บทที่ 91: ความรู้แปลก ๆ เพิ่มพูนขึ้น

บทที่ 91: ความรู้แปลก ๆ เพิ่มพูนขึ้น

หลังจากเถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรพูดจบ เขาก็มองมาที่จินอันด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูประหม่าและกังวลอยู่เล็กน้อย

เขานึกกลัวไปสารพัดว่าจินอันจะไม่พอใจในตัวยาเหล่านี้

แล้วจะทำให้การค้ากำไรงามที่ช่วยให้เขาได้ส่วนต่างค่านายหน้าอย่างน้อยไม่ต่ำกว่า 5 ตำลึงเงินหลุดลอยไป

เมื่อได้ฟังคำของเถ้าแก่ร้านยา

จินอันขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

ในใจของเขาเผลอรู้สึกผิดหวังขึ้นมาวูบหนึ่งจริง ๆ

ทว่าเขาก็คลายคิ้วที่ขมวดนั้นออกอย่างรวดเร็ว

สมุนไพรที่เขาต้องการเหล่านี้ เดิมทีล้วนเป็นของล้ำค่าหายาก ไม่ใช่ตัวยาทั่วไปที่ใช้รักษาอาการปวดหัว ตัวร้อน ไข้หวัด หรือปวดไขข้ออักเสบ

อย่างไรเสีย เมืองฉางก็เป็นเพียงหัวเมืองเล็ก ๆ

มิอาจเทียบชั้นกับความมั่งคั่งรุ่งเรืองของเมืองหลวงประจำมณฑลได้

การที่สามารถเสาะหาตัวยาล้ำค่าตามตำรับ ยาเม็ดรวมจิต มาให้เขาจนครบถ้วนเช่นนี้ ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ

หากขืนยังดึงเช็งรอต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าเถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรก็อาจจะไม่สามารถรวบรวมตัวยาเหล่านี้เป็นครั้งที่สองได้อีก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

จินอันใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจรับสมุนไพรเหล่านี้ไว้ แม้อายุของตัวยาจะยังไม่ถึงเกณฑ์จนส่งผลกระทบต่อสรรพคุณของ ยาเม็ดรวมจิต ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาอาจจะลองใช้ ผนึก เพื่อยกระดับสรรพคุณของยาขึ้นมาเองได้หรือไม่?

สมุนไพรเหล่านี้ผลาญเงินของจินอันไปทั้งหมด 43 ตำลึงเงิน

จินอันหยิบตั๋วเงินของ โรงรับแลกเงินฉุนอี้กง ซึ่งเป็นของท้องถิ่นในเมืองฉางออกมา เขาเริ่มนับตั๋วเงินใบละสิบตำลึงจำนวนสี่ใบ ตามด้วยเงินก้อนอีกสามตำลึง จากนั้นจึงสั่งให้เถ้าแก่ร้านยาจัดคนส่งสมุนไพรไปยังที่พักของตน

ด้วยจำนวนกล่องน้อยใหญ่ที่มีมากมาย และมีสมุนไพรรวมกันกว่าสิบชนิดเช่นนี้ การจะให้เขาแบกกลับไปคนเดียวคงเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ

“อ้อจริงด้วยเถ้าแก่ ที่ร้านพอจะมี ‘ใบสั่งยา’  สำหรับพวกยาบำรุงปราณบำรุงเลออกบ้างหรือไม่?” ก่อนที่จะก้าวข้ามธรณีประตูร้านยาไป จินอันเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปถามเถ้าแก่ร้านที่กำลังเดินยิ้มกริ่มมาส่งเขา

เถ้าแก่ร้านยามองจินอันด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง: “แม้ว่าร้านของข้าจะเป็นร้านค้าส่งสมุนไพร ทำกิจการเฉพาะขายส่งวัตถุดิบตัวยา และไม่ไปแย่งกิจการของพวกโรงหมอหรือร้านขายยาปลีกที่เป็นลูกค้ารายย่อย แต่หากคุณชายจินอันต้องการเพียงแค่ใบสั่งยา ไม่ได้จะซื้อยาเม็ดสำเร็จรูป ในมือข้าก็พอจะมีใบสั่งยาทั่วไปที่รวบรวมไว้อยู่บ้าง”

“อย่างเช่น ยาเม็ดขับเลือดร้อน ยาเม็ดกักโลหิต ยาเม็ดปั้นจั่นกระเรียน...”

จินอัน: “?”

เมื่อเถ้าแก่ร้านยาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนของจินอันมองมา จึงได้เริ่มอธิบายอย่างใจเย็น

ทั้งนี้ก็เป็นเพราะเขาได้พบกับลูกค้ามือเติบอย่างจินอัน

ที่ลงมือควักจ่ายทีละหลายสิบตำลึงเงินในคราวเดียว

ด้วยเหตุนี้ เถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรจึงได้เกรงใจและสุภาพกับจินอันอยู่ตลอดเวลา โดยมองจินอันประดุจ "แม่ไก่ที่ออกไข่เป็นทองคำ" ซึ่งแน่นอนว่าเขาย่อมมิกล้าล่วงเกิน

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เถ้าแก่ร้านยาคงหมดความอดทน ไล่ตะเพิดไปนานแล้ว

เถ้าแก่ร้านยาเริ่มอธิบาย: "ยาเม็ดขับเลือดร้อน (白薇丸) ประกอบด้วยสมุนไพรหลักคือ แปะมุ้ย(白薇-ไป๋เวย) แปะจือยิ้ง (柏子仁-ป๋อจื่อเหริน) รากโบตั๋นขาว (白芍药-ไป๋เสาเย่า) โกศหัวบัว(川芎-ชวนซยง) หมากสง (槟榔-บิงหลาง)... สรรพคุณหลักคือบำรุงโลหิต รักษาอาการสตรีรอบเดือนมาไม่ปกติ ร่างกายผ่ายผอม แขนขาอ่อนแรง ทานข้าวได้น้อยลง และเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าสะสม อีกทั้งยังมีส่วนช่วยรักษาอาการมีบุตรยาก เรียกได้ว่าเป็นยอดตำรับยาสำหรับสตรีโดยเฉพาะ"

จินอัน: "?"

เถ้าแก่ร้านยาอธิบายต่อ: "ส่วนตำรับยาเม็ดกักโลหิต (闭血丸) ประกอบด้วยโสมคน(人参)หนึ่งตำลึง    แปะตุ๊กหนึ่งตำลึง(白术-ไป๋จู๋)  ผงฉั่งฉิกสามเฉียน(三七根末-ซันชีเกิ่นมั่ว) โหงวบี่จี้สองเฉียน (北五味子-เป่ยอู่เว่ยจื่อ)... ช่วยบำรุงปราณสร้างโลหิต ทั้งห้ามเลือดในคราวเดียวกัน ใช้รักษาอาการสตรีที่ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง รวมถึงอาการตกเลือดอันเนื่องมาจาก 'ความประมาทเลินเล่อในม่านมุ้ง' จนถึงขั้นหน้ามืดวิงเวียนล้มฟุบลงกับพื้น"

จินอัน: "?"

"ช้าก่อน เถ้าแก่ อะไรคืออาการตกเลือดที่เกิดจากความประมาทเลินเล่อในม่านมุ้งงั้นรึ?"

เถ้าแก่ร้านยามองจินอันด้วยสีหน้าประหลาดใจกึ่งเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยปากถามคุณชายจินอันว่ายังมิได้แต่งงานใช่หรือไม่ แล้วยังถามต่ออีกว่าคุณชายจินอันคงไม่เคยแม้แต่จะจูงมือสาวพรหมจรรย์ และไม่เคยผ่าน "กิจในห้องหับ" มาก่อนเลยใช่ไหม? เมื่อเห็นว่ายิ่งถาม สีหน้าของจินอันก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อย ๆ  จนมืดสนิทราวกับก้นหม้อ (lll-_-) เถ้าแก่ร้านยาก็เผยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจในฐานะ "ผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน"

จากนั้นเขาก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูจินอันไม่กี่ประโยค

จินอัน ผู้ซึ่งในที่สุดก็เข้าใจถ่องแท้แล้วว่าอาการตกเลือดจากการประมาทเลินเล่อในม่านมุ้งคืออะไร: "........"

"ข้าไม่น่าปากบอนหาเรื่องถามเพราะความอยากรู้อยากเห็นเลยจริงๆ"

เถ้าแก่... รถด่วนขบวนลามกของท่านนี่ซิ่งเร็วปรื๋อจนเบรกไม่อยู่เลยนะเนี่ย จินอันรู้สึกได้เลยว่าตัวเขาไม่ได้ขาวสะอาดบริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว

'อาการตกเลือดจากการประมาทเลินเล่อในม่านมุ้ง' หากแปลแบบภาษาชาวบ้านง่าย ๆ ก็คือไอ้เรื่องพรรค์นั้นระหว่างชายหญิงที่รุนแรงเกินไปจนเป็นเหตุให้เกิด "ไอ้นั่นไอ้นี่" ขึ้นมา... ในใจของจินอันตอนนี้มีคำว่า "เชี่ยเอ๊ย!" ผุดขึ้นมานับหมื่นคำ! ความรู้แปลก ๆ เพิ่มพูนขึ้นอีกแล้ว!

“ส่วนตำรับยาเม็ดปั้นจั่นกระเรียน (鹤顶丹) ประกอบด้วย ใบโกฐจุฬาลัมพาห้าตำลึง (艾叶-อ้ายเยี่ย) หอยนางรมสามตำลึง (牡蛎-มู่ลี่) กระดูกมังกรสามตำลึง (龙骨-หลงกู่) ตังกุยสองตำลึง(当归) ฟู่จื่อหนึ่งตำลึง (附子-รากแขนงแห้งโหราเดือยไก่) ดินแดงสามตำลึง (赤石脂-ชื่อสือจือ)... สรรพคุณหลักคือบำรุงโลหิตและปรับสมดุลรอบเดือน” เถ้าแก่ร้านยาว่าต่อ

จินอัน: “!”

จินอันถามกลับด้วยใบหน้าดำคล้ำ (lll-_-): “เถ้าแก่ ทำไมยาที่ท่านแนะนำมามีแต่ใบสั่งยาสำหรับสตรีทั้งนั้นเลยเล่า ไม่ยารักษาอาการมีบุตรยาก ก็เป็นยารักษาเรื่องกิจบนเตียง ไม่มีพวกยาบำรุงปราณเสริมโลหิตสำหรับ 'บุรุษ' บ้างหรือไง?”

เถ้าแก่ร้านยาร้องโอดยโอยด้วยความรู้สึกผิดทันที: “ไอ้หยา คุณชายจิ้น... จะมีผู้ชายที่ไหนต้องการยาบำรุงโลหิตกันเล่า ปกติแล้วไอ้เรื่องบำรุงโลหิตเนี่ย มีแต่พวกแม่หญิงแม่นางเท่านั้นแหละที่จำเป็นต้องใช้กันขนานใหญ่”

หลังจากเถ้าแก่ร้านยาร้องป่าวประกาศความบริสุทธิ์ของตนจบ เขาก็กะพริบตาปริบ ๆ พลางมองสำรวจจินอันที่อยู่ตรงหน้า เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกขึ้นมาได้ จนท้ายที่สุดในดวงตาทั้งสองก็ฉายแววตา "ที่ลูกผู้ชายด้วยกันเข้าใจดี" ออกมา

ผู้ชายครั้งแรกน่ะนะ ปัญหาทางใจย่อมใหญ่กว่าปัญหาทางกาย ดังนั้นปกติจึงจำต้องใช้ยาช่วยเสริมกันบ้างถึงจะหาความสำราญได้อย่างเต็มที่

นี่แหละที่เขาเรียกว่า “ส่งฟืนในยามหิมะโปรย” (ช่วยเหลือในยามคับขันได้ทันเวลา) และ “เสือติดปีก” (เสริมความแกร่งให้ยิ่งเก่งกาจ)

เถ้าแก่เองก็เป็น “ผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน” ย่อมเข้าใจความกลัดกลุ้มใจเช่นนี้ได้ดี

คุณชายจินอันนี่ก็กระไรเลย... ตั้งแต่แรกก็น่าจะพูดมาตรง ๆ เสียเลยสิ ว่าตัวเองเป็นคนกินเองน่ะ!

เถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรแอบบ่นอุบอิบอยู่ในใจ

จากนั้นเขาก็โปรยยิ้มให้จินอันแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ข้าขอแนะนำอีกตำรับยาหนึ่งให้คุณชายจินอันก็แล้วกัน ตำรับนี้มีชื่อว่า ‘ยาเม็ดเติมสวรรค์’ ประกอบด้วย ไตลาสองตำลึง(驴肾) โสมขาวสามตำลึง(白参) เก๋ากี่สี่ตำลึง(枸杞) ตังกุยสามตำลึง กาวเขากวางสามตำลึง(鹿胶)... สรรพคุณหลักคือเพิ่มพูนสารสัด (อสุจิ) เสริมหยาง บำรุงปราณสร้างโลหิต เสริมความแข็งแกร่ง แก้ปัญหาปราณและเลือดลมเสื่อมถอย ร่างกายผอมแห้งแรงน้อยจนรับมือไม่ไหว รวมถึงอาการปวดเอวขาอ่อนแรงขอรับ”

“ตำรับยาและสมุนไพรของยาเม็ดเติมสวรรค์ชุดนี้ ข้าขอส่งมอบให้คุณชายจินอันไม่คิดเงินเลยเอ้า อย่างไรเสียมันก็ไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไรนัก”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่จินอันมักจะรู้สึกว่ารอยยิ้มของเถ้าแก่ร้านยานั้นดูมีเลศนัยอย่างบอกไม่ถูก

อีกฝ่ายกำลังเข้าใจอะไรเขาผิดอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

จินอันนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า: “เถ้าแก่ ในเมื่อมันไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไรนัก มิสู้ท่านช่วยเป็นคนดีให้ถึงที่สุด เพิ่มสมุนไพรให้ข้าอีกหน่อยเถอะ เอามาสักสิบชุดเลยเป็นอย่างไร”

จินอันกล่าวออกมาด้วยใบหน้าอันหนาเตอะ (ไม่สะทกสะท้าน)

เถ้าแก่ร้านยา: “เอ๋?”

“！”

"ข้าก็แค่พูดเป็นมารยาทไปอย่างนั้นเองนะคุณชายจินอัน ท่านดันมาจริงจังเสียได้!"

ยาตั้งสิบชุดเนี่ยนะ? คุณชายจินอัน ท่านกะจะดื่มกิน ‘ยาเม็ดเติมสวรรค์’ แทนน้ำเลยหรืออย่างไร? ท่านไม่กลัวว่าจะบำรุงหนักเกินไปจนรับไม่ไหวบ้างรึ?

จนถึงขั้นที่ ‘ไฟดับไม่ลง’ (อารมณ์ค้างพลังล้น) เลยนะนั่น!

สุดท้ายแล้ว เถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรก็มิอาจเอาชนะความใบหน้าหนาของจินอันได้ เขาจึงยอมมอบสมุนไพรให้ไม่คิดเงินสิบขนาน พร้อมกับจดตำรับยาเม็ดเติมสวรรค์ให้เดี๋ยวนั้นเลย

อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับการค้ามูลค่าถึง 43 ตำลึงเงินแล้ว สมุนไพรเล็กน้อยพวกนี้ก็ถือว่าไร้ราคาไปเลย

……

เมื่อจินอันกลับมาถึงที่พัก เบื้องหลังของเขามีคนเดินตามมาอีกหลายคน ในอ้อมแขนของแต่ละคนต่างก็โอบอุ้มห่อสมุนไพรทั้งใหญ่เล็กมาเต็มไปหมด

ภาพนี้ทำเอานักพรตเฒ่าที่กำลังสวดส่งวิญญาณชำระเครื่งรางอเวจีอยู่ในลานบ้าน ถึงกับยืนมองตาค้างเป็นไก่ตาแตก

จินอันไม่ได้อธิบายอะไรมากความ เขาเพียงแค่บอกนักพรตเฒ่าว่าเขากำลังจะ กักตัวปิดด่าน หากไม่มีเรื่องสำคัญคอขาดบาดตายก็ห้ามเข้ามารบกวนเขาเด็ดขาด

จากนั้น จินอันก็เริ่มหมกตัวปรุงยาอยู่ในห้อง

ก่อนที่จะเริ่มปรุงยาเม็ดรวมจิต จินอันได้นำเอาสมุนไพรจากตำรับยาพื้นบ้านทั่วไปอย่าง "ยาเม็ดเติมสวรรค์" มาลองมือเสียก่อน เพื่อฝึกฝนทักษะอย่างการควบคุมไฟอ่อนและไฟแรง และการปั้นตัวยาเหนียว ๆ ให้กลายเป็นยาลูกกลอน

จนกระทั่งเมื่อเขาเริ่มคุ้นชินกับกรรมวิธีและน้ำหนักมือแล้ว จึงค่อยเตรียมตัวเริ่มปรุงยาเม็ดรวมจิตจริง ๆ

สมุนไพรของยาเม็ดรวมจิตนั้น ล้ำค่าและหายากเกินไป มิอาจปล่อยให้เกิดความล้มเหลวหรือสูญเปล่าได้แม้แต่น้อย

และนี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่จินอันขอ "ยาเม็ดเติมสวรรค์" มา ก็เพื่อเอามาใช้ฝึกปรือฝีมือและเพิ่มระดับความชำนาญ ส่วนจะกินหรือไม่นั้นถือเป็นเรื่องรอง

การกักตัวปิดด่านของจินอันดำเนินไปอีกหนึ่งวันเต็ม ๆ

ในวันนั้นเอง เจ้าแพะจอมตะกละที่กำลังถูไถหนังกับเปลือกไม้เพื่อแก้คันอยู่ในลานบ้าน และนักพรตเฒ่าที่กำลังสวดส่งวิญญาณเครื่องอเวจีอยู่ พลันได้กลิ่นหอมประหลาดของตัวยาขจรขจายออกมา หนึ่งคนหนึ่งแพะต่างชะงักค้างและเงยหน้ามองไปยังทิศทางห้องของจินอันอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย

เจ้าแพะจอมตะกละใช้กีบเท้าตะกุยดินอย่างกระวนกระวาย เดินวนไปวนมาอยู่กับที่ ปากก็พร่ำร้อง "แบะ ๆๆ" ใส่ห้องของจินอันไม่หยุด

ส่วนนักพรตเฒ่านั้นไม่มีแก่ใจจะสวดชำระของแล้ว เขาตบหน้าขาฉาดใหญ่พลางตะโกนออกมาด้วยความตกใจว่า "น้องชายแอบกินของอร่อยอยู่คนเดียวนี่นา!"

นักพรตเฒ่าร้อนรนจนทนไม่ไหว รีบปรี่เข้าไปที่หน้าห้องของจินอันทันที เพราะอยากจะถามให้รู้ความ ว่าจินอันแอบกินของดีอะไรอยู่? เขาเองก็อยากได้บ้าง!

ทว่าเมื่อวิ่งไปถึงหน้าประตูห้อง นักพรตเฒ่ากลับลังเลแล้วลดมือที่กำลังจะเคาะประตูลง เพราะเขานึกขึ้นได้ว่า ก่อนกักตัวจินอันกำชับนักกำชับหนาว่า หากไม่ใช่เรื่องด่วนห้ามรบกวนเด็ดขาด

แต่ถึงอย่างนั้น นักพรตเฒ่าก็ตัดใจเดินจากไปไม่ได้จริง ๆ

เพราะเพียงแค่ยืนดมกลิ่นยาอยู่ที่หน้าประตูห้อง ก็รู้สึกได้ถึงกำลังภายในที่พลุ่งพล่าน จนแผ่นหลังที่เคยค่อมกลับยืดตรงได้มากกว่าแต่ก่อนเสียอีก

นักพรตเฒ่ายืนอาลัยอาวรณ์อยู่เช่นนั้นจนเวลาล่วงเลยไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุด ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาจากด้านใน จินอันก้าวเดินออกมาข้างนอก

นักพรตเฒ่ามองเพียงปราดเดียวก็ดูออกทันทีว่า พลังชีวิตของจินอันในวันนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด นี่คือสัญญาณของการที่ระดับวรยุทธรุดหน้าไปอย่างใหญ่หลวงอย่างเห็นได้ชัด!

(จบบท)