บทที่ 9: วันที่สดใสของซาสึเกะ

บทที่ 9: วันที่สดใสของซาสึเกะ

เทนโดยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสบายๆ โดยไม่แสดงอาการจริงจังอะไรเลย ก่อนจะพูดกับซาสึเกะสั้นๆ

"เริ่มได้เลย"

ในเนื้อเรื่องเดิม ทุกครั้งที่ซาสึเกะปรากฏตัว เขาจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ระดับเกะนินช่วงเปิดตัว ไปจนถึงระดับจูนิน และก้าวข้ามไปจนเกือบถึงระดับโฮคาเงะหลังจากติดตามโอโรจิมารุ นับว่าเป็นการพัฒนาที่ก้าวกระโดดแบบสุดๆ

แต่ในช่วงที่ซาสึเกะยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนนินจา เขายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นพัฒนาฝีมือ แม้แต่ทักษะการควบคุมจักระขั้นสูงอย่าง "การปีนต้นไม้" หรือ "การเดินบนน้ำ" เขาก็พึ่งจะได้รับการสอนจาก ฮาตาเกะ คาคาชิ หลังจากจบการศึกษาไปแล้ว

พอเห็นท่าทางที่ดูไม่ทุกข์ร้อนของเทนโด ซาสึเกะก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดูถูกขึ้นมาทันที

"แกกล้าดียังไงมาดูถูกฉัน!"

สีหน้าของซาสึเกะเปลี่ยนไปตามระเบียบ เขาชักคุไนออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์แล้วพุ่งเข้าใส่เทนโดทันที

แต่ก่อนที่ซาสึเกะจะเข้าถึงตัว เทนโดก็แค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ลมแรงปะทะเข้าที่หน้าผากของซาสึเกะอย่างจัง จนเขากระเด็นถอยหลังไปไกล

เทนโดเริ่มวิจารณ์การโจมตีนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เจตนาโจมตีของเธอชัดเจนเกินไปนะ แถมยังใช้แรงมากเกินจนขาดความยืดหยุ่นด้วย"

ซาสึเกะได้ยินเสียงบ่นไม่หยุดของเทนโดก็ยิ่งหงุดหงิด เขาเหยียบพื้นยันตัวเพื่อหยุดการเคลื่อนที่ แล้วขว้างคุไนสามเล่มออกไปพร้อมกัน วิถีของคุไนดูเหมือนจะไม่โดนเทนโดในตอนแรก แต่พวกมันกลับเข้าปะทะกันกลางอากาศจนเปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าใส่เทนโดในมุมที่หลบได้ยาก

"ว้าย!"

ซากุระร้องออกมาด้วยความตกใจ ทำให้สาวๆ คนอื่นพากันร้องตามไปด้วย พวกเธอภาพจินตนาการไปแล้วว่าเทนโดต้องหลบไม่พ้นแน่ๆ บางคนถึงกับหลับตาปี๋ไม่กล้ามอง

แต่เทนโดยังคงนิ่งเฉย

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

มือของเขาเคลื่อนที่เร็วมากจนเห็นเป็นภาพติดตา พอเหล่านักเรียนได้สติอีกที คุไนทั้งสามเล่มก็มาอยู่ในมือของเทนโดเรียบร้อยแล้ว

"รู้จักปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ตามสถานการณ์ ความคิดยืดหยุ่นดีนี่นา"

ในขณะที่เทนโดกำลังสอนอยู่นั้น ซาสึเกะที่กำลังวู่วามก็เริ่มประสานอินเตรียมใช้คาถาไฟทันที แต่ชั่วพริบตาเดียว เทนโดก็ไปโผล่อยู่ด้านหลังเขา พร้อมคุไนเย็นเฉียบที่จ่ออยู่ที่ลำคอ ทำให้ซาสึเกะต้องหยุดชะงัก

"เอาล่ะ ซาสึเกะ พอแค่นี้เถอะ"

เทนโดกล่าว

"นี่คือบทเรียนแรกที่ฉันจะสอนเธอ สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องรู้จักเลือกคู่ต่อสู้ที่เหมาะสม"

"เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าระดับอาจารย์ ต่อให้ฉันเป็นคนท้าเธอสู้ ทางเลือกที่ดีที่สุดของเธอก็คือการหนีซะ"

"พวกเธอเข้าใจที่พูดใช่ไหม?"

"เข้าใจครับ/ค่ะ!"

นักเรียนตอบรับพร้อมกันเสียงดัง ซาสึเกะที่เป็นที่หนึ่งของห้องมาตลอดกลับโดนต้อนจนมุม ทำให้ทุกคนได้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเทนโด

"อาจารย์เทนโดเนี่ย สุดยอดไปเลย!"

"ต่อหน้าเพื่อนนักเรียนเยอะๆ แบบนี้ การใช้คาถาเพลิงลูกไฟยักษ์มันอันตรายเกินไปนะ"

เทนโดตักเตือนซาสึเกะด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ซาสึเกะเดินกลับเข้ากลุ่มไปโดยไม่พูดสักคำ ใบหน้าของเขาดูหมองคล้ำและเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกไร้กำลังที่เขาพยายามลืมไปพึ่งจะกลับมาตอกย้ำในใจเขาอีกครั้ง

ซาสึเกะไม่ยอมสบตาใคร เขาแค่ยืนก้มหน้าพยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้ให้ลึกที่สุด แต่ในดวงตาสีดำคู่นั้น เปลวไฟแห่งความกระหายในพลังกลับยิ่งลุกโชนขึ้นมากกว่าเดิม

เทนโดกวาดสายตามองนักเรียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ต่อไป เริ่มฝึกการต่อสู้ตัวต่อตัว ให้จับกลุ่มกันเองแล้วสู้แค่พอหอมปากหอมคอ จำไว้ว่านินจาไม่ใช่นักแสดง และการต่อสู้ไม่ใช่เกม พวกเธอต้องคิดว่าจะทำยังไงให้ได้ผลลัพธ์ดีที่สุดโดยใช้ท่าให้น้อยที่สุด"

เหล่านักเรียนอัจฉริยะของโคโนฮะเริ่มจับคู่ประลองกันอย่างจริงจังบนสนามฝึกซ้อม บางคนก็ประสานอินผิดๆ ถูกๆ บางคนก็สะดุดล้ม หรือบางคนก็ใช้ลูกไม้จนได้เปรียบ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างของฮินาตะกลับดูเงียบเหงาเป็นพิเศษ

คู่ต่อสู้ของเธอคืออิโนะ ทั้งคู่มีฝีมือสูสีกัน แต่ในระดับโรงเรียนนินจา ฮินาตะที่ฝึกมวยอ่อนมาตั้งแต่เด็กน่าจะได้เปรียบอิโนะที่พึ่งเริ่มฝึกวิชาย้ายร่างแยกจิตของตระกูล

ถึงอย่างงั้น ทุกครั้งที่มีโอกาสโจมตี ฮินาตะกลับลังเล และพออิโนะบุกเข้ามา เธอก็ตั้งรับไม่ทัน จนสุดท้ายเธอก็ถูกอิโนะทุ่มลงพื้นในจังหวะแลกหมัดสำคัญ

"เธอแพ้แล้วนะ"

อิโนะพูดไปหอบไปพลางยื่นมือไปดึงฮินาตะให้ลุกขึ้น

ฮินาตะก้มหน้าขอบคุณเบาๆ แล้วถอยออกมาเงียบๆ มือของเธอขยำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่

การฝึกดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ โดยมีเทนโดคอยคุมจังหวะและเข้าไปห้ามก่อนที่จะมีใครเจ็บตัวจริงๆ

ถึงก่อนหน้านี้เขาจะขู่นักเรียนไว้เยอะ แต่ถ้ามีใครบาดเจ็บหนักขึ้นมาจริงๆ เทนโดรู้ดีว่าเขาคงโดนโฮคาเงะรุ่นที่สามตำหนิแน่

เมื่อเสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น เทนโดก็เดินมากลางสนามแล้วพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

"บทเรียนแรกวันนี้... พวกเธอทำได้ยอดเยี่ยมมาก"

นักเรียนพากันส่งเสียงเชียร์ดีใจ

"แต่ยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกเยอะ"

พอได้สวมบทอาจารย์ เทนโดก็เริ่มสนุกกับการเห็นอารมณ์ที่ขึ้นลงของเหล่านักเรียน ซึ่งมันทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

"กลับไปแล้วอย่าลืมทบทวนสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการต่อสู้จริงล่ะ อย่าประมาทเด็ดขาด"

"เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ อาจารย์เทนโด"

เหล่านักเรียนทยอยเดินออกจากสนามไป แต่ตอนที่ฮินาตะกำลังจะเดินผ่าน เทนโดก็เรียกเธอไว้

"ฮินาตะ อยู่ช่วยฉันเก็บสนามแปบนึงได้ไหม?"

ไม่นานนัก สนามฝึกซ้อมก็เหลือเพียงเทนโดและฮินาตะ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมาจนเห็นเงาทอดยาว

"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอพลาดตรงไหน?"

เทนโดถามขึ้นมาลอยๆ

ฮินาตะที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่ถึงกับสะดุ้งเหมือนกระต่ายตื่นตูม เธอกัดริมฝีปากแล้วตอบเสียงแผ่วเหมือนยุงบิน

"...ฉะ...ฉัน... เพราะฉันอ่อนแอเกินไปค่ะ"

"ไม่ใช่หรอกนะ"

เทนโดส่ายหน้า

"เธอแข็งแกร่งกว่าอิโนะ ทั้งไทจุตสึที่ประณีตกว่า การควบคุมจักระที่นิ่งกว่า แถมยังมีเนตรสีขาวที่มองได้ไกลกว่าด้วย แต่ที่เธอแพ้ เพราะเธอไม่กล้าที่จะชนะต่างหาก"

ฮินาตะเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

"หัวใจของเธอเริ่มชินกับการพ่ายแพ้ไปแล้ว ฮินาตะ.."

น้ำเสียงของเทนโดอ่อนโยนลง

"เธอพยายามหลีกเลี่ยงชัยชนะเพราะกลัวว่ามันจะดึงดูดสายตาคนอื่น กลัวว่าความแข็งแกร่งจะมาพร้อมความรับผิดชอบ และมากกว่านั้นคือเธอกลัวว่าจะทำให้คนอื่นผิดหวังใช่ไหมล่ะ?"

"นี่เธอ... ชินกับการทำให้คนอื่นผิดหวังไปแล้วรึเปล่า?"

ดวงตาของฮินาตะเริ่มแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอแต่เธอก็พยายามกลั้นมันไว้สุดชีวิต

"แต่เธอเคยคิดบ้างไหมว่า..."

เทนโดก้มลงไปสบตาเธอตรงๆ

"บางทีเธอก็มีความสามารถพอที่จะทำมันได้นะ"

ฮินาตะนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เทนโดไม่ได้เร่งรัดอะไร เขาเพียงแค่ลูบหัวเธอเบาๆ

"ไม่ต้องรีบตอบหรอก กลับบ้านไปคิดดูให้ดีก่อนเถอะ"

"คะ...ค่ะ อาจารย์เทนโด"

ฮินาตะเงยหน้ามองเขาแล้วตอบรับอย่างตั้งใจ

"ดีมาก"

เทนโดยืนขึ้นเต็มความสูง

"จำไว้นะ เชื่อมั่นในตัวเองให้มากกว่านี้ เข้าใจไหม?"

หลังจากเก็บสนามและส่งฮินาตะที่ประตูโรงเรียนแล้ว เทนโดก็เดินออกจากโรงเรียนไปพร้อมความรู้สึกที่ดี ภารกิจทั้งสองอย่างในวันนี้ถือว่าราบรื่นสุดๆ