บทที่ 18 เจ็ดบาดเจ็บ

บทที่ 18 เจ็ดบาดเจ็บ

เมื่อเช็ดฝุ่นผงออกจากตำราปกดำ อักขระตัวโตสามคำว่า "หมัดเจ็ดบาดเจ็บ" ก็ปรากฏสู่สายตา

ฝึกหนึ่งทำลายเจ็ด เจ็ดสิ่งล้วนบาดเจ็บ

ทำร้ายตนก่อน จึงย้อนทำลายศัตรู

คำว่า "ทำร้ายตน" ดึงดูดความสนใจของไป๋ตงหลินในทันที เขาเริ่มพลิกอ่านอย่างละเอียดรอบคอบยิ่งขึ้น

บั่นทอนใจ ทำลายปอด ประคุตตับไต ลำไส้ระทม ม้ามสลาย สิ้นพลังปราณ จิตใจฟุ้งซ่านรวนเร

ซานเจียวผันผวนย้อนกลับ เส้นชีพจรทั่วร่างขาดสะบั้น

ใช้กำลังภายในสั่นสะเทือนจุดชีพจร ใช้คลื่นสั่นสะเทือนนั้นสื่อสารกับปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน บังคับชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย

โคจรชีพจรย้อนกลับ ปราณวิญญาณไหลผ่านเส้นชีพจรเสี่ยวฉางจิงมือไท่หยาง เส้นชีพจรเฟ่ยจิงมือไท่อิ๋น และเส้นชีพจรซินเปาจิงมือเจวี๋ยอิ๋น เพื่อสำแดงพลังโจมตีอันแข็งแกร่งที่เหนือล้ำกว่าปุถุชน

ยิ่งพิจารณา ไป๋ตงหลินยิ่งตระหนักถึงความลึกล้ำทรงพลังของวิชายุทธ์นี้ นึกไม่ถึงว่าจะสามารถใช้กายเนื้อปุถุชนฝืนหยิบยืมพลังแห่งปราณวิญญาณฟ้าดินมาใช้ได้

พลังโจมตีที่เกิดจากปราณวิญญาณฟ้าดินย่อมเหนือชั้นกว่าจอมยุทธ์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ได้

ทว่าน่าเสียดาย หากเบาก็เส้นชีพจรขาดสะบั้นวรยุทธ์สูญสิ้น หากหนักก็อาจถึงแก่ความตายในทันที

นี่คือวิชายุทธ์เดิมพันชีวิต จะมีค่าพอให้ใช้ออกก็ต่อเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงตายเพื่อไขว่คว้าหาโอกาสรอดเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

มิน่าเล่าถึงถูกทิ้งไว้ในมุมอับจนฝุ่นจับเขรอะ ด้วยสถานะของตระกูลไป๋ในยามนี้ ยากนักที่จะมีวิกฤตการณ์ให้ต้องแลกชีวิตเช่นนั้น

ทว่าในยามเริ่มก่อตั้งตระกูล วิชายุทธ์เล่มนี้ต้องเคยสร้างคุณูปการอันมิอาจลบเลือนไว้อย่างแน่นอน

ครานี้ได้พบของล้ำค่าเข้าให้แล้ว!

วิชานี้ราวกับถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

พลานุภาพทำลายล้างนั้นเป็นเรื่องรอง แต่ผลกระทบด้านลบที่ชักนำปราณฟ้าดินมาทำลายร่างกายนั้น ชัดเจนว่าตรงตามเงื่อนไขการเปิดใช้งาน "พลิกผันความเสียหาย" ทุกประการ

ไป๋ตงหลินคล้ายจะเห็นพลังเสริมแกร่งกองพะเนินกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่ไกล ๆ

เขาถือเคล็ดวิชาทั้งสามเล่มเดินออกจากหอกำลังภายในด้วยความอิ่มเอมใจ แทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มทดสอบมัน

พวกตาแก่ในลานบ้านยังคงง่วนอยู่กับธุระของตน ไม่แม้แต่จะเหลือบมองไป๋ตงหลินที่เดินออกมา ราวกับเห็นที่นี่เป็นสถานพักฟื้นคนชราจริง ๆ

เขาได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินจากไป มุ่งหน้ากลับสู่เรือนไม้ลี้ลับ

หิมะในลานบ้านทับถมกันหนาเตอะ ทว่าไป๋ตงหลินมิได้ใส่ใจ เขาหยิบ "เคล็ดหยกขาวขัดเกลากายา" ออกมา ในเมื่อเขาขัดเกลากายาถึงจุดสูงสุดแล้ว การฝึกฝนใหม่ย่อมมิใช่เรื่องยาก

เขาลงนั่งขัดสมาธิบนพื้น ขับเคลื่อนโลหิตและกำลังภายในให้หมุนเวียนไปตามเส้นทางอันเร้นลับ

เมื่อเคล็ดวิชาเริ่มทำงาน เลือดลมทั่วร่างก็สั่นสะเทือน อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนคล้ายกับว่าทั้งลานบ้านได้ก้าวเข้าสู่ฤดูคิมหันต์

หิมะที่ทับถมบนพื้นละลายกลายเป็นลำธารสายเล็ก ๆ ไหลเอื่อยออกจากลานไป

ร่องรอยการฝึกฝนวิชาเดิมค่อย ๆ ถูกลบเลือนไปทีละน้อย ความรู้สึกติดขัดจาง ๆ ในร่างกายที่เคยมีก็มลายสิ้น หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก เลือด และไขกระดูก ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียว

แม้พลังโดยรวมจะมิได้เพิ่มขึ้นมากนัก เพราะร่างกายของเขาถูกเสริมแกร่งมาจนเหนือมนุษย์ไปไกลแล้ว

ทว่าความเป็นหนึ่งเดียวนี้ทำให้เขาสามารถควบคุมกำลังของตนได้ง่ายขึ้น เลือดลมไหลเวียนได้รวดเร็ว พลังรับและปล่อยเป็นไปตามใจนึก พลานุภาพเพิ่มพูนขึ้นถึงหนึ่งส่วนโดยปริยาย

ไป๋ตงหลินลืมตาขึ้น ฝ่ามือที่ทอประกายเงางามดั่งหยกตบลงบนพื้นหินชิงสือ ทิ้งรอยฝ่ามือลึกบุ๋มไว้ขณะที่หินกลายเป็นผงละเอียด

"ไม่เลว!"

เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหยิบวิชาหมัดเจ็ดบาดเจ็บออกมา การฝึกวิชานี้กลับยุ่งยากกว่ามาก เพราะมันเริ่มก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว

หัวใจสำคัญของการฝึกหมัดเจ็ดบาดเจ็บคือการใช้คลื่นสั่นสะเทือนจากจุดชีพจรเพื่อชักนำปราณวิญญาณ หากทำขั้นตอนนี้ได้ เรื่องอื่นก็เป็นเพียงเรื่องปลีกย่อย

ไป๋ตงหลินทำสมาธิขับเคลื่อนเลือดลม ให้สั่นสะเทือนเบา ๆ ภายในจุดชีพจรพิเศษทั้งเจ็ดจุด ค่อย ๆ เพิ่มแรงสั่นสะเทือนทีละน้อย ตามคำกล่าวในตำรา จุดชีพจรทั้งเจ็ดต้องมีความถี่การสั่นสะเทือนที่แตกต่างกัน และต้องทำให้สำเร็จพร้อมกันจึงจะชักนำปราณวิญญาณได้

ความถี่เหล่านี้มิอาจถ่ายทอดด้วยคำพูด จุดชีพจรของแต่ละคนย่อมมีความแตกต่างกันเล็กน้อย ต้องอาศัยการคลำหาด้วยตนเอง

มันเหมือนกับรหัสลับเจ็ดหลักที่ต้องเพียรทดสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากมีพรสวรรค์และความเข้าใจสูง ก็อาจจะสัมผัสได้ถึงอิทธิพลของความถี่ที่มีต่อปราณวิญญาณ ซึ่งจะทำให้ง่ายขึ้นมาก

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

ล้มเหลว

ไป๋ตงหลินมีสีหน้าอิดโรย การปรับความถี่ซ้ำ ๆ เช่นนี้สิ้นเปลืองพลังใจมหาศาล และเป็นการบั่นทอนเจตจำนงทางจิตวิญญาณอย่างยิ่ง

เขารู้ดีว่าไม่อาจใจร้อน ต้องค่อยเป็นค่อยไป วิชานี้มีความสำคัญต่อเขามาก การทุ่มเทแรงกายแรงใจย่อมคุ้มค่า

เมื่อเหนื่อยล้าทางจิตใจ ไป๋ตงหลินจึงหมดอารมณ์จะฝึกวิชาตัวเบาต่อ

ยามนี้ฟ้ามืดค่ำแล้ว เขาจึงเปลี่ยนอาภรณ์ เตรียมตัวไปเดินเล่นในเมือง มิได้ไปกินปลาที่หอกระเรียนขาวมาหลายวันแล้ว ถือโอกาสนี้ไปลิ้มรสเสียหน่อย

ทันทีที่ไป๋ตงหลินก้าวเท้าออกจากจวนไป๋ เขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้ที่มีเจตนาแอบแฝงทันที

ในตรอกลับแห่งหนึ่ง ภายใต้เงามืดมีชายชุดดำท่าทางลึกลับสองคนกำลังกระซิบกระซาบกัน ในมือถือสมุดภาพพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว ทุกหน้ามีรูปวาดอันวิจิตรบรรจง

"ใช่เขาหรือไม่?"

"ไม่ผิดแน่! คุณชายสิบสามแห่งสายหลักตระกูลไป๋ บุตรชายคนเล็กของไป๋ลี่!"

"ทว่า คุณชายสิบสามผู้นี้เกิดจากสาวใช้ ไป๋ลี่จะให้ความสำคัญจริงหรือ?"

"วางใจเถอะ ตระกูลไป๋ให้ความสำคัญกับสายเลือดของตนเองอย่างยิ่ง นี่คือกฎประจำตระกูลของพวกเขา! เหะ ๆ ๆ!"

หนึ่งในนั้นส่งเสียงหัวเราะเย็นเยือก คล้ายกับดูแคลนกฎที่ว่านี้อย่างยิ่ง

"ดี ข้าจะรีบกลับไปแจ้งหัวหน้าเพื่อเริ่มแผนการจับตัว!"

สิ้นคำ หนึ่งในนั้นก็กระโจนขึ้นหลังคาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

อีกคนหนึ่งลอบติดตามไป๋ตงหลินไปอย่างเงียบเชียบ ส่วนไป๋ตงหลินยังคงเดินบ้างหยุดบ้าง ลิ้มรสขนมร้านนั้นทีร้านนี้ที มิได้ล่วงรู้เลยว่าถูกสะกดรอยตาม

เมื่อถึงหอกระเรียนขาว ภายใต้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของจินหม่านถัง เขาก็เดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดแล้วนั่งลงริมหน้าต่าง ชั้นนี้เงียบเหงา มีแขกเพียงโต๊ะเดียวเท่านั้น

ราคาอาหารในแต่ละชั้นของหอกระเรียนขาวแตกต่างกัน ชั้นบนสุดย่อมแพงที่สุด ทว่าทัศนียภาพและการบริการก็นับว่าดีที่สุดเช่นกัน

หลังม่านบาง ๆ ยังมีโฉมงามบรรเลงพิณขับกล่อม

ได้กินปลาเงิน ดื่มสุราเลิศรส ฟังบทเพลงไพเราะ ความเหนื่อยล้าจากการฝึกยุทธ์ก็ทุเลาลงบ้าง

เมื่อมองหิมะนอกหน้าต่างและฝูงชนที่สัญจรไปมาบนถนน ก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจว่ามวลมนุษย์ล้วนดิ้นรน ปุถุชนดิ้นรนเพื่อปากท้อง ผู้ฝึกตนดิ้นรนเพื่อความเป็นอมตะ

ชีวิตคือการไม่หยุดนิ่ง!

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ไป๋ตงหลินก็เดินออกจากหอกระเรียนขาวอย่างเอื่อยเฉื่อย เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีคนร่างเล็กคนหนึ่งวิ่งมาชน สัญชาตญาณสั่งให้เขาหลบ ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงฝืนหยุดนิ่งอยู่กับที่

ปล่อยให้คนร่างเล็กชนเข้าเต็มอก แล้วฉกป้ายห้อยเอวของเขาไปก่อนจะหันหลังวิ่งหนี

น่าสนใจนัก ยอดฝีมือระดับลมปราณแท้กลับมาเป็นหัวขโมย แถมยังกล้ามาขโมยของจากตัวเขาด้วย

ด้วยวรยุทธ์ที่มี ไป๋ตงหลินจึงมิได้เกรงกลัวว่าจะเกิดอันตราย เขาแสร้งวิ่งเหยาะ ๆ ตามไป

คนร่างเล็กวิ่งไม่เร็วนัก ราวกับกลัวว่าเขาจะตามไม่ทัน เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาจนเข้าสู่ตรอกเปลี่ยว

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตรอก ชายชุดดำคนหนึ่งก็กระโดดลงมาด้านหลัง ฟาดสันมือเข้าใส่ลำคอของเขา

ไป๋ตงหลินรีบควบคุมผิวหนังและกล้ามเนื้อบริเวณลำคอให้อ่อนนุ่ม มิเช่นนั้นแขนของชายชุดดำคงต้องหักสะบั้นเป็นแน่

วินาทีนั้นเขาสวมวิญญาณนักแสดงเจ้าบทบาท ส่งเสียงครางในลำคอแล้วคอพับสลบลงกับพื้นทันที

"เหะ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะลงมือได้ง่ายดายเพียงนี้!"

"เจ้าบุตรสิบสามของไป๋ลี่ช่างโอหังและโง่เขลาเสียจริง เสียแรงที่พวกเราเตรียมแผนรับมือไว้มากมาย ช่างเป็นพยัคฆ์ที่ให้กำเนิดสุนัขโดยแท้"

ไป๋ตงหลินที่นอนอยู่บนพื้นลอบกรอกตา พลางนึกในใจว่ารีบลงมือหน่อยได้ไหม พื้นมันเย็นนะเฟ้ย

ชายชุดดำสองคนลำพองใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็มิกล้าโอ้เอ้เพราะเกรงว่าเรื่องจะบานปลาย จึงแบกไป๋ตงหลินขึ้นบ่าแล้วกระโจนขึ้นหลังคาจากไปอย่างรวดเร็ว

เอ๊ะ? เจ้าเด็กนี่ดูซูบผอม ไฉนจึงหนักอึ้งเยี่ยงนี้?