บทที่ 8 - อินทรีสีชมพูดำร่วงหล่น, การเปลี่ยนตัวสุดพิลึก

บทที่ 8 - อินทรีสีชมพูดำร่วงหล่น, การเปลี่ยนตัวสุดพิลึก

นาทีที่สี่สิบเจ็ด

โมดริชถูกตัดบอลในแดนหน้า โปเตนซ่าสวนกลับตรงกลางสนามทันที จ่ายบอลต่อกันแค่ไม่กี่จังหวะก็เจาะทะลุแนวรับของปาแลร์โม่ที่ยังตั้งตัวไม่ติด เป็นการอธิบายให้เห็นภาพชัดเจนว่า การเสียบอลตรงกลางสนามนั้นร้ายแรงแค่ไหน

"GOAL! โปเตนซ่าได้ประตูออกนำแล้ว!"

"หนึ่งประตูต่อศูนย์!"

"อินทรีสีชมพูดำร่วงหล่นซะแล้ว!"

"โมดริชทำพลาดมหันต์ชัดๆ! เหอเทียนฉี่ที่เปลี่ยนตัวเขาลงมา ต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนแพง!"

ข้างสนาม เหอเทียนฉี่หน้าเครียดขรึม

แต่ไม่ใช่เพราะโกรธเด็กเลี้ยงแกะ

ลูกนี้ดูเหมือนปัญหาจะอยู่ที่โมดริช แต่สาเหตุที่แท้จริงคือไม่มีเพื่อนร่วมทีมคอยขยับมารับบอลต่างหาก

โดยเฉพาะกองหน้าอย่างอาร์ตูโร่

เหอเทียนฉี่กำชับอาร์ตูโร่ในห้องแต่งตัวเป็นพิเศษแล้ว ว่าให้ลงมาช่วยเกมรับ คอยช่วยขยับไปรับบอลจากเพื่อนร่วมทีม

ในเมื่อกองหน้าอีกคนต้องไปปักหลักในเขตโทษเพื่อกดดันแนวรับคู่แข่ง แล้วนายที่เป็นกองหน้าตัวต่ำ จะคอยวิ่งป่วนไปทั่วมันไม่ดีตรงไหน?

ทำไมต้องยืนทื่อเป็นตอไม้อยู่กับที่ด้วย

"กวายาเรลล่า ไปวอร์มซะ!" เหอเทียนฉี่ลุกขึ้นยืน พร้อมกับกวักมือเรียกโมดริชที่อยู่ในสนามเข้ามาหา "เพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น! อย่าให้บอลมาหยุดอยู่ที่นาย"

"นายจะได้ครองบอลเยอะมาก แต่ถ้านายออกบอลไม่เร็วพอ พวกเขาก็จะใช้การแย่งบอลจากนายไปสร้างโอกาสได้มหาศาล"

"ไม่ต้องกลัวว่าจะจ่ายบอลพลาด ไม่ต้องไปรอจังหวะเพื่อนร่วมทีม บังคับให้พวกเขาต้องปรับตัวตามนายเอง!"

โมดริชพยักหน้า เขาคิดว่าตัวเองจะต้องโดนด่าซะแล้ว ไม่นึกเลยว่าความไว้วางใจที่ผู้จัดการทีมมีต่อเขาจะไม่ลดน้อยลงเลย

เขามีดีอะไรนักหนา?

เขาจะต้องใช้ความพยายามสองร้อยเปอร์เซ็นต์ เพื่อตอบแทนยอดคนตาแหลมคนนี้ให้ได้!

นาทีที่ห้าสิบเอ็ด ริเบรี่เลี้ยงหลบผู้เล่นในฝั่งขวา แล้วจ่ายตัดเข้ากลางให้โมดริช

โมดริชไหลบอลทะลุช่องจังหวะเดียวทันที

กว่าฟิลิปโป้ กองหน้าตัวเป้าจะรู้ตัว ลูกฟุตบอลก็แทบจะกลิ้งออกหลังไปแล้ว

ฟิลิปโป้ชี้ไปที่เท้าของตัวเอง ความหมายคือ นายอย่ามาเล่นท่ายากอะไรนักเลย จ่ายยัดเข้าเท้าฉันก็พอแล้ว

นาทีที่ห้าสิบหก ริเบรี่ถูกรุมซ้อนสอง โมดริชจึงขยับเข้าไปรับบอล

แต่พอเขาได้บอล เขาก็เตะโด่งข้ามฟากไปที่ด้านหน้าของฝั่งซ้ายทันที

บริเอนซ่าทางฝั่งซ้ายวิ่งตามไม่ทัน ลูกฟุตบอลลอยออกเส้นข้างไป

ส่วนอาร์ตูโร่ก็กำลังบ่นโมดริช ว่าทำไมไม่จ่ายบอลมาให้เขาทั้งที่อยู่ใกล้กว่า

โมดริชอธิบายให้อาร์ตูโร่ฟังได้ยาก ว่าเส้นทางจ่ายบอลไปหาเขามีผู้เล่นคู่แข่งดักรออยู่

นาทีที่หกสิบสอง ริเบรี่ยังคงครองบอลอยู่ทางฝั่งขวา

ยิ่งเล่นเขาก็ยิ่งเข้าฝัก โปเตนซ่าต้องส่งคนมาประกบเขาสองคนเพื่อรับมือกับการลากเลื้อยของเขา

ริเบรี่จ่ายบอลให้โมดริช

ฝ่ายหลังทำชิ่งเบิ้ลจังหวะเดียวส่งคืนกลับมาทันที

ริเบรี่หลุดรอดจากวงล้อมของทั้งสองคนออกมาได้อย่างรวดเร็ว

เขาแต่งบอลเล็กน้อย แล้วเปิดเข้ากลาง

ฟิลิปโป้ กองหน้าร่างโย่งโฉบมาโหม่งที่เสาแรก

ผู้รักษาประตูคู่แข่งสมาธิดีมาก พุ่งปัดบอลเอาไว้ได้สำเร็จ

แต่วินาทีต่อมา อาร์ตูโร่ก็เข้าฮอร์สซ้ำดาบสองเข้าไป

"GOAL! หนึ่งประตูต่อหนึ่ง!"

"ในที่สุดปาแลร์โม่ก็ตีเสมอได้"

"ในที่สุดริเบรี่ก็งัดฟอร์มการกระชากลากเลื้อยอันเฉียบขาดของตัวเองกลับมาได้ เขาอาจจะกลายเป็นจอมสับขาหลอกแห่งเซเรีย ซี ประจำฤดูกาลนี้ก็เป็นได้!"

"นี่คือประตูที่เจ็ดที่อาร์ตูโร่ยิงให้ทีมในฤดูกาลนี้ สิ่งที่ปาแลร์โม่ทำได้ถูกต้องที่สุดในตลาดซื้อขายรอบนี้ คือการดึงตัวเขามาร่วมทีมนี่แหละ!"

"เขาคือนักเตะที่อันตรายที่สุดในสนามรองจากริเบรี่... เอ๊ะ?"

"อะไรกัน?"

"เหอเทียนฉี่กำลังจะถอดอาร์ตูโร่ออกเหรอ?"

ข้างสนาม อาร์ตูโร่ที่ยังฉลองประตูอยู่ทำหน้างง

เขาคิดว่าเหอเทียนฉี่เปลี่ยนคนผิด

แต่สุดท้ายก็พบว่า เหอเทียนฉี่เปลี่ยนกวายาเรลล่าลงมาแทนเขาจริงๆ

ไอ้หมอนี่มันดูบอลเป็นหรือเปล่าวะ?

อาร์ตูโร่เดินออกจากสนามด้วยความโกรธจัด ไม่ยอมแตะมือกับกวายาเรลล่า และไม่แม้แต่จะมองหน้าเหอเทียนฉี่ด้วยซ้ำ

เหอเทียนฉี่ก็ไม่ได้ใส่ใจ หันกลับไปสั่งการข้างสนามต่อ

ในฐานะผู้จัดการทีม สิ่งที่เขาต้องการคือการทำประตูตามแท็คติก

ต้องทำให้รูปแบบการเข้าทำตามแท็คติกสมบูรณ์แบบในระดับหนึ่งก่อน เขาถึงจะค่อยไปพัฒนาการทำประตูด้วยความสามารถเฉพาะตัวและการทำประตูจากโชคชะตา

นาทีที่หกสิบห้า กวายาเรลล่ารับบอลแล้วโดนกองหลังคู่แข่งทำฟาวล์ล้มลง

ผู้ตัดสินไม่ได้เป่านกหวีด

นาทีที่หกสิบเจ็ด จากการถูกก่อกวนโดยคู่แข่ง ทำให้กวายาเรลล่าเลี้ยงบอลพลาด พลาดโอกาสทองไปอย่างน่าเสียดาย

สิ่งนี้ทำให้ฟิลิปโป้ กองหน้าร่างโย่งที่รอขอบอลอยู่ในเขตโทษรู้สึกเหนื่อยใจ

พวกหน้าโง่โผล่มาทีละคนสองคน นี่เขากำลังเตะบอลอยู่เหรอ?

นี่มันกำลังติดคุกชัดๆ!

(ฮาลันด์ : ???)

นาทีที่เจ็ดสิบ ริเบรี่ทำชิ่งหนึ่งสองกับโมดริชอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาตัดเข้าใน อาศัยจังหวะนี้ลากเลื้อยตัดเข้ากลางได้อย่างไหลลื่น

ปัง!

ริเบรี่มองเห็นโอกาส เขาจ่ายบอลเรียดจากฮาล์ฟสเปซฝั่งขวา ทะลุไปที่หน้ากรอบเขตโทษฝั่งซ้าย

กวายาเรลล่าที่ถอยห่างจากกรอบเขตโทษเพราะเสียเปรียบเรื่องการปะทะ ได้โอกาสทองพอดี

"ยิงเลย! ไม่ต้องเลี้ยงแล้ว! ยิงเลย! กวายาเรลล่า, ยิง!" เหอเทียนฉี่ตะโกนลั่นอยู่ข้างสนาม

เอฟเฟกต์ "เสียงคำรามกุนซือจอมโหด" ถูกกระตุ้น!

ผู้จัดการทีมฝั่งตรงข้ามถึงกับทนดูพฤติกรรมของไอ้หนุ่มบ้าพลังคนนี้ไม่ได้แล้วจริงๆ

อยู่ห่างกันตั้งขนาดนี้ คิดว่านักเตะในสนาจะได้ยินหรือไง?

ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกไอ้หนุ่ม!

การตะโกนสั่งการข้างสนามน่ะมันก็แค่เรื่องหลอกเด็ก การปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนักเตะต่างหากคือ...

ปัง!

กวายาเรลล่าวิ่งเข้ามาซัดเต็มข้อตามน้ำ

ลูกฟุตบอลพุ่งแหวกอากาศจนเห็นเป็นภาพติดตา เสียบมุมสามเหลี่ยมซ้ายมือเข้าประตูไปอย่างสวยงาม!

ครั้งนี้ แม้แต่นักพากย์ยังเครื่องรวนไปจังหวะหนึ่ง

"GOAL! สองประตูต่อหนึ่ง!"

"ปาแลร์โม่พลิกขึ้นนำแล้ว!"

"ลูกยิงเวิลด์คลาส!"

"กวายาเรลล่า ตัวสำรองที่เพิ่งลงมาตะบันประตูสุดสวยระดับโลก!"

"เขาโชคดีมาก! ลูกนี้เกือบจะกดไม่ลงซะแล้ว!"

"การยิงครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันมาก ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะเลี้ยงบอลลุยเข้าไปในเขตโทษเสียอีก"

"พอมองแบบนี้ การส่งกวายาเรลล่าลงมาแทนอาร์ตูโร่ก็พอจะรับได้อยู่นะ"

"แน่นอนล่ะว่า ลูกยิงคุณภาพระดับเดียวกันนี้ อาร์ตูโร่ก็ทำได้เหมือนกัน"

ในสนาม กวายาเรลล่าหันไปมองเหอเทียนฉี่

เขาได้ยินเสียงของผู้จัดการทีม และเลือกที่จะทำตาม

แล้วผลลัพธ์ที่ได้ มันช่างงดงามเหลือเกิน

เขารู้สึกเลยว่า ตอนที่ตัวเองซ้อมยิงไกลตามปกติ ความรู้สึกสัมผัสที่เท้าไม่เคยดีเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย

ราวกับว่าเสียงของผู้จัดการทีมมีเวทมนตร์อย่างนั้นแหละ!

"ทำได้สวยมาก!" เหอเทียนฉี่ยกนิ้วโป้งให้กวายาเรลล่า

นักเตะปาแลร์โม่เริ่มฉลองประตูกัน

อาริโกนี่ ผู้ช่วยโค้ชพึมพำอยู่ข้างๆ : "อาร์ตูโร่ก็มีทักษะการยิงแบบนี้เหมือนกัน"

เหอเทียนฉี่ยิ้ม : "แต่อาร์ตูโร่จะไปยืนอยู่ตรงตำแหน่งนั้นหรือเปล่าล่ะ?"

อาริโกนี่ถึงกับสะอึกพูดไม่ออก

คำตอบคือ ไม่แน่นอน

อาร์ตูโร่ชอบไปขลุกตัวรอขอบอลอยู่ในเขตโทษ บางทียังไปแย่งพื้นที่วิ่งของฟิลิปโป้ที่อยู่ข้างๆ ด้วยซ้ำ เขาไม่มีทางถอยห่างออกมาจากเขตโทษเพื่อดึงตัวประกบสร้างพื้นที่ให้ทีมแน่ๆ

นาทีที่เจ็ดสิบห้า กวายาเรลล่ายิงไกลเกือบเข้าอีกแล้ว เกือบจะปิดกล่องเกมนี้ได้อยู่แล้ว

แต่เหอเทียนฉี่สังเกตเห็นว่า กองกลางริมเส้นฝั่งซ้ายของทีมดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว เขาจึงส่งสัญญาณให้แอชลีย์ ยัง เตรียมตัว

น่าเสียดาย ที่เขาช้าไปก้าวเดียว

นาทีที่เจ็ดสิบเจ็ด บริเอนซ่า กองกลางริมเส้นฝั่งซ้ายของทีมหมดแรงข้าวต้ม ไม่สามารถช่วยเล่นเกมรับได้อย่างที่ควรจะเป็น ส่งผลให้อีกฝ่ายพาบอลตะลุยขึ้นมาท้าดวลกับคิเอลลินี่แบบดื้อๆ

พอคิเอลลินี่โดนดึงตัวไป อีกฝ่ายก็จ่ายบอลออกไป แล้วตะบันลูกยิงไกลหน้ากรอบเขตโทษ คืนความสุขเป็นลูกยิงเวิลด์คลาสให้ปาแลร์โม่ได้สำเร็จ

สองประตูต่อสอง!

"ตีเสมอได้แล้ว! ปาแลร์โม่ยังคงสะกดคำว่าชนะไม่เป็น!"

(จบแล้ว)