บทที่ 3 - ชาตินี้ รางวัลเคล็ดพลังวัชระบรรพกาล

บทที่ 3 - ชาตินี้ รางวัลคือเคล็ดพลังวัชระบรรพกาล

◉◉◉◉◉

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังในร่างกาย

ใบหน้าของซูเฉินก็เผยความยินดีออกมา

ขั้นก่อกำเนิดระดับต้น ฝีมือระดับนี้ถือว่าไม่เลวเลย มันทำให้ร่างกายนี้พอจะมีพลังป้องกันตัวอยู่บ้าง

เขาเก็บซ่อนกลิ่นอายของตัวเองเอาไว้

ตอนนี้ยังปล่อยให้พวกตาเฒ่าเหล่านั้นระแคะระคายไม่ได้เด็ดขาด

"ในเมื่อพวกแกอยากจะเล่น ฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อนพวกแกเอง จะได้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นคนฆ่าซูเมิ่งไป๋!"

ซูเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

จากนั้นเขาก็ก้าวออกจากห้องลับแล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เขาเริ่มจมลงสู่ห้วงความคิด

ตอนนี้เขามีฝีมือแล้ว แต่กลับไม่มีเบาะแสอะไรเลย ดังนั้นตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงรอให้อีกฝ่ายลงมือเท่านั้น

เขาต้องขุดคุ้ยความทรงจำทั้งหมดของร่างกายนี้ออกมาให้ดีเสียก่อน แล้วค่อยๆ เรียบเรียงมันใหม่

สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้ก็คือทำตัวตามสบาย แล้วคอยดูว่าพวกแกจะงัดไม้ไหนออกมา

ได้ยินมาว่าหอนางโลมในเมืองชิ่งค่อนข้างดี ฉันน่าจะลองไปฟังเพลงดูสักหน่อย

ในชาติก่อนเรื่องแบบนี้ถือว่าผิดกฎหมาย แต่ในโลกนี้มันเป็นเรื่องถูกกฎหมาย

แน่นอนว่าซูเฉินเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าสาวงามในโลกนี้จะหน้าตาเป็นอย่างไร

ถึงแม้ซูเมิ่งไป๋เพิ่งจะตายไป แต่เขาไม่เคยเห็นหน้าซูเมิ่งไป๋เลยด้วยซ้ำ จึงไม่จำเป็นต้องมานั่งไว้อาลัยหรอก

เขาจัดการเตรียมตัวอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นซูเฉินก็ออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังหอนางโลมชื่อดังของเมืองชิ่ง

ไปฟังเพลงที่นั่นสักหน่อย แล้วค่อยหาอะไรทำต่อ

แบบนี้จะทำให้คนอื่นคลายความระแวดระวังลงได้

คิดว่าเขาเป็นแค่พวกเสเพลและลูกคุณหนูที่ไม่เอาไหน

แน่นอนว่าต่อให้ไม่คิดแบบนั้น พวกเขาก็คงจะต้องจับตาดูเขาอยู่ดี ซึ่งนั่นก็จะช่วยถ่วงเวลาให้เขาได้บ้าง

เมื่อคิดได้ดังนี้ เลือดลมในกายของซูเฉินก็เริ่มสูบฉีด

เด็กหนุ่มก็ยังคงมีความเลือดร้อนอยู่เสมอ

เวลาผ่านไปไม่นาน

ซูเฉินก็มาถึงหอนางโลมที่โด่งดังที่สุดในเมืองชิ่งอย่างหอวสันต์หยก

ตั้งแต่ยืนอยู่หน้าประตู ซูเฉินก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นหอมนี้ชวนให้รู้สึกปลุกเร้าอารมณ์อยู่บ้าง

ตามมาด้วยเสียงดนตรีอันไพเราะเย้ายวนใจที่ดังแว่วมาเป็นระยะ

ซูเฉินก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

ที่หน้าประตู ไม่ใช่คนรับใช้ชายอย่างที่ซูเฉินคิดไว้ในตอนแรกที่เป็นคนมาต้อนรับ

แต่กลับเป็นหญิงสาวแรกรุ่นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเดินเข้ามาหาซูเฉินแล้วเอ่ยปากถาม "คุณชายมาคนเดียว หรือว่า..."

ซูเฉินไม่ได้กลับเมืองชิ่งมานานมากแล้ว และก็ไม่ได้มาที่หอวสันต์หยกแห่งนี้นานมากเช่นกัน หญิงสาวที่มาต้อนรับจึงไม่รู้จักเขา

"ขอห้องหรูระดับสูงสุดให้ฉันห้องหนึ่ง แล้วก็ไปบอกน้ากุ้ยด้วยว่าคืนนี้ฉันจะเหมาฉินหลานดาวเด่นดวงใหม่ของพวกเธอ!"

ซูเฉินเอ่ยปากสั่ง

"ใครกันช่างกล้าคุยโตโอ้อวดนัก คิดจะเหมาแม่นางฉินหลานในคืนนี้เชียวหรือ!"

เวลานั้นมีคนได้ยินเสียงของซูเฉินจึงอดไม่ได้ที่จะหันมองมาทางนี้

คนที่พูดขึ้นมาคือชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซูเฉิน

หรงอวิ๋นแห่งจวนตระกูลหรงในเมืองชิ่ง

เมื่อหรงอวิ๋นเห็นว่าเป็นซูเฉิน แววตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจออกมา

"คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแกซูเฉิน พ่อแกเพิ่งจะตายไป แกก็เพิ่งจะได้สืบทอดหอพิรุณทองแท้ๆ กลับมาโผล่ที่นี่เสียนี่!"

"หรือว่าแกรู้ตัวอยู่แล้วว่าตัวเองคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน!"

ข่าวการขึ้นรับตำแหน่งประมุขหอพิรุณทองของซูเฉินได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองชิ่งแล้วในตอนนี้

คนผู้นี้มีอายุไล่เลี่ยกับซูเฉินและรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี

"หรงอวิ๋น เรื่องของฉันมันกงการอะไรของแกด้วย การมาเที่ยวที่นี่มันวัดกันที่กำลังทรัพย์ เศษเงินที่พ่อแกให้มามันพอใช้หรือไง"

ซูเฉินแค่นเสียงเย็น

"พาฉันไปที่ห้องส่วนตัวได้แล้ว!"

เขาไม่สนใจหรงอวิ๋นอีกต่อไป

พรสวรรค์ก็ห่วยกว่าเขาตั้งเยอะ ฝีมือก็อ่อนแอกว่าเขา แล้วจะต้องไปเกรงใจหาพระแสงอะไร

เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าชักช้า นางรีบนำทางซูเฉินเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที

เมื่อเห็นซูเฉินเดินเข้าห้องส่วนตัวไป แววตาของหรงอวิ๋นก็ทอประกายเหี้ยมเกรียมออกมา

"ก็เป็นแค่แพะรับบาปแท้ๆ แกคิดว่าตัวเองเป็นประมุขหอพิรุณทองจริงๆ หรือไง รอให้ผ่านไปสักพักเถอะ ฉันจะไปดูศพแก"

สถานการณ์ของหอพิรุณทองนั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองชิ่งตั้งนานแล้ว

สาเหตุที่ซูเฉินได้เป็นประมุขหอพิรุณทอง

พวกเขาก็รู้เหตุผลดี

ผู้อาวุโสของแต่ละตระกูลต่างก็กำชับเอาไว้แล้วว่า ในช่วงเวลานี้อย่าได้ไปข้องแวะกับซูเฉินมากเกินไป

ซูเฉินถูกพาตัวไปยังห้องส่วนตัวชั้นบน

สุราอาหารรสเลิศถูกยกมาเสิร์ฟในพริบตา

พร้อมกันนั้นแม่เล้าในชุดสีสันฉูดฉาดคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องของซูเฉินด้วย

"ท่านประมุขซู อุตส่าห์ให้เกียรติมาเยือนหอวสันต์หยกของข้า ก่อนหน้านี้ต้องขออภัยที่ต้อนรับไม่ดีพอเจ้าค่ะ!"

แม่เล้าผู้นี้อายุราวสามสิบปียังคงมีเสน่ห์เย้ายวนใจ การพูดจาของนางก็เต็มไปด้วยความนอบน้อม

เปิดประตูทำมาค้าขายก็เพื่อแสวงหาผลกำไร ซูเฉินมีหอพิรุณทองคอยหนุนหลังอยู่ เขาจึงเปรียบเสมือนเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งของนาง นางจึงต้องคอยเอาอกเอาใจเป็นอย่างดี

"น้ากุ้ย ท่านก็เกรงใจเกินไปแล้ว ฉันได้ยินมาว่าแม่นางฉินหลานของที่นี่คือดาวเด่นดวงใหม่ คืนนี้ก็ให้นางมาปรนนิบัติฉันก็แล้วกัน!"

"ค่าตัวเท่าไหร่ น้ากุ้ย ท่านว่าราคามาได้เลย"

ซูเฉินแสดงท่าทีราวกับเศรษฐีผู้มั่งคั่ง

แต่นั่นก็เป็นความจริง เพราะตอนนี้เขามีเงินเยอะมาก

อย่างไรเสียหอพิรุณทองก็เป็นถึงขุมกำลังใหญ่แห่งเมืองชิ่ง

"ในเมื่อท่านประมุขซูพูดมาแบบนี้ ถ้างั้นข้าก็ขอเสนอราคาเลยนะเจ้าคะ แม่นางฉินหลานเป็นถึงดาวเด่นดวงใหม่ที่เพิ่งจะผลิบาน ข้าขอคิดที่สองพันตำลึงเจ้าค่ะ!"

น้ากุ้ยเอ่ยปากบอกราคา

"นี่คือตั๋วเงินสองพันตำลึง ไปจัดการมาให้เรียบร้อยด้วยล่ะ!"

ซูเฉินล้วงเอาตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงออกมาสองใบอย่างไม่ลังเล

เขาเพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน จึงยังไม่ค่อยเข้าใจถึงค่าครองชีพและระดับการใช้จ่ายของที่นี่มากนัก เขาเลยไม่ได้ใส่ใจอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังพกตั๋วเงินติดตัวมาตั้งหนึ่งหมื่นกว่าตำลึง

"ท่านประมุขซูช่างใจป้ำยิ่งนัก ข้าจะรีบไปจัดการพาแม่นางฉินหลานมาให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!"

ณ มุมหนึ่งในลานอวี้หลาน

หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีแดงปักลายหงส์นั่งตัวตรงอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างของนางเปล่งประกายสดใส ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผิวพรรณเนียนละเอียดราวกับจะแตกหักได้เพียงแค่เป่าลม ทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าได้รูป ใบหน้างดงามสะกดสายตา

ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วนางน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี แต่บนเรือนร่างของนางไม่ได้มีเพียงแค่กลิ่นอายความหอมหวานของหญิงสาวแรกรุ่นเท่านั้น แต่ยังแฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจของหญิงสาวที่เติบโตเต็มวัยอีกด้วย

นางก็คือฉินหลานดาวเด่นของหอวสันต์หยกในตอนนี้นั่นเอง

"คุณหนู มีข่าวลืออยู่ข้างนอกว่าคืนนี้มีคนจะเหมาตัวท่านเจ้าค่ะ!"

สาวใช้ตัวน้อยในชุดสีเขียวที่อยู่ข้างกายนางเอ่ยปากขึ้น

"เหมาตัวฉันงั้นหรือ หรือว่าคืนนี้ฉันจะต้องรับแขกแล้วจริงๆ"

ขณะที่ฉินหลานพูด ใบหน้าของนางก็เผยให้เห็นถึงความเศร้าสร้อยเล็กน้อย

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอะไรมากมายนัก

เพราะนี่คือชะตากรรมของคนกลุ่มนี้นั่นเอง

"ทางด้านน้ากุ้ยก็เป็นคนไปต้อนรับด้วยตัวเองเลย ก็น่าจะใช่แหละเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าเป็นประมุขคนใหม่ของหอพิรุณทองด้วยนะเจ้าคะ!"

"คุณหนู ถ้าหากท่านคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ดีๆ บางทีท่านอาจจะได้หลุดพ้นจากที่นี่ก็ได้นะเจ้าคะ"

สาวใช้ตัวน้อยเอ่ยปากบอก

"ประมุขคนใหม่ของหอพิรุณทอง ก็คือคนที่มีข่าวลือแพร่สะพัดออกมาในวันนี้สินะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้ตัวน้อย แววตาของฉินหลานก็เปล่งประกายขึ้นมา

"ได้ยินมาว่าเป็นแบบนั้นนะเจ้าคะ!"

สาวใช้ตัวน้อยตอบรับ

ในตอนนั้นเอง คนรับใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

"แม่นางหลาน โปรดเตรียมตัวให้พร้อมแล้วไปที่ห้องส่วนตัวอวี้หลานด้วยขอรับ!"

คนรับใช้คนนั้นเอ่ยปากบอก

หลังจากที่น้ากุ้ยเดินออกไป ซูเฉินก็กินอาหารไปบ้างและนั่งฟังเพลงอยู่ครู่หนึ่ง

แอ๊ด

ในตอนนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออก

หญิงสาวหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินเข้ามาด้านใน

"ผู้น้อยฉินหลาน วันนี้จะมาปรนนิบัติท่านประมุขซูเจ้าค่ะ!"

เมื่อฉินหลานเดินเข้ามานางก็โค้งคำนับแล้วเอ่ยปากบอก

หลังจากดื่มสุราเข้าไปบ้าง เลือดลมในกายก็สูบฉีด ซูเฉินไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเดินไปปิดประตูทันที จากนั้นก็อุ้มฉินหลานขึ้นไปบนเตียงนอน

ฉินหลานเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

พวกนางถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

ทันใดนั้นภายในห้องก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันเร่าร้อน

[รางวัลของโฮสต์ เคล็ดพลังวัชระบรรพกาล พลังลมปราณขั้นก่อกำเนิดสามปี ยาเม็ดวัชระคงกระพันสองขวด ได้ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของแล้ว โปรดตรวจสอบด้วย]

เคล็ดพลังวัชระบรรพกาล พลังลมปราณขั้นก่อกำเนิดสามปี ยาเม็ดวัชระคงกระพัน

สองอย่างแรกซูเฉินยังพอเข้าใจได้ แต่ไอ้ยาเม็ดวัชระคงกระพันที่อยู่ด้านหลังนี่มันคืออะไรกันเนี่ย

[จบแล้ว]