ตอนที่ 9 : ไข่มิบรีมสิบใบ

ทางฝั่งนี้ ลิงก์ส่งโปเกมอนตัวที่สองของเขาออกมา ซึ่งก็คือเนียวโรโมะ!

【เนียวโรโมะ】

【เพศ: ผู้】

【ประเภท: น้ำ】

【เลเวล: 10 - ระดับทั่วไป】

【ความสามารถ: วอเตอร์แอบซอร์บ (เมื่อโดนโจมตีด้วยท่าธาตุน้ำ จะไม่ได้รับความเสียหาย แต่จะฟื้นฟู HP แทน)】

【ทักษะ: ปืนฉีดน้ำ, สะกดจิต, ทุบ, ฟองสบู่, วอเตอร์สปอร์ต】

【ศักยภาพ: ระดับจตุรเทพ】

【หมายเหตุ: ลิงก์จับเนียวโรโมะตัวนี้ได้ที่ทะเลสาบใบเมเปิลแดงเมื่อครึ่งเดือนก่อน】

เขาอึ้งไปเลย แมทธิวถึงกับอึ้ง

ทะเลสาบใบเมเปิลแดง มันอยู่แค่ชานเมืองหรงเฉิง เป็นสถานที่ท่องเที่ยว ไม่ได้ถือว่าเป็นป่าซะด้วยซ้ำ

นี่ลิงก์บังเอิญไปจับเนียวโรโมะที่มีศักยภาพระดับจตุรเทพได้ตอนที่ออกไปเที่ยวเล่นงั้นเหรอ?

และตอนนี้ แมทธิวก็ต้องเผชิญกับอีกปัญหาหนึ่ง ความสามารถของเนียวโรโมะตัวนี้คือ วอเตอร์แอบซอร์บ ให้ตายเถอะ!

มิน่าล่ะ ลิงก์ถึงได้มั่นใจนักมั่นใจหนาว่าจะมาท้าดวลกับเขา ที่แท้ก็มีไม้ตายไว้จัดการกับเคโรมัตสึนี่เอง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"มินิริว ออกมา!" แมทธิวขว้างโปเกบอล

"มินิริว～"

ทันทีที่ร่างอันงดงามของมินิริวปรากฏขึ้น เสียงฮือฮาที่ตามมาก็ดังกว่าตอนทัตสึเบเสียอีก

"เป็นไปได้ยังไง!"

ตาของลิงก์แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ทำไมกัน! ทำไมหมอนี่ถึงมีโปเกมอนกึ่งตำนานอีกตัวได้!

ลิงก์บิดเบี้ยวไปด้วยความอิจฉาริษยา และความโกรธก็ทำให้เขาขาดสติ การต่อสู้หลังจากนั้นก็ง่ายดาย

ท่ามกลางเสียงขู่คำรามอันน่ารักของมินิริว ในที่สุดเนียวโรโมะก็ถูกจัดการด้วยท่าทอร์นาโด

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ชนะรวดสามครั้ง รางวัล: ไข่มิบรีม 10 ใบ】

"?"

【...】

"ระบบ พูดรางวัลนั้นอีกทีซิ?"

【ไม่】

"มิบรีม 10 ตัว! บ้าไปแล้วเหรอ?"

【พวกมันทั้งหมดมีศักยภาพระดับกึ่งจตุรเทพ และมีหนึ่งตัวที่มีศักยภาพระดับจตุรเทพ】

"หืม? งั้นก็ช่างเถอะ ฉันค่อนข้างชอบพวกมันอยู่เหมือนกัน"

มิบรีม โปเกมอนครีม รูปร่างเล็กกะทัดรัดและน่ารัก ทักษะเกือบทั้งหมดของมันเป็นสายซัพพอร์ตและฮีล แถมยังกินได้ด้วยนะ!

แค่ระบบให้มาเยอะไปหน่อยในคราวเดียว ฉันจะเลี้ยงพวกมันไว้ที่บ้านเป็นสัตว์เลี้ยงก็แล้วกัน

ลิงก์ที่ตั้งใจมาหาเรื่อง กลับต้องจากไปในสภาพที่น่าสมเพช หลังจากไล่นักเรียนที่มามุงดูออกไป ครูประจำชั้นก็พูดกับแมทธิวว่า "ไม่คิดจะปิดบังตัวตนอีกแล้วเหรอ?"

"หึ ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจจะปิดบังหรอกครับ ผมแค่ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวต่างหาก" แมทธิวยิ้ม

"ปิดบังมาได้ตั้งสองปีครึ่งนี่ก็เก่งแล้วนะ"

"ครูนึกว่าเธอจะเก็บเป็นความลับไปจนถึงการแข่งขันเทรนเนอร์หน้าใหม่เมืองหรงเฉิงเดือนหน้าซะอีก"

ทุกเดือนมีนาคม เมืองหรงเฉิงจะจัดการแข่งขันเทรนเนอร์หน้าใหม่ และมีเพียงนักเรียนที่กำลังจะจบการศึกษาและเพิ่งกลายเป็นเทรนเนอร์เท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าร่วม

ครูประจำชั้นพูดแซว พลางชำเลืองมองทัตสึเบที่กำลังเล่นอยู่กับเซเรน่าและลีฟ แล้วหันไปมองมินิริวที่กำลังออดอ้อนแมทธิว

อิจฉาจัง ครูประจำชั้นถอนหายใจในใจ เขาว่ากันว่าถนนทุกสายมุ่งสู่กรุงโรม แต่บางคนก็เกิดที่กรุงโรมเลยนี่แหละ

"เอาล่ะ พวกหนุ่มสาวไปสนุกกันเถอะ ครูไม่กวนแล้ว"

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเด็กสาวสองคนตรงนั้น ครูประจำชั้นก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเดินไปให้คำแนะนำคนอื่นๆ ต่อ

แมทธิวส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วพามินิริวไปหาเซเรน่าและลีฟ

เมื่อเซเรน่าเห็นมินิริวเดินเข้ามา ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย โชคดีที่มินิริวตัวนี้กล้าหาญและไม่ตื่นกลัว

ในทางกลับกัน ลีฟดูเหมือนอยากจะจับมันแต่ก็ไม่กล้า ซึ่งแมทธิวมองว่ามันน่ารักดี

มินิริวเป็นเด็กดี มันถึงกับเป็นฝ่ายเข้าไปใกล้ลีฟก่อนด้วยซ้ำ

หลังจากปล่อยให้โปเกมอนพักผ่อนได้สักพัก แมทธิวก็คว้าชัยชนะมาได้อีกสามครั้งจากการต่อสู้กับพิชูของเซเรน่า และอีวุยกับฮิบานีของลีฟ

หลังจากคาบเรียนปฏิบัติช่วงบ่ายสิ้นสุดลง เขาก็บอกลาเด็กสาวทั้งสอง สิ่งแรกที่แมทธิวทำเมื่อกลับถึงบ้านคือการนำไข่มิบรีมทั้งสิบใบที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบไปไว้ในห้องเพาะพันธุ์

ภาพนี้ทำเอาเหล่าคนรับใช้ในบ้านตกใจกันใหญ่ นายน้อยไม่ได้ไปโรงเรียนหรอกเหรอ? ทำไมดูเหมือนไปเหมาของมาขายเลยล่ะ?

"ลูกชาย ลูกตั้งใจจะเลี้ยงมิบรีมพวกนี้เป็นลูกเลยหรือไง?" แมรี่กลับมาถึงก็พูดไม่ออกเมื่อเห็นไข่มิบรีมเยอะขนาดนี้ เขาจะทำอะไรเนี่ย? จะสร้างวงไอดอลมิบรีม 101 หรือไง?

"ก็ประมาณนั้นแหละครับ พวกมันก็น่ารักดีไม่ใช่เหรอ?" แมทธิวบอก

โดยเฉพาะมาวิป ซึ่งเป็นร่างวิวัฒนาการของมิบรีม มันน่ารักสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ?

ว่ากันว่ามาวิปมีถึง 64 รสชาติที่แตกต่างกัน แมทธิว ผู้ซึ่งเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำและมีนิสัยชอบสะสม ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงมาวิปให้ครบ 64 ตัว!

"ถึงตอนนั้นพวกแม่กับเจ๊ก็เลือกไปคนละตัวแล้วกัน"

แมรี่และลิลี่พยักหน้า ปกติผู้หญิงก็มักจะปฏิเสธโปเกมอนน่ารักๆ ไม่ลงอยู่แล้ว

"เอาล่ะ ลูกสองคนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวจะมีแขกมา แม่จะไปบอกให้คนรับใช้เตรียมอาหารค่ำก่อน" แมรี่พูด

"แขกเหรอครับ? เจ๊รู้ไหมว่าเป็นใคร?" แมทธิวถามลิลี่

"น่าจะเป็นนักเรียนสองคนที่คุณแม่เป็นสปอนเซอร์ให้ปีนี้น่ะ" ลิลี่ผลักแมทธิวไปทางห้องนอนชั้นสอง "ไปเถอะน่า ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก"

บนชั้นสอง ห้องของแมทธิวและลิลี่อยู่ติดกัน

"อย่าล็อกประตูห้องนะ ได้ยินไหม? เดี๋ยวเจ๊จะไปหา" ลิลี่ยืนเตือนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอ ก่อนจะปิดประตูดังปัง

แมทธิวชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว ไม่ว่าลิลี่จะสร้างปัญหาอะไร เขาก็สามารถรับมือได้อย่างใจเย็น

อย่างน้อย เขาก็คิดแบบนั้นล่ะนะ

ไม่กี่นาทีต่อมา มีเงาร่างหนึ่งเดินย่องเข้าไปในห้องนอนของแมทธิว และเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องน้ำ

"บ้าเอ๊ย! จะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไปถึงไหนเนี่ย?"

ลิลี่เดินออกจากห้องของแมทธิวอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่นานนัก แมทธิวก็เดินออกจากห้องน้ำ และก็โดนซ้อมไปหนึ่งยกทันที

"บอกแล้วไงว่าอย่าล็อกประตู! แกจะป้องกันใครหา? ไอ้เด็กบ้า ยืนอยู่ตรงนั้นเลยนะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้อง

ลิลี่เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ดูเหมือนผู้ชนะ

ในขณะที่แมทธิวต้องยืนพิงกำแพงอย่างกระอักกระอ่วน มือข้างหนึ่งกุมก้นตัวเองไว้ มันเจ็บชะมัด

ในเวลานี้ ภายในรถยนต์ธุรกิจสุดหรู มีเด็กสาวหน้าตาสะสวยสองคนนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

เด็กสาวผมแดงสั้นมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่แน่วแน่ ในขณะที่เด็กสาวผมสีฟ้ายาวประบ่าเอาแต่ก้มหน้า บีบนิ้วหัวแม่มือตัวเองด้วยความกังวล ดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

"เพื่อนนักเรียนลีฟ คุณครูเหวินก็เป็นสปอนเซอร์ให้เธอเหมือนกันเหรอ?"

ตอนที่เห็นลีฟขึ้นรถมา ทีแรกเซเรน่าก็ประหลาดใจ แต่พอคิดถึงฮิบานีของลีฟ เธอก็เข้าใจ

ที่แท้ลีฟก็ได้รับทุนสนับสนุนเหมือนกับเธอนี่เอง ซึ่งทำให้เธอมีโอกาสได้จับสตาร์ทเตอร์โปเกมอน

ลีฟเงยหน้าขึ้น "ฉันก็แค่โชคดีน่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซเรน่าก็เป็นฝ่ายจับมือเล็กๆ ของลีฟไว้ "ไม่จริงหรอก ในเมื่อคุณครูเหวินเลือกเธอ ก็แสดงว่าเธอต้องมีเหตุผลของเธอสิ"

"ตั้งแต่นี้ไป เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันนะ"

ลีฟส่งเสียงฮึมฮำเบาๆ พี่น้องที่ดีต่อกันงั้นเหรอ?