บทที่ 5: เป้าหมายเดียวคือหาเงิน!

ปิดร้านแล้วจะทำอะไรต่อดี? แน่นอนว่าต้องไปตกปลาสิ! รายได้แค่วันละเจ็ดร้อยกว่าหยวนจะไปพอให้กู้หนานพอใจได้ยังไง!

ยอดเงินในบัญชีของเขาตอนนี้เหลืออยู่แค่สามพันกว่าหยวนเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะจู่ๆ ก็ได้ผูกมัดเข้ากับระบบเกม เขาคงเตรียมตัวเตรียมใจที่จะต้องไปกู้หนี้ยืมสินในเดือนหน้าแล้ว

ปกติกู้หนานก็ชอบตกปลาอยู่แล้ว เขาจึงมีอุปกรณ์ครบชุดเป็นของตัวเอง

แถวตลาดอาหารทะเลมีแนวชายฝั่ง ทั้งยังมีจุดที่เหมาะแก่การตกปลาอย่างท่าเรือและแนวกั้นคลื่น เขาจึงมีทั้งคันตีเหยื่อปลอมและคันอิโซะสำหรับตกปลาตามโขดหิน

เขาหยิบคันอิโซะเบอร์สอง เอ็นเมนไลน์และสายหน้าเบอร์สองถึงเบอร์ห้ามาสองสามม้วน พร้อมกับตัวเบ็ดชินุเบอร์สามถึงเบอร์ห้ามาอีกจำนวนหนึ่ง

หลังจากเตรียมอุปกรณ์ตกปลาเสร็จ กู้หนานก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงหยิบคันอิโซะเบอร์สามที่ไม่ค่อยได้ใช้งานติดมือมาด้วย

ชายฝั่งเมืองปาโจวในตอนนี้แตกต่างไปจากเดิมแล้ว แม้จะไม่ใช้สิทธิ์ 'การันตีตกได้' เขาก็ยังสามารถตกปลาหลากหลายสายพันธุ์จากชายฝั่งเฟิงฉีได้อยู่ดี

ดูจากผลประกอบการเมื่อตอนบ่าย แม้ปลาที่ตกได้จะมีราคาถูก แต่ขนาดของมันก็ไม่ได้เล็กเลย ปลาตัวละสามสี่จินถือเป็น 'ปลารุ่นใหญ่' สำหรับนักตกปลาหลายคนแล้ว

คันอิโซะคันเล็กของเขาค่อนข้างอ่อนเกินไปที่จะรับมือกับปลาพวกนี้ คันเบอร์สามจึงตอบโจทย์มากกว่า

เขาไม่ได้หยิบคันตีเหยื่อปลอมที่ได้จากระบบเกมมาด้วย พื้นที่โขดหินไม่ค่อยเหมาะกับการใช้เหยื่อปลอมนัก และหากไม่ใช้สิทธิ์การันตีตกได้ มันก็คงยากที่จะตกปลาในเขตน้ำตื้นได้ แม้จะเป็นตอนกลางคืนก็ตาม

เขาวางอุปกรณ์ทั้งหมดลงบนรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ทันทีที่จัดการยึดแบตเตอรี่เสร็จ แสงไฟหน้ารถก็สาดกระทบเข้าที่ตัวเขา

กู้หนานหรี่ตาลงพร้อมกับหันขวับไปมอง ก่อนจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"โย่ ดูเหมือนฉันจะมาได้จังหวะพอดีเลยนะ ได้ยินมาว่ามีโรงแรมอีสปอร์ตเปิดใหม่ บรรยากาศโคตรดี ไปเถอะ ไปจัดพับจีกัน!"

ผู้มาเยือนคือเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสมัยเด็กของเขา อันจวิ้น ทั้งสองเรียนประถมโรงเรียนเดียวกันแต่ตอนนั้นแค่รู้จักหน้าค่าตากันผิวเผิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นหลังจากได้นั่งโต๊ะติดกันตอนมัธยมต้น จากนั้นก็สอบเข้ามัธยมปลายและมหาวิทยาลัยเดียวกัน จนกลายเป็นเพื่อนซี้ที่มองตาก็รู้ใจ

"ไม่ไป ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังจะไปตกปลา? ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มานั่งเล่นเกมหรอกนะ ฉันอยากหาเงิน!" กู้หนานส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

หากไม่ได้ผูกมัดเข้ากับระบบเกม เขาอาจจะยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปนั่งเล่นเกมโต้รุ่งแล้ว แต่ตอนนี้เขามีโอกาสทองที่จะพลิกชะตาชีวิตอยู่ในมือ จะปล่อยให้เวลาสูญเปล่าไปได้ยังไง?

แต่อันจวิ้นไม่รู้ถึงสถานการณ์นี้ เขาปรายตามองคันเบ็ดบนรถมอเตอร์ไซค์แล้วบ่นอุบ "คืนนึงนายจะตกปลาได้สักกี่ตัวกันเชียว? ระวังจะกินแห้วกลับมาอีกล่ะ แทนที่จะเอาเวลาไปทิ้งเปล่าๆ สู้มาเรียนทำสื่อโซเชียลกับฉันไม่ดีกว่าเหรอ? ไม่แน่ชีวิตนายอาจจะพลิกผันเลยก็ได้นะ"

"ฉันไม่อยากเอาหน้าออกกล้อง แล้วก็ไม่อยากไปเจออะไรแปลกๆ พวกนั้นด้วย" กู้หนานยังคงยืนกรานปฏิเสธ

อันจวิ้นเป็นบล็อกเกอร์สายรีวิวสถานที่ เขาตระเวนไปมาแล้วทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม ร้านนวด ร้านอาหาร หรือแม้แต่ร้านคาราโอเกะ คอนเทนต์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือซีรีส์คาราโอเกะและร้านนวด ตอนนี้เขามีผู้ติดตามกว่าสองแสนคนแล้ว แม้รายได้จะไม่ได้มากมายจนน่าตกใจ แต่ก็เพียงพอให้เขาใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

เขาพยายามจะดึงกู้หนานเข้าสู่วงการนี้มาตลอด โดยบอกว่าเพื่อนคนนี้สามารถเป็นบล็อกเกอร์สายอาหารทะเลได้ ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีอาจจะดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาก็ได้?

แต่กู้หนานก็ปฏิเสธไปหลังจากที่เคยลองทำอยู่ครั้งหนึ่ง เพราะเขาค้นพบว่าตัวเองเป็นโรคกลัวกล้อง แล้วแบบนี้จะไปทำสื่อโซเชียลได้ยังไง?

"ถ้าไม่ไปเล่นพับจี งั้นเราไปคุยเรื่องเทคนิคการนวดกับน้องๆ สาวๆ กันดีไหม? มีร้านนวดเท้าเปิดใหม่ในเมืองปาโจว ไปเปิดหูเปิดตากันเถอะ!" อันจวิ้นกลอกตาไปมาก่อนจะเสนออีกหนึ่งกิจกรรมที่ยากจะปฏิเสธ

"ไม่ไป ฉันแค่อยากหาเงิน!" กู้หนานยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ "ไปหาอาจิ้งแล้วไปกันสองคนเถอะ!"

แม้จะพยายามหว่านล้อมแค่ไหน กู้หนานก็ยังคงแน่วแน่ที่จะไปตกปลาในคืนนี้ ทำเอาอันจวิ้นได้แต่ยืนถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

สุดท้าย หลังจากนัดแนะกันว่าจะไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันในวันพรุ่งนี้ อันจวิ้นก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกจากตลาดอาหารทะเลไป

กู้หนานมองส่งเพื่อนสมัยเด็กจนลับสายตา เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังพื้นที่โขดหินที่ไปมาเมื่อตอนกลางวัน

ร้านนวดที่อันจวิ้นพูดถึงเคยถูกแนะนำให้เขาฟังมาก่อนแล้ว ราคาทำสปาค่อนข้างสูงเลยทีเดียว ทำครั้งหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องมีหลายร้อยหยวน และถ้าต่อเวลาก็ต้องจ่ายทะลุพันหยวนแน่นอน

ปกติเขาต้องออกไปตกปลาและทำงานในร้านอยู่เป็นประจำ จึงมีบ้างที่รู้สึกปวดหลังและอยากไปนวดผ่อนคลาย น่าเสียดายที่เขาไม่มีเงิน!

การเอาตัวรอดในสังคมนี้มันช่างยากลำบาก ใครบ้างล่ะจะไม่อยากให้สาวน้อยวัยใสมาคอยใช้มือนุ่มๆ บีบนวดคลายความปวดเมื่อยตามร่างกายให้?

ถ้าเพื่อนซี้เป็นคนเลี้ยงในครั้งนี้ วันหลังเขาก็ต้องหาโอกาสเลี้ยงคืน มิตรภาพระหว่างเพื่อนต้องพึ่งพาอาศัยและตอบแทนซึ่งกันและกันถึงจะรักษามันไว้ได้ยาวนาน ในเมื่อไม่มีเงินและไม่สามารถเลี้ยงคืนได้ เขาก็ทำได้เพียงปฏิเสธไป

สิบนาทีต่อมา กู้หนานก็มาถึงจุดที่เขาตกปลาจานดาวได้เมื่อตอนบ่าย เขาใช้เวลาเดินทางนานกว่าตอนกลางวันเพราะแวะไปซื้อเหยื่อที่ร้านขายอุปกรณ์ตกปลาก่อน

เมื่อก่อนเขาไม่ต้องซื้อเหยื่อเลยด้วยซ้ำ ปลาส่วนน้อยในร้านที่ขายไม่ออกจนเริ่มเน่าเสียก็สามารถนำมาใช้เป็นเหยื่อได้แล้ว แต่ตอนนี้ในร้านไม่ค่อยมีของเหลือ แถมเขาจะเอาปลาที่ยังขายได้มาทำเป็นเหยื่อตกปลาก็ใช่เรื่อง!

พื้นที่โขดหินนี้ไม่ค่อยมีคนมานัก นักตกปลาส่วนใหญ่จะชอบไปตกตามท่าเรือหรือแนวกั้นคลื่นมากกว่า

เขาเริ่มจากการใช้เคยที่เพิ่งซื้อมาโปรยอ่อยเหยื่อลงไปในน้ำ จากนั้นก็หยิบคันอิโซะเบอร์สองออกมา ส่วนใหญ่เขาจะได้แต่ปลาตัวเล็ก คันเบอร์สองจึงเกินพอแล้วสำหรับการใช้งาน

เหยื่อที่เขาเลือกใช้คือเพรียงเลือด ซึ่งมีลักษณะคล้ายหนอนตัวสีแดง คนที่เป็นโรคกลัวรูคงทนดูไม่ได้แน่ๆ แต่เพรียงเลือดเป็นเหยื่อที่ใช้ตกปลาได้ผลดีเยี่ยม

เขาจัดการผูกสายเอ็น ใช้เมนไลน์เบอร์สามและสายหน้าเบอร์สอง สายหน้ามีความยาวประมาณเจ็ดสิบเซนติเมตร และเขาเริ่มต้นด้วยการใช้ตัวเบ็ดชินุเบอร์สอง

ทุ่นอาโปก็ถูกนำมาผูกเข้ากับสายด้วย ตกปลาแถวนี้ใช้ทุ่นลอยจะดีกว่า เพราะถ้าตกแบบหน้าดิน ตัวเบ็ดจะไปเกี่ยวติดกับก้อนหินได้ง่าย

หลังจากรออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง จุดตกปลาก็พร้อมเต็มที่ กู้หนานอาศัยแสงจากไฟฉายคาดหัวมองเห็นร่องรอยของปลาว่ายวนอยู่ริมฝั่ง

เขาจึงหยิบคันอิโซะขึ้นมา เกี่ยวเพรียงเลือดเข้ากับตัวเบ็ด แล้วตวัดคันเบาๆ ส่งตัวเบ็ดและเหยื่อพุ่งตรงไปยังจุดที่อ่อยเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

ทุ่นอาโปลอยกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะคลื่น ส่วนตัวเบ็ดก็จมลงอย่างรวดเร็วด้วยน้ำหนักของตะกั่วถ่วง แต่ด้วยอิทธิพลของทุ่นอาโป มันจึงหยุดนิ่งหลังจากจมลงไปถึงระดับความลึกที่ตั้งไว้

รอเพียงไม่นาน แรงสั่นสะเทือนเล็กๆ ก็ส่งผ่านคันเบ็ดมา ปลายคันกระตุกโค้งลงทีละนิด

"คืนนี้ปลากินเหยื่อดุขนาดนี้เลยเหรอ?" กู้หนานรู้สึกประหลาดใจ ปกติแล้วเขาต้องรอนานมาก กว่าจะมีปลาตัวเล็กๆ สักตัวยอมฮุบเหยื่อ

แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเขานั้นรวดเร็วมาก เขารีบยกคันเบ็ดขึ้นเพื่อวัดเบ็ดทันที ปลายคันแหวกลมดัง 'ฟุ่บ' จากนั้นเขาก็รีบหมุนรอกเพื่อเก็บสายกลับเข้ามา

ตามคาด มันเป็นเพียงปลาตัวเล็ก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

ทว่าเมื่อปลาตัวนั้นถูกดึงขึ้นมาปรากฏอยู่ตรงหน้า กู้หนานก็ต้องตกตะลึง

เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก มันคือปลาการ์ตูนส้มขาว! ปลาชนิดนี้มักจะอาศัยอยู่ตามแนวปะการังและแทบจะไม่มีทางมาโผล่แถวชายฝั่งได้เลย หรือว่า...

กู้หนานจับปลาใส่ลงในกระชังที่เตรียมมาก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เปิดสมุดภาพสารานุกรมของระบบเกมขึ้นมาดู

และก็เป็นอย่างที่คิด ภาพในสารานุกรมสว่างวาบขึ้น มันคือปลาหนึ่งดาวอีกตัว เมื่อกดคลิกเข้าไป เขาก็ได้รับเหรียญทองเพิ่มมาอีกห้าสิบเหรียญ ทำให้ตอนนี้มียอดสะสมรวมเป็นสี่ร้อยห้าสิบเหรียญแล้ว ถัดมาคือคำอธิบายเกี่ยวกับปลาการ์ตูนตัวนี้

[ปลาการ์ตูนส้มขาว หรือที่รู้จักกันในชื่อปลาการ์ตูนธรรมดา กระจายพันธุ์อยู่บริเวณอินโด-แปซิฟิกเป็นหลัก ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการสำหรับนำมารับประทาน แต่สามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้และค่อนข้างเป็นที่นิยมในตลาด ราคาแนะนำ: 20 หยวนต่อตัว]

กู้หนานไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะตกได้ปลาสวยงามจากชายฝั่งเฟิงฉี เขาเปิดร้านขายอาหารทะเลและเน้นขายปลาสำหรับนำไปทำอาหาร การมีปลาสวยงามมาปะปนอยู่ด้วยมันดูแปลกประหลาดพิลึก!

แต่ด้วยราคาตัวละ 20 หยวน มันก็ชวนให้หวั่นไหวได้ง่ายๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในร้านยังมีตู้ปลาว่างอยู่อีกตั้งหลายใบ จะเอาไปเลี้ยงไว้สักสองสามตัวก็คงไม่เสียหายอะไร ต่อให้ขายไม่ออก อย่างน้อยก็เก็บไว้ดูเล่นเพลินๆ ได้ แถมปลาการ์ตูนก็ตัวไม่ได้ใหญ่โตอะไร มีขนาดแค่ประมาณสิบเซนติเมตรเท่านั้น ทำให้พวกมันตกได้ง่ายมาก