บทที่ 29: ยืมมือสวี่ต้าม้าว ต้อนเซ่อจู้ลงหลุม

ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนนับตั้งแต่ทะลุมิติมา จางจือเฟยได้ศึกษาอุปนิสัยใจคอของผู้คนในเรือนสี่ประสานแห่งนี้จนทะลุปรุโปร่ง

อี้จงไห่ เชี่ยวชาญการใช้ศีลธรรมบีบคั้นผู้อื่น ใจคอคับแคบ เจ้าคิดเจ้าแค้น และหน้าไหว้หลังหลอกเป็นที่สุด

หลิวไห่จง คลั่งไคล้ในอำนาจและยศถาบรรดาศักดิ์ มีหัวคิดแบบศักดินาจ๋า หวังจะไต่เต้าเป็นข้าราชการจนตัวสั่นและลำเอียงรักแต่ลูกชายคนโต แม้จะเป็นคนพูดจาตะกุกตะกักจนมักถูกผู้อื่นใช้คำพูดต้อนจนมุมได้ง่าย แต่ความฉลาดของเขาก็ไม่ใช่ย่อย อีกทั้งบารมีในโรงงานรีดเหล็กยังสูงกว่าอี้จงไห่เสียอีก

นั่นเป็นเพราะเวลาหลิวไห่จงสอนงานลูกศิษย์ เขาจะถ่ายทอดวิชาให้โดยไม่ปิดบัง ลูกศิษย์ของเขาหลายคนจึงได้ดิบได้ดีเป็นช่างระดับห้าไปแล้ว ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้น ลูกศิษย์ของอี้จงไห่ต่างพากันตัดความสัมพันธ์อาจารย์กับศิษย์ แต่ลูกศิษย์ของหลิวไห่จงกลับยังแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเขาอยู่เสมอ

คนงานส่วนใหญ่ในโรงงานมองว่าหลิวไห่จงเป็นคนหัวช้าที่ถูกอี้จงไห่ปั่นหัวให้เป็นเครื่องมือ และไม่ใช่คนเลวร้ายโดยกมลสันดาน หลายคนจึงเชื่อว่าช่างที่ไม่หวงวิชาและเต็มใจสอนคนอื่นย่อมไม่ใช่คนใจคอโหดเหี้ยม ทว่าในสายตาของจางจือเฟย หลิวไห่จงก็ยังเป็นคนไร้บรรทัดฐานที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อตำแหน่งหน้าที่ ไม่ควรค่าแก่การคบหาเป็นสหายสนิท

เหยียนปู้กุ้ย คือตาเฒ่าขี้งกที่เห็นแก่ตัว เดิมทีความขี้งกเกิดจากความลำบากของครอบครัว แต่นานวันเข้าก็กลายเป็นนิสัยฝังรากลึก แม้จะพอมีมโนธรรมอยู่บ้างแต่ก็พึ่งพาไม่ได้ พร้อมจะขายเพื่อนได้ทุกเมื่อเพียงเพื่อแลกกับไข่ไก่แค่สองฟอง

ส่วนหญิงชราหูตึงนั้นคือบอสใหญ่ตัวจริง ทุกคำพูดและการกระทำไร้ช่องโหว่จนจางจือเฟยยังหาทางจัดการหล่อนให้เด็ดขาดไม่ได้ในตอนนี้

เซ่อจู้ หรือเจ้าบื้อเหออวี่จู้ เป็นพวกเจริญรอยตามโจโฉที่ชอบยุ่งกับเมียชาวบ้าน เป็นคนระยำที่ไร้ความละอายและเป็นแฟนคลับตัวยงอันดับหนึ่งของฉินหวายหรู

สวี่ต้าม้าว เป็นคนธรรมดาที่รักการโอ้อวด ใจกว้างพอตัว และเป็นคู่ปรับตลอดกาลของเซ่อจู้

เจี่ยตงซวี่ เป็นชายหนุ่มที่ขยันขันแข็งและมีไฟในการทำงาน กตัญญูต่อมารดา ในตอนนี้เขายังไม่แสดงจุดบกพร่องอื่นใดออกมาให้เห็นมากนัก

ในเรือนสี่ประสานหมายเลข 95 แห่งนี้มีผู้อาศัยอยู่กว่ายี่สิบครัวเรือน ความสัมพันธ์สลับซับซ้อนเกินบรรยาย จางจือเฟยไม่ได้คิดจะผูกมิตรกับใครอย่างลึกซึ้ง เขาเพียงปฏิบัติกับทุกคนเหมือนเพื่อนบ้านธรรมดา แต่ถ้าใครกล้ามาวางแผนร้ายใส่เขา ก็ต้องเตรียมรับการเอาคืนให้สาสม

คนพวกนี้คิดจริงๆ หรือว่าการมาบีบบังคับเอาตำแหน่งงานและหวังจะขับไล่เขาไปในคราวนั้น มันจะจบลงง่ายๆ เพียงเท่านี้?

แม้ตอนนี้กำลังของเขาจะยังมีจำกัด และด้วยอิทธิพลของอี้จงไห่รวมถึงหญิงชราหูตึง วิธีที่เขาใช้จัดการไปก่อนหน้านี้ถือว่าดีที่สุดแล้วในขณะนั้น ทว่าการแก้แค้นของวิญญูชนสิบปีก็ยังไม่สาย เขามีเวลาอีกเหลือเฟือที่จะค่อยๆ สะสางบัญชีแค้นนี้ไปทีละนิด

เช้าวันต่อมา หลังจากทานอาหารเช้ากับน้องๆ เสร็จ

จางจือเฟยทบทวนบทเรียนอยู่ที่บ้านครู่หนึ่งก่อนจะออกไปทำงาน ทันทีที่พ้นประตูบ้านเขาก็พบกับสวี่ต้าม้าวที่กำลังขี่จักรยานอยู่พอดี

"จางจือเฟย วันนี้แกไปทำงานเวลานี้เหมือนกันหรือ?" สวี่ต้าม้าวทักทายด้วยความกระตือรือร้น เพราะสำหรับเขาแล้ว จางจือเฟยคือคนที่ช่วยล้างแค้นแทนเขาได้อย่างเจ็บแสบ

เมื่อเห็นว่าเป็นสวี่ต้าม้าว จางจือเฟยที่ไม่คิดจะหักหน้าคนที่ยิ้มให้จึงเอ่ยว่า "เวลานี้คนไม่ค่อยเยอะครับ พวกเขาไปกันหมดแล้ว ถ้าขืนผมไปเจอคนพวกนั้นเข้าจริงๆ คงทนกลิ่นส้วมที่ติดตัวบางคนไม่ไหว"

สวี่ต้าม้าวหัวเราะร่า "จริงของแก ไอ้หลานตัวดีอย่างเซ่อจู้ ในที่สุดก็ได้รับกรรมที่มันก่อไว้สักที"

จางจือเฟยเหลือบมองสวี่ต้าม้าวแล้วแสร้งทอดถอนใจอย่างเสียดาย "แต่ก็น่าเสียดายนะที่ช่วงสามเดือนนี้ผมคงไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสฝีมือการทำอาหารของเซ่อจู้อีก"

สวี่ต้าม้าวถามอย่างสงสัย "ทำไมล่ะ? เซ่อจู้มันไม่ได้ไปทำงานหรือไง?"

"ก็ตัวเขามีแต่กลิ่นส้วมแถมยังซกมกขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่ามีตัวอะไรจากในส้วมติดมาบ้างหรือเปล่า แค่คิดก็น่าสะอิดสะเอียนแล้วครับ ต่อให้คนอื่นกล้ากิน แต่ผมคนหนึ่งล่ะที่ไม่กล้าแน่" จางจือเฟยแสร้งทำท่าขย้อนออกมาสองสามครั้ง

ดวงตาของสวี่ต้าม้าวเป็นประกายทันที "นั่นดิ! ไอ้หลานนั่นมันควรจะถูกส่งไปตักถ่านหินเฝ้าหม้อน้ำถึงจะถูก"

จางจือเฟยยิ้มบางๆ "แต่น่าเสียดายที่ผู้อำนวยการโรงงานและพวกหัวหน้ายังต้องพึ่งฝีมือเซ่อจู้ไว้รับรองแขก ผมล่ะกลัวจริงๆ ว่าผู้อำนวยการอาจจะไปเจรจากับสำนักงานเขตเพื่อขอยกเว้นโทษล้างส้วมให้เซ่อจู้"

สวี่ต้าม้าวเริ่มร้อนรน "พวกเขาทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ?"

จางจือเฟยเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ แค่คำพูดคำเดียวจากผู้นำ โรงงานอาจจะแค่หักเงินเดือนเซ่อจู้แล้วให้สำนักงานเขตไปจ้างคนอื่นมาล้างแทน หรือไม่ผู้นำโรงงานอาจจะยอมจ่ายเงินให้เองเลยก็ได้ เฮ้อ... ก็นะ เซ่อจู้มันโชคดีที่มีฝีมือติดตัว! ถ้าโรงงานเราไปดึงตัวพ่อครัวเก่งๆ จากข้างนอกที่มีฝีมือพอๆ กับเซ่อจู้มาได้ก็คงดี เซ่อจู้มันจะได้ไม่ต้องมานั่งทำตัวพองลมจองหองอยู่แบบนี้"

สวี่ต้าม้าวยิ่งฟังดวงตาก็ยิ่งสว่างวาบ เขาตัดสินใจได้ทันทีจึงรีบบอกจางจือเฟย "จื้อเฟย พี่มีธุระด่วนว่ะ ไปก่อนนะ!"

จางจือเฟยไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่เร่งฝีเท้าถีบจักรยานตามไป ไม่นานเขาก็แซงกลุ่มของอี้จงไห่และคนอื่นๆ จนไปถึงโรงงานเป็นคนแรก ทิ้งให้เซ่อจู้ยืนด่าไล่หลังด้วยความอิจฉา

จางจือเฟยแยกตัวไปที่แผนกเทคโนโลยีการผลิต ส่วนสวี่ต้าม้าวอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตลอบมุดเข้าไปในห้องทำงานของหลี่หวยเต๋อ

หลี่หวยเต๋อรู้จักสวี่ต้าม้าวเป็นอย่างดี เขาเห็นว่าสวี่ต้าม้าวเป็นคนน่าสนใจที่ชอบประจบสอพลอหัวหน้าแต่ยามใดก็มักจะพลาดเป้าเสมอ โดยเฉพาะเวลาดื่มสุรา หัวหน้าดื่มหนึ่งจอก เขากลับซัดไปสามจอกจนเมาพับเป็นคนแรกเสมอ ในสายตาของทุกคน สวี่ต้าม้าวคือตัวตลกสร้างความบันเทิงชั้นดี

อีกทั้งสวี่ต้าม้าวยังเป็นลูกเขยของโหล่วเจิ้นหัว และเป็นพนักงานฉายภาพยนตร์เพียงคนเดียวของโรงงานเหล็กกล้าดาวแดง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่หลี่หวยเต๋อจะคุ้นเคยกับเขา

"สวี่ต้าม้าว มีธุระอะไรกับฉัน?" หลี่หวยเต๋อมองท่าทางลับๆ ล่อๆ ของอีกฝ่ายก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องปิดบังแน่ จึงเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมา

"ผู้อำนวยการหลี่ครับ ผมมาเพื่อรายงานการทำงานครับ" สวี่ต้าม้าวลดเสียงต่ำ

"แกเนี่ยนะ จะรายงานงานอะไรกับฉัน?" หลี่หวยเต๋อแทบจะกุมขมับ พนักงานฉายหนังจะมารายงานอะไรกับเขา? เขาเริ่มสงสัยในสติปัญญาของสวี่ต้าม้าวขึ้นมาตะหงิดๆ

สวี่ต้าม้าวทำท่าทีขรึมและนิ่งเงียบ รอให้หลี่หวยเต๋อเป็นฝ่ายถามเอง แต่หลี่หวยเต๋อนั้นคือปรมาจารย์ด้านการคุมคน เขาเพียงจ้องมองสวี่ต้าม้าวนิ่งๆ โดยไม่ปริปากพูด เพราะเขารู้ดีว่าวิธีจัดการคนอย่างสวี่ต้าม้าวคือการทำตัวให้น่าเกรงขามจนอีกฝ่ายหวาดระแวงไปเอง

และมันก็ได้ผล ทันทีที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหลี่หวยเต๋อ สวี่ต้าม้าวก็รีบเก็บอาการเล่นตัวแล้วละล่ำละลักบอกทันที "ผู้อำนวยการหลี่ครับ คือว่าไอ้เซ่อจู้มันโดนสำนักงานเขตสั่งทำโทษให้ไปล้างส้วมทุกเช้าเย็นครับ มันเป็นคนซกมกอยู่แล้ว ใครจะไปรู้ว่ามันจะมีเชื้อโรคหรือไอ้ตัวอะไรในส้วมติดมือมาบ้างหรือเปล่า แบบนี้ใครจะกล้ากินอาหารที่มันทำล่ะครับ?"

คำพูดของสวี่ต้าม้าวแทบจะถอดแบบมาจากที่จางจือเฟยเป่าหูมาเป๊ะๆ ทันใดนั้นภาพอันน่าสะอิดสะเอียนก็ผุดขึ้นในหัวของหลี่หวยเต๋อจนเขาถึงกับขนลุกซู่

เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่หวยเต๋อ สวี่ต้าม้าวก็รู้ว่าแผนเริ่มได้ผล จึงรีบกระซิบต่อ "ผู้อำนวยการครับ ท่านคิดว่าเราควรไปหาพ่อครัวจากข้างนอกมาดูแลเรื่องการรับรองแขกแทนไหมครับ? ถ้ามีพ่อครัวเพิ่มมาอีกคน เซ่อจู้มันจะได้ไม่กล้าอู้งานหรือทำตัวโอหังแบบนี้อีก"

หลี่หวยเต๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่แน่ใจว่าสวี่ต้าม้าวคิดเรื่องนี้เอง หรือเป็นแผนของโหล่วเจิ้นหัวที่หวังจะดันลูกเขย หรือสวี่ต้าม้าวมีเจตนาอื่นแอบแฝงกันแน่ แต่อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอของสวี่ต้าม้าวนั้นฟังดูเข้าทีมาก

ไอ้ระยำเซ่อจู้นั่นมันถือดีว่าตัวเองฝีมือดีที่สุดในโรงงานจนไม่เคยให้เกียรติเขาเลยสักนิด เขาอยากจะจัดการมันมานานแล้วแต่ติดที่ต้องพึ่งพาฝีมือมันไว้รับรองแขกสำคัญ แม้เขาจะเป็นนักปฏิบัติที่เน้นผลลัพธ์มากกว่าหน้าตา แต่ถ้ามีทางเลือกที่ดีกว่า เขาก็ย่อมไม่ทนให้ตัวเองต้องลำบากและเสียศักดิ์ศรีแบบนี้

"สวี่ต้าม้าว ข้อเสนอของแกดูเข้าท่าและมีวิสัยทัศน์มาก เออ แล้วแกพอจะรู้ไหมว่าสำนักงานเขตสั่งทำโทษมันนานแค่ไหน?" หลี่หวยเต๋อถาม

สวี่ต้าม้าวตอบด้วยความสะใจ "สามเดือนเต็มครับผู้อำนวยการ!"

"ตกลง ฉันรับรู้แล้ว แกไปสืบดูหน่อยว่ามีพ่อครัวเก่งๆ ที่ไหนบ้าง" หลี่หวยเต๋อตัดสินใจรุกคืบหลายทาง ในปักกิ่งที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ เขาไม่เชื่อว่าหรอกว่าจะหาพ่อครัวที่ฝีมือเหนือกว่าเซ่อจู้ไม่ได้

"แล้วท่านจะให้เซ่อจู้ไปทำงานอะไรแทนครับ?" สวี่ต้าม้าวถามหยั่งเชิง

หลี่หวยเต๋อเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ส่งมันไปดัดนิสัยในเวิร์กช็อปสิ"

สวี่ต้าม้าวคิดในใจว่าแค่นั้นยังไม่พอ จึงรีบเสนอแนะ "ผู้อำนวยการครับ เซ่อจู้มันแรงเยอะเป็นทุนเดิม ผมว่ามันเหมาะจะไปช่วยเฝ้าหม้อน้ำที่สุดเลยครับ"

หลี่หวยเต๋อมองสวี่ต้าม้าวด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ วันนี้เจ้าเด็กนี่ทำให้เขาประทับใจจริงๆ ข้อเสนอนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก

สวี่ต้าม้าวรู้สึกว่าจางจือเฟยช่างมหัศจรรย์เหลือเกินที่คิดอ่านอะไรได้ลึกซึ้งขนาดนี้ แม้จางจือเฟยจะยังเด็กและขาดประสบการณ์ แต่ไอคิวถือว่าสูงลิบลิ่ว และแน่นอนว่าต้องเป็นเขา สวี่ต้าม้าวคนนี้แหละที่จะต้องได้รับความไว้วางใจจากผู้อำนวยการหลี่ผ่านปฏิบัติการในเช้านี้

เขาจะต้องเฟ้นหาพ่อครัวที่เก่งกว่าเซ่อจู้มาให้ได้ เพื่อให้ผู้อำนวยการหลี่ชื่นชมในตัวเขาและแต่งตั้งเขาให้รับตำแหน่งสำคัญ เขาหมายตาตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกโฆษณามานานแสนนานแล้ว

หากจางจือเฟยมาได้ยินสิ่งที่สวี่ต้าม้าวคิด เขาคงได้แต่ถ่มน้ำลายใส่ พนักงานระดับล่างคิดจะข้ามขั้นไปรับตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับบริหารในทันทีเนี่ยนะ? ช่างฝันกลางวันเสียจริง!

ในยุคสมัยที่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอนขององค์กร หากสวี่ต้าม้าวอยากจะเป็นข้าราชการ เขาต้องเปลี่ยนสถานะจากพนักงานทั่วไปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหารให้ได้เสียก่อน มิฉะนั้นเขาก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง

สวี่ต้าม้าวเดินออกจากห้องทำงานของหลี่หวยเต๋อด้วยความเบิกบานใจ เขาขี่จักรยานออกไปเพื่อสืบหาพ่อครัวทันที หากเขาสามารถพาพ่อครัวที่เก่งกาจมาแทนที่เซ่อจู้ได้ แล้วได้เห็นเซ่อจู้ต้องตกต่ำลงไปเฝ้าหม้อน้ำ วันนั้นแหละคือวันที่สวี่ต้าม้าวคนนี้ฝันถึงที่สุด!