บทที่ 5 ได้รับโอสถสกัดไขกระดูก! ยาต้องห้ามกลายเป็นโอสถวิเศษ!

บทที่ 5 ได้รับโอสถสกัดไขกระดูก! ยาต้องห้ามกลายเป็นโอสถวิเศษ!

บรรยากาศภายในป่าทึบเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

ลี่เฟยอวี่มองท่าทีดื้อดึงไม่ยอมฟังใครของฮั่นลี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาอ้าปากค้าง อยากจะต่อรองอีกสักตั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ยอมให้เจรจาของอีกฝ่าย ในที่สุดก็ทำได้เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

อาวุธวิเศษ ท้ายที่สุดก็ต้องคลาดกันไป

ทว่า การกระทำต่อมาของฮั่นลี่ กลับทำให้ลี่เฟยอวี่แทบจะถลนลูกตาออกมา

เห็นเพียงฮั่นลี่เก็บกระบี่สั้นเหล็กนิลอย่างระมัดระวัง แขวนไว้ที่เอวในตำแหน่งที่ถนัดมือที่สุด จากนั้นหันขวับกลับมา ความระแวดระวังและความห่างเหินที่มีต่อลู่หมิงก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความกระตือรือร้นราวกับพ่อค้าที่พบลูกค้ารายใหญ่

"โอสถสกัดไขกระดูกของพี่ลู่ในวันข้างหน้า ข้าผู้นี้จะจัดการให้เอง"

ฮั่นลี่ตบหน้าอก น้ำเสียงตรงไปตรงมายิ่งนัก

เขาล้วงเอาขวดกระเบื้องเล็กๆ ห้าใบออกมาจากสาบเสื้อ แล้วยัดใส่มือลู่หมิงรวดเดียว

"มาอย่างเร่งรีบ ครั้งนี้จึงพกมาแค่ห้าขวด เช่นนั้นก็ให้พี่ลู่ไปก่อนเลยแล้วกัน"

"นี่..." ลู่หมิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ลี่เฟยอวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

"นี่ศิษย์น้องฮั่น เจ้าหมายความว่าอย่างไร? แล้วส่วนของข้าล่ะ?" ลี่เฟยอวี่ขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

โอสถสกัดไขกระดูกนี้เขาเป็นคนค้นพบก่อน การแลกเปลี่ยนก็เริ่มจากเขาก่อน ทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขากลายเป็นฝ่ายรองไปเสียแล้วล่ะ?

"ศิษย์พี่ลี่อย่าเพิ่งใจร้อน" ฮั่นลี่รีบกล่าวปลอบประโลม บนใบหน้าเผยรอยยิ้มขอโทษ "ช่วงสองสามวันนี้สมุนไพรในมือข้าถูกใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว รอข้าซื้อมาเพิ่มอีกสักลอต อีกสองสามวันจะปรุงมาให้ท่าน รับรองว่าจะไม่ทำให้เสียการของท่านแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของลี่เฟยอวี่จึงค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

"เช่นนั้นคงต้องรบกวนพี่ฮั่นแล้ว" ลู่หมิงเก็บขวดกระเบื้องทั้งห้าใบลงในสาบเสื้อ ประสานมือขอบคุณ

ผลตอบแทนในครั้งนี้ เหนือความคาดหมายของเขามากนัก

ไม่เพียงแต่ได้ 'ผงรวมปราณ' ที่ออกฤทธิ์แรงกว่าอย่างโอสถสกัดไขกระดูกเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ได้สานสัมพันธ์กับผู้ฝึกตนอย่างฮั่นลี่อีกด้วย

กระบี่เหล็กนิลเล่มนี้ ถือว่าให้ไปไม่เสียเปล่า!

หากเขาต้องการก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง หลุดพ้นจากพันธนาการของโลกโลกีย์ ไม่แน่ว่าหนทางแห่งการทะลวงผ่านในอนาคต อาจจะต้องไปค้นหาจากพี่ฮั่นผู้แสนจะธรรมดาผู้นี้ก็เป็นได้

...

ทั้งสามคนแยกย้ายกันไป ลู่หมิงและลี่เฟยอวี่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปตามทางเดินบนภูเขาเพื่อกลับไปยังหอคมดาบนอก

"ศิษย์น้องลู่ มีประโยคหนึ่งที่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้ก่อน" สีหน้าของลี่เฟยอวี่จริงจังขึ้นมาหลายส่วน

"ผลเสียของโอสถสกัดไขกระดูก เจ้าเองก็ย่อมรู้ดี สิ่งนี้ร้ายกาจไร้เทียมทาน เป็นยาวิเศษของสัตว์ร้าย หลังกินเข้าไปหนึ่งเม็ด ทางที่ดีควรเว้นระยะสักพัก รอให้ร่างกายฟื้นตัวขึ้นมาก่อน ค่อยกินเม็ดต่อไป ห้ามกินต่อเนื่องเพียงเพราะโลภในพลังวรยุทธ์เด็ดขาด"

น้ำเสียงของลี่เฟยอวี่หนักแน่นยิ่งนัก นี่คือประสบการณ์ที่เขาแลกมาด้วยร่างกายของตัวเอง

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ตักเตือน ศิษย์น้องรับทราบแล้ว" ลู่หมิงพยักหน้ารับ สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

หลังจากแยกย้ายกัน ลู่หมิงแทบจะวิ่งเหยาะๆ กลับไปยังที่พักของตน

เขาเอื้อมมือไปลงกลอนประตู แล้วนำขวดกระเบื้องทั้งห้าใบมาวางเรียงบนโต๊ะอย่างอดใจรอไม่ไหว

ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปตามขวดกระเบื้องที่เย็นเฉียบ สติสัมปชัญญะจมดิ่งลงสู่ห้วงมิติในหัว

[สิ่งของ: โอสถสกัดไขกระดูก]

[สรรพคุณ: มีผลอย่างมากในการยกระดับพลังวัตร แต่จะบั่นทอนพลังชีวิตของผู้ใช้อย่างรุนแรง]

[ตรวจพบสิ่งของที่คล้ายคลึงกันห้าชิ้น ต้องการสังเคราะห์หรือไม่?]

มาแล้ว!

หัวใจของลู่หมิงเต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุม เขาไม่ลังเลที่จะออกคำสั่งในใจ

"สังเคราะห์!"

ขวดกระเบื้องทั้งห้าใบบนโต๊ะอันตรธานหายไปในพริบตา

ภายในห้วงมิติแห่งจิตใจ ตัวเตาสังเคราะห์หมื่นสรรพสิ่งสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แสงที่ปรากฏขึ้นในครั้งนี้ เป็นสีแดงคล้ำอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับเลือดที่แข็งตัว ดูลึกลับและเป็นลางร้ายยิ่งกว่าการสังเคราะห์ครั้งใดๆ ที่ผ่านมา

ลวดลายบนตัวเตาไหลเวียนไปทีละเส้น กลิ่นอายที่แผ่ออกมาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและการทำลายล้าง

เวลาในการสังเคราะห์ครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่ายาวนานกว่าตอนสังเคราะห์โอสถน้อยคืนสภาพมากนัก

[ติ๊ง สังเคราะห์เสร็จสิ้น!]

เมื่อแสงสว่างหดเล็กลงในที่สุด โอสถขวดใหม่เอี่ยมก็ปรากฏขึ้นในมือลู่หมิง

เขาเทมันออกมา เห็นเพียงโอสถเม็ดหนึ่งขนาดเท่าตาไข่ปลา มีสีม่วงเข้มทั้งเม็ด พื้นผิวคล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียน นอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

กลิ่นหอมของยาที่บริสุทธิ์และยิ่งใหญ่กว่าโอสถน้อยคืนสภาพโชยมาปะทะหน้า เพียงแค่ได้กลิ่น ก็ทำให้พลังวัตรในจุดตันเถียนของเขาตื่นตัวขึ้นมาหลายส่วน

[สิ่งของ: โอสถปราณรากฐาน]

[สรรพคุณ: มีผลอย่างยิ่งยวดในการยกระดับพลังวัตร ไร้ซึ่งผลข้างเคียงใดๆ]

สำเร็จแล้ว!

ยาต้องห้าม กลายเป็นยาวิเศษของแท้!

ยิ่งไปกว่านั้น สรรพคุณจากโอสถน้อยคืนสภาพที่ 'เห็นได้ชัด' กลายเป็น 'อย่างยิ่งยวด'!

นี่แสดงให้เห็นว่า โอสถสกัดไขกระดูกที่เป็นวัตถุดิบในการสังเคราะห์นั้น ระดับของมันย่อมต้องสูงกว่าผงรวมปราณอย่างแน่นอน!

ลู่หมิงไม่อาจข่มความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป รีบกลืนโอสถปราณรากฐานที่รวบรวมความหวังอันยิ่งใหญ่เม็ดนี้ลงท้องไปทันที

ครืน!

เม็ดยาตกถึงท้อง ไม่ได้บ้าคลั่งอย่างที่คิด กลับกลายเป็นพลังงานอันบริสุทธิ์ที่กว้างใหญ่ไพศาลดุจแม่น้ำสายใหญ่ กวาดล้างเส้นลมปราณทั่วร่างของเขาในชั่วพริบตา!

หากจะบอกว่าฤทธิ์ยาของโอสถน้อยคืนสภาพคือกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เช่นนั้นฤทธิ์ยาของโอสถปราณรากฐานนี้ ก็คือมหาสมุทรที่ทำนบแตก!

"ฤทธิ์ยาช่างแข็งแกร่งนัก!"

ร่างกายของลู่หมิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รีบนั่งขัดสมาธิ เดินลมปราณอย่างสุดกำลัง เพื่อชักนำพลังงานอันมหาศาลจนเกินจินตนาการสายนี้

เขารู้สึกว่าเส้นลมปราณทุกเส้นของตนถูกอัดแน่นจนแทบปริแตก พลังวัตรในขอบเขตผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองแต่เดิม ภายใต้การพุ่งชนของพลังสายใหม่นี้ ก็พุ่งทะยานสูงขึ้นราวกับต้นไผ่ที่แตกหน่อ!

การเก็บตัวปิดด่าน เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ในครั้งนี้ เขาถึงกับลืมเลือนวันเวลาที่ล่วงเลยไป

เมื่อฤทธิ์ยาสายสุดท้ายถูกสกัดจนหมดสิ้น หลอมรวมเข้าสู่ทะเลปราณในจุดตันเถียน ลู่หมิงก็ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

ภายในดวงตาทั้งสองของเขา ประกายแสงวูบวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

รังสีอำมหิตอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ อากาศภายในห้องราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังอันเปี่ยมล้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนภายในร่าง พลังวัตรพุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน ความหนักแน่นทรงพลังนั้นแข็งแกร่งกว่าก่อนปิดด่านไปไม่รู้กี่เท่าตัว

[โฮสต์: ลู่หมิง]

[ความแข็งแกร่ง: ปุถุชน (ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง - ขั้นกลาง) ]

[พรสวรรค์: รากปราณเทียม]

[ของวิเศษ: เตาสังเคราะห์หมื่นสรรพสิ่ง (สามารถนำสิ่งของที่คล้ายคลึงกันตั้งแต่สองชิ้นขึ้นไปใส่ลงในเตา เพื่อสังเคราะห์และยกระดับได้) ]

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองขั้นกลาง!

เวลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็ก้าวข้ามขีดจำกัดที่ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างยากลำบากนานหลายปีจึงจะบรรลุได้

ทว่า หลังจากความปีติยินดีผ่านพ้นไป ปัญหาใหม่ก็ตามมาติดๆ

โอสถปราณรากฐาน หมดเกลี้ยงแล้ว

ระยะเวลาเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วันนับตั้งแต่การแลกเปลี่ยนกับฮั่นลี่ครั้งล่าสุด เขาไม่มีทางไปร้องขอจากอีกฝ่ายในตอนนี้เด็ดขาด

อย่าว่าแต่ฮั่นลี่จะมีโอสถเม็ดใหม่หรือไม่ ต่อให้มี คนปกติที่ไหนจะสามารถบริโภคโอสถสกัดไขกระดูกที่ร้ายแรงถึงชีวิตตั้งห้าขวดจนหมดภายในเวลาไม่กี่วันได้?

นี่มันผิดวิสัยจนเกินไป ด้วยนิสัยอันรอบคอบระมัดระวังของฮั่นลี่ ย่อมต้องทำให้เกิดความคลางแคลงใจอย่างแน่นอน

ถ้าเช่นนั้น หันกลับไปซื้อผงรวมปราณ เพื่อสังเคราะห์เป็นโอสถน้อยคืนสภาพอย่างนั้นหรือ?

ลู่หมิงลูบคลำถุงเงินที่ว่างเปล่า แล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา

เงินเก็บเพียงน้อยนิดของเจ้าของร่างเดิม ถูกเขาผลาญจนหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว

ไร้เงินทอง แม้แต่ก้าวเดียวยังยากจะก้าวเดิน

"ดูเหมือนว่า ถึงเวลาต้องออกไปหาเงินพิเศษบ้างแล้ว" ลู่หมิงลุกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมาภายในห้อง