ตอนที่ 11 งูที่ตกตะลึง
ตอนที่ 11 งูที่ตกตะลึง
ตอนที่ 11 งูที่ตกตะลึง
นั่นคือวิชาดาบที่แม้แต่โอโรจิมารุ หนึ่งใน “สามนินจาแห่งโคโนฮะ” ยังต้องอุทานด้วยความทึ่ง
ในเสี้ยววินาทีเดียว ฟันออกหกครั้ง
การเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง ไม่มีจังหวะสะดุดแม้แต่น้อย
มันสมบูรณ์แบบเกินไป แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะออกมาจากมือเด็กอายุห้าขวบ
ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเทคนิคระดับนี้ คือในสงครามนินจาครั้งที่สอง
ฮาตาเกะ ซาคุโมะ ใช้วิชาดาบฮาตาเกะครองสนามรบ ทำให้ผู้คนหวาดผวา
หรือว่า…อุจิวะ ชิบะ จะมีศักยภาพแตะระดับเดียวกับซาคุโมะ?
ในวินาทีนั้น โอโรจิมารุเริ่มเข้าใจเหตุผลที่ดันโซให้เขามาสังเกตเด็กคนนี้
แค่ฝีมือดาบแบบนี้ ก็เพียงพอให้ใครหลายคนตะลึงแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ชิบะเป็นคนตาบอด
การไปถึงระดับนี้ในฐานะคนมองไม่เห็น มันยากเกินจินตนาการ
แต่กลับเกิดขึ้นกับเขา อัตราการเติบโตแบบนี้…ผิดปกติเกินไป
ถ้าเทียบกันแล้ว อัจฉริยะอย่างฮาตาเกะ คาคาชิ ยังดูธรรมดาไปเลย
“ต้นเหตุมาจากดวงตาของเขางั้นเหรอ?”
พลังเสริมที่เนตรวงแหวนมอบให้กับอุจิวะนั้นน่ากลัวอย่างแท้จริง
อุจิวะ ชิซุย คือหลักฐานชัดเจน
หลังจากปลุกเนตรวงแหวน พลังของเขาพุ่งทะยานแบบก้าวกระโดด
จนได้รับฉายา “ชิซุยแห่งพริบตา”
“งั้นก็แปลว่า…ดวงตาของเขาอาจไม่ใช่ความบกพร่องแต่กำเนิด”
“แต่อาจเป็นผลข้างเคียงจากการเปิดเนตรเร็วเกินไป จนร่างกายรับไม่ไหวแล้วตาบอด?”
ถ้าเป็นแบบนั้น เมื่อร่างกายเติบโตขึ้น ก็อาจมีวันได้แสงสว่างกลับคืนมา
“เนตรวงแหวน…ช่างเป็นสิ่งที่น่าสนใจจริงๆ”
“ชิบะคุง ดูเหมือนฉันจะมีเหตุผลเพิ่มขึ้นอีกข้อในการเฝ้ามองนาย”
การต่อสู้ของทั้งสองยังดำเนินต่อไป เห็นได้ชัดว่าอิทาจิพยายามรักษาระยะห่าง
หลังจากเห็นวิชาดาบของชิบะเมื่อครู่ งูสีขาวยืนยันได้ทันทีว่า การตัดสินใจของอิทาจิ…ถูกต้องแล้ว
มีวิชาดาบระดับนั้นอยู่ การเข้าไปดวลดาบกับชิบะตรงๆ คือความเสี่ยงสูงมาก
การโจมตีระยะกลางถึงไกลด้วยชูริเค็น หรือใช้คาถานินจา
ต่างหากคือทางเลือกเดียวในการรับมือเขา
แบบนี้ไม่เพียงแต่ปิดจุดเด่นเรื่องดาบของอีกฝ่ายได้ ยังรบกวนการตัดสินใจตอบโต้ของชิบะอีกด้วย
งูสีขาวคิดอย่างเป็นธรรมชาติว่า ชิบะต้องอาศัยเสียงกับจักระในการจับตำแหน่งของอิทาจิแน่นอน
สำหรับนินจาแล้ว เมื่อสูญเสียการมองเห็น ก็เหลือแค่วิธีพวกนี้
ในสายตาของงูสีขาว ชิบะคงเป็นนินจาสายสัมผัสที่ยอดเยี่ยมมาก
แต่น่าเสียดาย เขาคิดผิด
ฮาคิสังเกตการณ์ของชิบะ มองทะลุทุกอย่างอยู่แล้ว
แม้แต่งูที่ซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้า เขาก็รับรู้ได้ตั้งแต่แรก
ชูริเค็นจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ชิบะ
เร็วจัด มุมก็เฉียบคม แต่ทุกอันถูกปัดตกหมด
เมื่ออิทาจิเพิ่มความเร็ว เพิ่มจำนวน จนสุดท้ายในอากาศเต็มไปด้วยเส้นวิถีที่แทบมองไม่ทัน
งูสีขาวถึงกับสติแตก เขาประเมินเด็กอุจิวะสองคนนี้ต่ำไปจริงๆ
นี่มัน…อะไรกัน?
จำนวนชูริเค็นผิดปกตินั่นมันอะไร?
ฝั่งอิทาจิยังพอเข้าใจได้
ความเร็วกับจำนวนระดับนั้น แม้เกินวัย แต่ยังพออธิบายได้
แต่ชิบะล่ะ?
ชูริเค็นหนาแน่นขนาดนั้น กลับถูกเขาฟันตกอย่างแม่นยำทุกอัน
ทั้งที่เป็นคนตาบอด!
เขามองไม่เห็นนะ!
ชูริเค็นไม่ใช่คาถานินจา ไม่สามารถจับด้วยการรับรู้จักระได้
นั่นแปลว่า ชิบะต้องอาศัยเสียงล้วนๆ ในการตัดสินใจ
การโจมตีความหนาแน่นระดับนี้ ประสาทการได้ยินต้องเฉียบคมแค่ไหนถึงทำได้แบบนี้?
น่ากลัวเกินไปแล้ว
“สุดยอดจริงๆ ดันโซ ไม่คิดเลยว่านายจะส่งสัตว์ประหลาดมาให้ฉันดูถึงสองตัว”
สัตว์ประหลาดอย่างแท้จริง
ดาบในมือชิบะเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อฟันครั้งสุดท้ายลง ในอากาศปรากฏแสงดาบพาดผ่านอย่างชัดเจน
ก่อนแสงนั้น ชูริเค็นทั้งหมดถูกสะท้อนกระเด็นออกไป
นั่นคือแรงกดดาบ
งูสีขาวถึงกับสติหลุด วิชาดาบของชิบะไปถึงระดับที่น่ากลัวแล้ว
ความเร็วกับพละกำลังยังไม่ถึงขีดสุด ก็เพราะข้อจำกัดของร่างกายวัยเด็ก
แต่ในด้านเทคนิค ถ้าไม่ได้ฝึกฝนมาหลายปี ไม่มีทางทำได้ถึงขั้นนี้
“สมกับเป็นชิบะคุง ป้องกันได้ไร้ช่องโหว่เหมือนเดิม”
อิทาจิหรี่ตาลงเล็กน้อย
ในเสี้ยววินาทีที่ชิบะลากแสงดาบผ่านอากาศ
เขาคว้าช่องว่างนั้นไว้ มือทั้งสองประสานอินอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจลึก แล้วพ่นออกมาเต็มแรง
“คาถาไฟ—ลูกไฟยักษ์!”
พริบตานั้น ลูกไฟขนาดมหึมาพุ่งเข้าหาชิบะ
งูสีขาวในพุ่มหญ้ารีบหลบออกด้านข้าง เขาไม่อยากโดนลูกหลง การประลองครั้งนี้ เขาตั้งใจจะดูให้จบ
พร้อมกันนั้นก็อยากรู้ว่าชิบะจะรับมือกับคาถานินจาอย่างไร
แต่—ชิบะกลับค่อยๆ เก็บดาบไม้เท้าเข้าฝัก
“จะหลบงั้นเหรอ?”
งูสีขาวงุนงง
ทว่าในวินาทีถัดมา ท่าทางของชิบะเปลี่ยนไป
เขากดลำตัวต่ำลงเล็กน้อย วางดาบไว้ข้างเอว มือขวาแตะด้ามดาบเบาๆ
“อิทาจิ ระวังให้ดีล่ะ…ท่านี้”
“มาเลย ชิบะคุง!”
การปะทะครั้งสุดท้าย ใกล้จะปะทุ
ทันทีที่ลูกไฟยักษ์พุ่งเข้ามา งูสีขาวเห็นชิบะหายวับไปในพริบตา
เสียงแรงกดดาบหวีดผ่านอากาศ
และร่างของชิบะ…ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
แต่ตอนนี้ เขาไปยืนอยู่อีกฝั่งของลูกไฟยักษ์แล้ว
ท่ายังเหมือนเดิม มือวางบนด้ามดาบ
ทว่าลูกไฟด้านหลัง กลับถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างสมบูรณ์
“นั่นมัน…อิไอเซ็นงั้นเหรอ?”
(อิไอเซ็น ไม่รู้คำไทยแปลออกมายังไง ขอใช้คำนี้ไปก่อน)
งูสีขาวแทบช็อกจนพูดไม่ออก
อิไอเซ็น
คือหนึ่งในเทคนิคชั้นสูงของวิชาดาบ
ชักดาบด้วยความเร็วสูงสุด
ฟันสังหารในเสี้ยววินาที
ชักดาบ ฟัน เก็บดาบ
ทุกอย่างจบลงในพริบตาเดียว
งูสีขาวแลบลิ้นช้าๆ ความตกตะลึงในใจ ไม่อาจระงับได้
“ชิบะคุง นายมันขุมทรัพย์ชัดๆ”
ดวงตาคู่นั้น…ต้องซ่อนความลับใหญ่ของอุจิวะเอาไว้แน่นอน
เขาต้องรู้ให้ได้
แต่ในจังหวะที่กำลังครุ่นคิด
อิทาจิก็พุ่งลงมาจากด้านบน ถือคุไนฟันเข้าใส่ชิบะ
งูสีขาวชะงัก
“การโจมตีของอิทาจิยังไม่จบงั้นเหรอ?”
แต่ผลแพ้ชนะ…ตัดสินแล้ว
การต่อสู้ระยะประชิด อิทาจิไม่มีทางชนะชิบะที่มีวิชาดาบระดับนั้นได้
และในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งตะโกนด้วยความโมโห แหวกอากาศมา
“อุจิวะ ชิบะ! ฉันตามหานายอยู่นานแล้ว!”
การประลองของทั้งสองถูกขัดจังหวะทันที
งูสีขาวหันไปตามทิศเสียง
นั่นคือ…
“ลูกของอาจารย์…ซารุโทบิ อาสึมะ?”
(จบตอน)