บทที่ 8: ชายหนุ่มเดินทางมาถึงโรงเรียนนินจา

บทที่ 8: ชายหนุ่มเดินทางมาถึงโรงเรียนนินจา

เมื่อเทนโดปรากฏตัวขึ้นเหล่านักเรียนที่ได้เห็นการดวลเมื่อวานก็พากันซุบซิบ พลังที่เขาแสดงออกมาทำให้เด็กใหม่ในหลักสูตรชั่วคราวพวกนี้เลื่อมใสเขาแบบสุดๆ

แถมอาจารย์คนใหม่คนนี้ยังหล่อมากอีกด้วย

ถึงจะเป็นครั้งที่สองที่ยามานากะ อิโนะ ได้พบกับเทนโด แต่เธอก็ยังอดใจสั่นกับความหล่อของเขาไม่ได้

ตระกูลยามานากะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม "อินโนะ-ชิกะ-โจ" ซึ่งชื่อยามานากะมีความหมายว่าหมูป่า (อิโนะ) และยังสื่อถึงสัญชาตญาณอันเฉียบแหลมของตระกูลอีกด้วย

ตอนนั้นเองที่อิโนะรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง เธอจึงเดินเข้าไปหาเทนโดพร้อมรอยยิ้มสดใสแล้วแนะนำตัวทันที

"ฉันชื่อยามานากะ อิโนะค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะอาจารย์เทนโด"

เทนโดมองไปที่อิโนะแล้วนึกถึงดอกซันนี่เดซี่ขึ้นมา เขาจึงยิ้มและยื่นมือไปจับมือกับเธอ

"ฉันชื่อเทนโด"

ด้านหลังของทั้งคู่ ฮารุโนะ ซากุระ มองการกระทำที่ดูใกล้ชิดนั้นแล้วกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้

"ยัยหมูตอนอิโนะ เสนอหน้าเอาใจอีกแล้วนะ"

แต่พอหันไปมองซาสึเกะที่อยู่ข้างๆ เธอก็แอบดีใจลึกๆ

"แบบนี้ ฉันก็น่าจะได้คะแนนจากซาสึเกะคุงเพิ่มขึ้นล่ะสิ ฮิฮิ"

ต้องบอกว่าเด็กๆ ในโลกนินจานั้นโตไวและฉลาดเกินวัยจริงๆ โดยเฉพาะเรื่องรักสามเส้าเนี่ยดูจะเป็นเรื่องเฉพาะตัวสุดๆ

หลังจากอิโนะ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันแนะนำตัว

"สวัสดีค่ะอาจารย์เทนโด ฉันฮารุโนะ ซากุระค่ะ"

ซากุระรีบแทรกตัวเข้ามาต่อจากอิโนะทันที ตั้งแต่มิตรภาพของทั้งคู่พังลงเพราะซาสึเกะ พวกเธอก็กลายเป็นคู่แข่งที่ยอมกันไม่ได้แม้แต่เรื่องการแนะนำตัว

"สวัสดีครับ อาจารย์"

ถัดมาเป็นสมาชิกอีกสองคนของกลุ่ม "อิโนะ-ชิกะ-โจ" คนหนึ่งคืออาคิมิจิ โจจิ ที่ทักทายไปพลางเคี้ยวขนมตุ่ยๆ ไปพลาง ส่วนอีกคนคือ นารา ชิกามารุ ที่ดูขี้เกียจและเอาแต่บ่นพึมพำว่าน่ารำคาญ

"ลุงตัวร้าย นายมาเป็นอาจารย์จริงๆ ด้วยเหรอ"

นารูโตะเดินออกหน้ามาทักทายแบบไม่เกรงใจใคร

เส้นเลือดบนหน้าผากของเทนโดปูดขึ้นมาทันที เด็กนี่มันไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย เขาพึ่งจะอายุสิบแปดแต่กลับถูกเรียกว่า "ลุง" สาเหตุที่หมอนี่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่บ้าน นอกจากเรื่องที่ชาวบ้านจะอคติแล้ว ฝีปากพล่อยๆ ของนารูโตะเองก็น่าจะมีส่วนไม่น้อยเลยล่ะ

หลังจากกันนารูโตะที่คอยกวนประสาทออกไปแล้ว เทนโดก็หันไปสนใจฮิวงะ ฮินาตะ และซาสึเกะแทน

ฮินาตะยังคงขี้อายเหมือนเดิม แค่ต้องเดินผ่านหน้าเทนโดเธอก็หน้าแดงจนเหมือนจะมีไอน้ำพุ่งออกมา

"เอ่อ... คือ... อาจารย์เทนโด สวัสดีค่ะ"

พอพูดจบเธอก็รีบวิ่งมุดกลับเข้าไปในฝูงชนทันที โดยที่เทนโดนยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรด้วยซ้ำ

"ฉันชื่อซาสึเกะ"

ซาสึเกะในตอนนนี้ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเท่และนิ่งขรึม เขาไม่พูดอะไรมาก แค่แนะนำตัวสั้นๆ แล้วกลับไปเข้าแถวตามเดิม

สุดท้ายคือ อินุซึกะ คิบะ ปกติคิบะจะดูร่าเริงและสดใส แต่พอยืนต่อหน้าเทนโดเขากลับดูประหม่าและกระซิบเสียงเบาจนคนอื่นแทบไม่ได้ยิน

"สวัสดีครับ... พี่เขย"

เทนโดหลุดขำออกมาทันที สมองเขารู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"ลูกพี่ลูกน้องของนายสั่งให้เรียกฉันแบบนั้นรึไง?"

คิบะพยักหน้ารับหน้าซื่อๆ

"ฉันชอบชื่อตำแหน่งนั้นนะ"

เทนโดพยักหน้าอย่างพอใจ

"แต่เวลาทำงาน เรียกชื่อตำแหน่งทางวิชาชีพของฉันน่าจะเหมาะกว่า"

เมื่อคิบะกลับเข้าแถว การแนะนำตัวก็จบลงอย่างเป็นทางการ

เทนโดมองดูเหล่านักเรียนที่กำลังเจื้อยแจ้วด้วยความมีชีวิตชีวาเหมือนแสงตะวันยามเช้าแล้วรู้สึกพอใจ

"หมู่บ้านโคโนฮะของฉันเนี่ย มีอนาคตที่สดใสจริงๆ"

"เอาล่ะ ต่อไปเราจะเริ่มบทเรียนกัน"

เทนโดให้นักเรียนยืนล้อมเป็นวงกลมโดยมีเขาอยู่ตรงกลาง

"ท่านโฮคาเงะสั่งให้ฉันมาเป็นผู้ฝึกสอนการต่อสู้จริง เพราะงั้นก่อนอื่นฉันอยากรู้ว่า มีใครเคยผ่านการฝึกต่อสู้จำลองมาบ้างไหม"

"ใครเคยฝึกแล้ว ยกมือขึ้นหน่อย"

นักเรียนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวชาวบ้านทั่วไป การฝึกที่เคยผ่านมาก็คงมีแค่การประลองไทจุตสึในชั้นเรียนเท่านั้น มีเพียงไม่กี่คนที่ยกมือขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่มาจากตระกูลนินจาอย่างพวกกลุ่มอิโนะ-ชิกะ-โจ, คิบะ และฮินาตะ

ซาสึเกะมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นตาม

"พวกเธอส่วนใหญ่ยังไม่เคยสินะ"

เทนโดสรุป

"นี่แหละคือสาเหตุว่าทำไมอัตราการบาดเจ็บของเกะนินในภารกิจแรกนอกหมู่บ้าน ถึงได้สูงถึง 60%"

"60% เลยเหรอ! สูงขนาดนั้นเลยเหรอครับ!"

พวกนักเรียนพากันอุทานอย่างตกใจ ไม่ใช่แค่เด็กจากครอบครัวชาวบ้าน แม้แต่พวกที่มาจากตระกูลนินจาก็เริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี

ข้อมูลนี้เทนโดไม่ได้มโนขึ้นมาเอง แต่เขาใช้ลูกเล่นการเล่าเรื่องนิดหน่อย เพราะใน 60% นั้น ส่วนใหญ่คือบาดเจ็บ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ถึงขั้นเสียชีวิต

ถึงอย่างงั้นพวกเบื้องบนของโคโนฮะก็ไม่ใช่พวกงี่เง่า ภารกิจของเกะนินย่อมมีการประเมินความเสี่ยงไว้ก่อนอยู่แล้ว

แต่ก็นะ ผลของการขู่ให้นักเรียนตื่นตัวถือว่าได้ผลดีเยี่ยม เทนโดพยักหน้าอย่างพอใจ

"เงียบกันหน่อยทุกคน"

เขาปรบมือให้นักเรียนกลับมาอยู่ในความสงบ

"การต่อสู้จริงไม่ใช่เรื่องที่จะมานั่งท่องจำกันได้ แต่มันต้องใช้ไหวพริบ วินัย และที่สำคัญที่สุดคือความกล้า"

"ความกล้าที่จะเสียสละตัวเองในยามที่จำเป็น"

เทนโดหยุดจังหวะเพื่อดูปฏิกิริยา บางคนดูฮึกเหิม บางคนประหม่า และบางคนก็ดูเหมือนอยากจะถอยหนี

"แต่ก็นะ พวกเธอยังมีเวลาที่จะค่อยๆ เรียนรู้ไป"

"เอาล่ะ มาเริ่มการฝึกต่อสู้จริงครั้งแรกกัน เลือกคู่ต่อสู้ได้ตามใจชอบ พยายามกันให้เต็มที่ ใช้ทุกอย่างที่มีให้เหมือนว่าจะฆ่าคู่ต่อสู้จริงๆ แล้วพยายามเอาชีวิตรอดมาให้ได้"

ซากุระยกมือขึ้นถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"แต่อาจารย์คะ ถ้าเกิดมีใครบาดเจ็บหนักขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงล่ะคะ?"

"ฮ่าๆๆ"

เทนโดมองแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของนักเรียนแล้วยิ้มอย่างใจเย็น

"ระหว่างบาดเจ็บในโรงเรียน กับไปตายข้างนอกหมู่บ้าน พวกเธอจะเลือกอะไรล่ะ?"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะคอยดูแลไม่ให้พวกเธอเป็นอะไรไปเอง"

พวกนักเรียนหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"เอาแบบนี้ไหม มาลองประลองกันหน่อย พวกเธอจะได้มั่นใจในตัวฉันมากขึ้น ใครอยากจะลองสู้กับฉันบ้างล่ะ?"

เทนโดเสนอขึ้นเมื่อเห็นนักเรียนยังลังเล เขาคิดว่าคงต้องโชว์ฝีมือให้เห็นสักนิด

"ฉันเอง"

ทันทีที่สิ้นเสียงเทนโด ซาสึเกะที่ยืนนิ่งมาตลอดก็ก้าวเท้าออกมา

"ฉันอยากลองสู้"

ซากุระมองซาสึเกะด้วยสายตาที่เป็นห่วงปนชื่นชม ส่วนนารูโตะได้แต่บ่นกระปอดกระแปดที่ตัวเองขยับตัวช้ากว่า

ไอ้เจ้าซาสึเกะจองหองเอ๊ย!

แต่นี่แหละคือสิ่งที่เทนโดรออยู่พอดี เขาเองก็กำลังหาทางสั่งสอนเด็กอวดดีอย่างซาสึเกะอยู่เหมือนกัน และตอนนี้เหยื่อก็เดินมาหาถึงที่แล้ว