บทที่ 26 - ไปตามนัด หลิ่วอู๋เหมย

บทที่ 26 - ไปตามนัด หลิ่วอู๋เหมย

◉◉◉◉◉

ภายในแววตาเผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

"ท่านประมุข หลิงเทียนเหอกำลังท้าทายพวกเราอยู่" เหลยมั่วมองไปยังหลิงเทียนเหอแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้เขามีคุณสมบัติพอที่จะท้าทายพวกเราแล้ว หากเจ้าไม่ยอมรับก็ลองไปแลกเปลี่ยนฝีมือกับอีกฝ่ายดูสิ" เหลยมู่กล่าวเสียงเย็น

ในตอนนี้หัวใจของเขายังคงสั่นสะท้านอยู่ เมื่อครู่เขาเห็นเพียงแค่ประกายดาบ

ประกายดาบสว่างวาบมั่วเป่ยหมิงก็ถูกคนฟันขาดเป็นสองท่อน มั่วเป่ยหมิงเป็นถึงยอดฝีมือขั้นหลอมจิตระดับกลาง ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในหออสนีบาตของพวกเขาก็อยู่ในขั้นก่อกำเนิดระดับสูงสุดเท่านั้น หากต้องเผชิญหน้ากับคนผู้นี้คาดว่าคงจบลงด้วยดาบเดียวเช่นกัน

"ท่านประมุข อันที่จริงพวกเราไม่จำเป็นต้องกังวลไป หลิงเทียนเหอเชิญยอดฝีมือระดับนี้มา ค่าตอบแทนย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน"

"หากคนที่เขาเชิญมาสามารถลงมือได้ตามอำเภอใจ ก่อนหน้านี้เขาก็คงไม่ต้องทนรับการท้าทายจากเหลยอ้าวหรอก!" เหลยกู่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลยกู่ เสียงลมหายใจของคนทั้งหลายภายในห้องส่วนตัวก็สงบลง ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกดาบของไป๋เทียนอวี่ข่มขวัญจนหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ

ตอนนี้เมื่อลองนึกทบทวนดูก็เห็นจะเป็นเช่นนั้นจริง จิตใจจึงเริ่มสงบลงมาบ้าง

"นายท่านรอง ตอนนี้ท่านควรไปพบคุณชายฉินเพื่อดูว่าคุณชายฉินจะสั่งการอย่างไร ส่วนข้าจะไปนำศพของมั่วเป่ยหมิงกลับมาเอง" เหลยกู่กล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลยกู่เหลยมู่ก็พยักหน้ารับ

จากนั้นเหลยกู่ก็ก้าวออกจากหอสุราแล้วรีบตรงไปยังซากศพที่ขาดครึ่งของมั่วเป่ยหมิงอย่างรวดเร็ว

เขายื่นมือออกไปสัมผัสบริเวณบาดแผล ทว่ายังไม่ทันได้แตะโดน ฝ่ามือที่ดูราวกับกระดูกขาวของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบขึ้นมา

"ช่างเป็นปราณดาบที่เฉียบคมและดุดันเสียจริง แต่เมื่อดูจากบาดแผลนี้แล้ว ไม่ใช่คนเดียวกับคนที่ฆ่าเหลยอ้าวเมื่อคืนแน่!"

ฝ่ามือของเขาเปลี่ยนเป็นสีเหล็กเพื่อต้านทานปราณดาบนั้นไว้ เขาจับศพทั้งสองท่อนมาประกบเข้าด้วยกันแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าตอนนี้มั่วเป่ยหมิงจะกลายเป็นเพียงศพที่ขาดครึ่งแต่พวกเขาก็ยังสามารถหาข้อมูลจากมันได้ไม่น้อย

เมื่อศพของมั่วเป่ยหมิงถูกนำตัวไป รอยเลือดบนพื้นดินก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามการชะล้างของน้ำฝน

เวลาผ่านไปไม่นาน

ผู้คนบนท้องถนนก็เริ่มทยอยปรากฏตัวขึ้นและกลับคืนสู่สภาพเดิมดังก่อนหน้านี้

ในขณะเดียวกัน

ที่ชั้นบนสุดของโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

ฉินฮ่าวและเฒ่าเซวียกำลังยืนอยู่บนนั้น

พวกเขามองดูไป๋เทียนอวี่และหลิงเทียนเหอที่เดินกลับเข้าไปในหอพิรุณทองแล้วเอ่ยถามว่า "เฒ่าเซวีย ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"สามารถสังหารมั่วเป่ยหมิงได้ในดาบเดียว ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้นับว่าร้ายกาจมาก แต่เขาไม่ได้แสดงพลังออกมามากนัก ผู้น้อยจึงไม่สามารถวิเคราะห์ระดับพลังของเขาได้เลย" เฒ่าเซวียกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ไป๋เทียนอวี่ลงมือเพียงแค่ดาบเดียว อีกทั้งดาบนี้ยังมีความรวดเร็วและปราณดาบก็เฉียบคมเป็นอย่างยิ่ง

ทำให้เขาไม่สามารถแยกแยะระดับพลังของไป๋เทียนอวี่ได้เลย

"เฒ่าเซวียสามารถหลบดาบนี้พ้นหรือไม่" ฉินฮ่าวเอ่ยปากถาม

"ดาบนี้ข้าคงหลบไม่พ้น แต่ทว่าดาบนี้ของเขาก็ไม่สามารถทะลวงการป้องกันของข้าได้เช่นกัน"

"ขอเพียงข้าต้านทานดาบนี้ไว้ได้ ข้าก็จะสามารถลงมือตอบโต้ ส่วนผลแพ้ชนะหลังจากที่ลงมือไปแล้วนั้นก็คงต้องรอให้ปะทะกันก่อนถึงจะรู้ผล" เฒ่าเซวียกล่าวตอบ

"แต่นายน้อย หลิงเทียนเหอกลับสามารถหายอดฝีมือเช่นนี้มาได้ ดูท่าจะรับมือยากกว่าที่พวกเราคิดเอาไว้เสียแล้ว!"

"ตอนนี้หากต้องการจะยึดเหมืองศิลามิติเร้นลับคงจะเป็นเรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้นคนของตำหนักจันทน์ม่วงก็ใกล้จะเดินทางมาถึงแล้วด้วย" เฒ่าเซวียเอ่ยเสียงขรึม

"เจ้าไปสืบเรื่องของคนผู้นี้มาก่อน ข้าต้องการรู้ว่าเขาเป็นใคร"

"แล้วก็จัดการให้ข้าได้มีโอกาสพบกับซูเฉินหน่อย ข้าอยากจะพบเขาสักครั้ง"

"การที่หลิงเทียนเหอมีผู้ช่วยเป็นยอดฝีมือเช่นนี้ ตอนนี้ซูเฉินก็คงจะหวาดผวาอยู่ไม่น้อย เขาคงต้องการคนที่จะมาร่วมมือด้วยอย่างเร่งด่วน"

"ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะยื่นมือเข้าช่วยเขาสักหน่อย!"

"มั่วเป่ยหมิงคือสารอาหารชิ้นสุดท้ายที่ข้าเตรียมไว้ให้บุปผาโลหิตมาร ในเมื่อตอนนี้มันตายไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นก็ใช้ไป๋เทียนอวี่ผู้นี้มาแทนที่มันก็แล้วกัน"

ภายในดวงตาของฉินฮ่าวมีประกายแสงเย็นเยียบวาบผ่าน

จิตสังหารแผ่กระจายออกมา

หอพิรุณทอง ชั้นที่ห้า

ซูเฉินค่อยๆ เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ของตนเอง

ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เวลาผ่านไปไม่นาน

หลิงเทียนเหอและไป๋เทียนอวี่ก็เดินออกมาจากห้องลับและเข้ามาในห้องของเขา

เมื่อไป๋เทียนอวี่เข้ามาในห้องแล้วเขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องข้างๆ

"ท่านประมุข หลังจากที่มั่วเป่ยหมิงถูกสังหารชั่วคราวนี้คนของหออสนีบาตคงไม่กล้ามาหาเรื่องข้าอีก ผู้น้อยจะรีบจัดเตรียมกำลังคนเพื่อสืบหาเบื้องหลังของพวกมันขอรับ!" หลิงเทียนเหอเอ่ยขึ้น

"เรื่องนี้เจ้าจัดการเองได้เลย ไปเอาข้อมูลของฮูหยินแห่งหอวสันต์หยกมาให้ข้าสักชุดด้วย" ซูเฉินสั่งการ

คืนนี้เขาจะต้องไปพบกับฮูหยินผู้นั้น แน่นอนว่าเขาจำต้องรู้ข้อมูลของนางไว้บ้าง

หลิงเทียนเหอรับคำสั่งแล้วรีบนำข้อมูลของฮูหยินผู้นั้นมามอบให้ซูเฉินอย่างรวดเร็ว

ซูเฉินอ่านข้อมูลเกี่ยวกับฮูหยินแห่งหอวสันต์หยกอย่างละเอียด

เนื้อหาภายในนั้นมีไม่มากนัก

ฮูหยินผู้นี้มีนามว่าหลิ่วอู๋เหมย เป็นศิษย์คนที่สามของกงหนานเยี่ยนผู้พิทักษ์ซ้ายแห่งตำหนักแค้นนิรันดร์ นางเดินทางมาที่เมืองชิ่งเมื่อสามปีก่อน จุดประสงค์ในการมานั้นไม่แน่ชัด ความแข็งแกร่งที่แท้จริงก็ไม่ปรากฏ ส่วนวิชาที่ฝึกฝนคาดว่าน่าจะเป็นเคล็ดวิชาวารีเทวะ วิชาหยินหยางประสานสิเน่หา และฝ่ามือมารอุดรเร้นลับ

เมื่อดูจากข้อมูลที่แนะนำมา

ซูเฉินรู้สึกว่าหลิ่วอู๋เหมยผู้นี้น่าจะรับมือยากกว่ามั่วเป่ยหมิงยอดฝีมือวิถีมารแห่งนอกด่านที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่เสียอีก

"บุคคลที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้กลับต้องการพบข้า สิ่งที่ปรารถนาคงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่!" ซูเฉินพับเก็บข้อมูลข่าวกรอง

ตำหนักแค้นนิรันดร์ ศิษย์คนที่สามของผู้พิทักษ์ซ้าย ฐานะเช่นนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน การที่นางมาอยู่ที่เมืองชิ่งนานถึงสามปี

มีความเป็นไปได้เพียงสองทางเท่านั้น

ทางแรกคือหลิ่วอู๋เหมยมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

ทางที่สองก็คือถูกเนรเทศให้มาอยู่ชายแดนแห่งนี้

เขาพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

ซูเฉินหยิบหนังสือบันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับแคว้นต้าโจวขึ้นมาเปิดอ่าน

สำหรับโลกใบนี้

ความทรงจำของเขายังคงขาดหายไปบางส่วน เขาจึงจำเป็นต้องอาศัยหนังสือบางเล่มเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์ของที่นี่

ยามเย็น

ซูเฉินออกจากหอพิรุณทองแล้วขึ้นรถม้า

มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่นัดหมายกับหลิ่วอู๋เหมยเอาไว้ซึ่งก็คือทะเลสาบเมฆาม่วง

ทะเลสาบเมฆาม่วง

เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง บนนั้นมีเรือสำราญจอดเทียบท่าอยู่มากมาย

เมื่อตกกลางคืนเรือสำราญแต่ละลำก็จะสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เรือหมายเลขสิบห้า

หลิ่วอู๋เหมยฮูหยินแห่งหอวสันต์หยกกำลังนั่งอยู่ภายในห้องโดยสาร

ภายในห้องนี้ยังมีบุคคลอีกสองคน

คนหนึ่งคือแม่เล้าแห่งหอวสันต์หยก ส่วนอีกคนคือหญิงสาววัยกำดัดในชุดสีดำ

"ข้อมูลของมือดาบที่หลิงเทียนเหอเชิญมาสืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง" ฮูหยินหลิ่วอู๋เหมยเอ่ยปากถาม

"ไม่มีข่าวคราวของคนผู้นี้เลยเจ้าค่ะ ราวกับว่าเขาโผล่มาจากความว่างเปล่าอย่างไรอย่างนั้น!" แม่เล้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ยอดฝีมือระดับนี้กลับไม่มีข้อมูลอะไรเลยหรือ"

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่เล้าหลิ่วอู๋เหมยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องสืบเรื่องของอีกฝ่ายแล้ว รังแต่จะเสียเวลาและแรงกายไปเปล่าๆ"

"ไปสืบจากฝั่งของมั่วเป่ยหมิงแทน มันปรากฏตัวที่หออสนีบาต ช่วงนี้หออสนีบาตก็สนิทสนมกับฉินฮ่าวมาก น่าจะกำลังวางแผนทำอะไรบางอย่างอยู่"

"ข้าต้องการรู้ว่าพวกมันกำลังทำอะไรกันแน่" หลิ่วอู๋เหมยสั่งการ

"ฮูหยิน ท่านว่าพวกมันจะทำไปเพื่อฐานบัวห้าชั้นหรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาววัยกำดัดในชุดสีดำอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวแววตาของหลิ่วอู๋เหมยก็เป็นประกายขึ้นมา

"แม่หนูเสี่ยวจื่อ สมองของเจ้าช่างปราดเปรื่องดีแท้ มั่วเป่ยหมิง คุณชายสามแห่งตระกูลฉิน และไป๋เทียนอวี่ที่เพิ่งปรากฏตัว คนเหล่านี้ล้วนแต่ไม่ธรรมดาทั้งสิ้น"

"ของธรรมดาทั่วไปพวกมันคงไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่หากเป็นฐานบัวห้าชั้นล่ะก็ ย่อมสามารถทำให้พวกมันหวั่นไหวได้อย่างแน่นอน" หลิ่วอู๋เหมยกล่าวเสียงเบา

"ทุ่มกำลังทั้งหมดสืบหาความเคลื่อนไหวของมั่วเป่ยหมิงก่อนหน้านี้ รวมไปถึงตระกูลเหลยและฉินฮ่าวให้ได้ ขอเพียงได้ของวิเศษอย่างฐานบัวห้าชั้นมาครอบครอง ข้าก็จะสามารถออกไปจากสถานที่บัดซบอย่างเมืองชิ่งแห่งนี้ได้เสียที!" หลิ่วอู๋เหมยยิ้มออกมา

ในเวลานั้นเอง

สาวใช้คนหนึ่งก็รายงานจากด้านนอกห้องโดยสารว่า "ฮูหยิน ท่านประมุขหอพิรุณทองซูเฉินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงของสาวใช้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิ่วอู๋เหมยก็หุบลง

"เชิญท่านประมุขซูขึ้นเรือได้เลย!"

นางไม่ได้ลุกขึ้นไปต้อนรับซูเฉินด้วยตนเอง

ฐานะของซูเฉินในยามนี้ยังไม่คู่ควรให้นางต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง

[จบแล้ว]