บทที่ 2: มหาเศรษฐีระดับเทพที่นอนเฉยๆ ก็รวยได้

บทที่ 2: มหาเศรษฐีระดับเทพที่นอนเฉยๆ ก็รวยได้

ณ ห้องทำงานผู้จัดการ ศูนย์การขายอสังหาริมทรัพย์หัวเฉียว

หลี่อวี้หลานกำลังเล่าเรื่องของเฉินซิงอวี่ให้ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตรงหน้าเธอฟัง

ชายคนนี้คือผู้จัดการฝ่ายขายของอสังหาริมทรัพย์หัวเฉียว นามว่า เพียวกั๋วชาง

"คุณหมายความว่ามีชายหนุ่มมาที่นี่เพื่อขอซื้อวิลล่าระดับคิงของโครงการศาลาหวงถิงของเรางั้นเหรอ?" คนที่สามารถควักเงิน 500 ล้านออกมาซื้อบ้านได้หน้าตาเฉย ย่อมไม่ใช่ทายาทเศรษฐีรุ่นสองธรรมดาๆ แน่

เขาต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี หากสามารถสร้างเส้นสายได้ เขาจะไม่เจริญก้าวหน้าในพริบตาเลยหรือ?

เขาพาหลี่อวี้หลานไปหาเฉินซิงอวี่

ความประทับใจแรกที่เขามีต่อเฉินซิงอวี่คือธรรมดา ธรรมดาเอามากๆ สำหรับคนประเภทนี้ ถ้าไม่ใช่เศรษฐีใหม่ก็คงเป็น...

"สวัสดีครับ สวัสดีครับ ผมเพียวกั๋วชาง ไม่ทราบว่าคุณชายมีนามว่าอะไรครับ?"

"ผมไม่กล้ารับคำว่าคุณชายหรอกครับ ผมแซ่เฉิน ชื่อซิงอวี่ เรียกผมว่าซิงอวี่ก็พอ" ขณะที่พูดแบบนี้ ในใจเขาก็แอบคิดว่ามีคนชื่อแปลกประหลาดขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยแฮะ

เพียว-กั๋ว-ชาง? เคยนอนกับโกดังงั้นเหรอ?

โดยที่เขาไม่รู้ตัว เพียวกั๋วชางเองก็กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับชื่อของเฉินซิงอวี่เช่นกัน

มีคุณชายชื่อนี้อยู่ในเมืองเจียงด้วยเหรอ? เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยแน่ๆ

"คุณชายเฉินต้องการซื้อวิลล่าระดับคิงของเราใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ"

หลังจากจัดการเอกสาร รูดบัตร และดำเนินการขั้นตอนต่างๆ เสร็จสิ้น เพียวกั๋วชางก็มอบนามบัตรสีทองให้กับเฉินซิงอวี่

เพียวกั๋วชางยิ้มและกล่าวว่า "คุณชายเฉิน นี่คือนามบัตรของผมครับ หากมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับวิลล่า ติดต่อผมได้เลยนะครับ แน่นอนว่าหากคุณต้องการให้ผมช่วยเรื่องส่วนตัว ก็ติดต่อมาได้ทุกเมื่อเช่นกัน"

เฉินซิงอวี่มองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วจึงพาน้องสาวไปดูวิลล่า

เพียวกั๋วชางเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมมาก จริงอย่างที่เขาว่า ไม่มีใครที่เอาตัวรอดในเมืองใหญ่ได้จะเป็นคนซื่อๆ หรอก พวกเขาล่วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น

คนรวยที่ใสซื่อ น่ารัก หล่อเหลา และมีเสน่ห์อย่างฉัน นับวันยิ่งหาได้ยากจริงๆ!

"ว้าว! นี่มันไม่ใช่แค่บ้านแล้ว นี่มันพระราชวังชัดๆ!" เฉินเหยียนซีเดินเท้าเปล่าสำรวจไปรอบๆ วิลล่า มองนู่นมองนี่อย่างตื่นตาตื่นใจ

เมื่อมองดูวิลล่าที่ว่างเปล่า เฉินซิงอวี่ก็รู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องหาแม่บ้านและพ่อบ้านสักคน

"ระบบ มีตัวละครสายไลฟ์สไตล์ที่ทำงานบ้านอะไรพวกนี้ได้บ้างไหม?"

"มีครับ ค่ายทหารแบ่งออกเป็นสองประเภทคือ สายการทหารและสายไลฟ์สไตล์ สายการทหารเน้นฝึกฝนทหารเป็นหลัก ส่วนสายไลฟ์สไตล์เน้นฝึกฝนบุคลากรที่โฮสต์ต้องการสำหรับชีวิตประจำวันครับ"

เมื่อเปิดหมวดหมู่ไลฟ์สไตล์ขึ้นมา ก็ปรากฏบทบาทมากกว่าสิบแบบให้เลือก ไม่ว่าจะเป็น เชฟ คนขับรถ แม่บ้าน พ่อบ้าน และอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ทั้งหมดนั้นกลายเป็นสีเทา ซึ่งหมายความว่ายังไม่สามารถฝึกฝนได้

"ระบบ ทำไมถึงยังฝึกฝนไม่ได้เลยสักคนล่ะ?"

"โฮสต์ยังไม่ได้สร้างค่ายทหาร จึงไม่สามารถทำการฝึกฝนได้ครับ"

เกือบลืมไปเลยแฮะ

"ในการสร้างค่ายทหาร โฮสต์จะต้องติดตั้งยานฐานทัพก่อน โฮสต์ต้องการใช้พลังงาน 3,000 แต้ม เพื่อติดตั้งยานฐานทัพภายในระบบหรือไม่?"

เฉินซิงอวี่ชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนี้

"ยานฐานทัพสามารถติดตั้งในระบบได้ด้วยเหรอ? แล้วสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ล่ะ?"

"ได้ครับ การติดตั้งภายในระบบต้องใช้พลังงาน 3,000 แต้ม หากติดตั้งภายนอกจะไม่เสียพลังงาน นอกเหนือจากฐานทัพแล้ว สิ่งก่อสร้างอื่นๆ จะไม่สามารถสร้างภายในระบบได้ครับ"

พอจะเข้าใจได้ว่า ยานฐานทัพนั้นมาพร้อมกับระบบ ในขณะที่สิ่งก่อสร้างอื่นๆ ต้องสร้างเอาเอง

พลังงาน 3,000 แต้มมันออกจะเยอะไปสักหน่อย แต่นี่ก็เป็นวิธีเดียวในตอนนี้

"ติดตั้งเลย"

"ติ๊ง! โฮสต์ใช้พลังงานไป 3,000 แต้ม ติดตั้งยานฐานทัพสำเร็จ ร้านค้าระบบเปิดใช้งานแล้ว"

ร้านค้าระบบงั้นเหรอ?

เมื่อเปิดร้านค้าขึ้นมา เฉินซิงอวี่ก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย "ระบบ ฉัน เฉินซิงอวี่อาจจะเป็นคนเจ๋งแบบปลอมๆ แต่นายน่ะของจริงเลยว่ะ"

โดยรวมแล้ว ร้านค้านี้มีทุกอย่าง ตั้งแต่ของเล็กๆ อย่างดอกไม้และใบหญ้า ไปจนถึงของชิ้นใหญ่อย่างรถยนต์ เครื่องบิน ยานอวกาศ หรือแม้แต่สกุลเงินเสมือน

โพชั่นระดับหนึ่งราคา 300 แต้มพลังงาน ระดับสองราคา 600 แต้ม ระดับสามราคา 900 แต้ม ระดับสี่ราคา 1,200 แต้ม และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากระดับสิบไป จะเป็นจุดเปลี่ยนผ่าน แต้มพลังงานที่ต้องใช้จะสูงขึ้นมาก

โพชั่นระดับสิบเอ็ดราคา 10,000 แต้ม และระดับสิบสองราคาถึง 50,000 แต้ม ซึ่งน่ากลัวเอาเรื่องเลยทีเดียว

เขาปิดร้านค้าลง พลางสงสัยว่าจะสร้างค่ายทหารไว้ตรงไหนดี

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา ลานจอดรถใต้ดินไง

วิลล่าหลังนี้มีลานจอดรถส่วนตัว เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินซิงอวี่ก็วิ่งตรงไปยังลานจอดรถทันที

"ระบบ สร้างค่ายทหารตรงนี้ได้ไหม?"

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมวิลล่าถึงมีลานจอดรถส่วนตัวที่ใหญ่โตขนาดนี้ พื้นที่น่าจะราวๆ สองพันตารางเมตรได้เลยมั้ง

"ได้ครับ โฮสต์ต้องการใช้พลังงาน 1,000 แต้ม เพื่อสร้างค่ายทหารหรือไม่?"

เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเหรอ?

"สร้างเลย"

เมื่อเห็นแต้มพลังงานเหลือเพียง 1,000 แต้ม เฉินซิงอวี่ก็เปรยขึ้นมาว่ามันใช้ได้ไม่เยอะจริงๆ แฮะ

"การสร้างค่ายทหารระดับหนึ่งจะใช้เวลาสิบนาทีครับ"

จากนั้นเฉินซิงอวี่ก็เห็นภาพที่น่าตกตะลึง คนงานก่อสร้างกว่าสิบคนและวัสดุสำหรับสร้างค่ายทหารปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า...

"ขอแสดงความยินดีด้วยครับโฮสต์ การสร้างค่ายทหารเสร็จสมบูรณ์ ได้รับรางวัล 300 แต้มพลังงาน"

"ตรวจพบยุงในลานจอดรถ ระบบได้ทำการกำจัดให้โฮสต์เรียบร้อยแล้วครับ"

ช่างเป็นระบบที่รู้หน้าที่อะไรขนาดนี้! ตั้งแต่นี้ไป ถ้าใครกล้าพูดว่าระบบนี้ไม่ได้เรื่อง ฉัน เฉินซิงอวี่ จะไปช่วยดูแลภรรยาของมันให้เอง

เขามองไปที่ค่ายทหาร ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'ก็อย่างที่คิดไว้'

ค่ายทหารระดับหนึ่งสามารถฝึกได้แค่ทหารระดับหนึ่งเท่านั้น และฝึกได้สูงสุดเพียง 300 คนต่อวัน

ส่วนหมวดหมู่ไลฟ์สไตล์ไม่ได้มีข้อกำหนดอะไร ท้ายที่สุดแล้ว การจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้พวกเขา ก็ทำได้เพียงใช้โพชั่นเท่านั้น

"ระบบ ฝึกแม่บ้านห้าคน คนขับรถสองคน พ่อบ้านหนึ่งคน และเชฟอีกสามคน"

"รับทราบครับโฮสต์ ใช้พลังงานทั้งหมด 550 แต้ม การฝึกจะใช้เวลาสามนาที โปรดรอสักครู่นะครับ"

คนละ 10 แต้มถือว่าถูกมาก การฝึกทหารระดับหนึ่งต้องใช้ 20 แต้มพลังงาน แม้ว่าจะเป็นระดับหนึ่งเหมือนกัน แต่มันก็เอามาเทียบกันไม่ได้หรอกนะ...

เมื่อมองดูคนทั้งสิบเอ็ดคนที่อยู่ตรงหน้า แม่บ้านทั้งห้าคนอายุราวๆ สามสิบปีและดูหน้าตาธรรมดาทั่วไป

คนขับรถสองคนสวมชุดสูทสีดำและมีรูปร่างกำยำ ดูสมบทบาททีเดียว

ส่วนพ่อบ้านก็เป็นไปตามที่เขาคาดหวังไว้ เขาอายุราวๆ หกสิบปีแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนชายวัยกลางคน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแผ่กลิ่นอายที่กดดันเอามากๆ ราวกับกำลังถูกจ้องมองด้วยบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

ทำเอาหายใจลำบากไปนิดนึงเลยล่ะ!

เขาอดไม่ได้ที่จะตรวจสอบข้อมูลของพ่อบ้านคนนี้ เขารู้สึกว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

"เชี่ยเอ๊ย! นี่มันบ้าไปแล้ว ระดับสิบมันจะไปธรรมดาได้ยังไงวะ!"

ตัวละคร: โจวเจิ้นหลง

อายุ: 68 ปี ต่อจากนี้จะไม่แสดงผลอีก

ความแข็งแกร่ง: ระดับสิบ

อาชีพ: พ่อบ้าน

ทักษะ: สะกดจิต, เชี่ยวชาญอาวุธทุกชนิด

"ระบบ ทำไมถึงฝึกได้ตัวละครระดับสิบออกมาล่ะ?"

"โฮสต์ครับ พูดได้คำเดียวว่าดวงของคุณดีเกินไป คุณสามารถฝึกฝนตัวละครนี้ได้ด้วยความน่าจะเป็นเพียง 0.01% เท่านั้น"

"ฮ่าๆๆ โคตรคุ้มเลย แจ็กพอตแตกแล้วโว้ย!"

... "พี่คะ พี่ไปหาคนพวกนี้มาจากไหนเนี่ย? พวกเขาดูแปลกๆ นะ โดยเฉพาะพ่อบ้านโจวคนนั้น" เฉินเหยียนซีมองดูกลุ่มคนที่กำลังสาละวนกับการทำงานด้วยความสงสัย

"ไม่ต้องห่วงน่า พี่เป็นคนหาพวกเขามาเอง ถ้าต่อไปมีอะไรเกิดขึ้น ก็ไปหาลุงหลงได้เลย เขาจะจัดการให้เธอเอง" เขามองหน้าน้องสาว เธอคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ของเขา

"เข้าใจแล้วค่ะ งั้นพี่คะ เราไปช็อปปิ้งกันเถอะ พวกเราไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกกันนานแล้วนะ ตอนนี้พี่รวยแล้ว จะลืมน้องสาวผู้น่ารักคนนี้ไม่ได้นะคะ!" เฉินเหยียนซีกอดแขนเขาแล้วอ้อนเสียงหวาน

"โอเค ไปช็อปปิ้งกัน พี่จะซื้อทุกอย่างที่เธออยากได้ให้เลย ต่อให้เธออยากได้ดาวบนฟ้า สักวันพี่ก็จะสอยมันลงมาให้เธอ"

"ชิ~ ขี้โม้ตลอดเลย ไปกันเถอะ ไปช็อปปิ้งกัน!"