ตอนที่ 31 วิชาดาบของชิบะ

ตอนที่ 31 วิชาดาบของชิบะ

“นี่มันรังแกกันชัดๆเลยนี่”

ยูฮิ คุเรไนกระซิบเสียงเบา

อีกฝ่ายคือโจนินชื่อดัง ผู้ใต้บังคับบัญชาคนสำคัญของโฮคาเงะ

อัจฉริยะที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกนินจาในฉายา ชิซุยชั่วพริบตา

ตัวตนระดับนั้นกลับมายืนสู้กับชิบะแบบตัวต่อตัว ถ้าไม่เรียกว่ารังแก แล้วจะเรียกว่าอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาของชิบะยังมองไม่เห็นด้วย

“คุเรไน ผลลัพธ์ยังไม่แน่เสมอไปนะ”

อุซึกิ ยูกาโอะที่จ้องสนามฝึกไม่กะพริบพูดพึมพำ

“ถ้าเป็นการประลองดาบล้วนๆ ฉันไม่คิดว่าชิบะจะแพ้ชิซุยหรอก”

ได้ยินแบบนั้น คุเรไนก็ทำหน้ามึนทันที เธอโดนล้างสมองไปแล้วหรือไง

อีกฝ่ายคือ ชิซุยชั่วพริบตานะ จะมีทางชนะได้ยังไง ต่อให้เป็นการประลองดาบอย่างเดียวก็ยังยากอยู่ดี

เพราะอุจิวะ ชิซุยเองก็เชี่ยวชาญดาบเหมือนกัน ดาบที่สะพายอยู่ด้านหลังไม่ใช่ของประดับแน่นอน

ราวกับสังเกตเห็นความตกใจของคุเรไน ยูกาโอะจึงเหลือบมองเธอ

“ทำไมล่ะ? น่าตกใจตรงไหน”

“ยูกาโอะ ครั้งก่อนเธอโดนชิบะเอาชนะจนจับดาบไม่ได้ตั้งนานไม่ใช่เหรอ ยังจะช่วยพูดเข้าข้างเขาอีก?”

คุเรไนพูดอย่างประหลาดใจ

“ฉันก็แค่พูดความจริง”

“แล้วก็ ฉันยังต้องขอบคุณแรงกระแทกที่ชิบะให้ฉันในวันนั้นด้วย”

“เพราะการต่อสู้ที่แทบจะไม่เรียกว่าการต่อสู้นั่น ทำให้ฉันก้าวไปได้อีกขั้น”

“ก็เพราะแบบนั้น ฉันถึงคิดว่าในเรื่องดาบ เขาจะไม่แพ้”

“ถ้าเธอไม่เคยเผชิญหน้ากับเขาในฐานะนักดาบ เธอจะไม่มีวันเข้าใจ แรงกดดันแบบที่เหมือนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแห่งดาบ… มันไม่เคยโกหก”

พอได้ยินถึงตรงนี้ คุเรไนก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

ยูกาโอะไม่ได้มีรสนิยมแบบโดนทรมานหรืออะไรใช่ไหม

โดนสอนจนยับยังจะศรัทธาขนาดนี้ กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาไปแล้วหรือไง

“เธอโดนเขาทำให้หลงแล้วล่ะมั้ง?”

“เธอไม่ได้บอกกับฮายาเตะ ว่าไม่ได้คิดแบบนั้นเหรอ”

“อีกอย่าง หมอนั่นเพิ่งห้าขวบนะ!”

“ห้าขวบเองนะ!”

เจอคำถามรัวๆ ของคุเรไนเข้าไป ยูกาโอะก็ทำหน้าหมดคำจะพูด

“คุเรไน เธอกำลังพูดอะไรอยู่กันแน่?”

“มะ… ไม่มีอะไร เราดูต่อเถอะ!”

ในตอนนั้นเอง ฮาคิสังเกตของชิบะจับตำแหน่งของคุเรไนกับยูกาโอะได้ตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจพวกเธอเลย

ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ชิบะคิดคือทุ่มสมาธิทั้งหมดรับมือกับคู่ต่อสู้ตรงหน้า

ไม่ต้องสงสัยเลย อุจิวะ ชิซุย คือศัตรูตัวฉกาจคนแรกที่ชิบะต้องเผชิญหลังจากมาถึงโลกนี้

ก่อนหน้านี้ คู่ต่อสู้ที่ชิบะเคยปะทะด้วย ส่วนใหญ่ก็เรียกได้ว่าอยู่ในยุคเดียวกัน

แต่ อุจิวะ ชิซุย นั้นต่างออกไป เขาเป็นคนที่ก้าวข้ามกรอบของยุคนี้ไปแล้ว

เพราะการได้รับการยอมรับจากทั้งโลกนินจา และยังได้รับฉายา ชิซุยชั่วพริบตา

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะอธิบายทุกอย่างได้แล้ว

ชิบะอยากรู้ เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูระดับอุจิวะ ชิซุย ตัวเองจะสู้ได้ถึงระดับไหน

ในช่วงเวลานี้ ชิซุยน่าจะยังไม่ได้ปลุกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา

มีโอกาสสูงมากว่ายังไม่เปิด

ไม่อย่างนั้น ด้วยความภักดีที่ชิซุยมีต่อโคโนฮะ เขาคงรายงานพลังของเนตรให้ผู้บริหารหมู่บ้านรู้ไปนานแล้ว

และผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะ ก็คงไม่ปล่อยให้วิชาระดับพระเจ้าอย่าง “เทพต่างสวรรค์”อยู่กับชิซุยเพียงคนเดียวได้นานขนาดนี้

“มา!”

จิตวิญญาณการต่อสู้ของชิบะพลุ่งพล่าน

ทันทีที่ชักดาบ เขาก็พุ่งเข้าไปทันที นี่เป็นครั้งแรกที่ชิบะตัดสินใจเปิดฉากโจมตีก่อน

เพราะที่ผ่านมา ชิบะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตัวเอง ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะใช้ท่าไหน เขาก็รับมือได้อย่างสบาย

แต่ อุจิวะ ชิซุย ต่างออกไป ลงมือก่อน ย่อมได้เปรียบ

นี่คือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยน

การเป็นฝ่ายเปิดเกมก่อน จะทำให้กุมความได้เปรียบในการต่อสู้ต่อจากนี้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายมีช่องว่างของพลังอยู่แล้ว

ไม่มีเสียงตะโกนก้องฟ้า มีเพียงเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่อัดแน่นอยู่ในดาบไม้เท้า

และจากนั้น—ชิบะฟันดาบแรกของตัวเองใส่อุจิวะ ชิซุย

เมื่อเผชิญกับการบุกอย่างดุดันของชิบะ แม้แต่อุจิวะ ชิซุยก็ยังตกใจ

ในเสี้ยววินาทีนั้น แรงกดดันจากเจตจำนงการต่อสู้ที่ระเบิดออกมา รุนแรงกว่าศัตรูทุกคนที่เขาเคยสู้ในสงครามที่คิริงาคุเระเสียอีก

ความเร็วอาจไม่ได้เร็วมาก พลังเองก็ดูเหมือนไม่ได้รุนแรงนัก

นี่คือการประเมินคร่าวๆ ของชิซุยต่อดาบแรกของชิบะ

แต่—เขาคิดผิด ในวินาทีที่ชิซุยรับดาบของชิบะเอาไว้ แรงกดดันที่ถ่ายทอดผ่านใบดาบมาถึงฝ่ามือ กลับหนักหน่วงอย่างน่าตกใจ

วิชาดาบที่สมบูรณ์แบบถึงขีดสุด แทบจะในทันที ชิซุยก็วิเคราะห์ได้

นี่คือผลลัพธ์จากประสบการณ์การต่อสู้ของเขา และความสามารถในการวิเคราะห์อันยอดเยี่ยม

ไม่ว่าชิบะจะเหนือความคาดหมายแค่ไหน ร่างกายของเด็กอายุห้าขวบ ก็ยังเป็นข้อจำกัดของเขาอยู่ดี ความเร็วและพละกำลัง จะเป็นจุดอ่อนที่สุดของชิบะ

เรื่องนี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ดังนั้นน้ำหนักของดาบเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่สิ่งที่เด็กห้าขวบจะฟันออกมาได้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว

มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถชดเชยช่องว่างนี้ได้

และสิ่งนั้นก็คือ

วิชาดาบ

วิชาดาบที่ขึ้นถึงจุดสูงสุด

การฟันที่ไม่สูญเปล่าแม้แต่การเคลื่อนไหวเดียว การรวมพลังทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว เพื่อรีดพลังของการฟันออกมาให้มากที่สุด

นี่ก็คืออุจิวะ ชิบะ

อัจฉริยะที่แม้แต่โฮคาเงะยังยอมรับอย่างนั้นสินะ

ในขณะที่อุจิวะ ชิซุยเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิต

เนตรวงแหวน — สามโทโมเอะ

เขาอยากมองให้ชัด อยากเห็นเส้นทางการฟันของชิบะ อยากมองให้ทะลุถึงวิชาดาบที่ขึ้นถึงจุดสูงสุดนั้น

และอยากรู้ว่า พลังที่แท้จริงของอุจิวะ ชิบะ คือระดับไหนกันแน่

อิทาจิที่ยืนดูอยู่ก็ถึงกับตกตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นการเปิดฉากโจมตีของชิบะ หรือดาบที่สมบูรณ์แบบจนถึงขีดสุดเมื่อครู่นี้ ทั้งหมดนี้เป็นครั้งแรกที่อิทาจิเคยเห็น

เพียงแค่ชั่วขณะนั้นเอง เขาก็เข้าใจแล้วถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับชิบะ

ตัดเรื่องความเร็ว พละกำลัง และจักระออกไปก่อน

แค่เฉพาะด้านวิชาดาบ ช่องว่างระหว่างพวกเขาก็เหมือนหุบเหวที่ข้ามไม่ถึงแล้ว

เพียงแค่ยืนดูการต่อสู้ มือทั้งสองข้างของอิทาจิก็เริ่มสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้น

“ฉันกำลังตั้งตารอพลังที่แท้จริงของชิบะขนาดนี้เลยเหรอ?”

แต่คนที่ตื่นเต้นเพราะวิชาดาบของชิบะ ไม่ได้มีแค่ชิซุยกับอิทาจิเท่านั้น

เด็กสาวที่ซ่อนตัวดูอยู่เงียบๆ และในหัวมีแต่เรื่องดาบ ก็รู้สึกแบบเดียวกัน

เมื่อเรียนรู้ท่าดาบทั้งหมดแล้ว การพัฒนาทักษะดาบจะช้าลงอย่างมาก

นักดาบทุกคนเป็นแบบนั้น

เพราะมีเพียงการหลอมรวมท่าทั้งหมดเข้าด้วยกัน พร้อมกับใส่ความเข้าใจและการตีความของตัวเองลงไป จึงจะสามารถก้าวหน้าต่อได้

สิ่งนี้เรียกว่า ระดับขั้น

และเรียกว่า กำแพงขีดจำกัด

แค่เพียงแรงกดดันจากชิบะครั้งก่อน ก็ทำให้ยูกาโอะทะลุกำแพงนั้นได้แล้ว

นั่นก็ทำให้เธอตกใจมากพออยู่แล้ว

แต่—ในวินาทีที่ชิบะเริ่มแกว่งดาบ เธอกลับเหมือนจะเข้าใจอะไรใหม่อีกครั้ง

นี่ก็เป็นเพียงการประลองธรรมดาเท่านั้น

แต่—

อุซึกิ ยูกาโอะ กลับดูมันอย่างเคลิบเคลิ้มจนแทบลืมหายใจ

(จบตอน)