บทที่ 2 - ยินดีต้อนรับสู่อเมริกา พร้อมรางวัลแห่งการเริ่มต้น

บทที่ 2 - ยินดีต้อนรับสู่อเมริกา พร้อมรางวัลแห่งการเริ่มต้น

ลินน์ไม่ใช่พ่อพระ

ก่อนที่จะทะลุมิติมาเขาก็เป็นหมอคนหนึ่ง

เขาผ่านการแก่งแย่งชิงดีในโรงพยาบาลระดับแนวหน้ามาจนช่ำชอง เคยรับเงินพิเศษมาก็ไม่น้อย แถมเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อให้ได้เลื่อนตำแหน่งมาบ้างเหมือนกัน

เขายอมรับว่าตัวเองก็แค่คนธรรมดาที่รักเงินและกลัวตายคนหนึ่ง

แต่ลินน์ยังจำเช้าวันแรกที่เขาได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวตัวนั้นได้แม่นยำ

เขาเคยชูหมัดขวาขึ้นปฏิญาณตนว่า:

"ข้าพเจ้าขอให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงใจว่าจะอุทิศตนเพื่อรับใช้มวลมนุษยชาติ"

"สุขภาพของคนไข้ต้องเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าคำนึงถึงเป็นอันดับแรก..."

ไม่ว่าจะเป็นในอเมริกาที่ทุนนิยมจ๋าแบบสุดโต่งแห่งนี้ หรือจะเป็นในบ้านเกิดของเขาเองก็ตาม

การเป็นนักอุดมคติที่ยึดถือคำปฏิญาณของฮิปโปเครตีสไว้เหนือหัวในยุคสมัยนี้อาจจะดูน่าหัวเราะเยาะ

แต่สำหรับลินน์แล้ว บางเรื่องมันคือเส้นตายที่ข้ามไปไม่ได้เด็ดขาด

"เอมิลี่ คุณกะจะฆ่าฉันให้ตายเลยเหรอ?"

เขาหยิบเช็คในกระเป๋าออกมาแล้วเปิดดู

"เช็คจากบริษัทเถื่อนที่จดทะเบียนในหมู่เกาะเคย์แมนแค่ใบเดียว คิดจะหลอกกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

"คุณกะจะให้ฉันถือเช็คใบนี้ไปธนาคารเพื่อถอนเงิน แล้วโดนไอ้พวกสรรพากรที่น่ากลัวกว่า FBI จับกุมตัวคากองเงินหรือยังไง?"

เอมิลี่ถึงกับยืนอึ้ง

ในที่สุดลินน์ก็มีปฏิกิริยาตอบโต้สักที

แต่มันกลับต่างจากที่เธอคาดไว้โดยสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่ความหงอที่เคยเห็นจะหายวับไป แต่เขายังมองเห็นกับดักที่เธอวางเอาไว้ได้อย่างทะลุปรุโปร่งด้วย

ลินน์ไม่เปิดโอกาสให้เธอแก้ตัวและเริ่มตำหนิต่อทันที:

"อีกอย่างนะ ธุรกิจของคุณนี่มันทำแบบมือสมัครเล่นชะมัดเลย"

เขาชี้ไปที่ใบหน้าของศพที่เริ่มซีดขาว ตรงบริเวณสันจมูกและโหนกแก้มมีรอยจุดสีแดงคล้ำจางๆ ปรากฏขึ้นมาให้เห็น

"นี่คือรอยผื่นรูปปีกผีเสื้อที่ชัดเจนมาก"

"แม้ในประวัติการรักษาจะไม่ได้ระบุไว้ แต่นี่คืออาการระยะเริ่มต้นของโรคพุ่มพวงชัดๆ"

"แค่นี้คุณยังดูไม่ออกเลย แล้วยังกล้าคิดจะทำธุรกิจเสี่ยงตายแบบนี้อีกเหรอ?"

"การเสพยาเกินขนาดมันแค่ช่วยปิดบังความผิดปกติของระบบภูมิคุ้มกันของเธอเอาไว้ แต่ไตที่คุณควักออกมานั่นน่ะ มันน่าจะเต็มไปด้วยสารที่ทำลายระบบภูมิคุ้มกันอยู่เพียบเลยล่ะ"

ลินน์มองเห็นใบหน้าของเอมิลี่ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด

"คุณกะจะเอาระเบิดชีวภาพแบบนี้ไปมอบให้ 'มหาเศรษฐีผู้ใจบุญ' คนนั้นงั้นเหรอ?"

"ถ้าดูแค่ภายนอกไตมันก็มองไม่ออกหรอกนะ แต่ทันทีที่ปลูกถ่ายเข้าไป..."

"ถ้าโชคดีหน่อย คนรับอวัยวะก็แค่เกิดภาวะไตวายเฉียบพลัน แต่ถ้าโชคร้าย มันจะกลายเป็นพายุภูมิคุ้มกันถล่มไปทั่วร่างกาย"

"ถึงตอนนั้นคุณคิดว่าครอบครัวของมหาเศรษฐีคนนั้นจะขอบคุณคุณ หรือจะส่งคุณไปลอยคอเล่นในแม่น้ำฮัดสันเพื่อพักผ่อนยาวๆ กันแน่?"

เหงื่อกาฬของเอมิลี่เริ่มไหลพลั่ก

เธอก็แค่พยาบาลธรรมดาคนหนึ่งที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการหาเงิน จนไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดทางวิชาการที่ลึกซึ้งขนาดนี้

ถ้าสิ่งที่ลินน์พูดมาเป็นเรื่องจริงล่ะก็...

นี่มันไม่ใช่การหาเงินแล้ว แต่มันคือการรนหาที่ตายชัดๆ!

แต่พอคิดได้แบบนั้น ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความดีใจเหมือนคนรอดพ้นจากความตาย

โชคดีจริงๆ ที่ปกติเธอก็ทำดีกับไอ้หนุ่มขี้อายคนนี้ไว้ไม่น้อย

มิน่าล่ะหมอนี่ถึงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

ไม่ใช่ว่าเสน่ห์ของเธอใช้ไม่ได้ผล แต่เขาใช้ความคิดอยู่ต่างหากล่ะ

ลินน์กำลังช่วยเธอตรวจสอบความปลอดภัยอยู่นี่เอง

ดูท่าแล้วการมีพาร์ทเนอร์เป็นหมอที่เชี่ยวชาญสักคนเป็นเรื่องจำเป็นจริงๆ และคนที่ดูท่าจะแอบชอบเธออยู่ตรงหน้านี่แหละคือตัวเลือกที่เพอร์เฟกต์ที่สุดแล้ว

"พระเจ้าช่วย! ลินน์..."

เอมิลี่เอามือทาบอกจนหน้าอกสะเทือนเลื่อนลั่น

"ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีจริงๆ"

"เช็คใบนั่นเป็นไอ้พวกนายหน้าเฮงซวยเป็นคนออกให้ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะลินน์ ฉันจะไปกล้าทำร้ายคุณได้ยังไงกันล่ะ?"

ด้วยความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืด เธอจึงแสร้งทำเป็นลนลานคว้าเช็คในมือลินน์มาฉีกทิ้งจนเป็นเศษเล็กเศษน้อย

จากนั้นก็ล้วงกระเป๋าเงินปราด้าที่ประดับด้วยเพชรเทียมออกมา

กระเป๋าเงินนั้นหนาปึ้ก เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะนับ ได้แต่โกยเงินสดทั้งหมดออกมาแล้วยัดใส่มือลินน์

"ในนี้มีประมาณสามพันดอลลาร์ เป็นเงินสดที่เลขไม่เรียงกัน ปลอดภัยแน่นอน"

"ฉันมีติดตัวอยู่แค่นี้เอง ถือว่าเป็นเงินมัดจำก่อนนะ แค่มัดจำเท่านั้น"

"ฉันต้องรีบไปติดต่อฝั่งนั้นเดี๋ยวนี้เลย เพื่อให้หยุดการผ่าตัด และต้องไปติดต่อโรงพยาบาลอื่นเพื่อหา 'อะไหล่' ชิ้นใหม่แทน"

"เพราะงั้น..."

ลินน์มองดูปึกเงินสดสีสวยในมือ แล้วแสร้งทำยิ้มแบบคนละโมบออกมาอย่างพอดิบพอดี

เขาถึงขั้นใช้นิ้วโป้งคลี่นับเพื่อสัมผัสความหนาของเงินก่อนจะยัดใส่กระเป๋าด้านในของเสื้อกาวน์

"รีบไปเถอะ ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด"

"เรื่องยุ่งๆ ที่เหลือตรงนี้ เดี๋ยวฉันจัดการต่อให้เอง"

พูดจบ ลินน์ก็ยังใจดีพอที่จะตบไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

"ลินน์ ฉันรู้แล้วล่ะว่าคุณรักฉัน! คืนนี้ไปหาฉันที่ห้องนะ เรื่องอ่างอาบน้ำเรายังมีนัดกันอยู่นะคะ"

เอมิลี่มั่นใจในความสวยของตัวเองแบบเต็มร้อย

ในเมื่อลินน์ยอมรับเงินไปแล้ว ต่อไปเขาก็ต้องกลายเป็นพวกเดียวกับเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"รอรับสายฉันนะ"

เธอจุ๊บปากลินน์ไปหนึ่งทีทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเดินเสียงส้นเท้ากระทบพื้น "ตึก ตึก ตึก" จากไปอย่างรวดเร็ว

...

ตอนนี้ในห้องกู้ชีพเหลือเพียงลินน์คนเดียวเท่านั้น

นอกจากเสียงไฟฟ้าเบาๆ จากเครื่องวัดสัญญาณชีพแล้ว ทุกอย่างก็เงียบกริบ

ลินน์หยิบโทรศัพท์ออกมา

บนหน้าจอแสดงโปรแกรมบันทึกเสียงที่ทำงานต่อเนื่องมาแล้ว 8 นาที 53 วินาที

เขากดหยุดบันทึกเสียง ตัดต่อเอาช่วงที่เขาให้คำแนะนำกับเอมิลี่ออกไป และตั้งรหัสล็อคไฟล์ไว้สองชั้น

จากนั้น เขาก็สวมถุงมือยางคู่ใหม่

เขาเดินไปที่ถังขยะติดเชื้อใบเก่า ค่อยๆ ใช้คีมคีบขวดเปล่ายาเวคูโรเนียมพวกนั้นออกมาใส่ถุงเก็บหลักฐานแบบใสอย่างระมัดระวัง

สุดท้าย เขาก็เดินไปที่เครื่องวัดสัญญาณชีพ และกดพิมพ์ข้อมูลย้อนหลังในช่วงเวลานั้นออกมาอีกชุดหนึ่ง ก่อนจะพับเก็บใส่กระเป๋าไว้

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ลินน์ก็กลับไปที่ห้องพักแพทย์เล็กๆ ของเขา

เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะต้องแจ้งเบาะแสยังไง ถึงจะการันตีความปลอดภัยของตัวเองได้มากที่สุด

โทรไปเบอร์แจ้งเหตุภายในของโรงพยาบาลเหรอ?

ถ้าเอมิลี่มีคนคุมกะลาหัวอยู่ข้างใน การโทรหาหน่วยงานตรวจสอบภายในก็เท่ากับการรนหาที่ตายชัดๆ

ลินน์เปิดคอมพิวเตอร์และค้นหาข้อมูลจากความทรงจำเดิมจนเจอเว็บไซต์หนึ่ง:

[HHS-OIG]

สำนักงานจเรประจำกระทรวงสาธารณสุขและบริการมนุษย์ของสหรัฐอเมริกา

นี่คือหน่วยงานตรวจสอบสูงสุดที่จัดการเรื่องการทุจริตทางการแพทย์และการทำผิดกฎหมายโดยเฉพาะ

แต่แค่นี้ยังไม่พอที่จะการันตีความปลอดภัยของเขาได้อย่างสมบูรณ์

เขาต้องพ่วงด้วยหน่วยสืบสวนคดีทุจริตทางการแพทย์ของ FBI สาขานิวยอร์กเข้าไปด้วย

การค้าอวัยวะมนุษย์ ถือเป็นคดีอุกฉกรรจ์ระดับรัฐบาลกลาง

ต้องขอบคุณความรู้ด้านกฎหมายที่เจ้าของร่างเดิมพยายามท่องจำมาอย่างหนัก ลินน์จึงสามารถกรอกแบบฟอร์มแจ้งเบาะแสออนไลน์ได้อย่างรวดเร็ว

[ประเภทการแจ้ง: ฆาตกรรมทางการแพทย์ / การค้าอวัยวะเถื่อน]

[ผู้ต้องสงสัย: เอมิลี่ คาร์เตอร์ และขบวนการที่เกี่ยวข้อง]

[หลักฐานสำคัญ: ไฟล์บันทึกเสียง, หลักฐานยาตกค้าง, บันทึกประวัติการรักษาปลอม]

[ข้อเรียกร้องของผู้แจ้ง: ขอรับการคุ้มครองพยานจากรัฐบาลกลางในทันที ตามกฎหมายว่าด้วยการแจ้งเบาะแสการทุจริต]

คลิกส่ง

ยังไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ โทรศัพท์ส่วนตัวของลินน์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่มันไม่มีเลขหมายแสดงขึ้นมา...

"คุณหมอลินน์ใช่ไหมครับ?"

ปลายสายเป็นเสียงทุ้มต่ำและดูมั่นคง ทำให้รู้สึกถึงความปลอดภัย

"ผมคือเจ้าหน้าที่พิเศษมิลเลอร์จาก FBI เราได้รับข้อมูลที่คุณส่งมาแล้วครับ"

"ขอให้คุณดูแลความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับแรก และถ้าเป็นไปได้ พยายามอย่าให้ใครมาเคลื่อนย้ายหรือสัมผัสศพคนไข้คนนั้นเด็ดขาด"

"เนื่องจากคดีนี้มีพฤติการณ์ร้ายแรงมาก เจ้าหน้าที่ของเราจะเดินทางไปถึงโรงพยาบาลเมโทรโพลิแทนภายในสิบนาทีนี้"

"ขอให้คุณทำตัวตามปกติ อย่าให้ใครสงสัยได้เด็ดขาด"

ทันทีที่ลินน์วางสาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ภารกิจเส้นทางโลก D เสร็จสิ้น]

[คุณประสบความสำเร็จในการตัดขาดจากความชั่วร้ายได้อย่างแม่นยำ โดยที่ยังรักษาความปลอดภัยของตัวเองไว้ได้]

[ได้รับรางวัล: ทักษะ 'การเย็บแผลแบบแยกจุดระดับปรมาจารย์']

เมื่อรางวัลถูกส่งมอบมาถึง ประสบการณ์การผ่าตัดนับครั้งไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าสู่สมองของลินน์ทันที

ลินน์รู้สึกได้ว่ามือของเขาคล่องแคล่วขึ้นมาก ราวกับว่าเขาผ่านการฝึกซ้อมการเย็บแผลมาเป็นล้านๆ ครั้ง

นอกจากรางวัลจากระบบแล้ว เงินสามพันดอลลาร์นั่น เอมิลี่ก็เป็นคนให้เขามาด้วยความสมัครใจเองนะ

ยิ่งไปกว่านั้น ตามกฎหมายว่าด้วยการแจ้งเบาะแส หากรัฐบาลสามารถยึดทรัพย์จากการกระทำผิดมาได้ ในฐานะคนแจ้งเบาะแส เขาอาจจะได้รับเงินรางวัลส่วนแบ่งถึง 15% ถึง 30% ของมูลค่าทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ

ดูเหมือนว่าเขาเริ่มจะปรับตัวเข้ากับอเมริกาและนิวยอร์กได้บ้างแล้วล่ะ

ลินน์ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ขณะที่นั่งรอการมาถึงของเจ้าหน้าที่ FBI

[จบแล้ว]