

แต่ถึงอย่างนั้น ยูโตะเมื่อปีที่แล้วก็ยังดูเป็นคนธรรมดาๆ อยู่ดี

กีฬาไม่เหมือนกับเรื่องอื่นๆ หรอกนะ โดยเฉพาะบาสเกตบอล การที่คุณมีพรสวรรค์หรือเปล่า มันสามารถมองออกได้ด้วยตาเปล่าในแวบเดียว

และตอนนี้ยูโตะก็ดูเหมือนคนที่มีพรสวรรค์ล้นเหลือสุดๆ

ปึง~

ลูกบาสกระเด็นออกนอกสนามไป ยูโตะไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรหลังจากที่เท้าแตะพื้น

ในช่วงเวลานี้ เขาได้ปรับตัวให้เข้ากับค่าความเร็ว 80 แต้มมาตั้งนานแล้ว

การกระโดดได้ไม่สูงมากก็มีข้อดีเล็กๆ อยู่อย่างนึงเหมือนกัน นั่นก็คือเท้าจะแตะพื้นได้เร็วขึ้น ทำให้สามารถเทกตัวกระโดดครั้งที่สองได้อย่างรวดเร็ว

"เยี่ยมมากยูโตะ"

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของทีมเดินเข้ามาแท็กมือกับยูโตะ ครั้งนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธ ยังไงซะพวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกัน การมีปฏิสัมพันธ์กันบ้างก็เป็นเรื่องจำเป็นเพื่อกระตุ้นความสามัคคีในทีม

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไปว่า "นี่ตัวประกบของนายนะเว้ย อย่าปล่อยให้มันหลุดเข้ามาใต้แป้นง่ายๆ แบบนี้สิ"

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่อาซากุระแล้วพูดว่า "หมอนี่ก็เก่งใช้ได้แฮะ ฉันเต็มที่ก็รับมือได้แค่แบบหนึ่งต่อสองเท่านั้นแหละ"

"..."

ไอ้สารเลวเอ๊ย!

ไอ้เวรนี่!

ไอ้บัดซบ!

"เมื่อกี้ไอ้เวรนี่มันพูดว่าไงนะ? เต็มที่ก็รับมือได้แค่สองคนงั้นเรอะ? แถมยังพูดต่อหน้าฉันเนี่ยนะ?"

แม่งเอ๊ย!

อาซากุระแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เขาต้องหูฝาดไปแน่ๆ ใช่มั้ย?

เขาคือหอกทะลวงฟันแห่งโรงเรียนมัธยมปลายยามากุจิเลยนะเว้ย เมื่อปีที่แล้วเขาทำแต้มเฉลี่ยสูงถึง 23.5 แต้มต่อเกม

สถิติระดับนี้ถือว่าโดดเด่นสุดๆ แล้วสำหรับผู้เล่นในรุ่นอายุเท่านี้

แต่ผลลัพธ์คือ... ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า...

ไอ้ยูโตะ ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!