บทที่ 35 - โม่อวิ๋นผู้ถูกชักนำไปในทางที่ผิด

บทที่ 35 - โม่อวิ๋นผู้ถูกชักนำไปในทางที่ผิด

"ครั้งนี้ เขาคงจะยอมรับข้อเสนอของข้าแล้วกระมัง"

นางถือถุงในมืออย่างอารมณ์ดีและเตรียมตัวจะไปหาโจวหยวน

ในเมื่อลงมือทำไปแล้ว หากไม่มีใครรู้ การกระทำนั้นก็สูญเปล่าไม่ใช่หรือ

"ศิษย์พี่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะขอรับ"

"เป็นมันขอรับศิษย์พี่ คนผู้นั้นเคลื่อนไหวราวกับภูตผี ยังไม่ทันจะได้มองให้ชัด ร่างของมันก็หายไปแล้ว"

"เจ้าเล่ห์นัก แถมยังลงมือหนักหน่วงอีกด้วย ท่านดูปูดนูนบนหัวข้านี่สิ มันเป็นคนตีทั้งนั้น"

"ตีคนยังพอทน แต่เจ้านั่นกลับไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าไว้ให้สักชิ้น มีคนแบบนี้ด้วยหรือ เลวทรามเกินไปแล้ว"

ศิษย์สำนักเสวียนชิงหลายคนที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล้อมหน้าล้อมหลังบุรุษในชุดหรูหราผู้มีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดาพลางร้องห่มร้องไห้ระบายความอัดอั้น

การถูกกระทำเช่นนี้ มันทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าให้ตายเสียอีก

หยามเกียรติ นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ

ที่แท้ในสายตาของคนผู้นั้น ชีวิตของพวกเขากลับมีค่าน้อยกว่าทรัพยากรเหล่านั้นเสียอีก

ได้ ในเมื่อพวกเขาสู้ไม่ได้ แล้วพวกเขาไปตามกำลังเสริมมาไม่ได้หรือไง

"ขายหน้าจริงๆ ยังไม่รีบสวมเสื้อผ้าอีก"

จางเจิงหรงหยิบเสื้อผ้าออกมาจากแหวนมิติและโยนให้คนตรงหน้า

ช่างเป็นกลุ่มตัวไร้ค่าจริงๆ ถูกคนๆ เดียวเล่นงานจนมีสภาพเช่นนี้ได้

"พวกเจ้าหมายความว่า ตอนนี้มันยังซ่อนตัวอยู่ในเขตภูเขานี้อย่างนั้นหรือ"

จางเจิงหรงมองดูศิษย์ที่ทยอยเดินออกมาพร้อมกับรอยปูดนูนขนาดใหญ่บนศีรษะพลางเลิกคิ้วเอ่ยถาม

โชคดีที่พวกศิษย์หญิงยังไม่ถึงขั้นถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าไปจนหมด

มิฉะนั้นสถานการณ์ที่นี่คงจะไม่เงียบสงบเช่นนี้เป็นแน่

"ศิษย์พี่ ลูกไม้ของมันข้าดูแวบเดียวก็รู้แล้ว ต้องเป็นมันอย่างแน่นอน"

"ป่านนี้ทรัพยากรในมือของมันคงจะมากมายจนน่าสะพรึงกลัวแล้วกระมัง"

ศิษย์สำนักเสวียนชิงหลายคนรีบสวมเสื้อผ้าและเป่าหูจางเจิงหรงไม่หยุด

พยายามหยิบยกจุดที่จางเจิงหรงน่าจะให้ความสนใจขึ้นมาพูดยั่วยุ

"โอ้ พวกเจ้าพูดมาเช่นนี้ ข้าก็ชักอยากจะไปประลองฝีมือกับมันดูสักหน่อยแล้ว ถือเสียว่าเป็นการกำจัดภัยพาลให้บ้านเมืองก็แล้วกัน"

ดวงตาของจางเจิงหรงทอประกายวาววับ จริงอย่างที่พวกเขากล่าว หากปล้นชิงคนไปมากมายปานนั้น ทรัพยากรในมือของไอ้เด็กนั่นคงจะพอกพูนขึ้นถึงระดับหนึ่งแล้วเป็นแน่

ไม่รู้เหมือนกันว่ายอดฝีมือระดับแก่นแท้ลี้ลับขั้นที่เจ็ดอย่างเขา จะต้องใช้กี่กระบวนท่าถึงจะสยบมันลงได้

"ยอดเยี่ยมไปเลยขอรับ มีศิษย์พี่จางออกโรงเอง ไอ้เด็กนั่นจะเอาอะไรมาสู้ แค่ยอมจำนนแต่โดยดีก็สิ้นเรื่องแล้ว"

"ถูกต้อง ศิษย์พี่ใช้เวลาเพียงสามปีก็ก้าวขึ้นมาเป็นศิษย์สายตรงของสำนักได้ นับว่าเป็นผู้มีลักษณะโดดเด่นเหนือผู้คนโดยแท้"

"ใช่แล้วขอรับ เก่งกาจสมชื่อจริงๆ"

เมื่อศิษย์หลายคนเห็นว่าแผนการได้ผล ก็รีบพากันประจบสอพลออย่างเอาอกเอาใจ

หากจางเจิงหรงจับตัวไอ้เด็กนั่นได้สำเร็จ แม้พวกเขาอาจจะไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรมากมายนัก

แต่อย่างน้อยทรัพยากรที่เคยเป็นของพวกเขาก็ควรจะได้คืนกลับมาบ้าง

สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ถือเป็นผลประโยชน์อันใหญ่หลวงเลยทีเดียว

แถมยังได้แก้แค้นไอ้เด็กนั่นอีกด้วย

รังแกกันเกินไปแล้ว รู้หรือไม่ว่าสภาพของพวกเขาในตอนนี้เดินไปไหนมาไหนมีแต่คนหันมามอง

เจ็บใจนัก ทำไมถึงได้เป็นคนสารเลวและต่ำช้าได้ขนาดนี้

"ศิษย์น้องทั้งหลายโปรดวางใจ ในฐานะศิษย์พี่ ข้าย่อมต้องออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน"

จางเจิงหรงฟังคำยกยอของศิษย์น้อง ความรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองก็พุ่งทะยานนถึงขีดสุด

ปากของศิษย์น้องกลุ่มนี้ช่างหวานปานน้ำผึ้งจริงๆ

ทำเอาเขาตัวลอยไปหมดแล้ว

ไอ้เด็กนั่นจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับแก่นแท้ลี้ลับขั้นสูงสุดได้เชียวหรือ

จางเจิงหรงแค่นเสียงหัวเราะหยัน ปฏิเสธข้อสันนิษฐานในใจของตัวเองทิ้งไป

"พวกเราไปกันเถอะ"

จางเจิงหรงสะบัดแขนเสื้อและเดินนำหน้าเข้าไปในเขตภูเขา ถือเป็นการสร้างความมั่นใจให้แก่ศิษย์น้องทุกคน

ภายในถ้ำแห่งหนึ่งในเขตภูเขา โจวหยวนสูบกลืนพลังจากหินวิญญาณระดับต่ำที่วางกองอยู่ตรงหน้าเข้าไปราวกับพายุหมุน

"ระดับแก่นแท้ลี้ลับขั้นที่สี่"

โจวหยวนลืมตาขึ้นและกำหมัดแน่น

ทรัพยากรที่เขาหามาได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ แทบจะตกถึงท้องของเขาภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยามด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าความก้าวหน้าก็เห็นผลชัดเจนเช่นกัน ตอนนี้เขาทะลวงเข้าสู่ระดับแก่นแท้ลี้ลับขั้นที่สี่เรียบร้อยแล้ว

หลังจากทะลวงผ่านสภาวะสุดขั้วมาได้ การก้าวเข้าสู่ระดับพลังใหม่ก็ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก

บางทีอาจจะเป็นเพราะมีเพียงการทะลวงผ่านสภาวะสุดขั้วเท่านั้นที่จะดึงดูดทัณฑ์สวรรค์ลงมาได้กระมัง

ไม่รู้เหมือนกันว่าหากเขาทะลวงผ่านระดับแก่นแท้ลี้ลับไปได้ จะดึงดูดทัณฑ์สวรรค์รูปแบบใดลงมา

คงต้องเตรียมพร้อมรับมือเอาไว้แต่เนิ่นๆ เสียแล้ว

"บนตัวนางก็ดูไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณเลยแท้ๆ เหตุใดจึงสามารถตบตีเซวียเทียนหมิงจนโงหัวไม่ขึ้นได้ขนาดนั้น"

โจวหยวนลุกขึ้นยืนพลางทอดสายตามองโม่อวิ๋นที่นั่งย่างกระต่ายอยู่ตรงนั้นด้วยความประหลาดใจ

"นั่นเป็นเพราะระดับการฝึกยุทธ์ของนางแต่เดิมก็สูงส่งอยู่แล้ว และก้าวข้ามข้อจำกัดของที่นี่ไปแล้ว"

"เพียงแต่นางดำรงอยู่มาเนิ่นนาน จึงถือว่าได้รับการยอมรับจากกฎเกณฑ์ของที่แห่งนี้แล้วนั่นเอง"

เยี่ยชิงเซียนกอดอก ดวงตางดงามจับจ้องไปที่โม่อวิ๋นและเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

เพราะระดับพลังสูงเกินขีดจำกัด ก็เลยไม่แสดงพลังออกมาให้เห็นอย่างนั้นหรือ

นี่มันจะเจ้าเล่ห์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง

"นายน้อย อ้า รีบกินเร็วเข้า กินเสร็จแล้วพวกเราจะได้ไปทำเรื่องนั้นกันต่อ"

โม่อวิ๋นยื่นกระต่ายย่างที่สุกได้ที่ส่งให้โจวหยวน

ดวงตาของนางฉายแววรีบร้อน

ตั้งแต่เริ่มทำอาชีพลอบตีหัวชาวบ้านมาหลายต่อหลายครั้ง จากตอนแรกที่ยังดูงุนงงไม่ประสีประสา ตอนนี้โม่อวิ๋นกลับแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็น ความชอบ ไปเสียแล้ว

บางครั้งโจวหยวนก็อยากจะพักผ่อนสักวันเหมือนกัน

แต่น่าเสียดายที่โม่อวิ๋นไม่ยอมน่ะสิ

ทำไงได้ ก็ต้องสุ่มหาเหยื่อผู้โชคร้ายรายต่อไปนั่นแหละ

ทว่าจำนวนคนที่เข้ามาในเขตภูเขานี้เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ รายได้ก็หดหายตามไปด้วย

ทำผลงานรอบนี้เสร็จ คงต้องเปลี่ยนสถานที่กันแล้วล่ะ

จะให้มานั่งปักหลักหากินอยู่ที่เดิมตลอดไปก็คงไม่ได้หรอกใช่ไหม

"ไปกันเถอะ"

โจวหยวนกินเสร็จก็เม้มริมฝีปาก ทรัพยากรสำหรับฝึกปรือกำลังร่อยหรอพอดี

...

"คนล่ะ เดินมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลย"

พวกของจางเจิงหรงเดินเข้ามาในภูเขาเกือบชั่วยามแล้ว แต่กลับยังไม่พบเจอกับ ไอ้โจรชั่ว ที่ว่านั่นเลยแม้แต่น้อย

จางเจิงหรงเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

การมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ สู้เอาเวลาไปตามหาวาสนายังจะดีเสียกว่า

"คงเป็นเพราะกลิ่นอายความยิ่งใหญ่ของศิษย์พี่ข่มขวัญจนมันไม่กล้าโผล่หัวออกมาแน่ๆ"

"ใช่เลยขอรับ แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวศิษย์พี่จางมันรุนแรงเกินไปจริงๆ"

"ถ้าอย่างนั้น เอาอย่างนี้ดีไหมขอรับ ศิษย์พี่แกล้งนอนสลบอยู่บนพื้น เพื่อล่อให้มันปรากฏตัวออกมา"

กลุ่มผู้มีปัญญาเฉียบแหลมปรึกษาหารือกันและตระหนักถึงความผิดปกติของสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

พร้อมกับร่างแผนการขึ้นมาอย่างฉับไว

จางเจิงหรงลูบปลายคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็จริงนะ เขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้น

"ช่างเถอะ ข้าจะลองเชื่อพวกเจ้าดูอีกสักครั้ง"

เขาจัดการปูพื้นอย่างดิบดีให้นอนสบายๆ แล้วก็ลงไปนอนแกล้งสลบอยู่ตรงนั้น

ช่วงแรกเขาก็ยังพอประคองสติให้อยู่รอดได้ แต่บรรยากาศรอบด้านมันช่างเงียบสงบเกินไป ไม่นานนักเขาก็เผลอหลับไปจริงๆ

"บัดซบ ทำไมบนตัวพวกนี้ถึงไม่มีอะไรเลย"

โม่อวิ๋นเหยียบเท้าลงบนร่างของศิษย์สำนักเสวียนชิงที่นอนสลบไสล ปากก็สบถด่าไม่หยุด

เมื่อเห็นภาพนี้ โจวหยวนก็มุมปากกระตุก ดูเหมือน ดูเหมือนนางจะถูกชักนำไปในทางที่ผิดเข้าเสียแล้ว

โม่อวิ๋นไร้ซึ่งความทรงจำ แต่ทักษะการเรียนรู้ของนางกลับยอดเยี่ยมยิ่งนัก

คำพูดใดๆ หรือการกระทำใดๆ เพียงแค่ได้เห็นผ่านตาแค่ครั้งเดียว นางก็แทบจะจดจำได้ทั้งหมด

"เอ่อ โม่อวิ๋น ความจริงแล้วคำพูดพวกนั้น เจ้าจะพูดหรือไม่พูดก็ได้นะ"

โจวหยวนร้องเรียกโม่อวิ๋นและเอ่ยเตือนอย่างอ้อมค้อม

การที่สตรีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองมาทำกิริยาเช่นนี้ มันช่างดูขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน

"แต่ข้าคิดว่าการพูดแบบนี้ มันดูมีพลังอำนาจดีออกนะ"

โม่อวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอียงคอตอบ

โจวหยวน

"ช่างเถอะ เจ้าชอบก็เอาที่สบายใจเลย"

เขาโบกมืออย่างอ่อนใจ ก่อนที่ทั้งสองจะตรงเข้าไปค้นถุงมิติที่เหน็บอยู่ข้างเอวของจางเจิงหรง

ในห้วงแห่งความสะลึมสะลือ จางเจิงหรงรู้สึกเหมือนมีใครกำลังพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาอยู่

เขาเบิกตาโพลง พลังวิญญาณพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที พร้อมกับแผดเสียงตวาดลั่น

"พวกเจ้าเป็นใคร กล้าลงมือกับข้าจางเจิงหรง"

[จบแล้ว]