บทที่ 17 - ตระหนักรู้มรรคาดาบ หลั่งเลือดเซ่นสังเวยดาบ

บทที่ 17 - ตระหนักรู้มรรคาดาบ หลั่งเลือดเซ่นสังเวยดาบ

◉◉◉◉◉

ในใจกดใช้งานการ์ดเสริมแกร่งขั้นต้นใบนั้นทันที

หึ่ง!

ชั่วพริบตาแสงสีเงินสายหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นบนดาบพิรุณของเขา ภายในห้องเกิดแสงสีเงินสว่างไสวขึ้นชั่วขณะ

โชคดีที่ในห้องนี้มีเพียงซูเฉินอยู่คนเดียว ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะต้องส่งเสียงร้องด้วยความตกตะลึงอย่างแน่นอน

ใบดาบที่บางเฉียบราวกับปีกจักจั่นคล้ายกับถูกเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวา มันส่งเสียงสั่นสะเทือนเบาๆ

อีกทั้งบนใบดาบยังปรากฏลวดลายที่ดูราวกับหยาดฝนโปรยปรายลงมา

ซูเฉินใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบดาบเบาๆ ทันใดนั้นบนใบดาบก็แผ่เจตจำนงดาบขุมหนึ่งออกมา

ร่างของซูเฉินสั่นสะท้าน

ในหัวนึกถึงเพลงดาบพิรุณยามอัสดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

แม้เขาจะไม่ค่อยได้ฝึกฝนเพลงดาบนี้เท่าไหร่ แต่นี่ก็คือวิชาเอกของซูเมิ่งไป๋ เขาจดจำมันได้ขึ้นใจมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นซูเฉินจึงร่ายรำมันออกมาอย่างไม่รู้ตัว

อีกทั้งลมปราณพิรุณทองในร่างกายก็เริ่มเดินพลังขึ้นในวินาทีนี้เช่นกัน

ผสานเข้ากับเพลงดาบพิรุณยามอัสดง

เดิมทีมันเป็นเพียงดาบยาวสีเงิน แต่เมื่อร่ายรำออกมากลับปรากฏแสงโพล้เพล้ที่พบเห็นได้เฉพาะยามอัสดง ภายในแสงนั้นมีหยาดฝนโปรยปราย จากที่เชื่องช้าในตอนแรกกลับกลายเป็นพายุฝนโหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องในตอนท้าย

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

ประกายดาบสาดส่องไปทั่วทั้งห้องอย่างบ้าคลั่ง

ครู่ต่อมาซูเฉินก็หยุดร่ายรำ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่พึงพอใจ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแค่การ์ดเสริมแกร่งขั้นต้น จะทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความตระหนักรู้ในมรรคาดาบที่ผู้ใช้คนก่อนทิ้งไว้บนตัวดาบ

แน่นอนว่าไม่ได้มีเพียงแค่เพลงดาบพิรุณยามอัสดงที่ก้าวหน้าขึ้นเท่านั้น

แม้แต่ลมปราณพิรุณทองในร่างกายของเขาก็ก้าวหน้าขึ้นมากเช่นกัน

"ถ้าฉันหายาลูกกลอนก่อกำเนิดมาเพิ่ม แล้วเอามาผสานกับพลังปราณก่อกำเนิดสามปีที่ได้มาก่อนหน้านี้ บางทีความแข็งแกร่งอาจจะก้าวไปถึงขั้นก่อกำเนิดระดับกลางได้เลย"

"ความเร็วในการฝึกฝนนี้ช่างรวดเร็วเสียจริง"

ซูเฉินคิดในใจ

จากนั้นก็อดนึกถึงหลิงเทียนเหอไม่ได้ หมอนั่นฝึกฝนมาตั้งนานถึงเพิ่งจะมาถึงขั้นก่อกำเนิดระดับกลาง

ฝึกฝนได้ชักช้าเหลือเกิน

ในตอนนั้นเอง

ตึง! ตึง!

โต๊ะและตู้ที่ถูกประกายดาบของซูเฉินฟันผ่านก่อนหน้านี้พังทลายลงมากองกับพื้นในพริบตาพร้อมกับส่งเสียงดังตึงตัง

เมื่อเห็นภาพนี้

ซูเฉินก็ลอบดีใจที่ตัวเองไม่ได้เล็งดาบไปที่หลังคา

ไม่อย่างนั้นถ้าหลังคาถล่มลงมา สภาพในห้องคงเละเทะไปหมดแน่

เมื่อได้ยินเสียงจากชั้นบน

ศิษย์ของหอพิรุณทองคนหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างก็รีบวิ่งขึ้นมาทันที

"ท่านประมุข เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ"

ศิษย์คนนั้นโค้งตัวถามจากหน้าประตู

"ไม่มีอะไร พวกนายลงไปเถอะ ถ้าไม่มีคำสั่งของฉันห้ามขึ้นมาเด็ดขาด"

ซูเฉินเอ่ยปาก

เมื่อได้ยินคำพูดของซูเฉิน ศิษย์คนนั้นก็เหลือบมองเข้าไปในห้องและเห็นโต๊ะเก้าอี้ที่พังกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

เขาคิดในใจ "ท่านประมุขคงจะไปกินแห้วจากฝั่งท่านรองประมุขหลิงมาแน่ๆ ถึงได้มาลงพาลกับเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ ข้าว่ารีบหนีไปให้ไกลดีกว่า"

สำหรับสถานการณ์ของซูเฉินในตอนนี้ คนนอกต่างก็รู้ดี

ศิษย์ของหอพิรุณทองก็รู้ดีเช่นกัน

เขาเป็นแค่หุ่นเชิดที่ท่านรองประมุขหลิงดันขึ้นมาเท่านั้นแหละ

คิดได้ดังนั้นเขาก็รีบโค้งตัวแล้วถอยออกไปทันที

ซูเฉินมองดูโต๊ะเก้าอี้ที่ถูกฟันขาด เขานำมันยัดเข้าไปในแหวนมิติทั้งหมด

บนโต๊ะเก้าอี้เหล่านี้มีรอยดาบและปราณดาบหลงเหลืออยู่ ไม่ควรปล่อยให้คนอื่นเห็น

สาเหตุหลักก็คือซูเฉินยังต้องการเก็บตัวเงียบๆ ในตอนนี้

เพราะเรื่องของซูเมิ่งไป๋เข้าไปพัวพันกับฉินฮ่าวคุณชายสามแห่งตระกูลฉิน

ต่อให้ข้างกายเขาจะมีไป๋เทียนอวี่อยู่ แต่หากต้องเผชิญหน้ากับตระกูลฉิน เขาก็ยังไม่มีโอกาสชนะ ดังนั้นเขาจึงต้องซ่อนตัวอยู่ในเงามืดไปก่อน

ถึงเวลาที่เขาฆ่าฉินฮ่าวตาย ก็จะไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือของเขา

แต่เขาก็อยากจะรู้เหมือนกัน

ว่าจุดประสงค์ที่ฉินฮ่าวมาที่นี่คืออะไรกันแน่

การที่เหลยอ้าวมาทวงเหมืองแร่ ก็น่าจะได้รับคำสั่งมาจากฉินฮ่าวคนนี้แหละ

ฉินฮ่าวคงไม่ได้ทำไปเพียงเพื่อเหมืองแร่นอกหมู่บ้านฮั่วของพวกเขาหรอก น่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่แน่

"ดาบที่คมกริบขนาดนี้ควรจะได้ดื่มเลือดในมือฉันเสียหน่อย เอาเป็นว่าใช้นักฆ่าในคฤหาสน์ตระกูลเหลยคนนั้นมาเซ่นสังเวยดาบก็แล้วกัน ถือโอกาสแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิมสักนิดด้วย"

ซูเฉินเก็บดาบพิรุณเข้าไปในแหวนมิติ ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องโถงหลักแล้วนั่งลงเริ่มจมเข้าสู่ห้วงความคิด

สิ่งที่เหลยอ้าวต้องการคือเหมืองแร่ที่หมู่บ้านฮั่ว

ภายในเหมืองแร่ก็มีแต่แร่ธาตุ แค่ไปสืบดูว่าช่วงนี้ตระกูลเหลยได้รับซื้อแร่ธาตุบ้างหรือเปล่าก็พอแล้ว

ถ้าไม่ได้มีการรับซื้อแร่ธาตุ นั่นก็แสดงว่าภายในเหมืองแร่หมู่บ้านฮั่วมีอย่างอื่นซ่อนอยู่

คิดได้ดังนี้ซูเฉินก็ทำใจให้สงบลง

รอให้หลิงเทียนเหอกลับมาก่อน ค่อยสั่งให้ไปสืบข่าวทางด้านนี้ดู

"คนของตัวเองมีน้อยเกินไปจริงๆ"

ซูเฉินทอดถอนใจอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้ความลับแตกว่าเขามีฝีมือ เขาจึงยังไม่อาจออกหน้าไปทำเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเองได้ในตอนนี้

เดิมทีเขาคิดจะแสดงฝีมือออกมาสักหน่อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะไปพัวพันกับตระกูลฉิน เขาจึงต้องซ่อนตัวอยู่ในเงามืดต่อไป

"ไว้ค่อยใช้ยันต์ทาสกับลุงฝูก็แล้วกัน"

ซูเฉินคิดในใจ

บางทีลุงฝูอาจจะจริงใจกับซูเฉินจริงๆ แต่นั่นมันก็คือซูเฉินคนก่อน ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยสักนิด

เขาจำเป็นต้องขจัดความเสี่ยงทุกอย่างทิ้งไป

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยากจะรู้เรื่องแม่รองของเขาจากปากลุงฝูด้วย

คำพูดของลุงฝูก่อนหน้านี้ ซูเฉินยังคงจดจำได้ดี

ดูเหมือนว่าฐานะแม่รองของฉันจะไม่ธรรมดาเสียแล้วสิ

เมื่อลำดับความคิดจนกระจ่างแล้ว ซูเฉินก็หันไปดูคัมภีร์วิทยายุทธ์ของหอพิรุณทองที่หลิงเทียนเหอเตรียมไว้ให้

ส่วนใหญ่เป็นวิชาขั้นก่อตั้งและวิชาฝึกฝนร่างกาย

อย่างเช่นหมัดเหล็กไหล เพลงจับคว้าสิบแปดกระบวนท่า เสื้อเกราะเหล็ก ระฆังทองคุ้มกาย และวิชาอื่นๆ

วิชาขั้นก่อกำเนิดมีเพียงสามเล่มเท่านั้น ได้แก่ พลังปราณวัชระเอกะ ลมปราณเหมันต์น้ำแข็งลึกลับ และฝ่ามือไท่อี้ไร้ลักษณ์

ซูเฉินกวาดตามองรอบหนึ่ง สุดท้ายเขาก็เลือกพลังลมปราณเหมันต์น้ำแข็งลึกลับ

เขามีแขนกิเลนน้ำแข็งอยู่ หากผสานเข้ากับพลังลมปราณเหมันต์น้ำแข็งลึกลับ อานุภาพจะต้องเพิ่มขึ้นมากอย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน

ณ คฤหาสน์ของหลินจื้อหนึ่งในสิบแปดผู้ดูแลแห่งหอพิรุณทอง

หลิงเทียนเหอพาเจียงเฉินตงและลู่เหวินชางมาปรากฏตัวที่นี่

"ไม่ทราบว่าท่านรองประมุขหลิงมาที่นี่มีธุระอะไรหรือขอรับ"

หลินจื้อมีอายุราวสี่สิบปี

เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นก่อกำเนิดเมื่อหนึ่งปีก่อน รับผิดชอบดูแลโรงรับจำนำของหอพิรุณทองในเขตเหนือของเมืองชิ่ง

และยังเป็นหัวหน้าเครือข่ายข่าวกรองในเขตถนนสายเหนือด้วย

ก่อนหน้านี้หอพิรุณทองมีผู้ดูแลอยู่สิบแปดคน ทว่าคนที่ประจำการอยู่ในเมืองชิ่งและบริเวณใกล้เคียงมีเพียงแปดคนเท่านั้น

ส่วนอีกสิบคนที่เหลือถูกส่งไปประจำการในสิบอำเภอที่อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองชิ่ง

การได้สิทธิ์ดูแลกิจการของหอพิรุณทองทั้งในเบื้องหน้าและเบื้องหลังภายในเมืองชิ่ง

นั่นแสดงให้เห็นว่าซูเมิ่งไป๋ให้ความไว้วางใจหลินจื้อมาก

หลินจื้อเองก็จงรักภักดีต่อซูเมิ่งไป๋มากเช่นกัน

แต่หลังจากซูเมิ่งไป๋ตาย คนของตระกูลหวังก็มาหาเขา

ตระกูลหวังครอบครองหอโภชนาซึ่งเป็นหนึ่งในห้าขุมกำลังใหญ่ของเมืองชิ่ง

หอโภชนาควบคุมกิจการโรงเตี๊ยมถึงเจ็ดในสิบส่วนของเมืองชิ่ง

พวกเขาเห็นว่าซูเมิ่งไป๋ตายแล้ว จึงหวังจะฮุบกิจการบางส่วนของหอพิรุณทอง ก็เลยติดต่อมาหาหลินจื้อ

ทางฝั่งหลินจื้อเองก็มองว่าหลังจากซูเมิ่งไป๋ตายไปแล้ว

หลิงเทียนเหอกับซูเฉินก็ไม่มีปัญญาประคับประคองหอพิรุณทองเอาไว้ได้หรอก

สาเหตุหลักก็คือเรื่องของความแข็งแกร่ง

ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ ปัจจัยชี้ขาดที่สำคัญที่สุดก็คือความแข็งแกร่ง

ซูเฉินไม่ต้องพูดถึงเลย ฝีมืออ่อนด้อยเกินไป ส่วนหลิงเทียนเหอแม้อีกระดับเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นก่อกำเนิดระดับปลายแล้ว

ทว่าขุมกำลังอย่างหอพิรุณทองจำเป็นต้องมียอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดระดับสูงสุดคอยคุ้มครองถึงจะรอด

ดังนั้นหอพิรุณทองจะต้องถูกเตะกระเด็นออกจากห้าขุมกำลังใหญ่แน่

แน่นอนว่าเขารู้ว่าเบื้องหลังหอพิรุณทองคือตำหนักจันทน์ม่วงแห่งนอกด่าน

แต่ทันทีที่คนของตำหนักจันทน์ม่วงมาถึง ก็อาจจะมีการผลัดเปลี่ยนอำนาจ ตำแหน่งผู้ดูแลของเขาอาจจะถูกปลดไป ดังนั้นเขาจึงตกลงร่วมมือกับตระกูลหวัง

เขาเชื่อว่าภายในหอพิรุณทองไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่ร่วมมือกับขุมกำลังอื่น

"พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ"

หลิงเทียนเหอพูดจบก็เดินนำเข้าไปในห้องโถง

หลินจื้อหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเดินตามหลิงเทียนเหอเข้าไปในห้องโถง

"ที่ข้ามาในครั้งนี้ หลักๆ ก็เพื่อตำแหน่งประมุขหอพิรุณทอง ข้าต้องการให้น้องหลินสนับสนุนข้าในการปลดซูเฉินออกจากตำแหน่งประมุขหอ"

ทันทีที่เข้าไปในห้องโถงหลิงเทียนเหอก็พูดเข้าประเด็นทันที

พร้อมกับโบกมือให้เจียงเฉินตงและลู่เหวินชางออกไป

ทั้งสองคนเดินออกไปแล้วปิดประตูลง

ภายในห้อง หลินจื้อขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม "ท่านรองประมุข ก่อนหน้านี้ท่านเป็นคนผลักดันให้ซูเฉินขึ้นเป็นประมุขหอนี่นา ตอนนี้เรื่องราวก็ยังไม่จบสิ้นเลย ทำไมถึง..."

เขาแอบคิดในใจ "หรือว่าหลิงเทียนเหอจะได้รับการสนับสนุนจากใคร ถึงได้กล้าทำแบบนี้"

"ข้าได้รับการสนับสนุนมาบ้าง น่าจะช่วยแก้ปัญหาในครั้งนี้ได้ ซูเฉินจึงหมดประโยชน์แล้ว"

หลิงเทียนเหอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลินจื้อแล้วเอ่ยปาก

"ไม่ทราบว่าท่านรองประมุขหลิงได้รับการสนับสนุนจากใครหรือขอรับ"

หลินจื้อแอบตกใจในใจก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

"ข้าได้รับการสนับสนุนจากท่านประมุขน้อยยังไงล่ะ"

ในขณะที่หลิงเทียนเหอกำลังพูด แววตาของเขาก็มีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน ฝ่ามือถูกยกขึ้น แสงสีม่วงไหลเวียนอยู่ระหว่างนิ้วทั้งห้า เขาตะปบเข้าที่ลำคอของหลินจื้อด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ในจังหวะที่หลินจื้อยังไม่ทันตั้งตัว พลังจากนิ้วทั้งห้าก็ระเบิดออก บีบขยี้ลำคอของหลินจื้อจนแหลกเหลว

[จบแล้ว]