บทที่ 34 - สังหาร

บทที่ 34 - สังหาร

"ไม่"

เจ็บปวด ช่างเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งลั่วอวิ๋นซีจะจากเขาไป

สตรีผู้เย่อหยิ่งทระนง เอาใจใส่ และชอบแย้มรอยยิ้มผู้นั้น ได้เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว

เพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาป่านนี้ ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดหัวใจถึงเพียงนี้

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนู เจ้ารู้สึกแย่มากสินะ พอเห็นเจ้าเศร้าโศกถึงเพียงนี้ ข้าล่ะสะใจจริงๆ"

"อ้อ จริงสิ นางยอมตายก็เพื่อช่วยชีวิตเจ้านี่นา ในเมื่อเจ้าเสียใจมากขนาดนี้ สู้ตามลงไปหานางในปรโลกไม่ดีกว่าหรือ"

เซวียเทียนหมิงเห็นภาพเบื้องหน้าก็แค่นเสียงหัวเราะหยัน

ปากก็พร่ำบอกว่ารักเขานักหนา แสดงท่าทีเศร้าโศกเสียใจปานจะขาดใจ

เช่นนั้นก็ลงไปหานางในปรโลกเสียสิ

หรือจะให้ข้าช่วยส่งสงเคราะห์ให้ก็ได้นะ

จอมปลอม ช่างเสแสร้งจอมปลอมสิ้นดี

โจวหยวนสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เขาตวัดกระบี่ในมือแล้วหมุนตัวหันไปมองเซวียเทียนหมิง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาทีละก้าว

"ข้าย่อมต้องให้คำตอบแก่นางแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นบนตัวกระบี่ มันร้อนแรงและทรงพลังกว่าก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่าตัว

ข้าจะต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อไปกวาดล้างนิกายโลหิต ตามหาท่านพ่อให้พบ หากอยู่ต้องเห็นตัว หากตายก็ต้องเห็นศพ

และจัดการดูแลน้องสาวให้เรียบร้อย ถึงเวลานั้น ข้าอาจจะสามารถให้คำตอบแก่นางได้แล้ว

"ตายซะ"

โจวหยวนตวัดกระบี่ออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก รังสีอัคคีสว่างวาบพุ่งทะยานเข้าฟาดฟันเซวียเทียนหมิง

"ไม่ ข้าจะตายไม่ได้"

ดวงตาของเซวียเทียนหมิงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกปนบ้าคลั่ง เมื่อเห็นการโจมตีที่ยากจะต้านทานพุ่งเข้ามาหา

ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งถึงขีดสุด

หากเขาตายไป แล้วน้องสาวของเขาจะทำอย่างไร

โจวหยวนมีความยึดมั่นของตัวเอง เขาก็มีความยึดมั่นที่จะมีชีวิตรอดต่อไปเช่นกัน

"ฟู่"

"ตุบ"

เซวียเทียนหมิงทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างกายของเขามีควันร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา

ราวกับถูกย่างจนสุกก็ไม่ปาน

บัดซบ ทำไมมันถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ต่อให้เขาจะฝึกปรือเจตจำนงกระบี่อัคคีมาเหมือนกัน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบวนท่านี้ของโจวหยวน เขากลับไม่อาจต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

"ปล่อย ปล่อยข้าไปเถอะ"

เซวียเทียนหมิงหวาดกลัวแล้ว เขาหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ

เมื่อได้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของโจวหยวนที่อยู่เบื้องหน้า เขาอยากจะวิ่งหนี แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

"ฉึก"

โจวหยวนแทงกระบี่ทะลุกลางอกของอีกฝ่ายโดยปราศจากความลังเลใดๆ

"ปล่อยเจ้าไปงั้นหรือ แล้วใครปล่อยพวกเราไปบ้างเล่า"

โจวหยวนดึงกระบี่ออก น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

ความเมตตาต่อศัตรู ก็คือความโหดร้ายต่อตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวใด หากมองจากมุมมองที่ต่างกัน ย่อมมีด้านที่ผิดพลาดเสมอ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ทำตามที่ใจปรารถนาเถิด

"ร่างกายของนางเป็นเพียงร่างแยกเท่านั้น มีความคิดอ่านเป็นอิสระของตัวเอง หากตกตายไป จิตวิญญาณก็จะหวนคืนสู่ร่างต้น"

เสียงของเยี่ยชิงเซียนดังก้องขึ้นในหัวของโจวหยวน

"ท่าน หมายความว่า ศิษย์พี่หญิงยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพอย่างนั้นหรือ"

หัวใจของโจวหยวนกระตุกวูบ ความหวังจุดประกายขึ้นมาในใจทันที

"ก็ไม่แน่ ต้องดูว่าร่างต้นของนางยินยอมให้นางมีตัวตนอยู่ต่อไปหรือไม่"

คำพูดของเยี่ยชิงเซียนราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนหัวของโจวหยวน ทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้มาก นางเอ่ยเสริมต่อว่า

"ไม่ว่าอย่างไร การเร่งยกระดับความแข็งแกร่งของเจ้าให้เร็วที่สุดก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว"

ใช่แล้ว ต่อให้ถึงเวลานั้นเขาจะตามหาร่างต้นของลั่วอวิ๋นซีพบจริงๆ

หากไร้ซึ่งพลังฝีมือ เขาก็ไม่อาจพานางกลับมาได้อยู่ดี

"ศิษย์พี่หญิง ท่านวางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องรอนาน"

โจวหยวนรับถุงมิติของลั่วอวิ๋นซีมาจากมือของโม่อวิ๋น

เขาหยิบท่อนเหล็กสีดำออกมาจากด้านใน

หากต้องการฝึกปรือให้รวดเร็ว ทรัพยากรย่อมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก เชื่อว่าพวกเขาทุกคนคงยินดีที่จะอุทิศพลังงานเล็กๆ น้อยๆ ให้กับข้ากระมัง

หนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรี และหนึ่งสัตว์อสูร ได้สร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้นในแดนลี้ลับเพลิงผลาญ

โดยหารู้ไม่ว่า หลังจากที่พวกเขาจากไปเนิ่นนาน รอยเลือดบนพื้นของเซวียเทียนหมิงกลับค่อยๆ รวมตัวกันขึ้นมาใหม่

"แฮ่ก แฮ่ก"

เซวียเทียนหมิงยกมือขึ้นกุมหน้าอก สีหน้าของเขาอึมครึมและชั่วร้ายสุดขีด

"คิดไม่ถึงเลยล่ะสิ บิดาผู้นี้ร่ำเรียนเคล็ดวิชาลับของนิกายโลหิตมาได้ผิวเผินบ้างหรอกนะ"

"ไอ้เด็กนี่มันร้ายกาจจริงๆ ข้าต้องรีบขัดเกลาเจตจำนงกระบี่อัคคีให้รุดหน้าโดยเร็วที่สุดแล้ว"

เซวียเทียนหมิงหยิบถุงมิติออกมาจากในถ้ำ หมายจะหยิบยารักษาอาการบาดเจ็บมากิน

หากคราวหน้าบังเอิญเจอโจวหยวนอีก เขาจะหลบให้ไกลสุดหล้าเลยทีเดียว

คนของนิกายโลหิตมีตั้งมากมาย เจ้านั่นคงไม่เจาะจงมาไล่ฟันเขาแค่คนเดียวหรอกมั้ง

หากมันสามารถสังหารผู้ท้าชิงตำแหน่งคนอื่นๆ ไปได้ ตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องตกเป็นของเขาไม่ใช่หรือ

เอ๊ะ ลองเปลี่ยนมุมมองดู หนทางเบื้องหน้าก็สว่างไสวขึ้นมาทันที

หากเขาสามารถยั่วยุให้โจวหยวนบาดหมางกับผู้ท้าชิงคนอื่นๆ ของนิกายโลหิตได้ ตัวเขาก็จะกลายเป็นตาอยู่รอฉวยผลประโยชน์ได้สบายๆ เลยไม่ใช่หรือ

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อันที่จริงโจวหยวนก็ใช่ว่าจะให้อภัยไม่ได้เสียทีเดียว

"อ๊าก"

เซวียเทียนหมิงแผดเสียงร้องลั่น มือขวาที่กำลังกำเม็ดยาอยู่ร่วงหล่นลงบนพื้น

"เป็นเจ้านี่เอง สตรีที่อยู่ข้างกายพี่เฉิน จะว่าไปแล้วพวกเราก็น่าจะเป็นพันธมิตรกันไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงลงมือกับข้า"

เซวียเทียนหมิงช้อนตาขึ้นมอง ก็พบกับหลี่อวี้ฉีในชุดกระโปรงสีดำที่มีใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

เป็นนางนี่เองที่ฟันแขนข้างหนึ่งของเขาขาดสะบั้น

แววตาของเซวียเทียนหมิงฉายแววฉงนสงสัย เจ้าอยู่ข้างกายเฉินเป่ยเทียน ก็สมควรจะเป็นพวกเดียวกันไม่ใช่หรือไง

ทำไมถึงปฏิบัติกับข้าเช่นนี้

ลางสังหรณ์เลวร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เขาพยายามจะถ่วงเวลาหลี่อวี้ฉีเอาไว้ ขณะที่มือซ้ายแอบลอบหยิบยารักษาออกมาอีกเม็ด

ต้องฟื้นฟูสภาพร่างกายให้ได้เสียก่อน ถึงจะมีโอกาสหลบหนีไปจากสตรีผู้นี้ได้

มิฉะนั้นก็เป็นเพียงการดิ้นรนที่เปล่าประโยชน์

"ฉัวะ"

ประกายเย็นเยียบสว่างวาบ แขนซ้ายของเซวียเทียนหมิงถูกฟันขาดกระเด็นอย่างหมดจด

"ทำไมกัน เฉินเป่ยเทียนสั่งให้เจ้ามาสังหารข้าอย่างนั้นหรือ"

แววตาของเซวียเทียนหมิงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เขาอุตส่าห์หลอกโจวหยวนได้สำเร็จแล้วแท้ๆ

กำลังจะรอดชีวิตอยู่รอมร่อ จู่ๆ กลับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญโผล่มาเสียได้

เคล็ดวิชาลับเช่นนี้ ภายในหนึ่งเดือนสามารถใช้งานได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

หากต้องตายในตอนนี้ ก็คือการตายอย่างแท้จริงแล้ว

ไม่ยินยอมเลยจริงๆ

ไม่ยินยอมเลยสักนิด ข้ากำลังจะรอดตายอยู่แล้วเชียวนะ

"เขาหรือ เขาตายไปตั้งนานแล้ว ตายด้วยน้ำมือของบุรุษที่พวกเจ้าตกลงกันว่าจะจัดการนั่นแหละ"

หลี่อวี้ฉีหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนตัวกระบี่ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะหยันและเอ่ยตอบ

"พะ พี่เฉินตายแล้วหรือ แล้วเจ้า"

ดวงตาของเซวียเทียนหมิงเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด

"เขาตายไปแล้ว เจ้าไม่ไปตามล่าโจวหยวนที่ฆ่าเขาเพื่อแก้แค้น แล้วมาหาข้าทำไมกัน"

เซวียเทียนหมิงชาไปทั้งตัว พวกเราสองคนไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกันเสียหน่อย แล้วเจ้ามาตามรังควานข้าทำไมกัน

"เขาชื่อโจวหยวนอย่างนั้นหรือ โจวหยวนต้องการสังหารเจ้า ข้าย่อมต้องสังหารเจ้าด้วย บางที โจวหยวนอาจจะรู้สึกดีกับข้าขึ้นมาบ้างก็ได้"

หลี่อวี้ฉียืดตัวตรง แววตาของนางทอประกายแห่งความหวัง

หลังจากถูกสับสันมือจนสลบไป นางก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นพวกโจวหยวนเดินทางมาที่นี่ นางก็ลอบสะกดรอยตามมาเงียบๆ

ไม่นึกเลยว่าจะได้ส้มหล่นก้อนโตเช่นนี้

เดิมทียังไม่รู้ว่าจะหาทางเข้าใกล้โจวหยวนได้อย่างไร แต่ตอนนี้นี่แหละ โอกาสทองมาถึงแล้วไม่ใช่หรือ

"เจ้า เจ้ามันประสาท ป่วยหนักเกินเยียวยาแล้ว"

เซวียเทียนหมิงขบกรามแน่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็นของขวัญประจบสอพลอผู้อื่นเช่นนี้

ที่สำคัญคือ คนๆ นั้นดันเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาเสียด้วย

เรื่องแบบนี้ไม่ว่าใครมาเจอเข้า ใครมันจะไปทนรับได้

"บัดซบ ต่อให้ข้าต้องระเบิดตัวเองตาย ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าสมหวังหรอก"

แววตาของเซวียเทียนหมิงฉายแววบ้าคลั่ง เขาเตรียมจะจุดชนวนระเบิดพลังต้นกำเนิดของตัวเอง

ในเมื่อต้องตายอยู่แล้ว สู้ตายไปพร้อมกับความยิ่งใหญ่เลยดีกว่า

"เจ้ามีทางเลือกอื่นด้วยหรือ"

ดอกไม้น้ำแข็งปรากฏขึ้นในมือของหลี่อวี้ฉี ก่อนจะร่วงหล่นลงบนร่างของเซวียเทียนหมิง

เซวียเทียนหมิงขมวดคิ้วมุ่น เขารู้สึกได้ทันทีว่าพลังวิญญาณในร่างถูกแช่แข็งไปจนหมดสิ้น

เมื่อไม่อาจโคจรพลังวิญญาณได้ ย่อมไม่อาจระเบิดตัวเองได้เช่นกัน

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น คำนวณร้อยพันวิธี ก็ไม่คาดคิดเลยว่าจุดจบสุดท้ายของตัวเองจะเป็นเช่นนี้

หลังจากลงมือบั่นคอเซวียเทียนหมิงและเก็บศีรษะใส่ลงในถุง หลี่อวี้ฉีกระชับหมัดแน่นด้วยความเบิกบานใจ

"ครั้งนี้ เขาคงจะยอมรับข้อเสนอของข้าแล้วกระมัง"

[จบแล้ว]