บทที่ 10 - ผู้คลั่งไคล้การวิจัยร่างกายมนุษย์

บทที่ 10 - ผู้คลั่งไคล้การวิจัยร่างกายมนุษย์

ตู้เย็นในวิลล่ามีวัตถุดิบประกอบอาหารสดใหม่เตรียมไว้พร้อมสรรพ

เย่เหยาไม่ได้แปลกใจอะไร

ก็แน่ล่ะ ฐานะของสาวหมาป่าในเขตตะวันตกถือว่าไม่ธรรมดา

เป็นรองแค่เซี่ยหมัง ลูกพี่ใหญ่แห่งเขตตะวันตกคนเดียวเท่านั้น

ในยุคอวกาศก็มีวัตถุดิบประกอบอาหารสีเขียวที่สะอาดและปลอดสารพิษเหมือนกัน

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ มันแพงหูฉี่

แต่ระดับสาวหมาป่ามีหรือจะขาดแคลนเงิน

เย่เหยาทำอาหารง่ายๆ กินเอง อาบน้ำเสร็จก็เข้านอน

**

ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึก

ณ บาร์แห่งหนึ่งในเขตตะวันตก นามว่า "ซัคคิวบัส"

ไอรีนกับเฉียวนากำลังนั่งดริ้งค์กันอยู่

"เธอเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอ?" เฉียวนาเอ่ยถาม

ไอรีนตอบอืม สายตาฉายแววเย็นเยียบ

"เป็นนังตัวเหม็นที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลย"

แต่ก็ช่างเถอะ

ผู้หญิงแบบนี้ พวกเธอเห็นมานักต่อนักแล้ว

คิดว่าแค่ได้นอนกับเซี่ยหมังคืนเดียว ก็จะสามารถกร่างไปทั่วเขตตะวันตก ทำตัวเป็นนางพญาได้งั้นเหรอ?

เฉียวนาเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เธอกัดฟันพูดว่า "ยัยนี่กร่างที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย"

พวกผู้หญิงคนก่อนๆ เวลาอยู่ต่อหน้าพวกเธอ อย่างน้อยก็ยังรู้จักเจียมตัวบ้าง

แต่แม่นี่ กลับแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของต่อหน้าพวกเธอตลอดเวลา

นี่มันจงใจหยามกันชัดๆ

ผู้หญิงที่รอดชีวิตมาได้หลังจากตามติดเซี่ยหมัง มีไม่เยอะหรอก

และเผอิญว่า พวกที่รอดมาได้ ล้วนแต่เป็นพวกที่รู้ธรรมเนียม และรู้จักหดหัวอยู่ในกระดองทั้งนั้น

ไอรีนพยักหน้า มีเพียงตอนที่ต้องรับมือกับผู้หญิงพวกนี้เท่านั้นแหละ ที่พวกเธอสองคนถึงจะสามารถนั่งจับเข่าคุยและดื่มเหล้าด้วยกันได้อย่างสันติ

"รอให้มันแยกตัวจากลูกพี่ก่อนเถอะ"

แม่นี่ สมควรโดนจัดการด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุดของพวกเธอ

เมื่อตกลงกันได้แล้ว เฉียวนากระดกเหล้าดีกรีแรงเข้าปากไปอึกใหญ่

ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งอยู่นานสองนาน

"เธอให้ตามหาคนเหรอ? ใครล่ะ?"

รางวัลนำจับที่ไอรีนตั้งไว้ ถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ

พอเห็นตัวเลขแค่นั้น เฉียวนาหมดอารมณ์อยากรู้อยากเห็นไปเยอะเลย

"ไม่รู้สิ ข้อมูลที่ได้มามันน้อยมาก" ไอรีนหยิบซิการ์ดออกมา แล้วยื่นให้เฉียวนาหนึ่งมวน

มองปราดเดียว เฉียวนาเดาได้ทันทีว่านี่คือของลูกพี่ แน่นอนว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธ

จะให้เอาไปสูบทิ้งก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

เธอต้องเก็บมันไว้อย่างดี

"ช่างเถอะ ไม่รู้ว่าเธอหาตัวอะไรอยู่" เฉียวนาไม่ได้หวังจะได้คำตอบอยู่แล้ว เธอลุกขึ้นยืน "ตามสบายนะ ฉันจะไปหาความสำราญซะหน่อย"

ไอรีนกลอกตาบน แอบด่าในใจว่านังเสือดาวร่าน

ก่อนจะกระดกเหล้าในแก้วจนหมดเกลี้ยง

"ไอรีน"

ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาหา ก้มหน้าลงคลอเคลียที่แก้มของเธอเบาๆ

"ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะราบรื่นดีนะ"

เซี่ยหมังมีลูกน้องคนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดอยู่ห้าคน เป็นชายสาม หญิงสอง

และชายคนนี้ก็คือหนึ่งในนั้น

"ฟีลด์ ผู้หญิงข้างกายลูกพี่มาจากไหน?"

พอได้ยินคำถาม ฟีลด์ก็หลุดหัวเราะก๊ากออกมา

เขาโอบไหล่ไอรีน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของเธอ

แล้วกระซิบเสียงแผ่วว่า "หล่อนแส่หาเรื่องเอง หนีตายมาจากกวนตู้น่ะสิ"

ไอรีน: "..."

เธอสบตากับฟีลด์ แววตาฉายความตกตะลึงเล็กน้อย

ฟีลด์พยักหน้ายืนยัน "เรื่องจริงล้านเปอร์เซ็นต์ ฉันสืบมากับมือเลย"

สามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของมัจจุราชอย่างกวนตู้มาได้

แถมยังเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลหลายหมื่นกิโลเมตร จนมาโผล่ที่เขตตะวันตก

ด้วยหน้าตาสะสวยและหุ่นสุดเซ็กซี่ขนาดนั้น กลับเอาชีวิตรอดมาได้ตลอดรอดฝั่ง

ที่สำคัญคือ โผล่มาหาเซี่ยหมังในสภาพที่ไร้รอยขีดข่วน

ถ้าเรื่องนี้ไม่มีเบื้องลึกเบื้องหลังแอบแฝง หมาที่ไหนมันจะไปเชื่อ

ฟีลด์รู้ซึ้งถึงนิสัยของสองสาวนี่ดี

ขอแค่ผู้หญิงคนนั้นกล้าห่างจากตัวลูกพี่ล่ะก็ รับรองว่าอยู่ไม่ถึงชั่วโมงหรอก จุดจบคือตายสถานเดียว

"ไอรีน งานนี้เธอกับเฉียวนาจะลงมือ ก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน"

ยังไงก็ถือว่าเป็น "เพื่อนร่วมงาน" ที่ติดตามลูกพี่มาหลายปี

ฟีลด์ไม่อยากเห็นสองสาวนี้ต้องมาสะดุดขาตัวเองล้มหรอกนะ

ไอรีนไม่ใช่คนโง่ แถมยังรักตัวกลัวตายอีกต่างหาก

"วางใจเถอะน่า"

ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ต้องตาย

แต่ถ้ามีอะไรทะแม่งๆ ก็ต้องระวังตัวให้มากหน่อย

ฟีลด์กับพี่น้องอีกสองคน จะลงขันพนันกันทุกปี

พนันกันว่า สองสาวนี่ ใครจะได้ขึ้นเตียงกับลูกพี่ก่อนกัน

พวกเขาสามคนไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับการแข่งขันของสองสาวนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เลยถือว่าโอเคเลยทีเดียว

แน่นอนว่า พวกเขาไม่อยากให้พวกเธอต้องเป็นอะไรไป

"เรื่องประกาศจับคนนั่นน่ะ ตกลงว่าตามหาใครอยู่?" ฟีลด์ถามต่อ

ไอรีนตอบกลับไปสั้นๆ เหมือนเดิม "นายก็ช่วยกระจายข่าวสืบหาให้หน่อยแล้วกัน"

"ไม่มีปัญหา" ฟีลด์กระดกเหล้าในแก้วจนหมด แล้วกระดิกนิ้วเรียกผู้หญิงแต่งตัวยั่วสวาทที่กำลังเดินสวนมา "เธอดื่มไปก่อนนะ ฉันขอตัวก่อน"

"ขอให้สนุกนะคืนนี้" ไอรีนโบกมือส่งๆ อย่างไม่ใส่ใจ

**

"หืม? ผู้หญิงเหรอ?"

เซี่ยหมังฟังเรื่องที่แบนเนอร์เล่า แววตาฉายรอยยิ้มขบขัน

เขารู้นิสัยของไอรีนกับเฉียวนาดี

บรรดาผู้หญิงที่เคยมาป้วนเปี้ยนอยู่ข้างกายเขา ร้อยทั้งร้อยไม่รอด

แถมสองคนนี้ยังเกลียดชังพวกผู้หญิงด้วยกันเข้าไส้

การที่ไอรีนออกโรงช่วยผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วยตัวเอง แถมยังพาไปพักที่บ้านอีกต่างหาก

มีหรือที่เซี่ยหมังจะไม่สงสัย

แบนเนอร์พยักหน้า พลางทำความสะอาดฆ่าเชื้ออุปกรณ์ที่ใช้ไปทีละชิ้น

เขาถูกเซี่ยหมังเรียกตัวมาตรวจร่างกายผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย

แบนเนอร์ทำงานรับใช้เซี่ยหมังมาหลายปีแล้ว

อย่ามองว่าเขาดูเป็นสุภาพบุรุษ ท่าทางมาดผู้ดีเชียวล่ะ

คนที่มาโผล่ใน M079 ได้ จะมีคนดีที่ไหนกันล่ะ

ก็แค่พวกเดนมนุษย์ในคราบผู้ดีเท่านั้นแหละ

เขาคือพวกคลั่งไคล้การวิจัยร่างกายมนุษย์ตัวยง

อดีตเคยเป็นผู้ดีมีตระกูลจากประเทศหนึ่งในสหพันธ์ และยังเป็นอัจฉริยะทางการแพทย์อีกด้วย

น่าเสียดายที่ไม่ได้เอาความเก่งกาจไปใช้ในทางที่ถูกที่ควร เพื่อสนองตัณหาและความทะเยอทะยานของตัวเอง เขาฆ่าคนบริสุทธิ์ไปหลายสิบคนอย่างเลือดเย็น

พอเรื่องแดงขึ้นมา เขาก็ถูกทางการของสหพันธ์ออกหมายจับ ชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี แถมยังทำให้ตระกูลต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

เขาถูกอัปเปหิออกจากตระกูล และถูกตัดสินประหารชีวิต ซึ่งนั่นควรจะเป็นจุดจบของเขา

แต่ในระหว่างที่กำลังถูกคุมตัวไปลานประหาร บังเอิญไปเจอเข้ากับฟีลด์ที่กำลังก่อความวุ่นวายอยู่ในประเทศนั้นพอดี

เขาจึงฉวยโอกาสหนีรอดมาได้ ลอบขึ้นไปซ่อนตัวบนยานของฟีลด์ และจับพลัดจับผลูมาถึง M079

พอแบนเนอร์มาถึงที่นี่ ก็เหมือนหนูตกถังข้าวสาร

บนดาวเคราะห์ดวงนี้ มี "ตัวอย่างทดลอง" ให้เขาวิจัยเกลื่อนกลาดไปหมด

เยอะแยะเต็มไปหมด

ผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างในนั้นก็เหมือนกัน

ตอนนี้อาจจะยังดูปกติสุขดีอยู่

แต่ใครจะรู้ อีกไม่กี่วันอาจจะได้ไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงผ่าตัดของเขาก็ได้

ผู้หญิงที่ถูกไอรีนกับเฉียวนาหมายหัว ไม่มีใครรอดชีวิตไปได้สักคนหรอก

"แถมยังสวยซะด้วย"

แบนเนอร์ปิดกล่องปฐมพยาบาลดังปั๊บ พลางเอ่ยว่า "น่าเสียดายจริงๆ"

น่าเสียดายที่ใกล้จะตายอยู่รอมร่อ

แถมร่างกายที่บอบช้ำขนาดนั้น ก็ไม่มีค่าอะไรให้เขาเอามาทดลองเลยสักนิด

เซี่ยหมังถามกลับ "น่าเสียดายตรงไหน?"

"น่าเสียดายที่เธออยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะสิ" แบนเนอร์ลากเก้าอี้มานั่ง "น่าจะอยู่ได้อีกแค่สองสามเดือนเท่านั้นแหละ"

เขาเล่าอาการของเย่เหยาให้เซี่ยหมังฟังอย่างคร่าวๆ

เซี่ยหมังพยักหน้ารับรู้

ร่างจิตถูกกลืนกินงั้นเหรอ กรณีแบบนี้หาดูยากจริงๆ

การกลืนกินไม่ใช่กระบวนการที่จะเสร็จสิ้นได้ในเวลาสั้นๆ

แถมกระบวนการนี้ ยังต้องทำภายในมิติแห่งจิตอีกด้วย

ถ้าไม่ไว้ใจกันขั้นสุดยอด ไม่มีใครยอมให้คนอื่นเข้ามาในโลกแห่งจิตของตัวเองหรอก

เจ้าของร่างจิตที่ถูกกลืนกินทุกคน จะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างแสนสาหัส

"น่าเบื่อจริงๆ ด้วย"

เซี่ยหมังหมดความสนใจในตัวเย่เหยาทันที

เขาไม่ชอบพวกซากศพเดินได้ คนพวกนี้หาดูได้ทั่วไปบนดาวร้าง

เขากลับชอบพวกที่ร่าเริงสดใส น่ารักน่าเอ็นดู และใสซื่อบริสุทธิ์มากกว่า

แต่น่าเสียดาย ที่ผู้หญิงพวกนี้มักจะตายเร็วบนดาวร้าง

เขารู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาตอนนี้มีลับลมคมใน

แล้วไงล่ะ

อย่างน้อย เธอก็เสแสร้งได้เก่งดีนี่นา

เขาก็แค่มีความสุขกับการได้หยอกล้อเล่นกับเธอสักสองสามวันก็เท่านั้นเอง

(จบแล้ว)